Ewangelia Łukasza 6

Ewangelia Łukasza, rozdział 6 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (49 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Łukasza 6 — Biblia Gdańska

1 I stało się w drugi sabat, że szedł Jezus przez zboża; i rwali uczniowie jego kłosy, a rękami wycierając jedli.

2 Ale niektórzy z Faryzeuszów rzekli do nich: Przeczże czynicie to, czego się nie godzi czynić w sabat?

3 A odpowiadając Jezus, rzekł do nich: Azaście tego nie czytali, co uczynił Dawid, gdy łaknął sam, i ci, którzy z nim byli?

4 Jako wszedł do domu Bożego, a wziął chleby pokładne, i jadł, a dał i tym, którzy z nim byli; których się nie godziło jeść, tylko samym kapłanom?

5 I rzekł im: Syn człowieczy jestci Panem i sabatu.

6 Stało się także i w inszy sabat, że Jezus wszedł do bóźnicy, i nauczał; i był tam człowiek, którego ręka prawa była uschła.

7 I podstrzegli go nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie, jeźliby w sabat uzdrawiał, aby znaleźli, o coby nań skarżyli.

8 Ale on wiedział myśli ich, i rzekł człowiekowi, który miał rękę uschłą: Wstań a stań pośrodku. A on wstawszy, stanął.

9 Rzekł tedy do nich Jezus: Spytam was o jednę rzecz: Godzili się w sabaty dobrze czynić, czyli źle czynić? Człowieka zachować, czyli zatracić?

10 A spojrzawszy w koło po wszystkich, rzekł onemu człowiekowi: Wyciągnij rękę twoję! a on tak uczynił i przywrócona jest do zdrowia ręka jego, jako i druga.

11 Ale oni napełnieni będąc szaleństwem, rozmawiali miedzy sobą, coby uczynić mieli Jezusowi.

12 I stało się w oneż dni, odszedł na górę, aby się modlił; i był tam przez noc na modlitwie Bożej.

13 A gdy był dzień, zwołał uczniów swych i wybrał z nich dwanaście, które też nazwał Apostołami:

14 Szymona, którego też nazwał Piotrem, i Andrzeja brata jego, Jakóba, i Jana, Filipa, i Bartłomieja;

15 Mateusza, i Tomasza, Jakóba, syna Alfeuszowego, i Szymona, którego zowią Zelotes;

16 Judasza, brata Jakóbowego, i Judasza Iszkarjotę, który potem był zdrajcą.

17 A zstąpiwszy z nimi stanął na miejscu pola równego, i gormada uczniów jego, i wielkie mnóstwo ludu ze wszystkiej Judzkiej ziemi, i z Jeruzalemu, i z kraju pomorskiego, leżącego przy Tyrze i Sydonie, którzy byli przyszli, aby go słuchali, i byli uzdrowieni od chorób swoich;

18 I ci, którzy byli trapieni od duchów nieczystych, byli uzdrowieni.

19 A wszystek lud szukał, jakoby się go dotknąć; albowiem moc wychodziła z niego, i uzdrawiała wszystkich.

20 A on podniósłszy oczy swoje na uczniów, mówił: Błogosławieni jesteście wy, ubodzy! bo wasze jest królestwo Boże.

21 Błogosławieni jesteście, którzy teraz łakniecie; bo będziecie nasyceni. Błogosławieni jesteście, którzy teraz płaczecie; bo się śmiać będziecie.

22 Błogosławieni będziecie, gdy was ludzie nienawidzieć będą, i gdy wyłączą, i będą was sromocić, i imię wasze wyrzucą jako złe, dla Syna człowieczego.

23 Radujcie się dnia tego i weselcie się; albowiem oto zapłata wasza jest obfita w niebiesiech; boć tak właśnie prorokom czynili ojcowie ich.

24 Ale biada wam bogaczom! bo już macie pociechę waszę.

25 Biada wam, którzyście nasyceni! albowiem łaknąć będziecie. Biada wam, którzy się teraz śmiejecie! bo się smucić i płakać będziecie.

