Ewangelia Łukasza 2

Ewangelia Łukasza, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (52 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Łukasza 2 — Biblia Gdańska

1 I stało się w one dni, że wyszedł dekret od cesarza Augusta, aby popisano wszystek świat.

2 A ten popis pierwszy stał się, gdy Cyreneusz był starostą Syryjskim.

3 I szli wszyscy, aby popisani byli, każdy do miasta swego.

4 Wstąpił też i Józef z Galilei z miasta Nazaretu do ziemi Judzkiej, do miasta Dawidowego, które zowią Betlehem, (przeto iż on był z domu i z familii Dawidowej;)

5 Aby był popisany z Maryją, poślubioną sobie małżonką, która była brzemienną.

6 I stało się, gdy tam byli, wypełniły się dni, aby porodziła.

7 I porodziła syna swego pierworodnego; a uwinęła go w pieluszki, i położyła go w żłobie, przeto iż miejsca nie mieli w gospodzie.

8 A byli pasterze w onej krainie w polu nocujący i straż nocną trzymający nad stadem swojem.

9 A oto Anioł Pański stanął podle nich, a chwała Pańska zewsząd oświeciła je, i bali się bojaźnią wielką.

10 I rzekł do nich Anioł: Nie bójcie się; bo oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie wszystkiemu ludowi:

11 Iż się wam dziś narodził zbawiciel, który jest Chrystus Pan, w mieście Dawidowem.

12 A to wam będzie za znak: znajdziecie niemowlątko uwinione w pieluszki, leżące w żłobie.

13 A zaraz z onym Aniołem przybyło mnóstwo wojsk niebieskich, chwalących Boga i mówiących:

14 Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój, w ludziach dobre upodobanie.

15 I stało się, gdy odeszli Aniołowie od nich do nieba, że oniż pasterze rzekli jedni do drugich: Pójdźmyż aż do Betlehemu, a oglądajmy tę rzecz, która się stała, którą nam Pan oznajmił.

16 A tak spiesząc się, przyszli i znaleźli Maryję i Józefa, i ono niemowlątko leżące w żłobie.

17 I ujrzawszy rozsławili to, co im było powiedziano o tem dzieciątku.

18 A wszyscy, którzy słyszeli, dziwowali się temu, co im pasterze powiadali.

19 Lecz Maryja zachowywała wszystkie te słowa, uważając je w sercu swojem.

20 I wrócili się pasterze, wielbiąc i chwaląc Boga ze wszystkiego, co słyszeli i widzieli, tak jako im było powiedziano.

21 A gdy się wypełniło ośm dni, aby obrzezano ono dzieciątko, tedy imię jego nazwane jest Jezus, którem było nazwane od Anioła, pierwej niż się w żywocie poczęło.

22 Gdy się też wypełniły dni oczyszczenia jej według zakonu Mojżeszowego, przynieśli go do Jeruzalemu, aby go stawili Panu,

23 (Tak jako napisano w zakonie Pańskim: że wszelki mężczyzna, otwierający żywot, świętym Panu nazwany będzie.)

24 A żeby oddali ofiarę według tego, co powiedziano w zakonie Pańskim, parę synogarlic, albo dwoje gołąbiąt.

25 A oto był człowiek w Jeruzalemie, któremu imię było Symeon; a ten człowiek był sprawiedliwy i bogobojny, oczekujący pociechy Izraelskiej, a Duch Święty był nad nim.

26 I obwieszczony był od Boga przez Ducha Świętego, że nie miał oglądać śmierci, ażby pierwej oglądał Chrystusa Pańskiego.

27 Ten przyszedł z natchnienia Ducha Świętego do kościoła; a gdy rodzice wnosili dzieciątko, Jezusa, aby uczynili według zwyczaju zakonnego przy nim.

