Ewangelia Łukasza 13

Ewangelia Łukasza, rozdział 13 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (35 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Łukasza 13 — Biblia Gdańska

1 A prawie natenczas byli przytomni niektórzy, oznajmując mu o Galilejczykach, których krew Piłat pomieszał z ofiarami ich.

2 A Jezus odpowiadając, rzekł im: Mniemacie, że ci Galilejczycy nad wszystkie inne Galilejczyki grzeszniejszymi byli, iż takowe rzeczy ucierpieli?

3 Bynajmniej, mówię wam: i owszem, jeźli nie będziecie pokutować, wszyscy także poginiecie.

4 Albo ośmnaście onych, na które upadła wieża w Syloe i pobiła je, mniemacie żeby ci winniejszymi byli nad wszystkie ludzie mieszkające w Jeruzalemie?

5 Bynajmniej, mówię wam: i owszem, jeźli pokutować nie będziecie, wszyscy także poginiecie.

6 I powiedział im to podobieństwo: Człowiek niektóry miał figowe drzewo wsadzone na winnicy swojej, a przyszedłszy, szukał na niem owocu, ale nie znalazł.

7 Tedy rzekł do winiarza: Oto po trzy lata przychodzę, szukając owocu na tem drzewie figowem, ale nie znajduję. Wytnijże je; bo przeczże tę ziemię próżno zastępuje?

8 Ale on odpowiadając rzekł mu: Panie! zaniechaj go jeszcze i na ten rok, aż je okopię i obłożę gnojem;

9 Owa snać przyniesie owoc, a jeźli nie, potem je wytniesz.

10 I nauczał w jednej bóżnicy w sabat.

11 A oto była tam niewiasta, która miała ducha niemocy ośmnaście lat, a była skurczona, tak iż się żadną miarą nie mogła rozprostować.

12 Tę gdy ujrzał Jezus, zawołał jej do siebie i rzekł: Niewiasto! uwolnionaś od niemocy twojej.

13 I włożył na nią ręce, a zarazem rozprostowała się i chwaliła Boga.

14 Tedy odpowiadając przełożony nad bóżnicą, który się bardzo gniewał, że Jezus w sabat uzdrawiał, rzekł do ludu: Sześć dni jest, w które trzeba robić; w te tedy dni przychodząc, leczcie się, a nie w dzień sabatu.

15 Ale mu odpowiedział Pan i rzekł: Obłudniku, azaż każdy z was w sabat nie odwiązuje wołu swego, albo osła swego od żłobu, a nie wiedzie, żeby go napoił?

16 A ta córka Abrahamowa, którą był związał szatan oto już ośmnaście lat, zaż nie miała być rozwiązana od tej związki w dzień sabatu?

17 A gdy on to mówił, zawstydzili się wszyscy przeciwnicy jego: ale wszystek lud radował się ze wszystkich onych chwalebnych spraw, które się działy od niego.

18 Zatem rzekł Jezus: Komuż podobne jest królestwo Boże, a do czegoż je przypodobam?

19 Podobne jest ziarnu gorczycznemu, które wziąwszy człowiek, wrzucił do ogrodu swego; i rosło i stało się drzewem wielkiem, a ptaszki niebieskie czyniły sobie gniazda na gałęziach jego.

20 I rzekł znowu: Do czegoż przypodobam królestwo Boże?

21 Podobne jest kwasowi, który wziąwszy niewiasta, zakryła go we trzy miary mąki, ażby wszystko skwaśniało.

22 I chodził po miastach i miasteczkach, nauczając a idąc w drogę do Jeruzalemu.

23 I rzekł mu niektóry: Panie! czyli mało tych jest, którzy mają być zbawieni? A on rzekł do nich:

24 Usiłujcie, abyście weszli przez ciasną bramę; albowiem powiadam wam: Wiele ich będą chcieli wnijść, ale nie będą mogli.

25 Gdy wstanie gospodarz i zamknie drzwi, a poczniecie stać przede drzwiami, i kołatać we drzwi, mówiąc: Panie, Panie! otwórz nam, tedy on odpowiadając rzecze wam: Nie znam was, skąd jesteście.

26 Tedy poczniecie mówić: Jadaliśmy przed tobą i pijali, i uczyłeś na ulicach naszych.

27 A on rzecze: Powiadam wam, nie znam was, skąd jesteście; odstąpcie ode mnie wszyscy, którzy czynicie nieprawość.

28 Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów, gdy ujrzycie Abrahama, Izaaka, i Jakóba, i wszystkie proroki w królestwie Bożem, a samych siebie precz wyrzuconych.

