Ewangelia Łukasza 4

Ewangelia Łukasza, rozdział 4 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (44 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Łukasza 4 — Biblia Gdańska

1 A Jezus pełen będąc Ducha Świętego, wrócił się od Jordanu, i pędzony jest od Ducha na puszczą.

2 I był przez czterdzieści dni kuszony od dyjabła, a nie jadł nic przez one dni; ale gdy się te skończyły, potem łaknął.

3 I rzekł mu dyjabeł: Jeźliś jest Syn Boży, rzecz kamieniowi temu, aby się stał chlebem.

4 Ale Jezus odpowiedział mu, mówiąc: Napisano, iż nie samym chlebem żyć będzie człowiek, ale każdem słowem Bożem.

5 I wwiódł go dyjabeł na górę wysoką, i pokazał mu wszystkie królestwa świata we mgnieniu oka.

6 I rzekł mu dyjabeł: Dam ci tę wszystkę moc i sławę ich; bo mi jest dana, a komu chcę, dawam ją.

7 A tak jeźli się ukłonisz przede mną, będzie wszystko twoje.

8 A odpowiadając Jezus rzekł mu: Pójdź precz ode mnie, szatanie! albowiem napisano: Panu, Bogu twemu, kłaniać się będziesz, i jemu samemu służyć będziesz.

9 Potem wiódł go do Jeruzalemu, i postawił go na ganku kościelnym, i rzekł mu: Jeźliś jest Syn Boży, spuść się stąd na dół;

10 Albowiem napisano: Że Aniołom swoim przykazał o tobie, aby cię strzegli,

11 A że cię na rękach nosić będą, byś snać nie obraził o kamień nogi twojej.

12 A odpowiadając Jezus rzekł mu: Powiedziano: Nie będziesz kusił Pana, Boga twego.

13 A gdy dokończył wszystkich pokus dyjabeł, odstąpił od niego do czasu.

14 I wrócił się Jezus w mocy onego Ducha do Galilei. I rozeszła się o nim wieść po wszystkiej onej okolicznej krainie.

15 A on nauczał w bóżnicach ich, i był sławiony od wszystkich.

16 I przyszedł do Nazaretu, gdzie był wychowany, i wszedł według zwyczaju swego w dzień sabatu do bóżnicy, i wstał, aby czytał.

17 I podano mu księgi Izajasza proroka; a otworzywszy księgi, znalazł miejsce, gdzie było napisano:

18 Duch Pański nade mną; przeto mię pomazał, abym opowiadał Ewangieliję ubogim; posłał mię, abym uzdrawiał skruszone na sercu, abym zwiastował pojmanym wyzwolenie, i ślepym przejrzenie, i abym wypuścił uciśnione na wolność;

19 Abym opowiadał rok Pański przyjemny.

20 A zawarłszy księgę i oddawszy ją słudze, usiadł; a oczy wszystkich w bóżnicy pilnie nań patrzały.

21 I począł do nich mówić: Dziści się wypełniło to pismo w uszach waszych.

22 I wszyscy mu dawali świadectwo, i dziwowali się wdzięczności onych słów, które pochodziły z ust jego, i mówili: Izaż ten nie jest syn Józefowy?

23 I rzekł do nich: Pewnie mi rzeczecie onę przypowieść: Lekarzu! ulecz samego siebie! Cośmy słyszeli, żeś uczynił w Kapernaum, uczyń i tu w ojczyźnie swojej.

24 I rzekł do nich: Zaprawdę wam powiadam: Żaden prorok nie jest przyjemnym w ojczyźnie swojej.

25 Aleć wam w prawdzie powiadam, że wiele wdów było za dni Elijaszowych w ludzie Izraelskim, gdy było zamknione niebo przez trzy lata i sześć miesięcy, tak iż był wielki głód po wszystkiej ziemi;

26 Wszakże do żadnej z nich nie był posłany Elijasz, tylko do Sarepty, miasta Sydońskiego, do jednej wdowy.

27 I wiele było trędowatych za Elizeusza proroka, w ludzie Izraelskim, wszakże żaden z nich nie był oczyszczony, tylko Naaman, Syryjczyk.

