Ewangelia Łukasza 17

Ewangelia Łukasza, rozdział 17 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (37 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Łukasza 17 — Biblia Gdańska

1 I rzekł do uczniów: Nie można, aby zgorszenia przyjść nie miały; ale biada temu, przez którego przychodzą!

2 Lepiej by mu było, aby młyński kamień zawieszony był na szyi jego, i wrzucony był w morze, niżby jednego z tych małych zgorszyć miał.

3 Miejcież się na pieczy. A jeźliby zgrzeszył przeciwko tobie brat twój, strofuj go, a jeźliby się upamiętał, odpuść mu.

4 A choćby siedmkroć na dzień zgrzeszył przeciwko tobie, i siedmkroć przez dzień się do ciebie nawrócił, mówiąc: Żal mi tego; odpuść mu.

5 I rzekli Apostołowie Panu: Przymnóż nam wiary.

6 A Pan rzekł: Jeźlibyście mieli wiarę jako ziarno gorczyczne, a rzeklibyście temu drzewu leśnej figi: Wyrwij się z korzenia, a wsadź się w morzu, usłuchałoby was.

7 I któż z was jest, co by miał sługę orzącego albo pasącego, który gdyby się wrócił, zaraz by mu rzekł: Pójdź, a usiądź za stół?

8 I owszem, izali mu nie rzecze: Nagotuj, co bym wieczerzał, a przepasawszy się, służ mi, aż się najem i napiję, a potem i ty jedz i pij?

9 Izali dziękuje słudze onemu, iż uczynił to, co mu było rozkazano? Nie zda mi się.

10 Także i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam rozkazano, mówcie: Słudzy nieużyteczni jesteśmy, bo cośmy byli powinni uczynić, uczyniliśmy.

11 I stało się, gdy szedł do Jeruzalemu, że szedł pośrodkiem Samaryi i Galilei.

12 A gdy wchodził do niektórego miasteczka, zabieżało mu dziesięć mężów trędowatych, którzy stanęli z daleka.

13 A ci podniósłszy głos swój, rzekli: Jezusie, Nauczycielu! zmiłuj się nad nami.

14 Które on ujrzawszy, rzekł im: Szedłszy okażcie się kapłanom. I stało się, gdy szli, że oczyszczeni są.

15 Ale jeden z nich ujrzawszy, że jest uzdrowiony, wrócił się, wielkim głosem chwaląc Boga;

16 I padł na oblicze swoje u nóg jego, dziękując mu; a ten był Samarytanin.

17 A Jezus odpowiadając, rzekł: Zaż nie dziesięć jest oczyszczonych, a dziewięć kędy?

18 Nie znaleźli się, aby się wrócili, i dali chwałę Bogu, jedno ten cudzoziemiec?

19 I rzekł mu: Wstań, idź, wiara twoja ciebie uzdrowiła.

20 A będąc pytany od Faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im i rzekł: Nie przyjdzieć królestwo Boże z postrzeżeniem;

21 Ani rzeką: Oto tu, albo oto tam jest: albowiem oto królestwo Boże wewnątrz was jest.

22 I rzekł do uczniów: Przyjdą dni, że będziecie żądać, abyście widzieli jeden dzień ze dni Syna człowieczego, ale nie oglądacie.

23 I rzeką wam: Oto tu, albo oto tam jest; ale nie chodźcie, ani się za nimi udawajcie.

24 Albowiem jako błyskawica, błyskając się od jednej strony, która jest pod niebem, aż do drugiej, która jest pod niebem, świeci: tak będzie i Syn człowieczy w dzień swój.

25 Ale pierwej musi wiele ucierpieć, i być odrzuconym od narodu tego.

26 A jako było za dni Noego, tak będzie i za dni Syna człowieczego.

27 Jedli, pili, żenili się i za mąż wydawali aż do onego dnia, którego wszedł Noe do korabia, i przyszedł potop, a wytracił wszystkie.