29 I przyjdą drudzy od wschodu i od zachodu, i od północy, i od południa, a usiądą za stołem w królestwie Bożem.

30 A oto są ostatni, którzy będą pierwszymi, a są pierwsi, którzy będą ostatnimi.

31 W onże dzień przystąpili niektórzy z Faryzeuszów, mówiąc mu: Wynijdź, a idź stąd; bo cię Herod chce zabić.

32 I rzekł im: Idźcie, a powiedzcie temu lisowi: Oto wyganiam dyjabły, i uzdrawiam dziś i jutro, a trzeciego dnia dokończenie wezmę.

33 Wszakże muszę dziś i jutro i pojutrze odprawiać drogę: albowiem nie może być, aby miał prorok zginąć, oprócz w Jeruzalemie.

34 Jeruzalem! Jeruzalem! które zabijasz proroki, a kamionujesz te, którzy do ciebie bywają posłani; ilekroć chciałem zgromadzić dzieci twoje, tak jako kokosz zgromadza kurczęta swoje pod skrzydła, a nie chcieliście.

35 Otoż zostanie wam dom wasz pusty. A zaprawdęć wam powiadam, że mię nie ujrzycie, aż przyjdzie czas, gdy rzeczecie: Błogosławiony, który idzie w imieniu Pańskiem.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Łukasza 13

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Łukasza 13:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Większymi grzesznikami byli” — Nie wszystkie nieszczęścia przychodzą na ludzi jako kara za grzech.

Ewangelia Łukasza 13:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Bynajmniej” — "Są ludzie, których grzechy są jawne i bywają osądzone wcześniej, niż oni sami; ale są też tacy, których grzechy dopiero później się ujawniają", 1 Tym.5:24. (poprawny tekst)

„Wszyscy poginiecie” — Nieszczęścia, jakie mogą wydarzyć się świętym, takowe nigdy nie są "wypadkiem". Nic takiego im się nie przytrafia, co by było wypadkiem.

Ewangelia Łukasza 13:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Figowe drzewo” — Symbolizuje naród żydowski.

Epifania i Bazylea:

„figowe drzewo” — figowe drzewo przedstawia naród żydowski — cielesnego Izraela. (TP 1964, s. 6)

Ewangelia Łukasza 13:7

Epifania i Bazylea:

„oto po trzy lata przychodzę” — Trzy lata przedstawiają Wiek Żydowski, w którym cielesny Izrael był przedmiotem szczególnej opieki ze strony Boga działającego wobec niego w potrójny sposób: (TP 1964, s. 6) 1) pod Mojżeszem, (TP 1964, s. 6) 2) pod Prorokami i (TP 1964, s. 6) 3) pod Nauczonymi w Piśmie (szczególnie od czasu Ezdrasza — Ezdrasz 7:6,11,12,21). (TP 1964, s. 6)

„drzewie figowym” — figowe drzewo przedstawia naród żydowski — cielesnego Izraela. (TP 1964, s. 6)

„ale nie znajduję” — Jako naród jednak, nie odpowiedzieli oni właściwie i gdy Bóg posłał im Proroków i nauczycieli, to źle się z nimi obchodzili i w licznych wypadkach zabijali ich. (TP 1964, s. 6)

„bo przeczże tę ziemię próżno zastępuje?” — pomimo dodatkowej szczególnej opieki, jaką Bóg udzielił symbolicznemu drzewu figowemu w Żniwie Żydowskim, ono jednak nie przyniosło pożądanego i właściwego owocu. Bóg więc odrzucił i wyciął je oraz wrzucił do ognia. (TP 1964, s. 6)

Ewangelia Łukasza 13:8

Epifania i Bazylea:

„zaniechaj go jeszcze i na ten rok” — Bóg uczynił ostatni wysiłek przez Jezusa i Apostołów, którzy odrzucili i przełamali liczne tradycje zaślepionych wodzów . (TP 1964, s. 6)

„aż je okopię i obłożę gnojem” — Oni podlali symboliczne drzewo figowe dużą ilością Prawdy — wodą Słowa Bożego — oraz dali mu wiele dobrego pokarmu. (TP 1964, s. 6)

Ewangelia Łukasza 13:9

Epifania i Bazylea:

„potem je wytniesz” — pomimo dodatkowej szczególnej opieki, jaką Bóg udzielił symbolicznemu drzewu figowemu w Żniwie Żydowskim, ono jednak nie przyniosło pożądanego i właściwego owocu. Bóg więc odrzucił i wyciął je oraz wrzucił do ognia. (TP 1964, s. 6)

Ewangelia Łukasza 13:10

Paruzja (C.T. Russell):

„W sabat” — Typ na Tysiąclecie.

Ewangelia Łukasza 13:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Ptaki” — "Babilon (mistyczny, nominalne chrześcijaństwo) stał się mieszkaniem wszelkiego ptactwa nieczystego i przemierzłego", Obj.18:2. Prawie wszyscy przestępcy prawa są członkami jakiejkolwiek denominacji nominalnego kościoła.

