Ewangelia Łukasza 19

Ewangelia Łukasza, rozdział 19 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (48 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Łukasza 19 — Biblia Gdańska

1 A Jezus wszedłszy, szedł przez Jerycho.

2 A oto mąż, którego zwano imieniem Zacheusz, który był przełożony nad celnikami, a ten był bogaty.

3 I żądał widzieć Jezusa, co by zacz był; lecz nie mógł przed ludem, bo był małego wzrostu.

4 A bieżawszy naprzód, wstąpił na drzewo leśnej figi, aby go ujrzał; bo tamtędy iść miał.

5 A gdy przyszedł na ono miejsce, spojrzawszy Jezus w górę, ujrzał go, i rzekł do niego: Zacheuszu! zstąp prędko na dół, albowiem dziś muszę zostać w domu twoim.

6 I zstąpił prędko i przyjął go z radością.

7 A widząc to wszyscy, szemrali, mówiąc: U człowieka grzesznego gospodą stanął.

8 A stanąwszy Zacheusz, rzekł do Pana: Oto połowę majętności moich dam ubogim, Panie! a jeźliżem kogo w czem podszedł, oddam w czwórnasób.

9 I rzekł mu Jezus: Dziś się stało zbawienie domowi temu, dlatego że i on jest synem Abrahamowym.

10 Bo przyszedł Syn człowieczy, aby szukał i zachował, co było zginęło.

11 Tedy gdy oni słuchali, mówiąc dalej powiedział im podobieństwo, dlatego że był blisko od Jeruzalemu, a iż oni mniemali, że się wnet królestwo Boże objawić miało.

12 Rzekł tedy: Niektóry człowiek rodu zacnego jechał w daleką krainę, aby sobie wziął królestwo, i zasię się wrócił.

13 A zawoławszy dziesięciu sług swoich, dał im dziesięć grzywien i rzekł do nich: Handlujcie, aż przyjadę.

14 Lecz mieszczanie jego mieli go w nienawiści, i wyprawili za nim poselstwo, mówiąc: Nie chcemy, aby ten królował nad nami.

15 I stało się, gdy się wrócił wziąwszy królestwo, że rozkazał do siebie zawołać sług onych, którym był dał pieniądze, aby się dowiedział, co który handlując zyskał.

16 Tedy przyszedł pierwszy, mówiąc: Panie! grzywna twoja dziesięć grzywien urobiła.

17 I rzekł mu: Dobrze, sługo dobry! iżeś był nad małem wiernym, miejże władzę nad dziesięcioma miastami.

18 Przyszedł i drugi, mówiąc: Panie! grzywna twoja pięć grzywien urobiła.

19 Rzekł i temu: I ty bądź nad pięcioma miastami.

20 A inszy przyszedł, mówiąc: Panie! oto grzywna twoja, którąm miał schowaną w chustce;

21 Bom się ciebie bał, żeś jest człowiek srogi; bierzesz, czegoś nie położył, a żniesz, czegoś nie siał.

22 Tedy mu rzekł: Z ust twoich sądzę cię, zły sługo! Wiedziałeś, żem ja jest człowiek srogi, który biorę, czegom nie położył, a żnę, czegom nie siał.

23 Przeczżeś tedy nie dał srebra mego do lichwiarzy? a ja przyszedłszy, wziąłbym je był z lichwą.

24 I rzekł tym, którzy tuż stali: Weźmijcie od niego tę grzywnę, a dajcie temu, który ma dziesięć grzywien.

25 I rzekli mu: Panie! mać dziesięć grzywien.

26 Zaprawdę powiadam wam, iż wszelkiemu, który ma, będzie dane, a od tego, który nie ma, i to, co ma, będzie od niego odjęte.

27 Ale i nieprzyjacioły moje, którzy nie chcieli, abym królował nad nimi, przywiedźcie tu, a pobijcie przede mną.

28 A to powiedziawszy, szedł wprzód, wstępując do Jeruzalemu.

29 I stało się, gdy się przybliżył do Betfagie i Betanii, ku górze, którą zowią oliwną, posłał dwóch z uczniów swoich,

30 Mówiąc: Idźcie do miasteczka, które jest przeciwko wam, do którego wszedłszy, znajdziecie oślę uwiązane, na którem żaden człowiek nigdy nie siedział; odwiązawszy je, przywiedźcie:

