Ewangelia Łukasza 16

Ewangelia Łukasza, rozdział 16 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (31 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Łukasza 16 — Biblia Gdańska

1 Mówił też i do uczniów swoich: Człowiek niektóry był bogaty, który miał szafarza, a ten był odniesiony do niego, jakoby rozpraszał dobra jego.

2 A zawoławszy go, rzekł mu: Cóż słyszę o tobie? Oddaj liczbę z szafarstwa twego; albowiem już więcej nie będziesz mógł szafować.

3 I rzekł on szafarz sam w sobie: Cóż uczynię, gdyż pan mój odbiera ode mnie szafarstwo? Kopać nie mogę, żebrać się wstydzę.

4 Wiem, co uczynię, że gdy będę złożony z szafarstwa, przyjmą mię do domów swoich.

5 Zawoławszy tedy do siebie każdego z dłużników pana swego rzekł pierwszemu: Wieleś winien panu memu?

6 A on rzekł: Sto bareł oliwy. I rzekł mu: Weźmij zapis twój, a siadłszy prędko, napisz pięćdziesiąt.

7 Potem drugiemu rzekł: A tyś wiele winien? A on mu rzekł: Sto korcy pszenicy. I rzekł mu: Weźmij zapis twój, a napisz ośmdziesiąt.

8 I pochwalił pan szafarza niesprawiedliwego, iż roztropnie uczynił; bo synowie tego świata roztropniejsi są nad syny światłości w rodzaju swoim.

9 I jać wam powiadam: Czyńcie sobie przyjacioły z mammony niesprawiedliwości, aby gdy ustaniecie, przyjęli was do wiecznych przybytków.

10 Kto wierny jest w małem, i w wielu wiernym jest; a kto w małem niesprawiedliwy, i w wielu niesprawiedliwym jest.

11 Ponieważeście tedy w mammonie niesprawiedliwej wiernymi nie byli, prawdziwego któż wam powierzy?

12 A jeźliście w cudzem wiernymi nie byli, któż wam da, co waszego jest?

13 Żaden sługa nie może dwom panom służyć, gdyż albo jednego będzie miał w nienawiści, a drugiego będzie miłował; albo się jednego trzymać będzie, a drugim pogardzi; nie możecie Bogu służyć i mammonie.

14 A słuchali tego wszystkiego i Faryzeuszowie, którzy byli łakomi, i naśmiewali się z niego.

15 I rzekł im: Wy jesteście, którzy sami siebie usprawiedliwiacie przed ludźmi, ale Bóg zna serca wasze; bo co jest u ludzi wyniosłego, obrzydliwością jest przed Bogiem.

16 Zakon i prorocy aż do Jana; a od tego czasu królestwo Boże opowiadane bywa, a każdy się do niego gwałtem ciśnie.

17 I łatwiej jest niebu i ziemi przeminąć, niżeli jednej kresce zakonu upaść.

18 Wszelki, który opuszcza żonę swoję, a inną pojmuje, cudzołoży; a kto od męża opuszczoną pojmuje, cudzołoży.

19 A był niektóry człowiek bogaty, który się obłóczył w szarłat i w bisior, i używał na każdy dzień hojnie.

20 Był też niektóry żebrak, imieniem Łazarz, który leżał u wrót jego owrzodziały.

21 Pragnąc być nasycony z odrobin, które padały z stołu bogaczowego; ale i psy przychodząc lizały wrzody jego.

22 I stało się, że umarł on żebrak, i odniesiony był od Aniołów na łono Abrahamowe; umarł też i bogacz, i pogrzebiony jest.

23 A będąc w piekle, podniósłszy oczy swe, gdy był w mękach, ujrzał Abrahama z daleka, i Łazarza na łonie jego.

24 Tedy bogacz zawoławszy, rzekł: Ojcze Abrahamie! zmiłuj się nade mną, a poślij Łazarza, aby omoczył koniec palca swego w wodzie, a ochłodził język mój, bo męki cierpię w tym płomieniu.

25 I rzekł Abraham: Synu! wspomnij, żeś ty odebrał dobre rzeczy twoje za żywota twego, a Łazarz także złe; a teraz on ma pociechę, a ty męki cierpisz.

