Ewangelia Łukasza 11

Ewangelia Łukasza, rozdział 11 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (54 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Łukasza 11 — Biblia Gdańska

1 I stało się, gdy on był na niektórem miejscu, modląc się, że gdy przestał, rzekł do niego jeden z uczniów jego, Panie! naucz nas modlić się, tak jako i Jan nauczył uczniów swoich.

2 I rzekł im: Gdy się modlicie, mówcie: Ojcze nasz, któryś jest w niebiesiech! Święć się imię twoje; przyjdź królestwo twoje; bądź wola twoja, jako w niebie tak i na ziemi.

3 Chleba naszego powszedniego daj nam na każdy dzień.

4 I odpuść nam grzechy nasze; bo też i my odpuszczamy każdemu winowajcy naszemu. A nie wwódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw od złego.

5 Zatem rzekł do nich: Któż z was mieć będzie przyjaciela, i pójdzie do niego o północy i rzecze mu: Przyjacielu! pożycz mi trzech chlebów;

6 Albowiem przyjaciel mój przyszedł z drogi do mnie, a nie mam, co przed niego położyć.

7 A on będąc w domu, odpowiedziałby mówiąc: Nie uprzykrzaj mi się; już są drzwi zamknięte, a dziatki moje są ze mną w pokoju; nie mogę wstać, abym ci dał.

8 Powiadam wam: Chociażby mu nie dał wstawszy, przeto że jest przyjacielem jego, wszakże dla niewstydliwego nalegania jego wstawszy, da mu, ile potrzebuje.

9 I jać wam powiadam: Proście, a będzie wam dano; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a będzie wam otworzono.

10 Każdy bowiem, kto prosi, bierze, a kto szuka, znajduje, a temu, co kołacze, będzie otworzono.

11 A któryż jest z was ojciec, którego gdyby prosił syn o chleb, izali mu da kamień? Albo prosiłby o rybę, izali mu zamiast ryby da węża?

12 Albo prosiłliby o jaje, izali mu da niedźwiadka?

13 Ponieważ tedy wy, będąc złymi, umiecie dobre dary dawać dzieciom waszym: jakoż daleko więcej Ojciec wasz niebieski da Ducha Świętego tym, którzy go oń proszą?

14 Tedy wyganiał dyjabła, który był niemy. I stało się, gdy wyszedł on dyjabeł, przemówił niemy; i dziwował się lud.

15 Ale niektórzy z nich mówili: Przez Beelzebuba, książęcia dyjabelskiego, wygania dyjabły.

16 Drudzy zasię kusząc go, żądali znamienia od niego z nieba.

17 Ale on widząc myśli ich, rzekł im: Każde królestwo rozdzielone samo przeciwko sobie pustoszeje, a dom na dom upada.

18 A jeźliżeć i szatan rozdzielony jest przeciwko sobie, jakoż się ostoi królestwo jego? albowiem powiadacie, iż ja przez Beelzebuba wyganiam dyjabły.

19 A jeźliż ja przez Beelzebuba wyganiam dyjabły, synowie wasi przez kogoż wyganiają? Przetoż oni będą sędziami waszymi.

20 Ale jeźliż ja palcem Bożym wyganiam dyjabły, zaisteć przyszło do was królestwo Boże.

21 Gdy mocarz uzbrojony strzeże pałacu swego, w pokoju są majętności jego;

22 Ale gdy mocniejszy nadeń nadszedłszy, zwycięży go, odejmuje wszystko oręże jego, w którem ufał, a łupy jego rozdaje.

23 Kto nie jest ze mną, przeciwko mnie jest; a kto nie zbiera ze mną, rozprasza.

24 Gdy duch nieczysty wychodzi od człowieka, przechadza się po miejscach suchych, szukając odpocznienia, a nie znalazłszy, mówi: Wrócę się do domu mego, skądem wyszedł.

25 A przyszedłszy znajduje umieciony i ochędożony.

26 Tedy idzie i bierze z sobą siedm innych duchów gorszych niżeli sam, a wszedłszy mieszkają tam, i bywają rzeczy ostatnie człowieka onego gorsze, niżeli pierwsze.