31 A jeźliby was kto spytał, przecz je odwiązujecie? tak mu powiecie: Przeto, że go Pan potrzebuje.

32 Odszedłszy tedy ci, którzy byli posłani, znaleźli, jako im był powiedział.

33 A gdy oni odwiązywali ono oślę, rzekli panowie jego do nich: Przecz odwiązujecie oślę?

34 A oni powiedzieli: Pan go potrzebuje.

35 I przywiedli je do Jezusa, a włożywszy szaty swoje na ono oślę, wsadzili Jezusa na nie.

36 A gdy on jechał, słali szaty swoje na drodze.

37 A gdy się już przybliżał tam, gdzie się spuszczają z góry oliwnej, poczęło wszystko mnóstwo uczniów radując się chwalić Boga głosem wielkim ze wszystkich cudów, które widzieli,

38 Mówiąc: Błogosławiony król, który idzie w imieniu Pańskiem; pokój na niebie, a chwała na wysokościach.

39 Ale niektórzy z Faryzeuszów z onego ludu rzekli do niego: Nauczycielu! zgrom ucznie twoje.

40 A on odpowiadając, rzekł im: Powiadam wam, jeźliby ci milczeli, wnet kamienie wołać będą.

41 A gdy się przybliżył, ujrzawszy miasto, płakał nad niem, mówiąc:

42 O gdybyś poznało i ty, a zwłaszcza w ten to dzień twój, co jest ku pokojowi twemu! lecz to teraz zakryte od oczów twoich.

43 Albowiem przyjdą na cię dni, gdy cię otoczą nieprzyjaciele twoi wałem, i oblęgą cię, i ścisną cię zewsząd;

44 I zrównają cię z ziemią, i dzieci twoje w tobie, a nie zostawią w tobie kamienia na kamieniu, dlatego żeś nie poznało czasu nawiedzenia twego.

45 A wszedłszy do kościoła, począł wyganiać te, którzy w nim sprzedawali i kupowali.

46 Mówiąc im: Napisano: Dom mój dom modlitwy jest, a wyście go uczynili jaskinią zbójców.

47 I uczył na każdy dzień w kościele; lecz przedniejsi kapłani i nauczeni w Piśmie, i przedniejsi z ludu szukali go stracić;

48 Ale nie znaleźli, co by mu uczynili; albowiem wszystek lud zawieszał się na nim, słuchając go.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Łukasza 19

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Łukasza 19:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Ten celnik był bogaty” — Prawdopodobnie wiele jego bogactw było zdobyte w nieuczciwy sposób z tytułu wykonywanej funkcji celnej.

Ewangelia Łukasza 19:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Zacheusz” — Możebne, że Pan Jezus słyszał jak ludzie podśmiewali się i żartowali z niego, z jego pozycji, jaką on zajął na drzewie.

Ewangelia Łukasza 19:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Oddam ubogim” — Czynię tę ofiarę zaraz, teraz.

„W czwórnasób” — Zacheusz uczynił osobiste poświęcenie.

Ewangelia Łukasza 19:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Domowi temu” — W tym znaczeniu, że Zacheusz odwrócił się od samolubstwa i grzechu, a nawrócił do Boga i sprawiedliwości.

Ewangelia Łukasza 19:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Co było zginęło” — Ziemski raj i wieczne ziemskie istnienie.

Epifania i Bazylea:

„aby szukał i zachował, co było zginęło” — obraz i podobieństwo Boże było tym właśnie co zginęło, co było zagubione i we właściwym czasie z pewnością spełni swoją misję, przywracając chętnym i posłusznym ich pierwotną doskonałość (obraz Boży), jak i pierwotne władanie Rajem, oraz przywróconą ziemią (podobieństwo Boże). (TP 1961, s. 18)

Ewangelia Łukasza 19:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Królestwo Boże” — Było głównym tematem kazań Jezusa.

„Objawić miało” — Zobaczą jak Jezus przywdzieje królewską szatę i ujmie moc i władzę.

Ewangelia Łukasza 19:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Rodu zacnego” — Syn Boga, Jezus Chrystus.

„Daleką krainę” — Wskazuje, jakoby niebo było tym miejscem, a zarazem wskazuje i na stan.

„Wziął królestwo” — Władzę królestwa.

„Powrócił” — By ustanowić swoje Królestwo, które nie prędzej będzie urzeczywistnione, aż przy wtórej Jego obecności.

Epifania i Bazylea:

„człowiek rodu zacnego” — Chrystus. (TP 1989, s. 73)

„w daleką krainę” — do nieba. (TP 1989, s. 73)

„aby sobie wziął królestwo” — aby tam nadano Jemu władzę. (TP 1989, s. 73)

Ewangelia Łukasza 19:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Sług swoich” — Klasę poświęconych.

„Dziesięć grzywien” — Symbolizuje Słowo Boże w różnych podręcznikach do wyrozumienia tegoż, wpływ ducha świętego, przywileje wiary, modlitwy i łączność z Bogiem, jak również społeczność z Chrystusem i Jego ludem. "Każdemu bywa dane objawienie ducha ku pożytkowi", 1 Kor.12:9. Usprawiedliwienie i duch święty oparty na usprawiedliwieniu.