28 Także też jako się działo za dni Lotowych, jedli, pili, kupowali, sprzedawali, szczepili, budowali.

29 Ale dnia tego, gdy wyszedł Lot z Sodomy, spadł jako deszcz ogień z siarką z nieba, i wytracił wszystkie.

30 Takci też będzie w on dzień, którego się Syn człowieczy objawi.

31 Onegoż dnia, byłliby kto na dachu, a naczynia jego w domu, niech nie zstępuje, aby je pobrał; a kto na roli, niech się także nie wraca do tego, co jest pozad.

32 Pamiętajcie na żonę Lotową.

33 Ktobykolwiek chciał zachować duszę swoję, straci ją; a kto by ją kolwiek stracił, ożywi ją.

34 Powiadam wam: Onej nocy będą dwaj na jednem łożu; jeden wzięty będzie, a drugi zostawiony.

35 Dwie będą mleć z sobą; jedna wzięta będzie, a druga zostawiona.

36 Dwaj będą na roli; jeden będzie wzięty, a drugi zostawiony.

37 A odpowiadając rzekli mu: Gdzież Panie? A on im rzekł: Gdzie będzie ścierw, tam się zgromadzą i orły.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Łukasza 17

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Łukasza 17:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Zgorszenia” — Próby.

Epifania i Bazylea:

„Nie można, aby zgorszenia przyjść nie miały” — Wyrażenie „zgorszenia” oznacza dokładniej potknięcia, a jeszcze bardziej dosłownie usidlenia. (TP 1984, s. 157)

Ewangelia Łukasza 17:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Lepiej by mu było” — Ponieważ taka klęska nie wpłynęła by ujemnie na jego przyszłe życie.

Ewangelia Łukasza 17:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Strofuj go” — Gdy się tego nie uczyni, wyrządza mu się krzywdę.

„Jeśli się upamięta” — A nie inaczej, chociaż zawsze powinno się być gotowym do przebaczenia, oczekując na pożądane i konieczne upamiętanie.

Epifania i Bazylea:

„Miejcież się na pieczy. A jeźliby zgrzeszył przeciwko tobie brat twój, strofuj go, a jeźliby się upamiętał, odpuść mu” — Lekcja skierowana jest do naśladowców Jezusa, nie do świata. W pierwszym rzędzie odnosi się do ich powinności względem braci będących domownikami wiary, drugorzędnie jednak ma szersze zastosowanie. Można czasami brać pod uwagę to szersze zastosowanie, lecz zalecenie z Mat. 18, nakazujące wezwanie po poradę braci, a ostatecznie, jeśli to konieczne, wyłożenie sprawy przed Kościołem, dowodzi, iż w rzeczywistości nie zostało ono zamierzone dla kogokolwiek, prócz Kościoła. (TP 1984, s. 157)

Ewangelia Łukasza 17:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Żałuję tego” — Jest właściwą rzeczą spodziewać się od tych, co przeciwko nam grzeszą, aby przyznali się do swych win, zanim się wyrazi zupełne przebaczenie. Lecz jak ojciec syna marnotrawnego, tak i my powinniśmy wyjść na spotkanie temu, który przestąpił w czymś przeciw nam i przychodzi z pokorą.

Epifania i Bazylea:

