Ewangelia Łukasza 3

Ewangelia Łukasza, rozdział 3 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (38 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Łukasza 3 — Biblia Gdańska

1 A roku piętnastego panowania Tyberyjusza Cesarza, gdy Poncki Piłat był starostą Judzkim, a Herod Tetrarchą Galilejskim, a Filip, brat jego, Tetrarchą Iturejskim i krainy Trachonickiej, a Lizanijasz Tetrarchą Abileńskim,

2 Za najwyższych kapłanów Annasza i Kaifasza, stało się słowo Boże do Jana, Zacharyjaszowego syna, na puszczy.

3 I przyszedł do wszystkiej krainy leżącej około Jordanu, każąc chrzest pokuty na odpuszczenie grzechów.

4 Jako napisano w księgach proroctw Izajasza proroka, mówiącego: Głos wołającego na puszczy; gotujcie drogę Pańską, proste czyńcie ścieżki jego.

5 Każdy padół będzie wypełniony, a każda góra i pagórek będzie zniżony, i miejsca krzywe wyprostują się, a ostre drogi będą gładkiemi;

6 I ogląda wszelkie ciało zbawienie Boże.

7 Mówił tedy ludowi, który wychodził, aby był ochrzczony od niego: Rodzaju jaszczurczy! któż wam pokazał, żebyście uciekali przed przyszłym gniewem?

8 Przynoścież tedy owoce godne pokuty, a nie poczynajcie mówić sami w sobie: Ojca mamy Abrahama; albowiem powiadam wam, że Bóg może i z tych kamieni wzbudzić dzieci Abrahamowi.

9 A już siekiera do korzenia drzew przyłożona jest; przetoż każde drzewo, które nie przynosi owocu dobrego, bywa wycięte i w ogień wrzucone.

10 I pytał go lud mówiąc: Cóż tedy czynić będziemy?

11 A on odpowiadając rzekł im: Kto ma dwie suknie, niechaj udzieli temu, co nie ma; a kto ma pokarm niech także uczyni.

12 Przyszli też i celnicy, aby byli chrzczeni, i rzekli do niego: Nauczycielu! a my cóż czynić będziemy?

13 A on rzekł do nich: Nic więcej nie wyciągajcie nad to, co wam postanowiono.

14 Pytali go też i żołnierze, mówiąc: A my cóż czynić będziemy? I rzekł do nich: Nikomu gwałtu nie czyńcie, i nikogo nie potwarzajcie, a przestawajcie na żołdzie waszym.

15 A gdy lud oczekiwał, i myślili wszyscy w sercach swych o Janie, jeśliby snać on nie był Chrystusem,

16 Odpowiedział Jan wszystkim, mówiąc: Jać was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy nad mię, któremum nie jest godzien rozwiązać rzemyka u butów jego; ten was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem.

17 Którego łopata jest w ręku jego, a wyczyści bojewisko swoje, i zgromadzi pszenicę do gumna swego, ale plewy spali ogniem nieugaszonym.

18 A tak wiele i innych rzeczy napominając, odpowiadał ludowi.

19 A Herod Tetrarcha, będąc strofowany od niego dla Herodyjady, żony Filipa, brata jego, i dla wszystkich złych spraw, które czynił Herod.

20 Przydał i to nade wszystko, iż wsadził Jana do więzienia.

21 I stało się, gdy był ochrzczony wszystek lud, i gdy Jezus był ochrzczony, i modlił się, że się niebo otworzyło;

22 I zstąpił nań Duch Święty w kształcie cielesnym jako gołębica, i stał się głos z nieba, mówiąc: Tyś jest on Syn mój miły; w tobie mi się upodobało.