28 Tedy on wziąwszy go na ręce swoje, chwalił Boga i mówił:

29 Teraz puszczasz sługę twego, Panie! według słowa twego, w pokoju:

30 Gdyż oczy moje oglądały zbawienie twoje,

31 Któreś zgotował przed obliczem wszystkich ludzi;

32 Światłość ku objawieniu poganom, a chwałę ludu twego Izraelskiego.

33 A ojciec i matka jego dziwowali się temu, co powiadano o nim.

34 I błogosławił im Symeon, i rzekł do Maryi, matki jego: Oto ten położony jest na upadek i na powstanie wielu ich w Izraelu, i na znak, przeciw któremu mówić będą.

35 (I twoję własną duszę miecz przeniknie,) aby myśli z wielu serc objawione były.

36 A była Anna prorokini, córka Fanuelowa, z pokolenia Asser, która była bardzo podeszła w latach, i żyła siedm lat z mężem od panieństwa swego.

37 A ta była wdową, około ośmdziesiąt i czterech lat; która nie wychodziła z kościoła, w postach i w modlitwach służąc Bogu w nocy i we dnie.

38 Ta też onejże godziny nadszedłszy, wyznawała Pana, i mówiła o nim wszystkim, którzy oczekiwali odkupienia w Jeruzalemie.

39 A tak wykonawszy wszystko według zakonu Pańskiego, wrócili się do Galilei, do miasta swego Nazaretu.

40 A dzieciątko ono rosło, i umacniało się w Duchu, pełne będąc mądrości, a łaska Boża była nad niem.

41 A rodzice jego chadzali na każdy rok do Jeruzalemu na święto wielkanocne.

42 A gdy już był we dwunastym roku, a oni wstępowali do Jeruzalemu według zwyczaju onego święta;

43 I gdy skończyli one dni, a już się wracali nazad, zostało dziecię Jezus w Jeruzalemie, a tego nie wiedział Józef i matka jego.

44 Lecz mniemając, że jest w towarzystwie podróżnem, uszli dzień drogi, i szukali go między krewnymi i między znajomymi.

45 A gdy go nie znaleźli, wrócili się do Jeruzalemu, szukając go,

46 I stało się po trzech dniach, że go znaleźli siedzącego w kościele w pośrodku doktorów, słuchającego ich i pytającego ich.

47 I zdumiewali się wszyscy, którzy go słuchali, nad rozumem i nad odpowiedziami jego.

48 A ujrzawszy go rodzice, zdumieli się. I rzekła do niego matka jego: Synu! przeczżeś nam to uczynił? Oto ojciec twój i ja z boleścią szukaliśmy cię.

49 I rzekł do nich: Cóż jest, żeście mię szukali? Izaliście nie wiedzieli, iż w tych rzeczach, które są Ojca mego, ja być muszę?

50 Lecz oni nie zrozumieli tego słowa, które im mówił.

51 I zstąpił z nimi, i przyszedł do Nazaretu, a był im poddany. A matka jego zachowywała wszystkie te słowa w sercu swojem.

52 A Jezus pomnażał się w mądrości, i we wzroście i w łasce u Boga i u ludzi.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Łukasza 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Łukasza 2:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Cesarza Augusta” — Przedstawiciela Rzymu, czwartego uniwersalnego państwa.

„Aby popisano” — "I powstanie na miejsce taki, który roześle poborców w sławie królewskiej", Dan. 11:20.

Ewangelia Łukasza 2:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Pierworodnego” — Około 1-go października roku 2-go, przed datą A.D.33; 29 i pół przed rozpoczęciem misji Jana w 15-tym roku Tyberiusza Cezara.

„Nie mieli miejsca” — Doświadczenie Józefa i Marii na ówczas nie było wyjątkowe.

Ewangelia Łukasza 2:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Byli pasterze” — Okolica Betlejemu była żyznym pastwiskiem, a i dziś pasą się tam stada owiec.

„Straż trzymający” — Przed złodziejami i dzikimi zwierzętami.

