Ewangelia Łukasza 5

Ewangelia Łukasza, rozdział 5 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (39 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Łukasza 5 — Biblia Gdańska

1 I stało się, gdy nań lud nalegał, aby słuchał słowa Bożego, że on stał podle jeziora Gienezaretskiego.

2 I ujrzał dwie łodzi stojące przy jeziorze; ale rybitwi wyszedłszy z nich, płukali sieci.

3 A wstąpiwszy w jedną z tych łodzi, która była Szymonowa, prosił go, aby maluczko odjechał od brzegu; a usiadłszy, uczył on lud z onej łodzi.

4 A gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: Zajedź na głębię, a zapuśćcie sieci wasze ku łowieniu.

5 A odpowiadając Szymon, rzekł mu: Mistrzu! przez całą noc robiąc, niceśmy nie pojmali, wszakże na słowo twoje zapuszczę sieć.

6 A gdy to uczynili, zagarnęli ryb mnóstwo wielkie, tak że się rwała sieć ich.

7 I skinęli na towarzysze, którzy byli w drugiej łodzi, aby przybywszy ratowali ich; i przybyli i napełnili obie łodzi, aż się zanurzały.

8 Co widząc Szymon Piotr, przypadł do kolan Jezusowych, mówiąc: Wynijdź ode mnie; bom jest człowiek grzeszny, Panie!.

9 Albowiem go był strach ogarnął, i wszystkie, co z nim byli, z onego obłowu ryb, które byli zagarnęli.

10 Także i Jakóba i Jana, syny Zebedeuszowe, którzy byli towarzysze Szymonowi. I rzekł Jezus do Szymona: Nie bój się; od tego czasu ludzi łowić będziesz.

11 A oni wyciągnąwszy łódź na brzeg, wszystko opuściwszy, poszli za nim.

12 I stało się, gdy był w niektórem mieście, że oto był tam mąż pełen trądu, który ujrzawszy Jezusa, padł na twarz, i prosił go, mówiąc: Panie! jeźli chcesz, możesz mię oczyścić.

13 Tedy wyciągnąwszy Jezus rękę, dotknął się go, mówiąc: Chcę, bądź oczyszczony; i zaraz odszedł trąd od niego.

14 I przykazał mu, aby tego nikomu nie powiadał: ale rzekł: Idź, a ukaż się kapłanowi, i ofiaruj za oczyszczenie twoje, tak jako rozkazał Mojżesz, na świadectwo przeciwko nim.

15 I rozchodziła się tem więcej powieść o nim; i schodziły się mnóstwa wielkie, aby go słuchały i uzdrowieni byli od niego od niemocy swoich.

16 Ale on odchodził na pustynią, i modlił się.

17 I stało się dnia niektórego, że on nauczał, a siedzieli też tam i Faryzeuszowie i nauczyciele Zakonu, którzy się byli zeszli ze wszystkich miasteczek Galilejskich i Judzkich, i z Jeruzalemu; a moc Pańska przytomna była uzdrawianiu ich.

18 A oto mężowie nieśli na łożu człowieka powietrzem ruszonego, i szukali, jakoby go wnieść i postawić przed nim.

19 A gdy nie znaleźli, którędy by go wnieśli, dla ciżby, wstąpiwszy na dach, przez posowę spuścili go łożem w pośrodek przed Jezusa.

20 Który ujrzawszy wiarę ich, rzekł mu: Człowiecze! odpuszczone są tobie grzechy twoje.

21 Tedy poczęli myślić nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie, mówiąc: Któż to jest, co mówi bluźnierstwa? Któż może odpuszczać grzechy, tylko sam Bóg.

22 Ale Jezus poznawszy myśli ich, odpowiadając rzekł do nich: Cóż myślicie w sercach waszych?

23 Cóż jest łatwiejszego, rzec: Odpuszczone są tobie grzechy twoje, czyli rzec: Wstań a chodź?

24 Ale iżbyście wiedzieli, że Syn człowieczy ma moc na ziemi odpuszczać grzechy, (rzekł powietrzem ruszonemu:) Tobie mówię: Wstań, a wziąwszy na się łoże swoje, idź do domu twego.

