Ewangelia Łukasza 15

Ewangelia Łukasza, rozdział 15 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (32 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Łukasza 15 — Biblia Gdańska

1 I przybliżali się do niego wszyscy celnicy i grzesznicy, aby go słuchali.

2 I szemrali Faryzeuszowie i nauczeni w Piśmie, mówiąc: Ten grzeszniki przyjmuje i je z nimi.

3 I powiedział im to podobieństwo, mówiąc:

4 Któryż z was człowiek, gdyby miał sto owiec, a straciłby jednę z nich, izali nie zostawia onych dziewięćdziesięciu i dziewięciu na puszczy, a nie idzie za oną, która zginęła, ażby ją znalazł?

5 A znalazłszy kładzie ją na ramiona swoje, radując się.

6 A przyszedłszy do domu, zwołuje przyjaciół, i sąsiadów, mówiąc im: Radujcie się ze mną; bom znalazł owcę, która była zginęła.

7 Powiadam wam, że taka będzie radość w niebie nad jednym grzesznikiem pokutującym, więcej niż nad dziewięćdziesiąt i dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują pokuty.

8 Albo która niewiasta mając dziesięć groszy, jeźliby straciła grosz jeden, izali nie zapala świecy, i nie umiata domu, a nie szuka z pilnością, ażby znalazła?

9 A znalazłszy, zwołuje przyjaciółek i sąsiadek, mówiąc: Radujcie się ze mną; albowiem znalazłam grosz, którym była straciła.

10 Tak, powiadam wam, będzie radość przed Anioły Bożymi nad jednym grzesznikiem pokutującym.

11 Nadto rzekł: Człowiek niektóry miał dwóch synów,

12 I rzekł młodszy z nich ojcu: Ojcze! daj mi dział majętności na mię przypadający. I rozdzielił im majętność.

13 A po niewielu dniach, zebrawszy wszystko on młodszy syn, odjechał w daleką krainę, i rozproszył tam majętność swoję, żyjąc rozpustnie.

14 A gdy wszystko potracił, stał się głód wielki w onej krainie, a on począł niedostatek cierpieć.

15 A tak szedłszy, przystał do jednego mieszczanina onej krainy, który go posłał do folwarku swego, aby pasł świnie.

16 I żądał napełnić brzuch swój młótem, które jadały świnie; ale mu nikt nie dawał.

17 Potem przyszedłszy do siebie, rzekł: O jako wiele najemników ojca mego mają dosyć chleba, a ja od głodu ginę!

18 Wstawszy tedy, pójdę do ojca mego i rzekę mu: Ojcze! zgrzeszyłem przeciwko niebu i przed tobą.

19 I nie jestem godzien więcej być nazywany synem twoim, uczyń mię jako jednego z najemników twoich.

20 Tedy wstawszy, szedł do ojca swego. A gdy on jeszcze był opodal, ujrzał go ojciec jego, i użaliwszy się go, przybieżał, a padłszy na szyję jego, pocałował go.

21 I rzekł mu syn: Ojcze! zgrzeszyłem przeciwko niebu i przed tobą, i jużem nie jest godzien, abym był nazywany synem twoim.

22 Rzekł tedy ojciec do sług swoich: Przynieście onę przednią szatę, a obleczcie go, i dajcie pierścień na rękę jego, i obuwie na nogi jego.

23 A przywiódłszy ono tłuste cielę, zabijcie, a jedząc bądźmy weseli.

24 Albowiem ten syn mój umarł był, a zasię ożył; zginął był, i znaleziony jest; i poczęli się weselić.

25 Ale starszy syn jego był na polu; a gdy przychodząc przybliżył się ku domowi, usłyszał muzykę i tańce;

26 A zawoławszy jednego z sług, pytał, co by to było.

27 A on mu powiedział: Brat twój przyszedł, i zabił ojciec twój ono tłuste cielę, iż go zdrowego dostał.

28 I rozgniewał się, a nie chciał wnijść; ale ojciec jego wyszedłszy prosił go.

29 A on odpowiadając, rzekł ojcu: Oto przez tak wiele lat służę tobie, a nigdym nie przestąpił przykazania twego; wszakżeś mi nigdy nie dał koźlęcia, abym się z przyjacioły moimi weselił.

30 Ale gdy ten syn twój, który pożarł majętność twoję z wszetecznicami, przyszedł, zabiłeś mu ono tłuste cielę.

31 A on mu rzekł; Synu! tyś zawsze ze mną, a wszystkie dobra moje twoje są.

32 Lecz trzeba było weselić się i radować, że ten brat twój umarł był, a zasię ożył, i zginął był a znaleziony jest.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Łukasza 15

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Łukasza 15:1

Epifania i Bazylea:

„I przybliżali się do niego wszyscy celnicy i grzesznicy” — Kiedy czytamy, że nasz Pan był przyjacielem celników i grzeszników, to nie mamy rozumieć, że dobierał sobie za towarzyszy awanturników lub ówczesnych moralnie trędowatych. Raczej należy rozumieć, że zgodnie z użyciem jakie zastosowano w tamtych czasach, jedna klasa Żydów określana była mianem ludzi świętych (faryzeusze), a inna jako niepraktykująca zupełnej świątobliwości (grzesznicy). (TP 1996, s. 89)

Ewangelia Łukasza 15:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Grzeszników przyjmuje” — Nie znaczy to, ażeby Pan Jezus z nimi wałęsał się.

Ewangelia Łukasza 15:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Który z was człowiek” — Wyobraża Pana Jezusa jako Dobrego Pasterza i przedstawiciela Ojca, Wielkiego Pasterza.

