Ewangelia Łukasza 23

Ewangelia Łukasza, rozdział 23 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (56 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Łukasza 23 — Biblia Gdańska

1 Tedy powstawszy wszystko mnóstwo ich, wiedli go do Piłata.

2 I poczęli nań skarżyć, mówiąc: Tegośmy znaleźli, że odwraca lud i zakazuje dani dawać cesarzowi, powiadając: Że on jest Chrystusem królem.

3 I pytał go Piłat, mówiąc: Tyżeś jest on król żydowski? A on mu odpowiadając rzekł: Ty powiadasz.

4 I rzekł Piłat do przedniejszych kapłanów i do ludu: Żadnej winy nie znajduję w tym człowieku.

5 Lecz się oni bardziej silili, mówiąc: Iż wzrusza lud, ucząc po wszystkiej Judzkiej ziemi, począwszy od Galilei aż dotąd.

6 Tedy Piłat usłyszawszy o Galilei, pytał, jeźliby był człowiekiem Galilejskim?

7 A gdy się dowiedział, iż był z państwa Herodowego, odesłał go do Heroda, który też w Jeruzalemie był w one dni.

8 A Herod ujrzawszy Jezusa, uradował się bardzo; bo go z dawna pragnął widzieć, dlatego, iż wiele o nim słyszał, i spodziewał się, iż miał ujrzeć jaki cud od niego uczyniony.

9 I pytał go wielą słów; ale mu on nic nie odpowiadał.

10 A przedniejsi kapłani i nauczeni w Piśmie stali, potężnie skarżąc nań.

11 Ale wzgardziwszy nim Herod z żołnierstwem swem i naśmiawszy się z niego, oblekł go w szatę białą i odesłał go zaś do Piłata.

12 I stali się sobie przyjaciołmi Piłat z Herodem onegoż to dnia; bo sobie byli przedtem nieprzyjaciołmi.

13 A Piłat zwoławszy przedniejszych kapłanów i przełożonych, i ludu,

14 Rzekł do nich: Oddaliście mi tego człowieka, jakoby lud odwracał: a oto ja przed wami pytając go, żadnej winy nie znalazłem w tym człowieku z tego, co nań skarżycie;

15 Ale ani Herod, bom was odesłał do niego, a oto nic mu się godnego śmierci nie stało;

16 Przetoż skarawszy wypuszczę go.

17 A musiał im Piłat wypuszczać jednego na święto.

18 Tedy zawołało społem wszystko mnóstwo, mówiąc: Strać tego a wypuść nam Barabbasza!

19 Który był dla niejakiego rozruchu w mieście uczynionego, i dla mężobójstwa wsadzony do więzienia.

20 Tedy Piłat znowu mówił, chcąc wypuścić Jezusa.

21 Ale oni przecię wołali, mówiąc: Ukrzyżuj, ukrzyżuj go!

22 A on po trzecie rzekł do nich: I cóż wżdy ten złego uczynił? Żadnej winy śmierci nie znalazłem w nim; przetoż skarawszy wypuszczę go.

23 A oni przecię nalegali głosy wielkimi, żądając, aby był ukrzyżowany; i zmacniały się głosy ich i przedniejszych kapłanów.

24 A tak Piłat przysądził, aby się dosyć stało żądności ich.

25 I wypuścił im onego, który był dla rozruchu i mężobójstwa wsadzony do więzienia, o którego prosili; ale Jezusa podał na wolę ich.

26 Gdy go tedy wiedli, uchwyciwszy Szymona niektórego Cyrenejczyka, idącego z pola, włożyli nań krzyż, aby go niósł za Jezusem.

27 I szło za nim wielkie mnóstwo ludu i niewiast, które go płakały i narzekały.

28 Ale Jezus obróciwszy się do nich, rzekł: Córki Jeruzalemskie! nie płaczcie nade mną, ale raczej same nad sobą płaczcie i nad dziatkami waszemi.

29 Albowiemci oto idą dni, których będą mówić: Błogosławione niepłodne i żywoty, które nie rodziły, i piersi, które nie karmiły.

30 Tedy poczną mówić górom: Padnijcie na nas! a pagórkom: Przykryjcie nas!

31 Albowiem ponieważ się to na zielonem drzewie dzieje, a cóż będzie na suchem?

32 Wiedzieni też byli i inni dwaj złoczyńcy, aby wespół z nim straceni byli.

33 A gdy przyszli na miejsce, które zowią trupich głów, tam go ukrzyżowali, i onych złoczyńców, jednego po prawicy, a drugiego po lewicy.