„A choćby siedemkroć na dzień zgrzeszył przeciwko tobie, i siedemkroć przez dzień się do ciebie nawrócił, mówiąc: Żal mi tego; odpuść mu” — sugeruje, że zanim otrzymamy przebaczenie, musimy go co najmniej pragnąć, jeśli już nie starać się o nie. (TP 1988, s. 190,191) ..... Odpuść mu nawet jeśli miałoby się to zdarzyć siedemdziesiąt razy siedem. Musimy przyjąć, że Pan chciał nam nawet przez to powiedzieć, iż w sercach powinniśmy wcześniej odpuścić bratu jego winy, mimo że prawdopodobnie mądrzej byłoby poczekać z wypowiedzeniem słów odpuszczenia do chwili, gdy jego postępowanie pokaże, iż on choć trochę tego pragnie. Uczniowie Chrystusa powinni trwać w postawie charakteryzującej się wspaniałomyślnością, przepełnionej duchem odpuszczenia, podobnie jak niebiański Ojciec z gotowością oczekuje na sposobność okazania łaskawości i w odpowiednich warunkach ową gotowość manifestuje. (TP 1988, s. 190,191) Bóg nie odpuszcza nam naszych grzechów dopóki się do nich nie przyznamy i nie poprosimy Go o odpuszczenie. Nasz Pan wyraźnie stwierdza, że zanim okażemy nasze całkowite odpuszczenie, właściwą rzeczą jest poczekać aż ci, którzy wobec nas popełniają wykroczenia przyznają się do winy. Gdyby "się do ciebie nawrócił, mówiąc: Żal mi tego, odpuść mu". (TP 1989, s. 24) Nie mamy przyjmować jednej części Boskiej wskazówki i pomijać innej. Nie powinniśmy sądzić, że gdy nasz Pan rzekł "odpuść mu", to tak nie myślał, gdy powiedział "Strofuj go, a jeśli żałuje, odpuść mu". Jednakże, w przypadku większości ludzi w ogóle nie zachodzi konieczność przypominania im jak właściwą rzeczą jest odczuwanie skruchy - chyba że są to owi winowajcy, których obowiązkiem jest okazać skruchę. Większość ludzi nie jest dostatecznie skłonna do okazywania odpuszczenia, woli tak długo czekać, aż usłyszy prośbę o odpuszczenie. (TP 1989, s. 24)

Ewangelia Łukasza 17:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Przymnóż nam wiary” — To powinno być modlitwą wszystkich dzieci Bożych, ponieważ wiara zwycięży świat.

Ewangelia Łukasza 17:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Drzewu leśnej figi” — Wyobraża trudności i przeszkody na drodze chrześcijanina.

Ewangelia Łukasza 17:8

Paruzja (C.T. Russell):

„A potem” — Gdy ktoś już wiernie służył swemu Panu i dlatego, że to uczynił.

„I ty jedz i pij” — Miej wzmocnioną wiarę w rzeczy Boskie.

Ewangelia Łukasza 17:10

Epifania i Bazylea:

„Słudzy nieużyteczni jesteśmy” — Jesteśmy wszyscy sługami nieużytecznymi w tym sensie, że Bóg mógłby równie łatwo działać bez nas, w rzeczy samej, byłoby Mu łatwiej wykonać Swoje dzieło w inny sposób, aniżeli przez nas. Bóg mógłby użyć jako Swych posłańców aniołów lub różne życiowe środki opatrznościowe. Nikt z nas nie jest niezbędny do Jego pracy i Jego chwały. (TP 1984, s. 159)

„bo cośmy byli powinni” — tylko to. (TP 1967, s. 27)

Ewangelia Łukasza 17:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Trędowatych” — Trąd jest typem na grzech i jest obrzydłym, zaraźliwym i niszczącym charakter.

Ewangelia Łukasza 17:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Okażcie się kapłanom” — Przedstawicielom żydowskiej religii, aby władcom żydowskiego kościoła dać zupełną sposobność zadecydowania za Chrystusem lub przeciw Niemu.

Ewangelia Łukasza 17:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Dziękując Mu” — Wyobraża ofiarowanie.

Ewangelia Łukasza 17:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Dziesięciu oczyszczonych” — Wyobraża usprawiedliwienie.

Ewangelia Łukasza 17:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie przyjdzie z postrzeżeniem” — By widoczne było na zewnątrz w okazałości.

Epifania i Bazylea:

„Nie przyjdzieć Królestwo Boże z postrzeżeniem” — ludzie nie będą mogli widzieć Chrystusa i Jego Świętych, gdy oni przyjdą aby panować. (TP 1961, s. 58) ...„Nie przyjdzie królestwo Boże z postrzeżeniem [ludzie nie będą mogli zobaczyć Chrystusa ani Jego świętych, gdy zaczną Oni panować]; ani rzekną: Oto tu [patrzcie, tutaj jest Królestwo, Jezus i Kościół], albo oto tam jest [Królestwo, Jezus i Kościół]; albowiem oto królestwo Boże [którego nie będziecie w stanie pokazać] pośród was jest [będzie; a zatem musi być niewidzialne, skoro nie może być pokazane wzrokowi ludzi]”. - E17. 204 (TP 1961)

Ewangelia Łukasza 17:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Wewnątrz was jest” — Wpośród lub między wszystkimi klasami jest, panując i sądząc wszystkich. Objawia się przez zewnętrzne widoczne i nieomylne znaki. Pan Jezus nie miał na myśli, ażeby Królestwo było w sercach faryzeuszy.