„Straciłby jedną” — Która wyobraża Adama, a w nim cały rodzaj ludzki. "Wszyscyśmy jako owce zbłądzili", Izaj.53:6. "Nie masz sprawiedliwego ani jednego", Rzym.3:10.

„Dziewięćdziesiąt dziewięć” — Zostawionych, wyobraża aniołów i inne istoty duchowe, które nigdy nie zbłądziły i nie popadły w grzech, nie odstąpiły od Boga.

„A idzie” — Wyobraża pierwszą obecność Jezusa.

„Aby ją znalazł” — Przywrócił do pierwotnego stanu.

Ewangelia Łukasza 15:5

Paruzja (C.T. Russell):

„A znalazłszy” — A przy końcu Tysiąclecia, gdy Dobry Pasterz przywróci do pierwotnego stanu cały rodzaj ludzki, wszyscy będą posiadać charakterystykę owiec.

Ewangelia Łukasza 15:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Jednym grzesznikiem” — Wielka będzie radość, gdy Ciało Chrystusowe będzie przyjęte do chwały.

Ewangelia Łukasza 15:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Dziesięć groszy (drachm)” — Wyobraża wszystkich synów Bożych, licząc w to aniołów i archaniołów mających Jego wyobrażenie.

„Straciła jeden” — Ludzki grosz, cały rodzaj ludzki. Brudna podłoga we wschodnich domach wyobraża skalanie, które przyćmiło wyobrażenie Boże od upadku Adama w raju.

„Szuka z pilnością” — Wyobraża gorliwość względem utraconej ludzkości.

„Ażby znalazła” — "To, co było zginęło".

Epifania i Bazylea:

„niewiasta” — Kościół. (TP 1950, s. 42)

„dziesięć groszy” — dziesięć głównych doktryn Biblijnych (dziesięć strun harfy Bożej). (TP 1950, s. 42) Słowo Boże. (TP 1965, s. 7)

„grosz jeden” — doktryna o restytucji. (TP 1950, s. 42)

„nie umiata domu, a nie szuka z pilnością” — przedstawia oczyszczanie nauk Biblijnych z błędów ciemnych wieków i badanie Biblii, która jest miejscem zamieszkania Kościoła za lepszą przyszłością, niż wieczne męki. (TP 1950, s. 42)

Ewangelia Łukasza 15:9

Paruzja (C.T. Russell):

„A znalazłszy” — Przy końcu Tysiąclecia.

„Radujcie się ze mną” — Wyobraża czas, gdy wszystko na niebie i na ziemi cieszyć się będzie z wypełnienia dzieła Bożego.

Epifania i Bazylea:

„A znalazłszy” — Wynikiem tego badania było odnalezienie Prawdy. (TP 1950, s. 42)

„zwołuje przyjaciółek i sąsiadek, mówiąc” — przedstawia głoszenie Kościoła światu o restytucji. (TP 1950, s. 42)

„Radujcie się ze mną” — Jej radość wyobraża radość Kościoła z odnalezienia, że restytucja jest nadzieją dla świata, a nie przyszłość wiecznych mąk. (TP 1950, s. 42)

„znalazłam grosz” — Prawdę o restytucji. (TP 1950, s. 42)

Ewangelia Łukasza 15:10

Epifania i Bazylea:

„jednym grzesznikiem pokutującym” — przedstawia pokutę klasy restytucyjnej. (TP 1950, s. 42)

Ewangelia Łukasza 15:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Człowiek niektóry” — Reprezentuje Boga Jehowę.

Ewangelia Łukasza 15:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Młodszy syn” — Wyobraża celników i grzeszników.

Ewangelia Łukasza 15:13

Paruzja (C.T. Russell):

„W daleką krainę” — Zaniedbał przestrzegania Prawa Bożego, oddalił się od Boga, od Jego łaski i opieki.

Ewangelia Łukasza 15:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Mieszczanina” — Wyobraża szatana.

„Pasł świnie” — Przestawał z ludźmi światowymi, z rzeczami znikomymi i nikczemnymi.

Ewangelia Łukasza 15:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Do ojca” — Bóg Jehowa reprezentowany jest przez Jezusa Chrystusa, usprawiedliwienie.

„Pierścień” — Wyobraża błogosławieństwo podczas Zielonych świąt, jako pierścień wiecznego miłosierdzia, przebaczenia i miłości.

Ewangelia Łukasza 15:22

Paruzja (C.T. Russell):

„przednią szatę” — przedstawia sprawiedliwość Chrystusową.-25

„pierścień” — W symbolach biblijnych pierścienie reprezentują stanowisko nowych stworzeń, jako błogosławieństwo Boże zesłane w dzień Zielonych Świątek Jego ofiarowanym W.Ew.-38

Ewangelia Łukasza 15:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Starszy syn” — Wyobraża nauczonych w Piśmie i faryzeuszy.

„Był na polu” — Starając się przez zachowywanie prawa każdodziennie, zostawać zawsze w łączności z Bogiem.

Ewangelia Łukasza 15:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozgniewał się” — Z braku ducha miłości nie był gotowym na ucztę.

„Nie chciał wejść” — "Biada wam nauczeni w Piśmie i faryzeusze obłudni, że zamykacie Królestwo niebiańskie przed ludźmi, albowiem tam sami nie wchodzicie, ani tym, którzy by wejść chcieli, wchodzić nie dopuszczacie", Mat.23:13. "Celnicy i wszetecznice uprzedzają was do Królestwa", Mat.21:31. Podobne usposobienie objawiają ci, którzy powierzchownie zdają się być religijnymi, lecz gdy usłyszą o zbliżającym się czasie Restytucji, w której wszyscy zdegradowani będą mogli powrócić do miłości Ojcowskiej, bardzo się gniewają.

Literatura o rozdziale Ewangelia Łukasza 15

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Łukasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.