23 A Jezus poczynał być jakoby w trzydziestu latach, będąc (jako mniemano,) synem Józefa, syna Helego,

24 Syna Matatowego, syna Lewiego, syna Melchyjego, syna Jannego, syna Józefowego,

25 Syna Matatyjaszowego, syna Amosowego, syna Naumowego, syna Eslego, syna Naggiego,

26 Syna Maatowego, syna Mattatyjaszowego, syna Semejego, syna Józefowego, syna Judowego,

27 Syna Joannowego, syna Resowego, syna Zorobabelowego, syna Salatyjelowego, syna Neryjego,

28 Syna Melchyjego, syna Addyjego, syna Kosamowego, syna Elmodamowego, syna Irowego,

29 Syna Jozego, syna Elijezerowego, syna Jorymowego, syna Mattatego, syna Lewiego,

30 Syna Symeonowego, syna Judowego, syna Józefowego, syna Jonanowego, syna Elijakimowego,

31 Syna Meleowego, syna Mainanowego, syna Mattatanowego, syna Natanowego, syna Dawidowego,

32 Syna Jessego, syna Obedowego, syna Boozowego, syna Salmonowego, syna Nasonowego,

33 Syna Aminadabowego, syna Aramowego, syna Esromowego, syna Faresowego, syna Judowego,

34 Syna Jakóbowego, syna Izaakowego, syna Abrahamowego, syna Tarego, syna Nachorowego,

35 Syna Saruchowego, syna Ragawowego, syna Falekowego, syna Heberowego, syna Salego,

36 Syna Kainowego, syna Arfaksadowego, syna Semowego, syna Noego, syna Lamechowego,

37 Syna Matusalemowego, syna Enochowego, syna Jaredowego, syna Malaleelowego, syna Kainanowego,

38 Syna Enosowego, syna Setowego, syna Adamowego, syna Bożego.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Łukasza 3

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Łukasza 3:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Roku 15-tego” — Około 1-go kwietnia Roku Pańskiego, gdy Janowi było 30 lat, a Chrystusowi 29 i pół roku.

Ewangelia Łukasza 3:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Do Jana” — Typ na Kościół w czasie żniwa.

Ewangelia Łukasza 3:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Odpuszczenie grzechów” — Lecz nie od grzechu pierworodnego, który jedynie mógł być zgładzony przez krew Chrystusa, bo "bez rozlania krwi nie ma odpuszczenia", lecz były odpuszczane grzechy jako wykroczenie przeciw Zakonowi.

Epifania i Bazylea:

„każąc” — strofowanie Janowe* ma pokazać Boskie sprzeciwianie się przez M.St., jako mówcze narzędzie, buntu katolickiej części Kozła Azazela. Ta część tego Kozła jest po większej części odpowiedzialną za nieprawne działanie do łączności między amerykańskimi urzędnikami, a katolickim kościołem. (TP 1930, s. 29) * Strofowaniem Janowym nazywamy gazetkę nr 23 w jęz. ang. pt.: "Do you know papal design on America?" (Czy znasz zamierzenia papiestwa w stosunku do Ameryki?).-36'4. (TP 1930, s. 29)

Ewangelia Łukasza 3:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Głos” — Lecz nie "słowo".

„Ścieżki Jego” — Urządzenia, sprawy.

„Proste” — Dla tryumfalnego wprowadzenia Królestwa na ziemi "będzie tam gościniec".

Ewangelia Łukasza 3:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Każdy parów” — Głębokie rysy charakteru.

„Góra i pagórek” — Królestwo i mniej autokratyczny rząd.

„Będzie zniżony” — Warunki społeczne zostaną zrównane, podobnie jak miasto Quito w Ekwadorze, najwyżej leżące miasto na świecie, osiadło 76 stóp w ciągu minionych 122 latach.

„Miejsca krzywe” — Przewrotne.

Ewangelia Łukasza 3:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszelkie ciało” — Cały rodzaj ludzki, a nie jedynie Żydzi.

„Ogląda” — Oceni coraz więcej miłość Bożą.

Ewangelia Łukasza 3:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Rodzaju jaszczurczy” — "Gennema" - rodzaj.

„Przyszłym gniewem” — Zobacz komentarz Mat. 3:7.

Ewangelia Łukasza 3:8

Paruzja (C.T. Russell):

Zobacz komentarz Mat. 3:9.

Ewangelia Łukasza 3:9

Paruzja (C.T. Russell):

„A już” — Wyobraża koniec wieku ewangelicznego.

„Siekiera” — Boskiego sądu.

„Owocu dobrego” — Owoców sprawiedliwości.

„Bywa wycięte” — Podobnie jak nominalny Izrael był w ten sposób odcięty od łaski Bożej.

„W ogień wrzucone” — Jak Izrael został wrzucony w ucisk Roku Pańskiego 69-70.

Ewangelia Łukasza 3:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Odpowiadając” — Dając radę tym, którzy mogli uniknąć czasu ucisku podczas żniwa wieku żydowskiego, który jest typem na czas ucisku obecnych żniw, też podobną można dać radę.

Ewangelia Łukasza 3:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie czyńcie gwałtu” — Nie przestępujcie praw swojego rządu.

„Przestawajcie” — Kontentujcie się i dobrowolnie poddawajcie się (prawu rządowemu). Przykład i radę świętych powinno się zalecać.