26 A nad to wszystko między nami i wami otchłań wielka jest utwierdzona, aby ci, którzy chcą stąd przyjść do was, nie mogli, ani owi stamtąd przyjść do nas.

27 A on rzekł: Proszę cię tedy, ojcze! abyś posłał do domu ojca mego:

28 Albowiem mam pięć braci, aby im świadectwo wydał, żeby też i oni nie przyszli na to miejsce męki.

29 I rzekł mu Abraham: Mająć Mojżesza i proroków, niechże ich słuchają.

30 A on rzekł: Nie, ojcze Abrahamie! ale gdyby kto z umarłych szedł do nich, będą pokutować.

31 I rzekł mu: Ponieważ Mojżesza i proroków nie słuchają, tedy, choćby też kto zmartwychwstał, nie uwierzą.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Łukasza 16

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Łukasza 16:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Do uczniów” — Jak również do nauczonych w Piśmie i faryzeuszy.

„Człowiek bogaty” — Bóg Jehowa.

„Miał szafarza” — Nauczonych w Piśmie i faryzeuszy przy pierwszej obecności Jezusa. Również wyobraża nauczycieli szkół niedzielnych, biskupów, itp. przy wtórej obecności.

„Rozpraszał dobra jego” — Zaniedbali korzystać w zadowalający sposób z łaski im powierzonej.

Ewangelia Łukasza 16:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie będziesz szafował” — Bo nowy okres następuje.

Ewangelia Łukasza 16:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekł szafarz” — Pan Jezus wykazuje co rzeczywisty szafarz w dawnych czasach by uczynił w podobnych okolicznościach.

Ewangelia Łukasza 16:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Napisz osiemdziesiąt” — Ze względu na tak znaczne obniżenie długu zdaje się, że ów szafarz wiedział, że dłużnik nie mógłby więcej zapłacić, jak tylko obniżoną sumę. Jego postępek nie wyrządził wielkiej szkody właścicielowi.

Ewangelia Łukasza 16:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Pan pochwalił” — Szafarza mądrego według świata za jego mądrość i roztropność.

„Bo” — Przez prędkie rozeznanie, że zmiana okresu wymagała zmiany obejścia się względem tych, od których władza miała być odjęta.

„Synowie świata” — Jak jest pokazane w przypowieści o szafarzu.

„W rodzaju swoim” — "Genea", ludzie żyjący w owym czasie, jak jest w wyrażeniu: "Nie przeminie ten rodzaj".

„Synów światłości” — Jak jest pokazane w nauczonych w Piśmie i faryzeuszach przy pierwszej obecności Chrystusa. Wyobraża też nauczycieli szkół niedzielnych i różnych superintendentów, biskupów, itp. przy wtórej obecności Pana. Duchowieństwo zupełnie odmawia, by jakąkolwiek czynić zmianę w swoim sposobie postępowania, bez względu na jawne sprzeczności, które są wykazywane przy głoszeniu Prawdy ewangelicznej.

Ewangelia Łukasza 16:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Ja wam powiadam” — Moim uczniom.

„Przyjaciół czyńcie mamoną niesprawiedliwości” — Z dóbr ziemskich lub rzeczy wartościowych będących w posiadaniu teraz, które przedtem (nim poznałeś Stwórcę) były częściowo lub w całości pod kontrolą grzechu i szatana.

„Aby gdy ustaniecie” — Gdy skończy się doczesne życie i władza szatana skończy się.

„(Oni)” — Dla których mamona była wydaną, będą obdarzających błogosławić po wzbudzeniu do życia.

Ewangelia Łukasza 16:10

Paruzja (C.T. Russell):

„W małym wiernym” — Boski sposób postępowania jest ten, że On tylko tych wywyższa, którzy okazują gorliwość i wytrwałość w małych rzeczach.

Źródła: MANNA - 20 KWIETNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 20 KWIETNIA

Ewangelia Łukasza 16:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Prawdziwe” — Chwałę, cześć i nieśmiertelność w Królestwie.