27 I stało się, gdy on to mówił, że wyniósłszy głos niektóra niewiasta z ludu, rzekła mu: Błogosławiony żywot, który cię nosił, i piersi, któreś ssał!

28 Ale on rzekł: Owszem błogosławieni są, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go.

29 A gdy się lud gromadził, począł mówić: Rodzaj ten rodzaj zły jest; znamienia szuka, ale mu znamię nie będzie dane, tylko ono znamię Jonasza proroka.

30 Albowiem jako Jonasz był za znamię Niniwczykom, tak będzie i Syn człowieczy temu rodzajowi.

31 Królowa z południa stanie na sądzie z mężami rodzaju tego, i potępi je; bo przyjechała od kończyn ziemi, aby słuchała mądrości Salomonowej; a oto tu więcej, niżeli Salomon.

32 Mężowie Niniwiccy staną na sądzie z tym rodzajem i potępią go, przeto że pokutowali na kazanie Jonaszowe; a oto tu więcej, niżeli Jonasz.

33 A nikt świecę zapaliwszy, nie stawia jej w skrytości, ani pod korzec, ale na świecznik, aby ci, którzy wchodzą, światło widzieli.

34 Świecą ciała jest oko; jeźliby tedy oko twoje było szczere, i ciało twoje wszystko będzie jasne; a jeźliby złe było, i ciało twoje ciemne będzie.

35 Patrzajże tedy, aby światło, które jest w tobie, nie było ciemnością.

36 Jeźli tedy wszystko ciało twoje jasne będzie, nie mając jakiej cząstki zaćmionej, będzieć wszystko tak jasne, że cię jako świeca blaskiem oświeci.

37 A gdy to mówił, prosił go niektóry Faryzeusz, aby jadł obiad u niego; wszedłszy tedy, usiadł za stołem.

38 A widząc to Faryzeusz, dziwował się, że się nie umył przed obiadem.

39 I rzekł Pan do niego: Teraz wy, Faryzeuszowie! to, co jest zewnątrz kubka i misy, ochędażacie, ale to, co jest wewnątrz w was, pełne jest drapiestwa i złości.

40 Szaleni! izaż ten, który uczynił to, co jest zewnątrz, nie uczynił też tego, co jest wewnątrz?

41 Wszakże i z tego, co jest wewnątrz, dawajcie jałmużnę, a oto wszystkie rzeczy będą wam czyste.

42 Ale biada wam, Faryzeuszowie! że dajecie dziesięcinę z mięty, i z ruty, i z każdego ziela, lecz opuszczacie sąd i miłość Bożą: teć rzeczy trzeba czynić, a onych nie opuszczać.

43 Biada wam Faryzeuszowie! że miłujecie pierwsze miejsca w bóżnicach i pozdrawiania na rynkach.

44 Biada wam, nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie obłudni! bo jesteście jako groby, których nie widać, a ludzie, którzy chodzą po nich, nie wiedzą o nich.

45 A odpowiadając niektóry z zakonników, rzekł mu: Nauczycielu! to mówiąc i nas hańbisz.

46 A on rzekł: I wam zakonnikom biada! albowiem obciążacie ludzi brzemiony nieznośnemi, a sami się i jednym palcem swoim tych brzemion nie dotykacie.

47 Biada wam! że budujecie groby proroków, a ojcowie wasi pozabijali je.

48 Zaiste świadczycie, iż się kochacie w uczynkach ojców waszych; albowiem oni je pozabijali, a wy budujecie groby ich.

49 Dlategoż też mądrość Boża rzekła: Poślę do nich proroki i Apostoły, a z nich niektóre zabijać i prześladować będą;

50 Aby szukano od tego rodzaju krwi wszystkich proroków, która wylana jest od założenia świata,

51 Od krwi Abla aż do krwi Zacharyjasza, który zginął między ołtarzem, i kościołem; zaiste powiadam wam, będą jej szukać od rodzaju tego.

52 Biada wam zakonnikom! boście wzięli klucz umiejętności; samiście nie weszli, a tym, którzy wnijść chcieli, zabranialiście.