26 Biada wam, gdyby dobrze o was mówili wszyscy ludzie; bo tak czynili fałszywym prorokom ojcowie ich.

27 Ale wam powiadam, którzy słuchacie: Miłujcie nieprzyjacioły wasze, czyńcie dobrze tym, którzy was mają w nienawiści.

28 Błogosławcie tym, którzy was przeklinają; módlcie się za tymi, którzy wam złość wyrządzają.

29 Temu, któryby cię uderzył w policzek, nastaw mu i drugiego: a temu, któryćby brał płaszcz, i sukni nie zabraniaj;

30 I każdemu, któryby cię prosił, daj, a temu, co twoje bierze, nie upominaj się.

31 I cobyście chcieli, aby wam ludzie czynili, tak i wy im czyńcie.

32 Albowiem jeźli miłujecie te, którzy was miłują, jakąż łaskę macie? albowiem toż i grzesznicy właśnie czynią.

33 A jeźli dobrze czynicie tym, którzy wam dobrze czynią, jakąż łaskę macie? albowiem toż i grzesznicy właśnie czynią.

34 A jeźli pożyczacie tym, od których się spodziewacie odebrać, jakąż łaskę macie? albowiem i grzesznicy grzesznikom pożyczają, aby zasię tyle odebrali.

35 Owszem miłujcie nieprzyjacioły wasze, i czyńcie im dobrze, i pożyczajcie, nic się stąd nie spodziewając, a będzie wielka zapłata wasza, i będziecie synami Najwyższego; albowiem on dobrotliwy jest przeciw niewdzięcznym i złym.

36 Przetoż bądźcie miłosierni, jako i Ojciec wasz miłosierny jest.

37 Nie sądźcie, a nie bądziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni, a będzie wam odpuszczono.

38 Dawajcie, a będzie wam dano; miarę dobrą, natłoczoną, i potrzęsioną, i opływającą dadzą na łono wasze; albowiem tąż miarą, którą mierzycie, będzie wam zaś obmierzono.

39 I powiedział im podobieństwo: Izali może ślepy ślepego prowadzić? azaż nie obadwaj w dół wpadną?

40 Nie jestci uczeń nad mistrza swego; lecz doskonały będzie każdy, będzieli jako mistrz jego.

41 A czemuż widzisz źdźbło w oku brata twego, a balki, która jest w oku twojem, nie baczysz?

42 Albo jakoż możesz rzec bratu twemu: Bracie! dopuść, iż wyjmę źdźbło, które jest w oku twojem, a sam balki, która jest w oku twojem, nie widzisz? Obłudniku! wyjmij pierwej balkę z oka twego, a tedy przejrzysz, abyś wyjął źdźbło, które jest w oku brata twego.

43 Nie jest bowiem drzewo dobre, które przynosi owoc zły; ani jest drzewo złe, które przynosi owoc dobry;

44 Gdyż każde drzewo z owocu własnego poznane bywa; boć nie zbierają z ciernia figów, ani z głogu zbierają winnych gron.

45 Człowiek dobry z dobrego skarbu serca swego wynosi rzeczy dobre, a zły człowiek ze złego skarbu serca swego wynosi rzeczy złe; albowiem z obfitości serca mówią usta jego.

46 Przeczże mię tedy zowiecie Panie, Panie! a nie czynicie tego, co mówię?

47 Każdy, który przychodzi do mnie, a słucha słów moich, i czyni je, pokażę wam, komu jest podobnym.

48 Podobny jest człowiekowi dom budującemu, który kopał i wykopał głęboko, a założył grunt na opoce; a gdy przyszła powódź, otrąciła się rzeka o on dom, ale nie mogła go poruszyć; bo był założony na opoce.

49 Ale który słucha, a nie czyni, podobny jest człowiekowi, który zbudował dom swój na ziemi bez gruntu; o który się otrąciła rzeka, i zarazem upadł, a był upadek domu onego wielki.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Łukasza 6

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Łukasza 6:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Szedł Jezus” — Prawdopodobnie w drodze do synagogi.

„Przez zboża” — Pole pszeniczne.