Ewangelia Łukasza 2:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Bali się” — Rodzaj ludzki zdaje się odczuwać, że przekleństwo Boże na nim ciąży i ciągle jest w obawie dalszego.

Ewangelia Łukasza 2:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Zwiastuje radość” — A nie złą nowinę i nie smutek. "Błogosławiony lud, który zna dźwięk Twój Panie", Psalm 89:16.

„Która będzie” — W czasie właściwym, bo plan Boży nie może upaść w żadnej części.

„Wszystkiemu ludowi” — A nie tylko Żydom, nie tylko dla Małego Stadka.

Źródła: MANNA - 25 GRUDNIA

Epifania i Bazylea:

„I rzekł do nich” — pasterzy na równinach Betlejem.-E17'361 (MANNA - 25 GRUDNIA)

„anioł: Nie bójcie się” — nie bądźcie przestraszeni tym niezwykłym widokiem; przyszedłem nie po to, by was skrzywdzić, lecz świadczyć dobro;-E17'361 (MANNA - 25 GRUDNIA)

„bo oto zwiastuję wam radość wielką” — słowo przetłumaczone tutaj jako radość wielka w każdym innym miejscu zwykle oddawane jest jako Ewangelia,-E17'361 (MANNA - 25 GRUDNIA)

„która będzie wszystkiemu ludowi” — wiemy, że jak dotąd nie wszyscy ludzie dostąpili tej wielkiej radości; prawdę mówiąc, ogromna większość umiera, nawet nie słysząc o tej wielkiej radości. Dlatego błogosławieństwa te muszą otrzymać w przyszłości. W Wieku Tysiąclecia poznanie Pana Jezusa Chrystusa i Boskiego planu zbawienia przez Niego dotrze do całej ludzkości – żyjących i zmarłych – i przyniesie jej wielką radość”.-E17'361 (MANNA - 25 GRUDNIA)

Źródła: MANNA - 25 GRUDNIA

Ewangelia Łukasza 2:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Zbawiciel” — Dawca życia.

„Chrystus Pan” — Anioł najprzód oświadczył łaskę Bożą i błogosławieństwo, a następnie powiedział im jak się stanie, dając tym przykład jak powinniśmy postępować w podobnych razach. Zobacz w.10 MANNA

Epifania i Bazylea:

Zobacz w.10 MANNA

Ewangelia Łukasza 2:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Chwała Bogu” — Jeżeli aniołowie wysławiali radośnie przyjście Pana na świat, to możemy sobie wyobrazić jaka będzie radość, gdy Ciało Pomazańca będzie przyjęte do chwały.

„Na wysokościach” — Najwyższe wyniesienie głosu i uczuć. Po tysiącletnim panowaniu Chrystusa, gdy dokona powierzonego Mu dzieła. Dotąd Bóg jeszcze nie otrzymuje od ludzi chwały w całej pełni.

„Na ziemi pokój” — Przywrócenie rodzajowi ludzkiemu błogosławieństw Bożych.

„Ludziom dobrej woli” — Chwała nowego okresu rozpoczęła się do pewnego stopnia z narodzeniem Jezusem. Takie tłumaczenie spotyka się w manuskrypcie odnalezionym na górze Synaj w 1892 roku przez Lewis`a.

Epifania i Bazylea:

„Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój, w ludziach dobre upodobanie.” — mamy pewnego rodzaju chór alleluja, reakcję zastępów anielskich na poselstwo anioła (w.10) oraz jego powtórzenie. Zastępy anielskie śpiewały: „Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój, w ludziach dobra wola”. Nie widzimy jednak jeszcze tego chwalebnego stanu. Odpowiednia chwała dla Boga nie jest oddawana na ziemi, tak jak jest w niebie, nie nastał też na ziemi czas pokoju. W pełni nastanie on wśród ludzkości dopiero wtedy, gdy tysiącletnie rządy Chrystusa przyniosą pełne wyzwolenie od grzechu i śmierci. Wówczas wszyscy przyłączą się do chóru: „Siedzącemu na tronie i Barankowi błogosławieństwo, i cześć, i chwała, i siła na wieki wieków” (Obj. 5:13)!-E17'361