53 A gdy im to mówił, poczęli nań nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie bardzo nacierać, i przyczynę mu dawać do mówienia o wielu rzeczach;

54 Czyhając nań i szukając, aby co uchwycili z ust jego, żeby go oskarżyli.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Łukasza 11

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Łukasza 11:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Naucz nas modlić się” — Pan Jezus nigdy nie uczył tłumów ludu modlitwy, ani nadmieniał, że powinni się modlić. Przywilej modlitwy wskazuje na stosunek i łączność ze Stwórcą.

Źródła: MANNA - 10 CZERWCA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 10 CZERWCA

Ewangelia Łukasza 11:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Modląc się, mówcie” — Nie znaczy to, aby powtarzać te same słowa Jezusa, lecz w podobny sposób.

„Ojcze nasz” — "Dzieci gniewu" lub dzieci księcia ciemności nie mają wyrażać się w te słowa. "Którzykolwiek Go przyjęli, tym dał moc - możność - aby stali się synami Bożymi", Jan 1:12. Miłość prawdziwego ojca dla swego dziecka jest najcenniejszym uczuciem na świecie. Wyraz "nasz" wskazuje zainteresowanie i w innych synach, którzy na podobieństwo nas (spłodzonych z ducha świętego) zostali "przyjęci w Umiłowanym".

„Święć się imię Twoje” — Cześć dla Boga powinna być najpierwszą naszą myślą, lecz w naszych czasach staje się coraz mniejszą nawet między prawdziwym ludem Bożym.

„Przyjdź Królestwo Twoje” — W mocy i chwale. Jest to środek zaradczy na wszelkie słabości i kłopoty, nie tylko dla nas samych, lecz i dla wszystkich ludzi. Ono Królestwo jeszcze nie przyszło. Wszystkie błogosławieństwa pochodzą od Ojca.

„Bądź wola Twoja” — Obecnie nie jest ona jeszcze objawiona w sprawach ziemskich. Jeżeli o to prosimy, to powinniśmy odpowiednio do tego i żyć.

„Jako w niebie” — Nikt nie może twierdzić, ażeby nawrócenie świata do chrześcijaństwa i do stanu, w jakim się ono znajduje, mogło być odpowiedzią na tę prośbę.

„Tak i na ziemi” — Zdaje się, że wielu chrześcijan zapomniało o ważności tych słów.

Źródła: MANNA - 21 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

„Wy tedy tak się módlcie” — Innymi słowy, nasz Pan podał nam nie dokładne słowa modlitwy, ale ogólną próbkę sposobu modlenia się. (TP 1984, s. 83,84)

„Ojcze nasz” — Podobnie jak St.G. i M..G. nie są synami Bożymi ... są oni przyjaciółmi Jehowy Boga i maja dostęp do Boga, lecz nie jako do ich Ojca ... Nie mają oni modlić się do Niego jako do ich Ojca, lecz jako do Jehowy ich Boga. (TP 1928, s. 89,93) Dlatego byłoby lepiej nie przemawiać do Jehowy, jako do Ojca, lecz jako do ich Boga. Mogą rozpoczynać modlitwę słowami: "Jehowo, Boże nasz, który jesteś w niebie". Lecz jeżeli modlą się "Ojcze nasz" to z zapatrywania, że w przyszłości Bóg będzie ich Ojcem. (TP 1928, s. 89,93) do rzeczywistego synostwa muszą czekać aż do krótkiego czasu po 1000-leciu, kiedy będą spłodzeni z Ducha. Dlatego nie byłoby złą rzeczą dla M.G. modlenie się do Boga jako ich Ojca z punktu zapatrywania na ich poczytalne i prospektywne stanowisko; ale byłoby złą rzeczą, gdyby się w ten sposób modlili, lecz nie trzymali tych dwóch punktów w pamięci (że mają obecnie: 1/ tymczasowo poczytalne synostwo; 2/ prospektywne synostwo.). (TP 1933, s. 92)