28 Tedy wszyscy w bóżnicy, gdy to słyszeli, napełnieni byli gniewem;

29 A wstawszy, wypchnęli go precz z miasta, i wywiedli go na wierzch góry, na której miasto ich zbudowane było, aby go z niej na dół zrzucili.

30 Ale on przeszedłszy przez pośrodek ich, uszedł.

31 I zstąpił do Kapernaum, miasta Galilejskiego, a tam je nauczał w sabaty.

32 I zdumiewali się nad nauką jego; bo była mocna mowa jego.

33 A w bóżnicy był człowiek, który miał ducha dyjabła nieczystego, i zawołał głosem wielkim,

34 Mówiąc: Ach! Cóż my z tobą mamy, Jezusie Nazareński? Przyszedłeś, abyś nas wytracił; znam cię, ktoś jest, żeś on Święty Boży.

35 I zgromił go Jezus, mówiąc: Umilknij, a wynijdź z niego. Tedy dyjabeł porzuciwszy go w pośrodek, wyszedł z niego, nic mu nie zaszkodziwszy.

36 I przyszedł strach na wszystkie, i rozmawiali między sobą, mówiąc: Cóż to za słowo, że z władzą i z mocą rozkazuje duchom nieczystym, a wychodzą?

37 I rozeszła się o nim wieść na wszystkie miejsca okolicznej krainy.

38 A Jezus wstawszy, z bóżnicy wszedł w dom Szymona, a świekra Szymonowa miała gorączkę wielką; i prosili go za nią.

39 Tedy on stanąwszy nad nią, zgromił gorączkę, i opuściła ją; a zarazem wstawszy, posługiwała im.

40 A gdy słońce zachodziło, wszyscy, którzy mieli chorujące na rozmaite niemocy, przywodzili je do niego, a on na każdego z nich ręce włożywszy, uzdrawiał je.

41 Ku temu wychodzili i dyjabli z wielu ich, wołając i mówiąc: Tyś jest on Chrystus, Syn Boży; ale on zgromiwszy je, nie dopuszczał im mówić; bo wiedzieli, iż on jest Chrystus.

42 A gdy był dzień, wyszedłszy, szedł na miejsce puste. A lud go szukał, i przyszli aż do niego, i zatrzymywali go, aby nie odchodził od nich.

43 A on rzekł do nich: I innym miastom muszę opowiadać królestwo Boże; bom na to posłany.

44 I kazał w bóżnicach Galilejskich.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Łukasza 4

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Łukasza 4:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Jezus” — On nie był Bogiem Stworzycielem, Jehową, bo "Bóg nie może być kuszony w złem, a sam nikogo nie kusi", Jakub 1:13.

„Będąc pełen Ducha Świętego” — "Bo nie pod miarą daje Mu Bóg ducha" (Jan 3:34), od czasu chrztu, a nie przedtem.

„Wrócił od Jordanu” — Należy zauważyć, że szczególne doświadczenia nastąpiły zaraz po ofiarowaniu się Jezusa.

„Pędzony jest” — Nie powinniśmy nigdy dobrowolnie wystawiać się na pokusy, lecz znając swoje słabości powinno się ich unikać.

„Od ducha” — Swego własnego ducha, od własnego nowego umysłu. W ten sposób i my otrzymujemy nowy zmysł jako skutek naszego ofiarowania się Bogu, a który prowadzi nas i wystawia na różne próby, doświadczenia i trudności.

„Na puszczę” — Zdala od przyjaciół, znajomych i wszystkiego, co mogłoby Mu przeszkodzić w badaniu Słowa Bożego, zachowanego w doskonałej pamięci, a teraz zupełnie zrozumiałe przez moc ducha. "Cielesny człowiek nie pojmuje tych rzeczy, które są z ducha Bożego", 1 Kor. 2:14. Zobacz komentarz Mat. 4:2.

Ewangelia Łukasza 4:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Przez 40 dni” — Starał się poznać doskonale prawdziwą drogę jaką miał obrać, aby ogłosić siebie Mesjaszem.

„Kuszony” — Na punkcie samolubstwa.

„Przez diabła” — Diabolus. Wyraz ten użyty jest w liczbie pojedynczej i prawdopodobnie oznacza szatana, którego istnienie wielu zaprzecza. Potem łaknął. Zobacz komentarz Mat. 4:2.