Epifania i Bazylea:

„A zawoławszy dziesięciu sług swoich, dał im dziesięć grzywien” — Każdemu z owych dziesięciu sług powierzył On swoje usprawiedliwione człowieczeństwo - tutaj reprezentowane w dziesięciu grzywnach (z których każdy otrzymał jedną). (TP 1989, s. 73)

„i rzekł do nich: Handlujcie, aż przyjadę” — Wszystkie one podczas Jego nieobecności mogły być użyte w Jego służbie.... Posłuszni temu poleceniu, oni mieli wykorzystywać swoje usprawiedliwione ludzkie wszystko, aby posunąć naprzód interesy Jego przyszłego Królestwa. (TP 1989, s. 73)

Ewangelia Łukasza 19:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Onych sług” — Chrześcijaństwo społeczne i klerykalne.

„Do siebie zawołać” — By się policzyć z obywatelami chrześcijaństwa. "Musimy się wszyscy (Kościół) pokazać przed sądową stolicą Chrystusową", 2 Kor.5:10.

Ewangelia Łukasza 19:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Nad małym” — Metoda, której Pan używa, jest, aby zaawansować tylko tego, którego gorliwość i wierność, cierpliwość i wytrwałość okazują się w małych rzeczach.

„Dziesięcioma” — Nagroda w przyszłości będzie odpowiednia do trwania gorliwości i energii poświęconych na głoszenie i służenie Prawdzie. Większe ofiary w teraźniejszej pracy o tyle większą przygotowują chwałę. Ci, co będąc bogatymi w różne talenta, jeżeli okażą się wiernymi, zdobędą większe zwycięstwo i odniosą większą nagrodę, aniżeli ci, co ofiarowali mało.

„Miastami” — "Święci będą sądzili świat", 1 Kor.6:2.

Ewangelia Łukasza 19:20

Paruzja (C.T. Russell):

„W chustce” — Charakter chrześcijanina nie może wzrastać ani się rozwijać, jeżeli ktoś zaniedbuje rzeczy, które Bóg postanowił dla jego rozwoju.

Ewangelia Łukasza 19:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Z ust twoich” — Ponieważ modliłeś się: "Przyjdź Królestwo Twoje" (a gdy ono zostanie na ziemi ustanowione, Pan z każdym rozliczy się i odrzuci złego sługę).

„Zły sługo” — Szczególnie kościelnictwo nominalne.

Ewangelia Łukasza 19:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Wziąłbym z lichwą” — Procent od pożyczonych pieniędzy na interes jest właściwy.

Ewangelia Łukasza 19:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Który ma” — Kto używa powierzone mu talenty dobrze.

„Będzie dane” — Postępując według tej zasady, Logos, który zawsze był wierny we wszystkim, Jemu więc zostało powierzone przodownictwo nad Nowym Stworzeniem z jego cierpieniami i chwałą, która miała potem nastąpić.

„Który nie ma” — Nie używał należycie.

Ewangelia Łukasza 19:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Nieprzyjacioły moje” — Ci, którzy sprzeciwiają się Jezusowi i Jego Prawdzie. "Ostatnim nieprzyjacielem, który będzie zniszczony, jest śmierć", 1 Kor.15:26.

„Pobijcie ich przede mną” — Miecz Pański - Słowo Prawdy wykryje złe źródła ich serc i albo zniszczy ich nienawiść i uczyni ich przyjaciółmi, lub zostaną zupełnie wytraceni przez wtórą śmierć. "Nieprzyjaciele Jego proch lizać będą", Psalm 72:9.

Ewangelia Łukasza 19:35

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1918-VII.1919) (TP 1930, s. 38,42)

„przywiedli je (oślę) do Jezusa ... wsadzili Jezusa na nie” — ten czas stosuje się do ok. 1 stycznia 1919 r. Około tego czasu epifanią oświeceni święci wjechali do lewickiego miasta, tj wjechali na naukach nr 1 i 2 TP - które były wydane 9 i 24 grudnia 1918r. (TP 1930, s. 38,42) -dotyczy 8 wielkich cudownych dni (X.1884 - X.1894) (TP 1930, s. 38,42)

„przywiedli je” — (oślę) Pierwszy i drugi tom Wykładów Pisma Św. zdają się stosować: pierwszy do oślicy, drugi do oślątka, na których M.St., mianowicie br. Russell zrobił publiczne wejście do chrześcijaństwa. (TP 1930, s. 38,42)

Ewangelia Łukasza 19:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Błogosławiony Król” — "On jest Królem królów i Panem panów", 1 Tym.6:15. "Albowiem i dziś dwojako opowiadam nagrodę", Zach.9:12. Okazanie królewskiej mocy i władzy na wiosnę roku Pańskiego 33 wyobraża wzbudzenie świętych w roku 1878.