34 Tedy Jezus rzekł: Ojcze! odpuść im: boć nie wiedzą, co czynią. A rozdzieliwszy szaty jego, los o nie miotali.

35 I stał lud, przypatrując się, a naśmiewali się z niego i przełożeni z nimi, mówiąc: Inszych ratował, niechże ratuje samego siebie, jeźliże on jest Chrystus, on wybrany Boży.

36 Naśmiewali się też z niego i żołnierze, przystępując, a ocet mu podawając,

37 I mówiąc: Jeźliś ty jest król żydowski, ratujże samego siebie.

38 A był też i napis napisany nad nim literami Greckiemi i Łacińskiemi i Żydowskiemi: Tenci jest on król żydowski.

39 A jeden z onych złoczyńców, którzy z nim wisieli, urągał mu, mówiąc: Jeźliżeś ty jest Chrystus, ratujże siebie i nas.

40 A odpowiadając drugi, gromił go mówiąc: I ty się Boga nie boisz, chociażeś jest w temże skazaniu?

41 A myć zaiste sprawiedliwie; (bo godną zapłatę za uczynki nasze bierzemy;) ale ten nic złego nie uczynił.

42 I rzekł do Jezusa: Panie! pomnij na mnie, gdy przyjdziesz do królestwa twego.

43 A Jezus mu rzekł: Zaprawdę powiadam tobie, dziś ze mną będziesz w raju.

44 A było około szóstej godziny, i stała się ciemność po wszystkiej ziemi aż do godziny dziewiątej.

45 I zaćmiło się słońce, a zasłona kościelna rozerwała się w pół.

46 A Jezus zawoławszy głosem wielkim, rzekł: Ojcze! w ręce twoje polecam ducha mojego; a to rzekłszy, skonał.

47 A widząc setnik, co się działo, chwalił Boga, mówiąc: Zaprawdę człowiek to był sprawiedliwy.

48 Także i wszystek lud, który się był zszedł na to dziwowisko, widząc, co się działo, bijąc się w piersi swoje, wracał się.

49 A znajomi jego wszyscy z daleka stali, i niewiasty, które za nim były przyszły z Galilei, przypatrując się temu.

50 A oto mąż, imieniem Józef, który był senatorem, mąż dobry i sprawiedliwy,

51 Który był nie zezwolił na radę i na uczynek ich, z Arymatyi, miasta Judzkiego, który też oczekiwał królestwa Bożego;

52 Ten przyszedłszy do Piłata, prosił o ciało Jezusowe.

53 I zdjąwszy je, obwinął je prześcieradłem a położył je w grobie w opoce wykowanym, w którym jeszcze nikt nigdy nie był położony.

54 A był dzień przygotowania, i sabat nastawał.

55 Poszedłszy też za nim i niewiasty, które były z nim przyszły z Galilei, oglądały grób, i jako było położone ciało jego.

56 A wróciwszy się, nagotowały wonnych rzeczy i maści; ale w sabat odpoczęły według przykazania.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Łukasza 23

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Łukasza 23:1

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1922-VII.1923) (TP 1930)

„Piłata” — Piłat wyobraża wodzów lewickich nie jako fałszywych nauczycieli, lecz jako mających i wykonujących urzędowe władze względem kontroli, władzy wykonawczej i zarządzania, m.in. różnych dyrektorów zarządu, urzędników, zarządców ogólnych i miejscowych i ich podległych, w różnych grupach lewitów. (TP 1930, s. 40)

Ewangelia Łukasza 23:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Odwraca lud” — Waleczni obrońcy Prawdy zawsze byli uważani za nieprzyjaciół przez nominalne masy.

„Podatku dawać” — A przecież Jezus sam płacił podatek monetą wydobytą z ryby i na dwa dni przedtem powiedział: "Oddawajcie, co jest cesarskiego, cesarzowi", Mat.17:27.

Epifania i Bazylea:

„I poczęli nań skarżyć” — sformułowali trzy zarzuty, a mianowicie: (TP 1979, s. 43) (1) bunt – agitowanie ludzi przeciw istniejącemu porządkowi rzeczy; (TP 1979, s. 43) (2) przeszkadzanie przez Niego w zbieraniu podatków, nauczanie ludu, że niewłaściwe jest płacenie obcej władzy daniny pieniężnej i (TP 1979, s. 43) (3) twierdzenie, iż On jest królem. (TP 1979, s. 43)

Ewangelia Łukasza 23:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Lecz oni” — Coraz mocniej silili się w odrzuceniu Jezusa jako króla.