Ewangelia Łukasza 16:12

Paruzja (C.T. Russell):

„W cudzym” — W rzeczach Boga Jehowy.

„Co waszego jest” — Warunkowo.

Ewangelia Łukasza 16:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwom panom służyć” — "Człowiek umysłu dwoistego jest niestateczny we wszystkich drogach swoich", Jakub 1:8.

„Mamonie” — Bogactwom świata, wyobrażone przez złotego cielca, którego wystawił Aaron.

Ewangelia Łukasza 16:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Byli łakomi” — Lubili pieniądze.

Ewangelia Łukasza 16:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Przed ludźmi” — zwykłymi ludźmi.

„Do Jana” — Jedynie usprawiedliwieni do żywota (przez wiarę) mogli być powołani do wysokiego powołania, a Jan umarł, zanim Okup był dany i dopełniony.

„A od tego czasu” — Jak Chrystus ma najpierwsze miejsce w Królestwie, było niezbędne, ażeby On był pierwszym jego członkiem.

„Królestwo Boże” — Jego duchowa faza. Jedyna rzecz ofiarowana w wieku Ewangelii.

„Opowiadane bywa” — Że nowy okres jest na czasie.

Epifania i Bazylea:

„Wy jesteście, którzy sami siebie usprawiedliwiacie przed ludźmi” — chcieli być uważani przez ludzi za sprawiedliwych, chociaż w rzeczywistości serca ich były wstrętne w oczach Bożych, z powodu zła którym były przepełnione. (TP 1984, s. 120)

Ewangelia Łukasza 16:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Aż do Jana” — Jedynie sprawiedliwi do żywota mogli być powołanymi do wysokiego powołania, a Jan umarł zanim okup był dany i dopełniony.

„A od tego czasu” — jak Chrystus ma pierwsze miejsce w Królestwie, więc było niezbędnym, ażeby On był najpierwszym jego członkiem.

„Królestwo Boże” — duchowa faza Królestwa; jedyna rzecz jaka jest uczyniona w W.Ew.

„opowiadane bywa” — że nowy okres jest na czasie.

Epifania i Bazylea:

„Zakon i prorocy aż do Jana” — tzn, że przeważali aż do służby Jana, który został wybrany w tym celu, by przedstawił Mesjasza. (TP 1984, s. 120) Przymierze Zakonu skończyło się dla tych wszystkich Żydów, którzy przyszli do Chrystusa. Oczywiście Przymierze Zakonu nigdy nie dotyczyło pogan, czyli tych, którzy nie byli Żydami i dlatego nie można mówić o jego początku lub zakończeniu, gdy chodzi o pogan. Przymierze to w Wieku Ewangelii było w procesie kończenia się dla tych, ma się rozumieć Żydów, którzy nie przyjęli Chrystusa, lecz nie jest jeszcze całkowicie zakończone. Typ instytucyjny, do którego należy Przymierze Zakonu musi posiadać swą siłę obowiązkową dla poddanych sobie aż do czasu, gdy jego pozafigura wejdzie w życie. Tak więc niektóre zarysy Przymierza Zakonu przeminęły dla Żydów, którzy nie przyszli do Chrystusa: jego kapłani, ofiary, świątynia, cykle jubileuszowe, jubileusze, Dzień Pojednania, Baranek Wielkanocny itd. Stało się tak dlatego, że gdy pozafigura wchodzi w życie to figura przemija. Istnieją jednak zarysy Zakonu, które nie były jeszcze wypełnione, a więc obowiązują do dzisiaj tych Żydów, którzy nie przyszli do Chrystusa, jak np: obrzezanie (Gal. 5:3), dziesięcioro przykazań łącznie z dniem Sabatu, czyste i nieczyste pożywienie itd. (TP 1963, s. 11)

„a od tego czasu królestwo Boże opowiadane bywa, a każdy się do niego gwałtem ciśnie” — tzn, od tego czasu nastała nowa dyspensacja, a mianowicie, W.Ew. i każdy kto pragnął stać się cząstką tego królestwa Bożego "cisnął" się do niego. (TP 1984, s. 120)

Ewangelia Łukasza 16:17

Paruzja (C.T. Russell):

„jednej kresce” — z powodu, że większe i bardziej ważne rzeczy są przez to wyobrażone. To jest widoczne, że Chrystus Pan mocno wierzył w słowne natchnienie Pisma Św.