„Kłosy wycierali” — Faryzeusze dowodzili, że wycieranie w rękach kłosów i obdmuchiwanie ich z plew, równało się robocie młócenia i przewiewania, a tym sposobem było pogwałceniem sabatu.

„Jedli” — Faryzeusze przestrzegali prawo, które nie dozwalało spożywać pokarmu, aż po skończonej modlitwie w synagodze.

Ewangelia Łukasza 6:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Jest panem sabatu” — Jest właściwym nauczycielem, by wykazał rzeczywiste znaczenie sabatu.

Ewangelia Łukasza 6:6

Paruzja (C.T. Russell):

„W inny sabat” — Typ na Tysiąclecie.

Ewangelia Łukasza 6:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Człowieka zachować” — "Psyche", znaczy duszę, istotę zachować.

Ewangelia Łukasza 6:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Napełnieni szaleństwem” — Okazując sekciarskiego zawziętego ducha i swej wyższości nad innymi, a co dziś naśladują ci, którym brak ducha Prawdy ewangelicznej.

Ewangelia Łukasza 6:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Na modlitwie” — Nie możemy pozostawać za długo lub za często.

Ewangelia Łukasza 6:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Uczniów swych” — "Mathetes", znaczy uczący się lub uczniowie.

„Z nich” — Z powodu ich pokory i silnego charakteru.

„Wybrał dwunastu” — Nie mniej ani więcej. Byli to wszyscy mężczyźni, żadnej niewiasty Jezus nie powołał na nauczyciela. Dwunastu było wyobrażonych przez dwanaście źródeł w Elim.

„Nazwał (ich) Apostołami” — "Apostolos", znaczy posłańcy.

Ewangelia Łukasza 6:14

Paruzja (C.T. Russell):

Źródła: Patrz komentarz Mat. 10:2-4.

Ewangelia Łukasza 6:15

Paruzja (C.T. Russell):

Zobacz komentarz Mat. 10:2-4.

Ewangelia Łukasza 6:16

Paruzja (C.T. Russell):

Zobacz komentarz Mat. 10:2-4.

Ewangelia Łukasza 6:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Moc wychodziła” — Życie, żywotność, siła.

„I uzdrawiała” — "Przyjął na siebie słabości nasze".

Ewangelia Łukasza 6:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Błogosławieni” — Uznani od Boga.

„Ubodzy” — Nie bogaci, uczeni, władcy, zadowoleni z siebie, lecz ci, co nie pokładają w sobie ufności, sami siebie nie chwalą i pojmują swoją nicość i niedoskonałość. Tu nie chodzi koniecznie o ubogich materialnie, gdyż są tacy ubodzy materialnie, którzy jednak są pysznymi w sobie.

Ewangelia Łukasza 6:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Teraz płaczecie” — Ci, co sympatyzują z drugimi, co pojmują własną niedoskonałość, którzy współczują z trudnościami wzdychającego ludzkiego stworzenia, gdy go widzą w cierpieniach, boleściach i zawodach.

Ewangelia Łukasza 6:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Będą nienawidzieć was” — Jako skutek tego, gdy ktoś uczyni Ewangelię za cel swojego życia, "będzie w nienawiści u wszystkich dla imienia mego", Łuk. 21:17.

„Sromocić” — "Gdy Mu złorzeczono, nie odzłorzeczył", 1 Piotra 2:23.

„Syna Człowieczego” — "Bracia wasi nienawidzący was i wyganiający was dla imienia mego, mówią: Niech się okaże sława Pańska (czynimy to dla chwały Bożej)", Izaj. 66:5.

Ewangelia Łukasza 6:23

Paruzja (C.T. Russell):

„W niebiesiech” — W rzeczach duchowych, a nie doczesnych.

Ewangelia Łukasza 6:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Nasyceni” — Zadowoleni.

„Łaknąć będziecie” — Będziecie niezadowoleni na początku z żelaznej władzy Tysiąclecia.

Ewangelia Łukasza 6:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Miłujcie nieprzyjaciół” — Znak doskonałej miłości.

Ewangelia Łukasza 6:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Uderzył cię” — Prawnie lub nieprawnie.