Epifania i Bazylea:

„ptaszki niebieskie” — przedstawiają kler. (TP 1959, s. 99)

Ewangelia Łukasza 13:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Królestwo Boże” — Nominalne królestwo Boże, kościół nominalny.

Ewangelia Łukasza 13:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Podobne kwasowi” — Błąd, korupcja, zepsucie.

„Niewiasta” — "Izabela" - system rzymskokatolicki.

„Trzy miary mąki” — Wiara, nadzieja, miłość.

„Wszystko skwaśniało” — Zepsuło się (w kościele z imienia).

Ewangelia Łukasza 13:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Mało tych jest” — Jezus na to pytanie nie dał odpowiedzi i my też nie możemy.

Ewangelia Łukasza 13:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Usiłujcie wejść” — Nagroda wysokiego powołania nie była przeznaczona dla "letnich" chrześcijan.

„Przez ciasną bramę” — Wąska droga ofiarowania samych siebie dla sprawy Bożej została uczyniona z przyczyny ducha światowego, który sprzeciwia się Prawdzie i Sprawiedliwości. Na tej drodze są usługujące duchy, które starają się pomagać postępującym po tej drodze, by mogli stać się członkami Nowego Stworzenia (które aktualnie staje się nim wtedy, gdy zostaje zmienione w stan duchowego życia. Ziemski stan przestaje istnieć i powstaje Nowe Stworzenie, którego przedtem nie było, lecz ono kształtowało się w starym ciele, jako zarodek przyszłego, innego stworzenia, duchowego stworzenia i w zależności na jakim poziomie ono będzie istnieć, czy na poziomie natury Boskiej lub anielskiej).

Epifania i Bazylea:

„ciasną bramę” — wyobraża poświęcenie, czyli wejście na wąską drogę. (TP 1928, s. 78)

„Wiele ich” — odnosi się do "głupich panien". (TP 1932, s. 78)

„będą chcieli wnijść, ale nie będą mogli” — wypełnia się począwszy od r. 1914 w tym, iż wielu poświęconych ale nie spłodzonych z Ducha usiłuje dostać się do Wysokiego Powołania na próżno. (TP 1972, s. 76)

Ewangelia Łukasza 13:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Zamknie drzwi” — "Te, które były gotowe, weszły z Nim na wesele i zamknięto drzwi", MAt.25:10. "A gdy zamknie, nikt nie otworzy", Izaj.22:22, Obj.3:7. Tym sposobem wszelka sposobność należenia do klasy "Mądrych panien" i pełnienia pracy żniwa zakończy się. To jednak nie znaczy, aby klasa "niemądrych panien" posłaną była na wieczne męki. Wyzwolenie ostatniego członka "Ciała Chrystusowego" stanie się wkrótce po zamknięciu "drzwi".

Epifania i Bazylea:

„drzwi” — do wysokiego powołania. (TP 1938, s. 50) wyobrażają koniec wąskiej drogi, wejście do Królestwa. (TP 1928, s. 78)

„a poczniecie stać” — odnosi się do "głupich panien". (TP 1932, s. 78)

„Nie znam was, skądeście” — ja was nie uznaję za prospektywnych członków Ciała. (TP 1982, s. 5)

Ewangelia Łukasza 13:26

Epifania i Bazylea:

„Tedy poczniecie mówić” — odnosi się do "głupich panien". (TP 1932, s. 78)

„jadaliśmy przed tobą” — byliśmy twoimi uczniami. (TP 1938, s. 50)

„uczyłeś na ulicach naszych” — twoje nauki są zgodne z naszymi drogami. (TP 1938, s. 50)

Ewangelia Łukasza 13:27

Epifania i Bazylea:

„nie znam was” — nigdy nie uznałem was za członków Ciała. On to mówi przez dowody, że żęcie skończyło się w 1914r., a pokłosie w 1916r. (TP 1938, s. 50)

„odstąpcie ode mnie wszyscy, którzy czynicie nieprawość” — odnosi się do "głupich panien". (TP 1932, s. 78)

Ewangelia Łukasza 13:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Będzie płacz” — Z powodu utracenia nagrody i doświadczeń podczas wielkiego ucisku.

„Zgrzytanie zębów” — "Złościli się w sercach swych i zgrzytali nań zębami", Dz. 7:54.

„Gdy” — Wy niewierni Izraelici.

„Ujrzycie” — Widzialnych przedstawicieli Królestwa (na ziemi).

„Abrahama i Izaaka” — Którzy umarli, zanim był dany Okup i z tego powodu nie mogli być powołanymi do duchowego Królestwa, "przeto, że Bóg o nas coś lepszego przejrzał", Żyd.11:40.