25 A on zarazem wstawszy przed nimi, wziąwszy na się to, na czem leżał, szedł do domu swego, wielbiąc Boga.

26 I zdumieli się wszyscy, i chwalili Boga, i napełnieni byli bojaźnią, mówiąc: Widzieliśmy dziś dziwne rzeczy.

27 A potem wyszedł i ujrzał celnika, imieniem Lewiego, siedzącego na cle, i rzekł mu: Pójdź za mną.

28 I opuścił wszystko, a wstawszy, szedł za nim.

29 I sprawił mu lewi ucztę wielką w domu swoim; a było wielkie zgromadzenie celników i innych, którzy z nim za stołem siedzieli.

30 Tedy szemrali nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie, mówiąc do uczniów jego: Przecz z celnikami i z grzesznikami jecie i pijecie?

31 A Jezus odpowiadając, rzekł do nich: Nie potrzebująć zdrowi lekarza, ale ci, co się źle mają;

32 Nie przyszedłem, wzywać sprawiedliwych, ale grzesznych do pokuty.

33 A oni mu rzekli: Przecz uczniowie Janowi często poszczą i modlą się, także i Faryzejscy, a twoi jedzą i piją?

34 A on im rzekł: Izali możecie uczynić, żeby synowie łożnicy małżeńskiej pościli, póki z nimi jest oblubieniec?

35 Lecz przyjdą dni, gdy oblubieniec odjęty będzie od nich; tedy w one dni pościć będą.

36 Powiedział im też podobieństwo: Iż żaden łaty z szaty nowej nie przyprawia do szaty wiotchej; bo inaczej to, co jest nowego, drze wiotche, a do wiotchego nie zgadza się łata z nowego.

37 I nikt nie leje wina nowego w stare statki; bo inaczej wino młode rozsadzi statki, i samo wyciecze, i statki się popsują.

38 Ale młode wino ma być wlewane w statki nowe; a tak oboje bywają zachowane.

39 A nikt, kto się napił starego, nie zaraz chce młodego; ale mówi: Lepsze jest stare.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Łukasza 5

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Łukasza 5:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Płukali sieci” — Chrystus nie powoływał do swego dzieła próżniaków, lecz ludzi pracowitych.

Ewangelia Łukasza 5:4

Epifania i Bazylea:

„sieci wasze” — sieć przedstawia poselstwo Ewangelii — powołanie Wieku Ewangelii. (TP 1971, s. 5)

Ewangelia Łukasza 5:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Przez całą noc” — Symbol na panowanie grzechu i śmierci.

Epifania i Bazylea:

„sieć” — sieć przedstawia poselstwo Ewangelii — powołanie Wieku Ewangelii. (TP 1971, s. 5)

Ewangelia Łukasza 5:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Mnóstwo ryb” — Symbol na ludzi. W podobny sposób Pan objawi się uczniom po zmartwychwstaniu. Obfitość ryb w jeziorze Genezaret jest wprost nie do uwierzenia. Często dawało się zauważyć przestrzeń większą niż akr wody napełnionej gęsto rybami.

„Rwała się sieć” — Symbol na wpływy religijne złe.

Epifania i Bazylea:

„zagarnęli mnóstwo wielkie” — pokazane, są tu tylko — Małe Stadko i Wielkie Grono. (zob. też TP 2003. 58) Poselstwo Ewangelii podczas Wieku Ewangelii zgromadziło wielkie mnóstwo prawdziwie poświęconych chrześcijan, Nowych Stworzeń, o wiele więcej niż z góry ustanowiona liczba mająca stanowić Oblubienicę Chrystusową. (zob. też TP 2003. 58)

„sieć” — sieć przedstawia poselstwo Ewangelii — powołanie Wieku Ewangelii.- TP 71, 5 (zob. też TP 2003. 58)

Źródła: zob. też TP 2003. 58

Ewangelia Łukasza 5:7

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob. TP 2003. 58

Ewangelia Łukasza 5:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Odejdź ode mnie” — Rzeczywiste usposobienie Piotra prawdopodobnie było przeciwne od jego pokornej prośby.