„Nadstaw i drugi” — Inaczej znaczy to, by się nie sprzeciwiać prawu, lub jeżeliby ktoś uderzył bez przyczyny, jak to miało miejsce z naszym Panem i apostołem Pawłem, którzy w łagodny sposób obeszli się z tymi, co tak uczynili, a to dla ich własnego dobra.

„Kto by brał” — Kto by cię zaskarżył do sądu i chciał wziąć.

„Sukni nie wzbraniaj” — Zgódź się z przeciwnikiem nawet gdyby to miało więcej kosztować aniżeli poniesienie straty, gdyby sprawa była wniesiona do sądu.

Ewangelia Łukasza 6:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Każdemu daj” — Gdybyś został napadnięty przez rozbójników.

„Co twoje bierze” — Żąda twoją własność.

Epifania i Bazylea:

„każdemu, który by cie prosił, daj” — Powinniśmy interpretować to w harmonii z tym, co powiedziano w Mat. 5:40 i przyjąć, że proszenie znaczy domaganie się, przymus. Gdyby, na przykład, jakiś złodziej miał "prosić" lub żądać waszych pieniędzy (co było zwyczajem w dawnych czasach) dajcie je mu bez walki. Taki bowiem jest właściwy pogląd według poprzedzającego oświadczenia: "I temu, który się z tobą chce prawować, a suknię twoją wziąć, puść mu i płaszcz" itd. Jeśli płaszcz domagającemu się zostanie oddany dobrowolnie skarga złożona w sądzie o zwrot byłaby bez znaczenia. (TP 1986, s. 159)

Ewangelia Łukasza 6:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Cobyście chcieli” — Nie mamy powiedziane, abyśmy czynili bliźniemu to, co on by sobie życzył lub żądał, bo jego żądanie mogłoby być niewłaściwe.

„Ludzie” — Szczególnie bracia Pańscy i ci, względem których mamy prawne lub moralne obowiązki.

„Wam czynili” — Odkładając na stronę gniew, zazdrość, nienawiść, walkę, obmowy, itp. Przy sprzedaży czegoś liczyć tylko taką cenę, aby mieć umiarkowany procent i być gotowym płacić odpowiedni procent temu, co sprzedaje.

„I wy czyńcie” — To jest stanowczy przepis czynienia dobrze, a nie tylko to, by nie czynić złego lub szkody komuś.

„Im” — Przez dobre obchodzenie się, łagodną mowę, przez okazywanie cierpliwości względem tych, co posiadają różne słabości i nie spodziewać się, lub wymagać od innych za wiele. "Jakbyście chcieli żeby wam czyniono, tak i wy im czyńcie". Czyniąc im dobrze tak, jak Pan Bóg sobie tego życzy. Inne sprawy pozostawiając czasowi, które Pan Bóg zamierzył wykonać w przyszłości. To jest złote prawo, a gdy się je porówna z prawem głoszonym przez Konfucjusza (chiński myśliciel i mędrzec): "Nie czyń tego drugiemu, co tobie niemiłe", to jego określenie można przypodobać do miedzianego prawa.

Ewangelia Łukasza 6:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Jaką łaskę macie?” — Jaka w tym zasługa?

Ewangelia Łukasza 6:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Miłujcie nieprzyjaciół” — Cel albo punkt doskonałej miłości. Wielkoduszność i wspaniałomyślność okazywana względem nieprzyjaciół. Cierpliwe znoszenie przez Dawida krzywdy ze strony króla Saula, może posłużyć za ilustrację.

„Czyńcie dobrze i pożyczajcie” — Na mocy pewnego prawa zabezpieczenia zwrotu. Gdy takie zabezpieczenie nie może być dane, pożyczka musi być uważana za prezent. Okazuj ducha dobroczynności, gdzie okazuje się możność i właściwość do czynienia. Nie pożyczaj więcej nad to, co byłbyś gotów dobrowolnie ofiarować - dać.

„Nie spodziewaj się” — Procentów od pożyczonej sumy, chyba, że było to uczynione jako zwykła transakcja handlowa i nie spodziewaj się z tego osiągnięcia jakiejś podobnej przysługi w zamian za uczynioną przysługę.