„Święć się imię twoje” — Zwrot ten wyraża adorację, docenienie Boskiej dobroci i wielkości oraz odpowiednią cześć. Gdy kierujemy do Pana prośbę, pierwszą naszą myślą nie ma być myśl samolubna, tycząca nas samych, ani też taka myśl, która odnosiłaby się do spraw tych, którzy są nam drodzy, ale właśnie Bóg ma być pierwszy we wszystkich naszych myślach, zamierzeniach i planach. (TP 1984, s. 83,84)

„Przyjdź Królestwo Twoje” — odnosi się do Chrystusa i Kościoła, którzy zaczną królować nad ziemią przy Wtórym Przyjściu Chrystusa. (TP 1961, s. 70) myślimy w naszych sercach o nadziei stania się uczestnikami nadchodzącego Królestwa z naszym drogim Odkupicielem, uczestnikami Jego chwały i wielkiej pracy błogosławienia świata. (TP 1984, s. 83,84)

„bądź wola twoja jako w niebie, tak i na ziemi” — Powyższa prośba, płynąca z serca, nasuwa myśl, że ten, kto ją zanosi, uczynił całkowite poświęcenie, czyli ofiarowanie woli i serca Panu.... Nikt nie może ofiarować tej prośby szczerze i w pełni, nie pragnąc i nie starając się, by w nim samym i w innych wykonywała się na ziemi wola Pana. (TP 1984, s. 83,84)

Źródła: MANNA - 21 PAŹDZIERNIKA

Ewangelia Łukasza 11:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Daj nam” — Błogosław nasze usiłowania w przygotowaniu i spożywaniu. Niekiedy bywa duchowa niestrawność spowodowana tym, że niektórzy jedzą duchowy pokarm, a nie pracują (by go zdobywać samemu), lecz większa trudność jest z tymi chrześcijanami, którzy tego duchowego pokarmu wcale nie jedzą, albo jedzą tak mało, że prawie umierają z głodu.

„Dzisiaj” — A nie na zapas długiego czasu.

„Chleba naszego” — Potrzeby żywota tak duchowego, jak i doczesnego. Dla świętych niewłaściwą jest rzeczą żądać jałmużnę.

Epifania i Bazylea:

„Chleba naszego powszedniego daj nam na każdy dzień” — niezbędnych rzeczy do życia tak doczesnego, jak i duchowego. (TP 1967, s. 12) Wydaje się, iż zawarty w nim sens przywodzi na myśl ciągłą zależność od Pana, dzień po dniu, w związku z potrzebami, z przyjmowaniem na każdy dzień Pańskiej opatrznościowej opieki i kierownictwa w naszych sprawach. Powszedni chleb należy tu rozumieć w szerokim sensie pokarmu i ubrania — rzeczy niezbędnych. (TP 1984, s. 84)

Ewangelia Łukasza 11:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Odpuść nam” — Nie grzech Adama, lecz nasze osobiste.

„Bo i my odpuszczamy” — Zasadą chrześcijaństwa jest miłość, współczucie i przebaczenie upadków innym. Nie zawsze potrzebujemy okazywać, że odpuszczamy, jeżeli ten, co zawinił, nie prosi o przebaczenie. Nie zawsze potrzebujemy zaraz darować, jeżeli ta czasowa zwłoka ma wyjść na korzyść temu, co zawinił. Lecz zawsze powinniśmy być gotowi przebaczyć.

„Naszym winowajcom” — Którzy przeciw nam zgrzeszyli.

„Nie wódź nas” — Winno być: "nie opuszczaj nas" w pokuszeniu.

„Na pokuszenie” — Byłoby niedorzecznością prosić o to, a jednocześnie nie czuwać, by nie wpaść w pokusę.

„Ale nas zbaw od złego” — Od szatana, który zawsze jest gotowym, by nas atakować tak dalece, na ile jest mu dozwolona sposobność.