Epifania i Bazylea:

„był przez czterdzieści dni kuszony” — reprezentuje pokuszenie Kościoła w pozafiguralnej puszczy (1874-1914), podczas badania Słowa Bożego. (TP 1936, s. 71)

Ewangelia Łukasza 4:3

Paruzja (C.T. Russell):

Zobacz komentarz Mat. 4:3.

Ewangelia Łukasza 4:4

Paruzja (C.T. Russell):

Zobacz komentarz Mat. 4:4.

Ewangelia Łukasza 4:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Diabeł” — Pozujący przyjaciela.

„Wywiódł Go” — Nie cieleśnie lecz myślą.

„Na górę wysoką” — Szatana władzę nad starym światem.

„Wszystkie królestwa” — Chrystus dobrze wiedział, że z czasem On miał objąć władzę nad tymi królestwami, lecz możebne, że jeszcze wówczas nie wiedział kiedy i jak tę władzę przejmie, więc z tego powodu przyszło pokuszenie w tej sprawie.

Ewangelia Łukasza 4:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Dam ci” — Szatan trzyma w swej władzy niewidzialną duchową fazę królestwa ziemi. Widzialne zaś ziemskie królestwo reprezentuje ludzką fazę jego władzy (która od 1914 roku chwieje się w posadach w walce sprawiedliwości z niesprawiedliwością, błędu z prawdą, światła z ciemnością, która stopniowo niszczeje).

Ewangelia Łukasza 4:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Skłonisz przede mną” — Będziesz współdziałał ze mną dla podniesienia świata. Tak postępuje nominalny kościół, by zwiększyć liczbę członków, stara się stosować do zwyczajów światowych i urządza zabawy, gry, tańce, przyjęcia, itp. Gdy papiestwo przyjęło te warunki szatana, był on wiernym w swojej obietnicy (i ludzkość rzucił pod nogi papiestwa).

Ewangelia Łukasza 4:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Idź precz szatanie” — Duchu przeciwny.

„Bogu samemu kłaniać się” — Jako Najwyższemu Władcy. Można czcić i innych, jeżeli to nie sprzeciwia się Bogu.

Ewangelia Łukasza 4:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Do Jeruzalemu” — Nie cieleśnie, lecz myślą.

„Na ganku kościelnym” — Dach południowego skrzydła świątyni, wychodzący na stronę Doliny Gehenny, około 600 stóp od spodu doliny.

„I rzekł Mu” — Pozując na przyjaciela, anioła światłości.

„Rzuć się na dół” — Z tego ganku na dowód swej misji, a tym sposobem zwrócisz uwagę całego ludu izraelskiego i dowiedziesz im, że jesteś Mesjaszem. "Rodzaj zły i cudzołożny znamion żąda", takich jak wkładanie rąk, mówienie obcymi językami, cudowne leczenie, specjalny ubiór, mitry, relikwie świętych, itp. Szatan przedstawia różnego rodzaju pokusy, przez które ludzie przyjmują na siebie różne lekkomyślne zobowiązania, których wykonać nie są w stanie i tym sposobem wystawiają siebie na nieobliczone straty i kłopoty, lub wystawiają swoje zdrowie lub życie na niebezpieczeństwo bez potrzeby, albo szkodę bądź moralną, fizyczną lub duchową, a potem żądają cudownego z tego stanu wybawienia.

Ewangelia Łukasza 4:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Albowiem napisano” — Szatan cytował Pismo, lecz go fałszywie stosował.

Ewangelia Łukasza 4:11

Paruzja (C.T. Russell):

„O kamień” — Zobacz komentarz Mat. 4:6.

Ewangelia Łukasza 4:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Jezus rzekł” — Pisma, które zdają się być ze sobą sprzeczne, powinno się harmonizować przez zasadę, na której się one opierają.

„Nie będziesz kusił Boga” — Przez czynienie takich rzeczy, o których się wie, że są przeciwne prawom natury, jakie Bóg ustanowił i dla ochrony od następstw potrzeba by cudu.

Ewangelia Łukasza 4:14

Paruzja (C.T. Russell):

„W mocy ducha” — "Boć Mu nie pod miarą daje Bóg ducha", Jan 3:34.