„On (Bóg) dobrotliwy jest” — "Miłość jest długo cierpliwa i dobrotliwa jest", 1 Kor. 13:4.

Ewangelia Łukasza 6:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie sądźcie” — Ostro, bez miłosierdzia, bez sumienia. Nie przestępuj granicy ponad odróżnienie brata od takiego indywiduum, który w Piśmie Świętym nazywa się: "pies", "świnia" lub "wilk w owczej skórze", których postępowanie jest jawne, iż stoi w przeciwieństwie do Bożego prawa miłości, dlatego, że nie pojmujesz w zupełności Prawa Bożego do miłości i nie jesteś zdolny rozeznać tajników serca osoby drugiej. Niektórych ludzi potrzeba trzymać z daleka od siebie, lecz jednocześnie powinniśmy starać się, by nie ignorować ich dobrych intencji, które oni objawiają, lub się z nimi oświadczają i nie ma niebezpieczeństwa dla nas, lub dla tych, nad którymi powierzona nam została opieka.

„Odpuszczajcie” — Najważniejszą rzeczą zasad nauki chrześcijańskiej jest miłość, sympatia i przebaczenie upadków innych ludzi. Na razie możemy nie wyrażać przebaczenia, aż ten, co przestąpił, zażąda od nas przebaczenia, a nawet i wówczas możemy powstrzymać się z przebaczeniem, jeżeli tego okazałaby się potrzeba, by pozostawić to w czasowym zawieszeniu, lecz zawsze powinniśmy być w usposobieniu do przebaczenia.

„Będzie wam” — Wierzącym, już usprawiedliwionym, kupionym i przyprowadzonym do harmonii z Bogiem, przebaczone.

Ewangelia Łukasza 6:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Mierzycie” — Innym ludziom dajecie złą miarę, ocenę.

„Będzie wam” — Dlatego, żeście okazali się dziećmi gniewu, albo miłości, przeto Bóg musi obchodzić się z wami odpowiednio.

Ewangelia Łukasza 6:39

Paruzja (C.T. Russell):

„W dół” — Doszło do najwyższego stopnia w czasie ucisku, jaki przyszedł na Izraela przy końcu ich wieku.

Ewangelia Łukasza 6:41

Paruzja (C.T. Russell):

„A czemuż” — "Wtrącasz się do czyich spraw".

„Źdźbło widzisz” — Różne słabości lub niedoskonałości u brata, z którymi lud Boży musi prowadzić walkę.

„A belki (u siebie)” — Wielkie wady nieprawości (nie widzisz). Szatan posiada tę wadę do takiego stopnia, że jest nazwany "oskarżycielem braci".

Ewangelia Łukasza 6:42

Paruzja (C.T. Russell):

„Obłudniku” — Dlatego, że sam chcesz okazać się, że nie jesteś dotknięty chorobą grzechu.

Ewangelia Łukasza 6:43

Paruzja (C.T. Russell):

„Drzewo złe” — Chrześcijanin, który nie wzrasta w łasce, umiejętności, miłości, który nie przyswaja sobie pokarmu duchowego, jaki Bóg przygotował i nie poddaje się oczyszczeniu, którego serce stało się zepsute.

Ewangelia Łukasza 6:44

Paruzja (C.T. Russell):

„Z ciernia” — Niektórzy ludzie podobnie jak ciernie ustawicznie starają się kłuć, dokuczać, niepokoić, zatruwać życie i szkodzić wszystkim ludziom, z którymi się stykają.

Ewangelia Łukasza 6:45

Paruzja (C.T. Russell):

„Mówią usta” — Jeżeli ktoś wypowiada obmowy, ten okazuje prawdziwy stan swojego serca.

Ewangelia Łukasza 6:49

Paruzja (C.T. Russell):

„Odtrąciła rzeka” — Wielki zalew prawdy. "Ucieczkę wody zatopią (Prawda wyjawi wszystkie błędy i różne wykręty)", Izaj. 28:17.

„Upadek domu onego” — Upadek nominalnego chrześcijaństwa.

Literatura o rozdziale Ewangelia Łukasza 6

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Łukasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.