Epifania i Bazylea:

„I odpuść nam grzechy nasze” — Pożądane jest, aby ci, którzy przychodzą do Boga w modlitwie, przybliżali się do Niego zdając sobie sprawę z własnej niedoskonałości i niegodności. Muszą oni sobie uświadomić, iż z natury rzeczy są grzesznikami, że ich ciało jest zarówno upadłe, jak i słabe (tak, iż nie mogą postępować tak, jak by tego pragnęli). Wyrażenie to nie odnosi się do grzechu Adamowego, ale do osobistych upadków, albowiem grzech Adamowy, nieodpokutowany i nieprzebaczony, stanowi barierę, która całkowicie pozbawia błagającego, jako jednego z jego dzieci Adama, prawa udawania się do Boga w modlitwie, zanim nie dokona on pokuty i nie otrzyma przebaczenia dzięki zasłudze Orędownika. (TP 1984, s. 85,86) Proszenie Boga o przebaczenie grzechów sugeruje, iż w głębi serca dajemy odpór grzechowi i że wszelkie popełnione przez nas grzechy nie były dobrowolne. (TP 1984, s. 85,86)

„bo też i my odpuszczamy każdemu winowajcy naszemu” — Jak my sami jesteśmy niedoskonali i nie potrafimy przestrzegać Boskiego prawa, tak podobnie inni są niedoskonali.... (TP 1984, s. 85,86) reguła mówiąca, że jeśli sami z głębi serca nie przebaczymy naszym winowajcom, nasz Ojciec Niebiański nie przebaczy nam naszych przewinień. (TP 1984, s. 85,86)

„A nie wwódź nas na pokuszenie” — Bóg nie kusi żadnego człowieka i myśl tę mamy stosować w odniesieniu do modlitwy. Gdy będziemy tak czynić, modlitwa nasza nie będzie oznaczać, iż obawiamy się kuszenia ze strony Boga, ale że prosimy Go usilnie, aby kierował naszymi krokami, troskami i biegiem naszego życia, tak by nie spotkała nas żadna pokusa, żadna próba, która byłaby dla nas zbyt ciężka. Będziemy Go prosić, aby poprowadził nas drogą, na której nie będziemy kuszeni ponad nasze możliwości i aby wskazał nam drogę ucieczki, gdy będziemy boleśnie strapieni.... (TP 1984, s. 85,86) Pokuszenie przychodzi ze strony przeciwnika i naszej własnej upadłej natury — przez nasze własne upadłe ciało i przez słabości innych. Bóg nie ponosi za nie odpowiedzialności, ale jest On zdolny tak pokierować drogami Swego ludu, by nie został zniszczony w tych naturalnych trudnościach, słabościach, grzechach ani sidłach przeciwnika. (TP 1984, s. 85,86)

„ale nas zbaw od złego” — Szatan, on złośnik, szczególnie podstępnie usiłuje pochwycić i usidlić lud Boży w obecnym czasie... Spodziewamy się, że już wkrótce siły zła zdobędą o wiele większą moc niż dotychczas, ukazując całą zwodniczość nieprawości. W międzyczasie Pan wstrzymuje przeciwne siły, tak by Jego prawdziwy lud mógł nałożyć na siebie całą zbroję Bożą i był w stanie przetrwać ów zły dzień. (TP 1984, s. 85,86)

Ewangelia Łukasza 11:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Szukajcie” — W Zakonie i proroctwach.

„Będzie wam otworzone” — Drzwi znajomości zostaną otwarte.

Epifania i Bazylea:

„Proście, a będzie wam dano” — Jezus pragnął, by Jego uczniowie zdali sobie sprawę z tego, że powinni przychodzić — regularnie i wytrwale w sposób przez Niego ustalony — do Ojca Niebiańskiego ze swymi prośbami modlitewnymi, wielkimi i małymi, we wszystkich sprawach życia. Oni nie powinni nigdy przypuszczać, że Bóg jest zbyt zajęty innymi sprawami, by wysłuchiwać ich próśb przedstawianych w modlitwach, gdyż ma licznych aniołów, którzy pomagają w nasłuchiwaniu i odpowiadaniu na ich modlitwy. (TP 1982, s. 2,4,5)