Ewangelia Łukasza 2:24

Epifania i Bazylea:

„A żeby oddali ofiarę ... parę synogarlic, albo dwoje gołąbiąt” — Maria z powodu swego ubóstwa przynosząca gołąbiątko lub synogarlicę na ofiarę całopalenia oznacza, że przedstawiała takich sług z M.St., którzy nie otrzymywali wiele Boskich błogosławieństw objawiających Boskie przyjęcie zasługi naszego Pana, jak otrzymywali inni. (TP 1932, s. 27)

Ewangelia Łukasza 2:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Powiadomiony był” — Ci co byli w harmonii z Bogiem nie byli pozostawieni w nieświadomości o tak ważnej sprawie.

Epifania i Bazylea:

„że nie miał oglądać śmierci” — mówiąc innymi słowy, nie miał zaznać śmierci. (TP 1986, s. 152)

„ażby pierwej oglądał Chrystusa Pańskiego” — Mesjasza Pańskiego; słowo Chrystus znaczy "Pomazaniec", w języku hebrajskim Mesjasz pochodzi od słowa maschak - ja pomazuję. (TP 1986, s. 152)

Ewangelia Łukasza 2:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Panie” — "Despotes" - monarcha.

Ewangelia Łukasza 2:30

Epifania i Bazylea:

„gdyż oczy moje oglądały zbawienie twoje” — ujrzał znak, który Pan mu przyrzekł... Jezus był znakiem, przeciwko któremu skierowano wypowiedzi. (TP 1986, s. 152)

Ewangelia Łukasza 2:31

Epifania i Bazylea:

„Któreś zgotował przed obliczem wszystkich ludzi;” — Nasz Pan Jezus, któremu Bóg powierzył dzieło zbawienia całego świata, choć wtedy był zaledwie niemowlęciem ofiarowanym w świątyni czterdziestego dnia po urodzeniu – został proroczo przedstawiony przez wiekowego Symeona jako Zbawiciel, którego Bóg przygotował dla dobra wszystkich ludzi.- E 17'362

Ewangelia Łukasza 2:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Światłość” — "Ten ci był prawdziwą światłością, która oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat", Jan 1:9.

„Poganom” — Cały rodzaj ludzki bez względu na wiarę.

„Ludu izraelskiego” — Dwanaście pokoleń, które staną się prawdziwymi Izraelitami.

Epifania i Bazylea:

„Światłość ku objawieniu poganom, a chwałę ludu twego Izraelskiego.” — Jako taki miał On być światłością, nauczycielem, który będzie oświecał narody, pogan. Miał się również okazać chwałą Boga ludu Izraela, szczególnie wtedy, gdy będzie go wprowadzał na wspaniałe stanowisko, jakie Bóg dla niego przewidział. W tym czasie odstępczy Żydzi zostaną policzeni jako poganie, a nie jako Izrael, który w okresie Wieku Tysiąclecia, jako wielki misjonarz ówczesnych czasów, z łaski Boga będzie oddawał chwałę Bogu na wysokościach, a na ziemi budował pokój i przywracał ludziom dobrą wolę. Uwielbi on naszego Pana Jezusa poprzez wierne wypełnianie Jego wielkiej misji, dzięki której poganie zostaną nawróceni do Królestwa. Będzie on także podnosił, napominał dzieci rodziny ludzkiej, udzielając im wspaniałych obietnic Nowego Przymierza, jakie Bóg zaplanował dla wiernego Izraela na czas Tysiąclecia.-E17'362

Ewangelia Łukasza 2:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Przeznaczony na upadek” — Podczas niełaski dla Izraela.

„I na powstanie” — W czasie Restytucji.

„W Izraelu” — Dwunastu pokoleniach.