Ewangelia Łukasza 3:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Lud oczekiwał” — Okres 30-tu lat od czasu gdy mędrcy nawiedzili Jezusa, aż do czasu, gdy Chrystus zaczął swą misję wyobraża okres czasu między rokiem 1844 a 1874.

„Wszyscy myśleli” — Podobnie jak dziś, wszyscy zastanawiają się, czy kościół wypełnił swoją misję?

„Był Chrystusem” — Ustanowienie Królestwa Bożego było nadzieją każdego Izraelity.

Ewangelia Łukasza 3:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozwiązać rzemyka” — Jana zupełne zaparcie siebie i prostota, z jaką starał się wypełnić wolę Bożą.

„Duchem Świętym” — Podczas Zielonych Świąt, którzy byli prawdziwymi Izraelitami.

„I ogniem” — Ogniem gniewu Bożego do ostateczności. W ciągu 36 i pół lat po odrzuceniu Jezusa przyszedł ogień ucisku na wszystkich innych. Ucisk ten zakończył się zniszczeniem żydowskiego rządu w roku 70.

Ewangelia Łukasza 3:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyczyści bojowisko” — Między klasami chrześcijańskimi, aby oddzielić czyste ziarno pszeniczne - klasę poświęconą do Królestwa z Panem.

„Zgromadzi pszenicę” — Prawdziwych Izraelitów, stosunkowo małą liczbę.

„Do gumna swego” — Do chrześcijańskiego kościoła byli zbierani.

„Ale plewy” — Pozostałą resztę żydowskiego narodu.

„Spali ogniem nieugaszonym” — Nie ogniem materialnym lecz symbolicznym. Ogniem walki religijnej i politycznej, które zniszczyły naród żydowski. Żydzi byli bezsilni by odwrócić tę katastrofę od siebie.

Epifania i Bazylea:

„Którego łopata” — Prawda. (TP 1985)

„i zgromadzi pszenicę swoją do gumna” — prawdziwi Izraelici zostali zgromadzeni do gumna, chrześcijańskiego Kościoła. (TP 1985)

„ale plewy spali ogniem nieugaszonym” — cielesny naród Izraelski był zdeprawowany, i dozwolono by niczym nie tłumiony niszczycielski ucisk (1Tes.2:16) płonął przeciwko nim, tak długo, aż całkowicie zakończył swe dzieło zniszczenia. (TP 1985)

Ewangelia Łukasza 3:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Herod” — Wyobraża królów ziemi.

„Będąc strofowany” — Być może, iż Jan nie działał oględnie i nadużył swych praw.

„Herodiady” — Wyobraża niewierny nominalny kościół chrześcijański.

„Złych spraw” — Jako wynik figuralnego połączenia kościoła z państwem, co jest przeciwne Pismu Świętemu.

Epifania i Bazylea:

„będąc strofowany od niego dla Herodyjady” — (Jana), pozafigura tej czynności nazywa się strofowaniem Janowym*. Pozafiguralne strofowanie Janowe rozpoczęło się latem 1922 roku (zobacz 2Kron.21:10). (TP 1931, s. 72)

„i dla wszystkich złych spraw” — pozafigura tej czynności nazywa się pozafiguralnym listem Eliasza**. (zobacz 2Kron.21:12-15). (TP 1931, s. 72) * Strofowaniem Janowym nazywamy gazetkę nr 23 w jęz. ang. pt.: "Do you know papal design on America?" (Czy znasz zamierzenia papiestwa w stosunku do Ameryki?).-36'4. (TP 1931, s. 72) ** Listem Eliasza nazywamy gazetkę nr 18 w jęz. ang. pt.: "Do you know prophetic facts respecting America?" (Czy znasz proroctwa odnośnie Ameryki?). (TP 1936, s. 4)

Ewangelia Łukasza 3:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Wsadził Jana” — Typ na prawdziwy Kościół w czasie żniwa, który prowadził pracę misyjną około jednego roku.

„Do więzienia” — Wyobraża ukrócenie wolności Kościołowi prawdziwemu. Jan przebywał w więzieniu około roku, zanim został ścięty.

Epifania i Bazylea:

„wsadził Jana do więzienia” — Pozafiguralne obrazowe uwięzienie Jana Chrzciciela zaczęło się 3 sierpnia 1927 roku. (TP 1972, s. 77)

Ewangelia Łukasza 3:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Gdy Jezus” — Po dojściu do lat 30-tu, jako wieku dojrzałego według Zakonu, mógł wtedy poświęcić się jako człowiek.

„Był ochrzczony” — Okazał swoje ofiarowanie.

„Modlił się” — Ta modlitwa była odmówioną prawdopodobnie wobec całego zgromadzenia.