„Bom grzeszny” — Uznaję wielką różnicę między mną a Tobą, Panie.

Ewangelia Łukasza 5:9

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob. TP 2003. 58

Ewangelia Łukasza 5:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekł Jezus” — Który zapewne uczynił ten cud, ażeby przekonać swoich uczniów, że On posiada zupełną kontrolę tak nad rzeczami ziemskimi, jako i duchowymi.

„Odtąd” — Jedynie czterech było wybranych z całego mnóstwa.

„Ludzi łowić” — Dla Pana i Jego służby. Duchowe, podobne jest do zwykłego rybołówstwa, które wymaga umiejętności, taktu i dawania właściwego wabika, a w dodatku rybak nie powinien być na widoku, bo ryby bardzo się płoszą, gdy zauważą, że coś na nich czyha. "Podobne jest Królestwo niebiańskie niewodowi zapuszczonemu w morze i ryby wszelkiego rodzaju zagarniające", Mat. 13:47.

Ewangelia Łukasza 5:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszystko opuściwszy” — To zapewne nie było wymagane od siedemdziesięciu uczniów. "Zostawiwszy ojca swego Zebedeusza w łodzi z czeladzią", Mar. 1:20. Prawdopodobnie że do pewnego stopnia zajmowali się jeszcze rybołówstwem, gdyż bez trudności powrócili do swoich łodzi po śmierci Jezusa.

Ewangelia Łukasza 5:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie powiadał” — Wiadomość o tym, że Jezus jest Mesjaszem nie miała być objawiana pospólstwu, aż będzie wpierw dana zupełne sposobność przywódcom religijnym żydowskiego kościoła, którzy by się wypowiedzieli za lub przeciw Jezusowi.

Ewangelia Łukasza 5:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Modlił się w domu” — Na modlitwie nigdy nie przebywamy za długo, ani za często.

Ewangelia Łukasza 5:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Nieśli na łożu” — Głównym celem każdego członka Ciała Chrystusowego powinno być nie tylko własny rozwój duchowy, ale także pomaganie innym, by mogli zbliżyć się do Zbawiciela.

Ewangelia Łukasza 5:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Który rzekł” — Jezus działał jako szczególny przedstawiciel swojego Ojca.

„Wiarę ich” — Wiarę człowieka chorego i tych, którzy go przynieśli.

„Grzechy twoje” — Pan Jezus naprzód przedstawił najważniejszą sprawę.

„Są odpuszczone” — Okup za grzechy całego świata już znajdował się na ołtarzu. Podobne odpuszczenie grzechów może być wypowiedziane przez członków Ciała Chrystusowego do tych, co przystępują do Boga w Jego właściwy sposób.

Ewangelia Łukasza 5:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Imieniem Lewi” — Pan Jezus zmienił jego imię na Mateusz, co znaczy "Dar Boży".

„Na cle” — Zatrudnienie bardzo wzgardzone przez Żydów z powodu, że nie było ono patriotyczne.

Ewangelia Łukasza 5:29

Paruzja (C.T. Russell):

„W domu swoim” — U tych, co się poświęcili Bogu, najpierwszą rzeczą powinno się mieć na względzie służbę dla Mistrza.

Ewangelia Łukasza 5:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Czemu jecie” — Faryzeusze wskazywali na spospolitowanie się uczniów.

„Z celnikami” — Z poborcami podatków.

„Z grzesznikami” — Z tymi, którzy nie wyznawali świętobliwości.

Epifania i Bazylea:

„Przecz z celnikami i grzesznikami jecie i pijecie?” — Kiedy czytamy, że nasz Pan był przyjacielem celników i grzeszników, to nie mamy rozumieć, że dobierał sobie za towarzyszy awanturników lub ówczesnych moralnie trędowatych. Raczej należy rozumieć, że zgodnie z użyciem jakie zastosowano w tamtych czasach, jedna klasa Żydów określana była mianem ludzi świętych (faryzeusze), a inna jako niepraktykująca zupełnej świątobliwości (grzesznicy). (TP 1996, s. 89)

Ewangelia Łukasza 5:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Lekarza potrzebują” — Lekarz ma prawo iść do różnych ludzi, którzy chcą lub potrzebują jego pomocy.