„szukajcie, a znajdziecie” — Prócz tego, że prosimy, mamy też szukać. Po poszukiwaniu Boga i znalezieniu Go (Ps. 14 : 3; Żyd. 11:6) i także po znalezieniu Chrystusa jako Zbawiciela i Pana (w poświęceniu) mamy trwać w chrześcijańskim uczniostwie i poszukiwaniu Prawdy. (TP 1982, s. 2,4,5)

„kołaczcie, a będzie wam otworzono” — Do proszenia i szukania mamy dodać pukanie. W sprawach doktryny i praktyki są pewne rzeczy, które figuralnie mają dla nas zamknięte drzwi, do których my figuralnie musimy stukać, jeśli po troskliwym rozważeniu wszystkiego wierzymy, że Pan życzy Sobie, abyśmy usiłowali przejść przez nie. (TP 1982, s. 2,4,5)

Ewangelia Łukasza 11:10

Epifania i Bazylea:

„Każdy bowiem, kto prosi, bierze, a kto szuka, znajduje, a temu, co kołacze, będzie otworzono” — jeśli jakakolwiek poświęcona jednostka prosi, szuka i kołacze w harmonii z instrukcjami Pisma Świętego, może być pewna, że otrzyma Boską odpowiedź. (TP 1982, s. 6)

Ewangelia Łukasza 11:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Kamień” — Chleb, jaki jest wypiekany we wschodnich krajach, ma wygląd podobny do kamienia.

„Da węża” — Są pewne rodzaje wężów, podobne do ryb.

Ewangelia Łukasza 11:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Niedźwiadka” — Jest rodzaj niedźwiadków, które są małe i białe i zwijają się w kłębek kształtu jajka.

Ewangelia Łukasza 11:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Rady dobre dawać” — Dobre rzeczy ziemskie.

„Da ducha świętego” — "Słowa, które ja (Jezus) wam mówię, duch są", Jan 6:63. Słowo Boże dajemy jako chleb, ryby i jajka dla rodziny, ale nikt nie jest zmuszany do jedzenia. My nie potrzebujemy prosić Boga o ziemskie dobra, jak to czynią zwykli ludzie lub poganie.

„Tym, którzy oń proszą” — Jest rzeczą bezpożyteczną prosić Boga o duchowy pokarm, a z niego nie korzystać.

Źródła: MANNA - 4 GRUDNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 4 GRUDNIA

Ewangelia Łukasza 11:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Belzebuba” — Najpierwszy i przez długi czas jedyny nieprzyjaciel Bożego Prawa. Jezus nim wzgardził, gdy nie przyjął świadectwa złych duchów.

„Książęcia” — Prawdopodobnie jest on z natury istotą wyższego rzędu.

„Diabelskiego” — Aniołów, którzy zgrzeszyli przed potopem.

Ewangelia Łukasza 11:18

Paruzja (C.T. Russell):

„A szatan” — W którego istnienie wielu nie wierzy.

„Przeciwko sobie” — Przez pomaganie w leczeniu chorych, jak to czyni przez "Chrystian science".

„Jakoż ostoi się” — Kiedy zmuszony jest uciekać się do takich środków.

Ewangelia Łukasza 11:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Palcem Bożym” — Nie roszczę pretensji, iż czynię to mocą swoją.

Ewangelia Łukasza 11:21

Epifania i Bazylea:

„mocarz” — szatan. (TP 1975, s. 73)

Ewangelia Łukasza 11:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Zwycięży go” — "I uchwyci smoka, węża onego starego, którym jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat", Obj.20:2.

Ewangelia Łukasza 11:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Przeciwko mnie jest” — W naszych czasach zwolennicy różnych sekt, mogą się zgromadzić razem i być w pewnym sensie w harmonii w różnych sprawach. Również jednomyślnie i gwałtownie występują przeciw głoszonej Prawdzie Bożej.

Ewangelia Łukasza 11:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy idzie” — Jeżeli umysł człowieka nie był zajęty przez Chrystusa, który już był osłabiony poprzednio przez pierwsze opętanie.

Ewangelia Łukasza 11:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Strzegą go” — Gdybyśmy posiadali wszelką znajomość i gorliwość, a nie mieli ducha posłuszeństwa, to okazalibyśmy się niegodnymi łaski Bożej.