„Niebo otworzyło” — Możebne, że Chrystusowi dane było widzenie objawiające Mu w większej mierze Jego przedludzką egzystencję.

Epifania i Bazylea:

„Jezus był ochrzczony” — Jezus oczywiście poświęcił się przed Swym chrztem z wody, bo rzeczywisty chrzest musiał się wpierw zacząć, zanim mógł bvć przedstawiony symbolicznie; musimy mieć najpierw oryginał, a później możemy go sfotografować. Dlatego też wnioskujemy, ze zanim miał być ochrzczony przez Jana, poświęcił się On np. w Nazarecie. Uczynił On Swe poświęcenie w dniu pojednania, w dziesiątym dniu siódmego miesiąca. (TP 1963, s. 32,54) Jego poświęcenie nastąpiło w 10-tym dniu a spłodzenie z Ducha w 14-tym siódmego miesiąca. (TP 1963, s. 32,54)

Ewangelia Łukasza 3:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Duch Święty” — Okres ducha, czyli początek Wieku Ewangelii.

„Kształcie cielesnym” — Objaw rzeczy niewidzialnej.

„Jako gołębica” — Symbol pokoju i czystości, wyobrażający zupełność miłości Bożej w Jezusie. Nie znagła jak błyskawica, lecz łagodnie jak gołębica.

„Zstąpił nań” — Dając Mu zadatek dziedzictwa Boskiej natury, pomazując Go duchem. Jezus nie był jeszcze Chrystusem, Mesjaszem, dopóki nie został w ten sposób namaszczony. "Po chrzcie, który Jan opowiadał, jako Jezusa z Nazaretu pomazał Bóg duchem świętym", Dz. 10:37,38.

Epifania i Bazylea:

„I zstąpił nań Duch Święty” — Spłodzenie z Ducha dało Jezusowi to, co dało każdemu otrzymującemu je: zdolność duchową w każdym z organów Jego mózgu, przystosowaną do sięgania i oddziaływania na sprawy na duchowym poziomie, odpowiadające sprawom na ziemskim poziomie, do których każdy organ mózgu sięgał i na które oddziaływał przed spłodzeniem. Ten akt spłodzenia z Ducha rozpoczął w Jezusie życie w Boskiej naturze odnośnie umysłu, serca i woli oraz był początkiem Jego stworzenia na poziomie istnienia Boskiego. (TP 1963, s. 50)

„w tobie mi się upodobało” — czyli - jestem zadowolony. (TP 1963, s. 50)

Ewangelia Łukasza 3:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Synem Helego” — Zięciem Helego, ojca Marii. Józef, mąż Marii, która urodziła Jezusa zwanego Chrystusem (Mat. 1:16), był bliskim krewnym Helego, ojca Marii. On był zaślubiony z nią zgodnie z prawem. On był rzeczywistym przez urodzenie synem Jakuba, Mat. 1:16 i legalnym albo tak zwanym "synem według prawa", synem Helego. W cnocie (doskonałości) swej był mężem Marii.

Ewangelia Łukasza 3:36

Epifania i Bazylea:

„Syna Kainowego” — wtrącenie Kaina do chronologii Łukasza, jest dopiskiem. ... Żaden z hebrajskich rękopisów nie zawierał imienia Kain. 1Moj.11:13,14 słusznie opuszcza imię Kaina, jako syna Arfaksadowego i właściwie nazywa go Selechem. (TP 1937, s. 63,64) Liczbowanie biblijne dowodzi, że ono nie należy do Ew. Łukasza. (TP 1937, s. 63,64)

Ewangelia Łukasza 3:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Syna Bożego” — Moralne i umysłowe podobieństwo Stwórcy. Był ludzkim synem aż do czasu, gdy ściągnął na siebie przekleństwo i stał się dzieckiem gniewu. Adam zanim zgrzeszył, był "bardzo dobrym". Boska energia działając na duchowe elementy wytworzyła aniołów; działając na ziemskie elementy, wytworzyła człowieka. Matką Adama była niedoskonała ziemia i stąd doskonały ojciec może mieć doskonałe potomstwo bez względu, czy matka jest doskonałą lub niedoskonałą. Wszystkie dzieci Adama są jednakowo zależne od Boga i mają prawo do sympatii i pomocy w miarę ich potrzeby i braków. Gdy rodzaj ludzki zostanie przywrócony do doskonałości, wszyscy ludzie staną się ludzkimi synami Bożymi, a stąd ludzkimi braćmi Chrystusa.

Literatura o rozdziale Ewangelia Łukasza 3

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Łukasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.