„Zakonu” — zapewne zarysy Jubileuszu, który wyobraża czasy Restytucji.

„upaść” — aby nie miało być wypełnione.

Epifania i Bazylea:

„I łatwiej jest niebu i ziemi przeminąć, niżeli jednej kresce zakonu upaść” — nawet najmniejsze przepisy prawa nie mogłyby upaść. (TP 1984, s. 120)

Ewangelia Łukasza 16:19

Paruzja (C.T. Russell):

„człowiek bogaty” — naród Żydowski.

„obłóczył w szkarłat” — uposażony w królewskość z powodu obietnic uczynionych Abrahamowi i Dawidowi.

„I w bisiór” — sprawiedliwość: naród Żydowski figuralnie był świętym narodem.

„używał” — otrzymywał od Boga szczególne łaski.

„na każdy dzień” — "To najpierwsza, że im zwierzone były wyroki Boże".(Rzym 3:2).

Epifania i Bazylea:

„A był niektóry człowiek bogaty” — bogacz (przed śmiercią) przedstawia naród żydowski, cielesnego Izraela w wieku Żydowskim. (TP 1984, s. 120)

„który się obłóczył w szarłat i bisiór” — {w szaty lniane (kapłaństwo) i purpurowe (królewskość)}; Bóg dał temu narodowi obietnicę iż stanie się królewskim kapłaństwem (2 Moj.19:5,6) pod warunkiem dochowania wierności przymierzu. (TP 1984, s. 120)

„i używał na każdy dzień hojnie” — obficie korzystał z Zakonu i proroków, danym nie poganom lecz właśnie jemu (Rzym 3:1,2). (TP 1984, s. 120)

Ewangelia Łukasza 16:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Imieniem Łazarz” — poganie odrzuceni od łaski Bożej.

„owrzodziały” — chory w grzechach.

Epifania i Bazylea:

„Był też niektóry żebrak” — żebrak przedstawia te jednostki spośród pogan, które bały się Boga. (TP 1984, s. 120)

„który leżał u wrót jego owrzodziały” — podczas wieku Żydowskiego. (TP 1984, s. 120)

Ewangelia Łukasza 16:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Pragnąc być nasyconym z odrobiu” — głodny i spragniony sprawiedliwości. "A ona rzekła: Tak Panie, a wszakże i szczenięta jedzą odrobiny".(Mat.15:27).

„ze stołu bogacza” — "Które padają ze stołu panów ich".(Mat.15:27). "Niech im będzie stół ich sidłem i ułowienie i odtrąceniem".(Rz.11:9).

„Ale psy” — Żydzi, będąc figuralnie oczyszczonymi, uważali, że poganie tylko z psami mogli być policzeni, które były uważane w owych czasach za wstrętne stworzenia.

Epifania i Bazylea:

„Pragnąc być nasycony z odrobiu, które padały z stołu bogaczowego” — podczas wieku Żydowskiego, pragnęły nasycenia okruchami Prawdy i łaski spadającymi ze stołu bogacza. (TP 1984, s. 120)

„ale i psy” — przedstawiają pogańskich filozofów takich jak Sokrates, Platon, Arystoteles itd. (TP 1984, s. 120)

„przychodząc lizały wrzody jego” — usiłujących bezskutecznie swoimi filozofiami uzdrowić ludzką rodzinę z wad, braków i skaz wynikających z przekleństwa grzechu. (TP 1984, s. 120)

Ewangelia Łukasza 16:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Umarł żebrak” — wielu z pogan weszło w przymierze z Bogiem, aby "umrzeć z Chrystusem".

„przez aniołów” — posłanników, apostołów i innych.

„na łono Abrahama” — miejsce łaski Bożej. Abraham jest typem na Jehowę.