Ewangelia Łukasza 4:16

Paruzja (C.T. Russell):

„I przyszedł” — Na początku drugiego roku swej misji.

„Gdzie był wychowany” — Od 3-go do 30-go roku życia.

„Według zwyczaju” — "Nie opuszczając społecznego zgromadzenia", Żyd. 10:25.

„Do bożnicy” — Dom modlitwy. Zwyczaj podobny do tego, jaki praktykuje się obecnie przez zgromadzenia biblijne.

„Wstał aby czytał” — To dowodziło, że Jezus posiadał znajomość ponad tych, między którymi on przebywał.

Ewangelia Łukasza 4:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Duch Pański” — Nie znaczy żadnej istoty, ale moc Bożą.

„Nade mną” — Od czasu chrztu, a nie przedtem.

„Mnie pomazał” — Najpierw została namaszczona Głowa (Jezus). Pan Jezus nie otrzymał władzy głoszenia Słowa Bożego od władzy kościelnej żydowskiej. "Ale to pomazanie, któreście wy wzięli od Niego, zostaje w was", Jan 2:27. Tego rodzaju upoważnienie głoszenia Ewangelii dane ludziom jest jedyne, jakie pochodzi od Boga.

„Opowiadał Ewangelię” — To polecenie od Chrystusa jest jedyne, które należy do służby Bożej.

„Ubogim” — Pokornym, a nie pysznym, zatwardziałym grzesznikom. Jedynie pokorni mogą przyjąć Prawdę.

„Uzdrawiał” — "Iaomai" jak w wyrażeniu: "Módlcie się jedni za drugimi, abyście byli uzdrowieni".

„Skruszone na sercu” — Przez różne próby, doświadczenia, trudności i przeciwności doczesnego żywota. Naszą misją winno być leczyć, a nie rozdzierać serca.

„Zwiastował wyzwolenie” — Z wielkiego więzienia śmierci. Ostateczne wyzwolenie w Tysiącleciu z mocy szatana. "Mam klucze piekła (grobu) i śmierci", Obj. 1:18. "Wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos Jego (Chrystusa)", Jan 5:28. Sprzedani byli pod władzę grzechu. To nie mogło znaczyć wyzwolenia kogo z literalnego więzienia, ponieważ Jan Chrzciciel był naówczas w więzieniu, a jednak nie został z niego oswobodzony.

„Ślepym przejrzenie” — "Bóg świata tego (starego) oślepił umysły tych, co nie wierzą", 2 Kor. 4:4.

„Uciśnione” — Przez upadek Adama.

Ewangelia Łukasza 4:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Rok przyjemny” — Wiek Ewangelii, okres czasu odpowiedni i postanowiony na ofiarowanie siebie Bogu ofiarą żywą. Pan Jezus nie wspominał tu o dniu Pomsty, o którym jest wzmianka u Izajasza, ponieważ na to nie był czas właściwy.

Ewangelia Łukasza 4:21

Epifania i Bazylea:

„w uszach waszych” — Uszy w symbolach biblijnych reprezentują wyrozumienie, zwłaszcza rzeczy wiary. (TP 1938, s. 21)

Ewangelia Łukasza 4:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Dziwowali się” — Uznając w Nim wyższość nad innych.

„Wdzięczności” — Mowa Jezusa nie była groźbą wiecznych mąk dla dziewięciu dziesiątych rodu ludzkiego.

„Z ust Jego” — "Rozlała się wdzięczność po wargach Jego", Psalm 45:3. "Nigdy tak nie mówił żaden człowiek, jako Ten (Jezus)", Jan 7:46. "Kropić będzie jako deszcz nauka moja. Jako drobny deszcz na zioła, a jako krople na trawę", 5 Moj. 32:2.

Źródła: MANNA - 10 LIPCA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 10 LIPCA

Ewangelia Łukasza 4:23

Paruzja (C.T. Russell):

„W ojczyźnie” — Powód, dla którego Jezus nie czynił cudów w Nazarecie był bezwątpienia ten, że mieszkańcom tego miasta było zbyteczne takie świadectwo o Jego charakterze.

Ewangelia Łukasza 4:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Prorok w ojczyźnie swojej” — Nie ma posłuchu, jest znieważany.