„Przeciw będą mówić” — Urąganie krzyża jeszcze nie ustało.

Epifania i Bazylea:

„na upadek i na powstanie wielu ich w Izraelu” — Klasa niewiary Izraela przez cały wiek potykała się o Jezusa i upadała, umierając w takim stanie; lecz dzięki niech będą Bogu, że ci, którzy upadli, „powstaną”. A ponieważ nie „powstali” w tym życiu, muszą „powstać” w przyszłym, „aby dla miłosierdzia wam okazanego”, miłosierdzia, jakie wybrani okażą im w Tysiącleciu.- E17'142 => Wygłaszając Marii proroctwo dotyczące naszego Pana Jezusa, Symeon powiedział, iż będzie On przyczyną potknięcia się Izraela, że wielu upadnie, lecz że zostaną oni ponownie podniesieni (w Wieku Tysiąclecia) przez Niego, który będzie ich Zbawcą i Panem, udzielając im domu w postaci tysiącletniej ziemi. Przez cały Wiek Ewangelii był on znakiem, przeciwko któremu mówili Żydzi, ponieważ odrzucili Go, nie widząc w Nim żadnego piękna.-E17'362

Ewangelia Łukasza 2:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Miecz przeniknie” — Wielkie doświadczenie z powodu śmierci Chrystusa.

„Były objawione” — Aby było dowiedzione, którzy okażą się wiernymi żołnierzami krzyża Chrystusowego, a którzy nimi nie są.

Ewangelia Łukasza 2:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Z pokolenia Asera” — Jednego z zaginionych 10-ciu pokoleń.

Ewangelia Łukasza 2:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Odkupienia” — "Lutrosis" - wyzwolenie.

Ewangelia Łukasza 2:40

Paruzja (C.T. Russell):

„W duchu” — Rękopisy Watykański i Synaicki opuszczają to słowo.

„Łaska” — Błogosławieństwo.

Ewangelia Łukasza 2:41

Paruzja (C.T. Russell):

„Na każdy rok” — To wymaganie prawa było wypełniane jedynie przez bardzo pobożnych Żydów.

Ewangelia Łukasza 2:42

Paruzja (C.T. Russell):

„Był w 12-tym roku” — Według zwyczaju jaki był u Żydów, chłopiec w 12-tym roku życia mógł już pewnego rodzaju poświęcenie uczynić z siebie, lecz Jezus przekonał się, że byłoby dla Niego niewłaściwym rozpoczynać swoją misję w tym czasie.

Ewangelia Łukasza 2:46

Paruzja (C.T. Russell):

„Pytającego ich” — Jest to dobry sposób dla tych, co z powodu płci lub nieodpowiedniego wieku, nie mogą nauczać. Niektórzy z ludu Bożego bardzo osłabiają swój wpływ, gdy okazują zbytnią pewność siebie przy głoszeniu Prawdy, szczególnie do ludzi uczonych.

Ewangelia Łukasza 2:47

Paruzja (C.T. Russell):

„Nad rozumem Jego” — Jako chłopca, był doskonały. Duch święty nie był Mu jeszcze dany.

Ewangelia Łukasza 2:49

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekł do nich” — W swej dziecinnej prostocie zdaje się iż myślał, że Jego matka i Józef powinni rozumieć i pochwalić Jego postępek.

„Ojca mego” — Jezus nigdy nie uznawał Józefa za swojego ojca.

„W rzeczach” — W sprawach Ojca.

Źródła: MANNA - 22 SIERPNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 22 SIERPNIA

Ewangelia Łukasza 2:51

Paruzja (C.T. Russell):

„W sercu swoim” — Prawdopodobnie Łukasz otrzymał te wiadomości z ust Marii.

Ewangelia Łukasza 2:52

Paruzja (C.T. Russell):

„Pomnażał się w mądrości” — Chrystus nie był równy w mocy swemu Ojcu.

Literatura o rozdziale Ewangelia Łukasza 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Łukasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.