Ewangelia Łukasza 19:39

Paruzja (C.T. Russell):

„Z onego ludu” — W ten sposób został odłączony pozafiguralny Baranek Wielkanocny (Jezus Chrystus) 10-go dnia miesiąca Nisan.

Ewangelia Łukasza 19:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Wołać będą” — Ponieważ proroctwo mówi: "Wesel się bardzo, córko Syjońska, wykrzykuj, córko Jeruzalemska", Zach.9:9. Dziś większość Pańskich naśladowców, którzy powinni głośno wypowiadać swą radość, jest cicho z powodu niedbalstwa lub światowości, lecz kamienie Wielkiej Piramidy wołają pewnym echem.

Epifania i Bazylea:

„jeśliby ci milczeli, wnet kamienie wołać będą” — Ewangelista zwraca naszą uwagę na fakt, że całe zajście było spełnieniem się proroctwa Zachariaszowego, gdyż przez niego Bóg przepowiedział wypadki na setki lat naprzód, jakie miały się zdarzyć w tym czasie o wyznaczonej godzinie, mianowicie: „Wykrzykuj córko Jeruzalemska! Oto król twój przyjdzie tobie sprawiedliwy i zbawiciel ubogi i siedzący na ośle, to jest na oślęciu, źrebiątku oślicy” (Zach. 9:9). Tu widzimy przyczynę dla której Pan nasz powiedział, że jeśliby ludzie zachowali spokój i nie wołali, to wołałyby kamienie; albowiem Bóg przez proroctwo przepowiedział wołanie, a pismo musi się spełnić. (TP 1964, s. 40)

Ewangelia Łukasza 19:41

Paruzja (C.T. Russell):

„Gdy się zbliżył” — Podczas triumfalnego wejścia do miasta.

„Ujrzawszy miasto” — Jeruzalem wyobraża chrześcijaństwo w czasie żniwa Wieku Ewangelii.

Ewangelia Łukasza 19:42

Paruzja (C.T. Russell):

„Ten to dzień twój” — Wskazuje, że dzień ostatecznej decyzji dla narodu żydowskiego nadszedł.

„Lecz to teraz” — Od tego czasu.

Ewangelia Łukasza 19:44

Paruzja (C.T. Russell):

„Dzieci twoje w tobie” — Tak czynni, jak i bierni z narodu żydowskiego ponieśli karę za ich narodową zbrodnię.

„Żeś nie poznało czasu” — Brak zainteresowania się czasami prorockimi jest dowodem obojętności. Większość przyznających się do Boga było w nieświadomości tak o pierwszym, jak i o wtórym przyjściu Chrystusa.

Ewangelia Łukasza 19:45

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszedł do Kościoła” — Wyobraża oczyszczenie poświęconej klasy świątynnej od roku 1878, z której wszelka samolubna lub zmysłowa myśl musi być wyrzucona, aby Świątynia - Przybytek Boży - była czysta.

„Począł wyganiać” — Każdy wierny Żyd miał prawo to uczynić.

„Którzy sprzedawali” — Pozafiguralne oczyszczenie odbywa się od roku 1878 i daje się we znaki tym, co handlują świętymi rzeczami.

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1918-VII.1919) (TP 1930, s. 38,42)

„A wszedłszy do kościoła, począł wyganiać ...” — Oczyszczenie świątnicy wyobraża użycie przez oświeconych epifanią świętych, prawd, którymi byli smagani uzurpatorzy i buntujący się lewici. To było czynione w nr 3-5 Present Truth. (TP 1930, s. 38,42) -dotyczy 8 wielkich cudownych dni (X.1884 - X.1894) (TP 1930, s. 38,42)

„A wszedłszy do kościoła począł wyganiać” — Oczyszczenie świątnicy było uczynione przez stosowne nauki o żniwie w III tomie i przez artykuł br. Russella przeciwko Parlamentowi Religii, przez co został wyjawiony i oczyszczony skalany stan świątyni Bożej. (TP 1930, s. 38,42)

Ewangelia Łukasza 19:46

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyście uczynili jaskinię zbójców” — Wyobraża nauczycieli, którzy okradają Boga z Jego czci i wyłudzają pieniądze pod fałszywymi pretekstami.

Ewangelia Łukasza 19:47

Paruzja (C.T. Russell):

„Szukali Go zabić” — Wyobraża niezadowolenie kleru z powodu głoszenia Prawdy.

Literatura o rozdziale Ewangelia Łukasza 19

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Łukasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.