„Wszystkich proroków” — Lecz nie świętych tego Wieku Ewangelii.

„W Królestwie” — Ziemskiej fazy.

Epifania i Bazylea:

„gdy ujrzycie” — niewierni Żydzi. (TP 1989, s. 182)

„Abrahama, Izaaka, i Jakóba, i wszystkie proroki” — stanowią klasę St.G. (TP 1965, s. 14)

„w królestwie Bożym” — jego ziemskiej części. (TP 1989, s. 182)

„tam będzie płacz i zgrzytanie zębów” — oznacza to smutek Żydów gdy dowiedzą się, że nie są członkami żadnej fazy królestwa. (TP 1932, s. 78)

„a samych siebie precz wyrzuconych” — chodzi o dzieci figuralnego królestwa, to są zawiedzeni Żydzi w 1000-leciu. (TP 1932, s. 78)

Ewangelia Łukasza 13:29

Epifania i Bazylea:

„I przyjdą drudzy od wschodu i od zachodu, i od północy, i od południa” — Jest to Chrystus "Głowa" i "Ciało". (TP 1965, s. 14)

Ewangelia Łukasza 13:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Ostatni” — Niebiańscy władcy, którzy jeszcze na on czas nie byli rozwinięci (gdy Łukasz o tym pisał), aż dopiero później.

„Będą pierwszymi” — W wielkości stanowiska i w czasie, gdy zostaną do tego stanu przyprowadzeni (przez przemianę z życia ziemskiego do stanu duchowego). Którzy umrą ostatnimi, prawdopodobnie powstaną pierwszymi.

„Są pierwsi” — Ojcowie starożytni święci, którzy mają stanowić ziemską klasę Królestwa, byli oni pierwszymi, co zostali uznani za wiernych.

„Będą ostatnimi” — Adam i Ewa prawdopodobnie będą ostatnimi z ludzi, co powstaną z grobów.

Epifania i Bazylea:

„A oto są” — Tutaj więc odnosi się ono do dwóch klas. (TP 1963, s. 46)

„ostatni, którzy będą pierwszymi” — Kościół, który jest ostatni, będzie pierwszy z wybranego ludu Bożego. (TP 1932, s. 78) odnosi się do nazwanych ostatnimi - Maluczkiego Stadka - stanowiących pierwszych w randze miedzy dwiema klasami rządzącymi w Królestwie. (TP 1963, s. 46)

„a są pierwsi, którzy będą ostatnimi” — cielesny Izrael, który był pierwszy w okresie czasu, będzie ostatni z wybranych ludu Bożego. (TP 1932, s. 78) odnosi się do nazwanych pierwszymi, Starożytnych Godnych, jako ostatnich w randze z tych dwóch klas. (TP 1963, s. 46)

Ewangelia Łukasza 13:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Oto (Ja)” — Chrystus, Głowa i Ciało.

„Uzdrawiam dziś” — W piątym tysiącletnim dniu (w którym Jezus narodził się i w którym rozpoczął swoją misję i powołanie swego Ciała mistycznego, apostołów i innych).

„I jutro” — W szóstym tysiącletnim dniu (od Adama liczy się dzień piąty, szósty i siódmy, lecz od Jezusa liczy się dzień pierwszy, drugi i trzeci).

„Trzeciego dnia” — Siódmego tysiąclecia (od Adama, a trzeciego od Chrystusa).

Ewangelia Łukasza 13:33

Epifania i Bazylea:

„oprócz” — poza obrębem. (TP 1979, s. 2)

Ewangelia Łukasza 13:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Oto dom wasz” — Naród żydowski.

„Zostanie pusty” — Łaska, która wyłącznie na was spływała, zostaje od was odjęta. "Albowiem i dziś dwojako opowiadam i nagrodzę", Zach.9:12. Słowa te zostały wypowiedziane, gdy Pan Jezus objął urząd Króla Żydów w roku 33, a co wyobraża odrzucenie nominalnego duchowego Izraela (chrześcijańskiego kościoła z imienia) w odpowiednim ku temu czasie w roku 1878.

„Gdy rzeczecie” — Z serca, jako prorokował Dawid, Psalm 118:18-27.

Epifania i Bazylea:

„Otóż zostanie wam dom wasz pusty” — pomimo dodatkowej szczególnej opieki, jaką Bóg udzielił symbolicznemu drzewu figowemu w Żniwie Żydowskim, ono jednak nie przyniosło pożądanego i właściwego owocu. Bóg więc odrzucił i wyciął je oraz wrzucił do ognia. (TP 1964, s. 6)

Literatura o rozdziale Ewangelia Łukasza 13

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Łukasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.