Ewangelia Łukasza 23:13

Paruzja (C.T. Russell):

„A Piłat” — Objawiał większe zainteresowanie, niżeliby to uczyniło papiestwo w podobnych okolicznościach.

Ewangelia Łukasza 23:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Skarawszy Go” — Mniemając, że tym postępkiem zadowoli Żydów żądnych krwi.

Ewangelia Łukasza 23:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Strać Tego” — Fanatyzm religijny jest najbardziej zakorzenionym złem i bezlitosną nienawiścią.

„Barabasza” — Naturalnie, że świat raczej wybierze mordercę, niżeli świętego.

Ewangelia Łukasza 23:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Ukrzyżuj Go” — Żydowska arystokracja połączyła się z demokracją, aby udowodnić, że "głos ludu jest głosem Boga", ale to nie jest prawdą.

Ewangelia Łukasza 23:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Szymona” — Z Cyreny, a gdzie się podziali Piotr, Jakub i Jan?

„Włożyli na Niego krzyż” — Część krzyża wlokła się po ziemi. Sposobność noszenia krzyża członków Ciała Chrystusowego jeszcze jest możliwa. Pan ześle pomoc potrzebną nawet w takiej sprawie, jak była Jezusa, jaka była okazana ze strony świata.

Źródła: MANNA - 24 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 24 PAŹDZIERNIKA

Ewangelia Łukasza 23:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie płaczcie nade mną” — W ostatniej chwili Jezusa myśli były zwrócone nawet i na innych.

Ewangelia Łukasza 23:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Górom” — Królestwom świata.

„Padnijcie na nas” — Dajcie nam protekcję, pomoc. Pan na pewno nie spodziewał się, ażeby źli ludzie mieli się modlić, aby zwykłe góry na nich padły.

Ewangelia Łukasza 23:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Na zielonym drzewie” — Na pięć dni wstecz cały naród został odrzucony, chociaż jeszcze zachował coś ze swej zielonej świeżości i religijnej żywotności.

„Na suchym drzewie” — Gdy wszelka żywotność religijna zaniknie w narodzie, wtedy będzie gotowy na spalenie, co stało się przy końcu Wieku Żydowskiego w 70 roku n.e. Podczas zniszczenia Jerozolimy setki Żydów naraz było ukrzyżowanych.

Ewangelia Łukasza 23:33

Epifania i Bazylea:

„onych złoczyńców” — wyobrażają dwie klasy ostatnich nieoczyszczonych Lewitów w prawdzie, tj. tych niedobrych i gorszych ze złych Lewitów. (TP 1927, s. 102) -dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1922-VII.1923)

„go ukrzyżowali” — wyobraża publiczne wykazanie w stosunku do pozafiguralnej klasy Jezusa, że są złymi w ich służbie (ręce przebite gwoździami), i charakterze (nogi przebite gwoździami). (TP 1930, s. 40)

Źródła: 27'102; 30'40;

Ewangelia Łukasza 23:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Odpuść im” — Te słowa nie znajdują się w najstarszych manuskryptach. W Piśmie Świętym nie ma wzmianki, ażeby Bóg miał komu darować bez odpowiedniej pokuty.

„Rozdzieliwszy szaty Jego” — Z tego można wnosić, że szaty, w których się Jezus ukazał po zmartwychwstaniu, były specjalnie stworzone na ten cel, jak również i ciało, w którym się okazał.

Epifania i Bazylea:

„Ojcze! odpuść im; bo nie wiedzą co czynią” — z tego powinniśmy rozumieć, że Jezus pragnął, aby Ojciec przebaczył im nie wtedy, lecz we właściwym czasie. (TP 1936, s. 24) Niektóre starożytne manuskrypty pomijają te słowa, lecz biblijne liczbowania dowodzą ich prawdziwości. (TP 1964, s. 84)

Ewangelia Łukasza 23:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Naśmiewali się” — "Jaki On był, tacy i my jesteśmy na tym świecie", 1 Jana 4:17.

„Innych ratował” — Proste przyznanie prawdy.

Ewangelia Łukasza 23:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Ratuj siebie” — Gdyby tak uczynił Jezus, jak od Niego żądali, to zniszczyłby wszelką nadzieję nie tylko dla tych, którzy Go ukrzyżowali, lecz i dla całego rodzaju ludzkiego.

Ewangelia Łukasza 23:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Greckimi literami” — Na ów czas język kultury i nauki.

„Łacińskimi” — Język oficjalny, czyli rządowy.

„I żydowskimi” — Język tych, którzy przyznawali się być ludem Bożym.