Ewangelia Łukasza 11:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako Jonasz” — W przeciwieństwie do wierzeń wielu różnych nowoczesnych teologów.

Ewangelia Łukasza 11:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Potępi je” — Podobnie poganie potępią chrześcijaństwo za niewłaściwe użycie łaski Bożej.

Ewangelia Łukasza 11:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie było ciemnością” — Aby nie stało się ciemnością, by to światło (Prawdy Bożej) nie zgasło.

Ewangelia Łukasza 11:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Blaskiem świecy” — "Astrape", wyraz ten niewłaściwie został przetłumaczony na wyraz "błyskawica" u Mateusza 24:27. "Albowiem jako błyskawica pojawia się od wschodu".

Ewangelia Łukasza 11:41

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1918-VII.1919) (TP 1930)

„płakał nad niem, mówiąc” — Jezus przepowiadając zniszczenie Jeruzalemu, wyobraża powtarzane ogłoszenia w TP, że religijny rząd, który był rozwijany przez lewitów, miał być zniszczony. Takie ogłoszenia znajdowały się w TP nr 2-4 Present Truth. (TP 1930, s. 38)

Ewangelia Łukasza 11:50

Paruzja (C.T. Russell):

„Tego rodzaju” — "Genea", naród żyjący w owym czasie. Jako naturalny wynik z poprzednich przyczyn. ...Nasz Pan wypowiedział pewne zdanie, które zdaje się być kluczem do tej sytuacji: „Od tego pokolenia będzie wymagana cała krew sprawiedliwych” – (Łuk. 11:50-51, jest to parafraza, z polskich tłumaczeń najlepsze są, w kolejności, tłumaczenie Nowego Świata, BP i BW /przyp. tłum). - R 4273

Epifania i Bazylea:

„wszystkich proroków” — prorocy wymienieni przez Jezusa w następnym wierszu (Abel i Zachariasz) prorokowali uczynkiem lub figurą (Żyd. 11:4), albowiem żaden z nich nie pozostawił zapisanego proroctwa. (TP 1961, s. 87)

Ewangelia Łukasza 11:51

Paruzja (C.T. Russell):

„Abla” — Który wyobrażał Izaaka, Jakuba, duchowego Izraela i klasę pszenicy.

Epifania i Bazylea:

„od krwi Abla” — Jezusa. (TP 1951, s. 47)

„aż do krwi Zachariasza” — Johnsona. Zarówno br. Russell jak i Johnson wyjaśniają, że pozaobrazowym Zachariaszem jest ostatni członek M.St. włączony we wszystką przelaną sprawiedliwą krew. Dlatego wynika, że br. J. jako pozaobrazowy Zachariasz był ostatnim członkiem M.St. opuszczającym ziemię. Jeśli A (br.J.)=B (Zachariasz), a B (Zachariasz)=C (ostatni, którego sprawiedliwa krew została przelana. mianowicie ostatni z M.St.), wówczas A (br.J.)=C (ostatni z M.St.) (TP 1951, s. 47)

Ewangelia Łukasza 11:52

Paruzja (C.T. Russell):

„Biada zakonnikom” — Doktorom Prawa Zakonu. Typ na doktorów i teologów naszych czasów.

„Boście wzięli” — Zastąpili Słowo Boże swoimi naukami, dogmatami i tradycjami, a tym samym fałszywie przedstawiali Boga i Jego sprawę.

„Klucz umiejętności” — Znajomość Boga i cześć dla Niego. "Lud mój wygładzony będzie dla nieumiejętności", Ozeasz 4:6.

„Nie weszli” — Starszy syn "nie chciał wejść", by przywitać powracającego marnotrawnego brata i dlatego "celnicy i wszetecznice uprzedzają was do Królestwa", Łuk.15:25-28; Mat.21:31.

„Sami” — Kaznodzieje nie znają Boga, ani Jego prawdziwego charakteru lub Jego planu.

Literatura o rozdziale Ewangelia Łukasza 11

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Łukasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.