„umarł też i bogacz” — naród Żydowski odrzuciwszy Chrystusa umarł, bo został odrzucony od wszelkich łask i przywilejów przedtem otrzymywanych. Umarł jako naród. "Niech im będzie stół ich sidłem i ułowieniem, i odtrąceniem, i odpłatą", Rzym.11:9.

Epifania i Bazylea:

„umarł on żebrak” — śmierć żebraka przedstawia pogan którzy nie są już "oddaleni od społeczności [państwowości] Izraelskiej, i obcymi od umów obietnicy [danymi do tego czasu tylko Żydom], nadziei nie mający i bez Boga na świecie" (Ef.2:12). (TP 1984, s. 120,121)

„i odniesiony był od Aniołów” — [posłańców]. Jezusa, Apostołów i tych, którzy po ich śmierci byli Boskimi rzecznikami. (TP 1984, s. 120,121)

„na łono Abrahama” — reprezentujące ojcostwo. (TP 1984, s. 120,121)

„umarł” — śmierć bogacza przedstawia fakt, iż naród Izraelski przestał być ludem Bożym w owym czasie, gdy odrzucił Chrystusa. (TP 1984, s. 120,121)

„bogacz” — bogacz (po śmierci) przedstawia naród żydowski (dwa pokolenia: Judy i Beniamina) cielesnego Izraela w W.Ew. (TP 1984, s. 120,121)

Ewangelia Łukasza 16:23

Paruzja (C.T. Russell):

„będąc w piekle” — [hades], unicestwienie, śmierć narodowa.

„podniósł oczy swe” — jako naród od czasu odrzucenia Mesjasza.

„gdy był w mękach” — przez 1800 lat Żydzi byli bezlitośnie prześladowani przez wszystkich, licząc w to i chrześcijan.

„Abrahama z daleka” — pan Bóg nie obdarzył ich więcej swą łaską.

Epifania i Bazylea:

„A będąc w piekle” — [hades]; stanie niepamięci do którego weszli Żydzi jako naród. (TP 1984, s. 120)

„gdy był w mękach” — Pan w ten sposób wskazuje, że wielkie cierpienia, czyli "męki" miały być dodane Żydom po ich narodowym rozpadzie i pogrzebaniu pośród innych ludów. (TP 1984, s. 120)

„ujrzał Abrahama z daleka” — naród Żydowski rozpoznał, że Bóg nie udziela mu już łaski jak dawniej. (TP 1984, s. 120)

„i Łazarza na łonie jego” — ale, że Bóg zbliżył do Siebie pogan (do synostwa w Chrystusie). (TP 1984, s. 120)

Ewangelia Łukasza 16:24

Paruzja (C.T. Russell):

„poślij Łazarza” — Żydzi spodziewali się miłosierdzia od wyznawców chrześcijaństwa.

„koniec palca w wodzie” — niedawno temu prezydent Stanów Zjednoczonych był proszony przez Żydów, by się wstawił za nimi do rządu rosyjskiego, by im sprawiono ulgę.

Epifania i Bazylea:

„Ojcze Abrahamie! zmiłuj się nademną” — naród Żydowski wołał o miłosierdzie. (TP 1984, s. 121)

„a poślij Łazarza” — Żydzi spodziewali się miłosierdzia od wyznaniowych chrześcijan. (TP 1984, s. 121)

„aby omoczył koniec palca swego” — wyświadczył pocieszającą posługę, chociażby najmniejszą. (TP 1984, s. 121)

„w wodzie” — w wodzie Słowa Bożego (Jan15:3; Ef.5:26). (TP 1984, s. 121)

„a ochłodził język mój” — udzielając im Boskiego poselstwa, w celu ogłaszania go. (TP 1984, s. 121)

„bo męki cierpię w tym płomieniu” — przedstawia jak naród Żydowski prosił Boga o uwolnienie go od pewnych cierpień doznawanych przez wiele stuleci w W.Ew. (TP 1984, s. 121) Żydzi bowiem byli bezlitośnie prześladowani przez wszystkie klasy, także przez wyznaniowych chrześcijan. Ich modlitewniki potwierdzają, że modlili się do Boga, by uwolnił ich od wielkich cierpień W.Ew. (TP 1984, s. 121)

Ewangelia Łukasza 16:25

Paruzja (C.T. Russell):

„rzekł Abraham: Synu!” — pan Bóg dotąd uznaje Żydów jako dzieci Przymierza.