Ewangelia Łukasza 23:42

Paruzja (C.T. Russell):

„Panie, wspomnij na mnie” — Łotr uchwycił się tej myśli, bo uważał ją za błysk nadziei lepszy, niżeli nic.

Źródła: zob. F. 829

Ewangelia Łukasza 23:43

Paruzja (C.T. Russell):

„Powiadam tobie dziś” — W tym dniu, w którym wydaje się, jakobym był oszustem i złoczyńcą. Przecinek w tym tekście powinien być postawiony za, a nie przed wyrazem - dzisiaj Chrystus nie zmartwychwstał od umarłych wcześniej, aż na trzeci dzień.

„Ze mną będziesz” — Czyli wspomnę na ciebie, gdy Królestwo moje zostanie ustanowione, ponieważ zapłaciłem Okup za ciebie, jak i za innych złoczyńców, oraz za wszystkich ludzi.

„W raju” — "Nasadził też Pan Bóg sad w Eden", 1 Moj. 2:8.

Źródła: zob. F. 829

Epifania i Bazylea:

„Zaprawdę” — [gr. Amen], tak się stanie. (TP 1985, s. 21,22)

„powiadam tobie dziś” — obiecuję ci to uroczyście w dniu dzisiejszym, w dniu w którym umieram i wszystko zostanie dokonane. (TP 1985, s. 21,22)

„ze mną będziesz w raju” — gdy raj zostanie przywrócony. (TP 1984, s. 53) w Królestwie 1000-letnim. (TP 1936, s. 24)

Ewangelia Łukasza 23:44

Paruzja (C.T. Russell):

„Stała się ciemność” — Chwilowy triumf ciemności nad Jezusem, który był światłością świata. Wyobraża odrzucenie narodu żydowskiego, jako wynik ukrzyżowania Go.

„Do dziewiątej” — O godzinie trzeciej po południu, czas na ofiarowywanie wieczornych ofiar. Był to czas, w którym Chrystus umarł.

Ewangelia Łukasza 23:45

Paruzja (C.T. Russell):

„Zasłona kościelna” — 60 stóp długa, 30 stóp szeroka i około 4 cale grubości.

„Rozerwała się” — Wyobraża otwarcie drogi między stanem spłodzonym z ducha świętego, a niebem.

Ewangelia Łukasza 23:46

Paruzja (C.T. Russell):

„W ręce Twoje” — Ponieważ nie mogę być przywróconym jak tylko przez Ciebie.

„Polecam ducha mego” — Moją nadzieję w zmartwychwstanie.

„Skonał” — Wydał ostatnie tchnienie.

Źródła: zob. MANNA - 15 KWIETNIA

Epifania i Bazylea:

„w ręce twoje” — pokazuje myśl powierzenia czegoś w opiekę Ojca, ponieważ ręka figuralnie przedstawia moc. Choć ręka i ramię razem przedstawiają moc, to ręka nasuwa myśl zręczności, opatrzności, Boskiej mocy, nadzorowania i zainteresowania. (TP 1929, s. 25) do Twej dyspozycji. (TP 1965, s. 76)

„polecam” — oddaję. (TP 1929, s. 25) deponuję. (TP 1965, s. 76) greckie słowo przetłumaczone na polecam znaczy złożyć coś do przechowywania u drugiego. (TP 1933, s. 47) [greckie słowo oznacza „składam”]; zawierała dwie myśli: (TP 1964, s. 85) 1) że składał On u Ojca Swe prawo do życia należące do Jego Nowego Stworzenia zabezpieczone aż do czasu Jego zmartwychwstania, kiedy to prawo Bóg Mu zwróci i (TP 1964, s. 85) 2) że składał On Swe ludzkie prawo do życia, aby mógł je użyć po zmartwychwstaniu w Boskiej Naturze, na przypisanie go Kościołowi w czasie Wieku Ewangelii i na zastosowanie go światu w czasie Tysiąclecia; (TP 1964, s. 85) Uczynił On ten depozyt w pełnym zaufaniu wiary, że Bóg zatrzyma oba depozyty dla ich zamierzonego użytku. (TP 1964, s. 85)

„ducha mego” — prawo do życia. (TP 1965, s. 76)

„skonał” — [exepneusen]; wydał tchnienie, umarł. (TP 1985, s. 31)

Źródła: zob. MANNA - 15 KWIETNIA

Ewangelia Łukasza 23:53

Epifania i Bazylea:

„prześcieradłem” — przedstawia sprawiedliwe uczynki świętych. (TP 1961, s. 86)

Literatura o rozdziale Ewangelia Łukasza 23

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Łukasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.