Ewangelia Łukasza 5:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Sprawiedliwych” — Tych, co myślą o sobie, że są i mają się za sprawiedliwych.

„Ale grzesznych” — Którzy poczuwają się, że są grzesznymi.

„Do pokuty” — A w dodatku do wysokiego powołania.

Ewangelia Łukasza 5:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Pościć będą” — Ćwiczyć swoje ciała przez odmawianie sobie różnych przyjemności (bez których można żyć bez uszczerbku dla zdrowia). Zupełnie proste pożywienie lub powstrzymanie się od pokarmu, niekiedy jest pomocne dla niektórych z ludu Bożego, którzy są usposobienia popędliwego lub "gorącej krwi". Posty ustanowione podczas Wieku Żydowskiego wyobrażają zaparcie się samych siebie w wieku ewangelicznym.

Ewangelia Łukasza 5:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Szaty nowej” — Znaczy większą światłość Prawdy Bożej jaka była na czasie tak przy pierwszej, jak i przy drugiej obecności Pana.

„Szaty starej” — Znaczy stare sekty lub organizacje.

„Drze starą” — Robi większe rozdarcie.

Ewangelia Łukasza 5:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Wina nowego” — Znaczy nowej nauki ewangelicznej prawdy.

„W stare statki” — Stare worki skórzane na wino, w których nie było już elastyczności (wytrwałości, mocy), co symbolizuje stare systemy religijne.

„Rozsadzi” — Rozerwie na dwie połowy przez nowe prawdy, które nie zgadzają się z pychą, wyniosłością ducha, błędami, tradycjami i przesądami, jakimi odznaczają się i na których są zbudowane wszystkie systemy religijne.

„Wyciecze (wino)” — Uleciałyby nowe nauki, byłyby skrępowane starymi sekciarskimi błędami, a po ich rozbiciu, Prawda nie miałaby gdzie się przechować.

Ewangelia Łukasza 5:38

Epifania i Bazylea:

„Ale młode wino ma być wlewane w statki nowe; a tak oboje bywają zachowane” — Ta sama nauka została zilustrowana przy pomocy starego zwyczaju, jaki panował w owych czasach, kiedy to zamiast współczesnych nam beczek i butelek używano skór zwierzęcych. Właściwie tego rodzaju skóry używane są również obecnie w różnych częściach świata i również nazywa się je butlami. Wlane do takich skórzanych butli młode wino wciąż fermentuje i rozciąga je prawie do granic wytrzymałości, a tak rozciągnięte — niemal pękające — naczynia nie mogą już nigdy być ponownie użyte do przechowywania młodego wina, ponieważ pozbawione są swej elastyczności i młode wino na pewno spowodowałoby rozerwanie ich w czasie fermentacji. (TP 1996, s. 91) Lekcja, jakiej nasz Pan chciał tu udzielić, pokazuje, że judaizm, mając już za sobą okres świetności, osiągnął swój cel, a Boskie zamierzenia nie przewidywały zreformowania go, jak tego oczekiwali ci,którzy słuchali nauk Jezusa. Ów system stał się bezużyteczny, a próbowanie wprowadzenia do judaizmu nowych doktryn — nowego wina Ewangelii — doprowadziłoby nie tylko do tego, że naród żydowski zostałby wstrząśnięty i zniszczony duchem nowych nauk, ale też same doktryny musiałyby upaść wraz z upadkiem narodu. W konsekwencji Boski Plan zakładał, że powinien powstać pewien nowy Izrael — „naród święty, lud szczególny” — i że to on właśnie miał się stać odbiorcą nowej łaski i prawdy, na wprowadzenie której nadszedł właściwy czas. (TP 1996, s. 91)

Literatura o rozdziale Ewangelia Łukasza 5

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Łukasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.