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekł Abraham” — przedstawia Boga. (TP 1984, s. 121)

„Synu!” — przedstawia Żydów - byli oni bowiem dziećmi przymierza Zakonu. (TP 1984, s. 121)

„a ty męki cierpisz” — jako karę za przestępstwa popełnione przeciwko przymierzu. (TP 1984, s. 121)

Ewangelia Łukasza 16:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Między nami i wami” — Między Kościołem Ewangelii a Żydami.

„Otchłań wielka” — Uprzedzenie, pycha, nienawiść ze strony Żydów. Ze strony chrześcijańskiego Kościoła uświadomienie, że "z uczynków Zakonu nie zostało usprawiedliwione żadne ciało", Rzym.3:20.

„Jest utwierdzona” — Aż do końca wieku ewangelicznego, a całkowite uznanie Tego, którego ukrzyżowano, nastąpi po wzbudzeniu starożytnych świętych i rozpoznaniu ich oraz wołających: "Błogosławiony, który idzie w Imieniu Pańskim".

Epifania i Bazylea:

„między nami i wami” — pomiędzy Kościołem W.Ew a Żydami. (TP 1984, s. 121)

„otchłań wielka jest utwierdzona” — wielka otchłań spowodowana różnicą występującą pomiędzy Kościołem W.Ew a Żydami, którą jest Chrystus. (TP 1984, s. 121)

„aby ci, którzy chcą stąd przejść do was, nie mogli, ani owi stamtąd przejść do nas” — owa przepaść była nie do pokonania, bo kto nie przechodził przez Chrystusa, nie mógł stać się dzieckiem Bożym. Żadne prawdziwe dziecko Boże nie mogło pogwałcić Boskich zarządzeń danych na W.Ew. przez udzielenie Żydom pociechy pochodzącej z Ewangelii, bez przyjęcia przez nich Chrystusa. Tak więc ani Bóg, ani ci którzy byli w społeczności z Bogiem, klasa Łazarza, nie mogli pomóc w niesieniu ulgi Żydom jako takim w ich ucisku. (TP 1984, s. 121)

Ewangelia Łukasza 16:27

Paruzja (C.T. Russell):

„A on” — wyobrażając szczególnie dwa pokolenia: Judy i Beniamina, które powróciły z Babilonu.

Epifania i Bazylea:

„a on rzekł” — (bogacz), naród Żydowski (pokolenia Judy i Beniamina) w W.Ew. (TP 1984, s. 121)

„Proszę cię tedy, ojcze! abyś go posłał do domu ojca mego” — Żydzi podczas W.Ew. modlili się, aby Bóg posłał kogoś, kto mógłby udzielić pomocy tym dziesięciu pokoleniom. (w.28). (TP 1984, s. 121)

Ewangelia Łukasza 16:28

Paruzja (C.T. Russell):

„mam pięciu braci” — dziesięć pokoleń rozproszonych między okolicznymi narodami.

Epifania i Bazylea:

„pięć braci” — przedstawia dziesięć rozproszonych pokoleń narodu Żydowskiego. (TP 1984, s. 121)

„aby im świadectwo wydał” — Żydzi podczas W.Ew. modlili się, aby Bóg posłał kogoś, kto mógłby udzielić pomocy tym dziesięciu pokoleniom.(w.27). (TP 1984, s. 121)

Ewangelia Łukasza 16:30

Paruzja (C.T. Russell):

„gdyby kto” — Łazarz figuralnie umarły poganin, lecz teraz figuralnie wzbudzony. "Jeżeliście powstali z Chrystusem".(Kol.3:1).

Epifania i Bazylea:

„gdyby kto z umarłych szedł do nich” — z symbolicznej śmierci grzechu, skąd przyszła klasa Łazarza. (TP 1984, s. 121)

Literatura o rozdziale Ewangelia Łukasza 16

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Łukasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.