Ewangelia Łukasza 4:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale On” — Spojrzawszy po nich swoim wzrokiem, możebne siłą naturalną i właściwą doskonałemu człowiekowi.

„Pośród nich” — Przez szybkie i zręczne odejście, a nie przez zniknięcie, jak to uczynił po swoim zmartwychwstaniu.

Ewangelia Łukasza 4:31

Paruzja (C.T. Russell):

„W sabaty” — Typ na 7-my tysiącletni dzień.

Ewangelia Łukasza 4:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Zdumiewali się” — Niech nikt nie myśli, by mógł obalić jakie zadawnione kłamstwa bez spowodowania wielkiego zamieszania w synach świata pogrążonych w kłamstwie. Za ilustrację może nam posłużyć to, co dzieje się, gdy odwali się płaski kamień, który przez lata leżał obrośnięty trawą (pod którym bez światła żyje robactwo w spokoju, lecz gdy kamień odwalimy, zobaczymy wielki w nieładzie ruch spowodowany światłem, że każdy robak szukać będzie schronienia w ciemności, tak jest i z tymi, którzy mocno trzymają się nabytych błędów).

Ewangelia Łukasza 4:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Był człowiek” — Za Chrystusa opętany, a i w obecnych czasach połowa chorych na pomieszanie zmysłów jest opętanych.

„Diabła nieczystego” — Jeden z aniołów, którzy nie zachowali pierwotnego swojego stanu. Ten nie starał się ukryć tożsamości swej osobowości lub przedstawić się za duszę umarłego człowieka. Zły duch wszedł do domu modlitwy (do bożnicy), podobnie i w teraźniejszych czasach te duchy często goszczą w kościołach.

„Zawołał” — Zdawało mu się, że nauka Jezusa potępi go i jego towarzyszy.

Ewangelia Łukasza 4:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Cóż mamy z Tobą” — Co mamy wspólnego z Tobą? Jezus zapewne w swojej mowie uczynił wzmiankę o opętaniu przez złych duchów. One uważały, że Jezus pozbawia ich prawa męczenia człowieka, którego udało im się opętać. Gdziekolwiek prawdziwa Ewangelia pokaże się, to w skutku objawia się popłoch i zamieszanie w królestwie księcia ciemności.

„Abyś nas wytracił” — Obawiali się, żeby nie zostali wytraceni wnosząc z tego, co widzieli, że ludzie umierali z powodu grzechu.

„Żeś on święty Boży” — Tak twierdzili złe duchy, lecz faryzeusze mówili inaczej: "Izali Ten nie jest Jezus, syn Józefa, którego my ojca i matkę znamy?", Jan 6:42.

Ewangelia Łukasza 4:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Zgromił go Jezus” — Jezus nie chciał przyjąć świadectwa z takiego źródła. Lud Boży nie powinien przyjmować usługi od nikogo, kto nie daje dowodów łączności z Panem.

„Umilknij” — Jezus wcale nie wdawał się w rozmowę ze złym duchem.

„Wyjdź z niego” — Złe duchy nic nie mogą uczynić złego, jeżeli Bóg na to nie dozwoli.

„Tedy diabeł” — Wykazując swoją złość.

„Rzucił go” — W konwulsji.

Ewangelia Łukasza 4:39

Paruzja (C.T. Russell):

„Posługiwała im” — Bez cudu oddziałanie na umysł nie mogłoby przywrócić siłę utraconą przez gorączkę.

Ewangelia Łukasza 4:41

Paruzja (C.T. Russell):

„I diabli” — Jako istoty, a nie ludzkie popędy.

„Nie dozwolił mówić” — Więcej o sobie. Pan Jezus nie chciał, ażeby diabli dawali o Nim swoje świadectwo odnoszące się tak do Jego osoby, jako i do planu Bożego, albowiem "Bezbożnemu rzekł Bóg: Cóż ci do tego, że opowiadasz ustawy moje", Psalm 50:16.

Ewangelia Łukasza 4:43

Paruzja (C.T. Russell):

„Królestwo Boże” — Był to główny temat kazań Jezusa.

Literatura o rozdziale Ewangelia Łukasza 4

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Łukasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.