Epifania i Bazylea:

„ani rzeką: Oto tu” — patrzajcie tu jest Królestwo, Jezus i Kościół. (TP 1961, s. 58)

„albo oto tam jest” — Królestwo, Jezus i Kościół. (TP 1961, s. 58)

„albowiem oto królestwo Boże” — na które nie będzie można wskazać. (TP 1961, s. 58)

„wewnątrz was” — pomiędzy Wami. (TP 1961, s. 58)

„jest” — będzie. (TP 1961, s. 58) ...„Nie przyjdzie królestwo Boże z postrzeżeniem [ludzie nie będą mogli zobaczyć Chrystusa ani Jego świętych, gdy zaczną Oni panować]; ani rzekną: Oto tu [patrzcie, tutaj jest Królestwo, Jezus i Kościół], albo oto tam jest [Królestwo, Jezus i Kościół]; albowiem oto królestwo Boże [którego nie będziecie w stanie pokazać] pośród was jest [będzie; a zatem musi być niewidzialne, skoro nie może być pokazane wzrokowi ludzi]”. - E17. 204 (TP 1961, s. 58)

Ewangelia Łukasza 17:22

Epifania i Bazylea:

„będziecie żądać, abyście widzieli jeden dzień” — Uczniowie pragnęli widzieć, lecz za swego życia nie zobaczyli, nie dzień ucisku – epiphaneia, apokalupsis – z dwóch dni Syna człowieczego, lecz dzień przybycia, dzień żęcia żniwa, paruzję Syna Człowieczego.-E17'241 (TP 1971, s. 91)

„dni Syna człowieczego” — wyrażenie „dni Syna Człowieczego” jest ograniczone do dwóch okresów: (TP 1971, s. 91) 1) do okresu tuż przed uciskiem i (TP 1971, s. 91) 2) do samego okresu ucisku (TP 1971, s. 91) — więc z tego wnosimy, że wyrażenie to odnosi się do dwóch i li tylko do dwóch okresów: (TP 1971, s. 91) 1) do Parousji — do Żniwa okresu żęcia i (TP 1971, s. 91) 2) do okresu Epifanii lub Apokalipsy — do wielkiego czasu ucisku począwszy od 1914roku. (TP 1971, s. 91)

Ewangelia Łukasza 17:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Oto tam jest” — Jezus, w jakimś szczególnym miejscu.

Ewangelia Łukasza 17:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako błyskawica” — "Astrape", ponieważ błyskawica bardzo rzadko błyska wprost przez pośrodek nieba, a ten sam wyraz jest użyty u Łuk.11:36 tak: "I jakby jasnością świecy oświeci cię", świecąca jasność słoneczna.

„Świeci” — Wszędzie i bez rozgłosu, stopniowo przyprowadzając na światło dzienne Prawdę i na każdy przedmiot zagadnienia, aby mogło być spostrzeżone naprzód przez tych, co czuwają, są przebudzeni.

„Syn człowieczy” — Chrystus, który według ciała był synem Adama (w narodzeniu ziemskim).

Epifania i Bazylea:

„błyskawica” — w tym tekście ma znaczenie literalne. (TP 1934, s. 51)

Ewangelia Łukasza 17:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Za dni Noego” — Przed potopem.

„Tak będzie” — Przed czasem wielkiego ucisku.

„Za dni” — Wtórej obecności, a nie przyjścia. Wyraz "parousia" oznacza obecność.

Epifania i Bazylea:

„A jako było za dni Noego, tak będzie i za...” — nasz Pan nie mówi, że podobieństwo będzie w bezbożności lub w zniszczeniu, ale w nierozpoznaniu czasu. Jednak On nam daje do zrozumienia, że należy spodziewać się przy końcu Wieku Ewangelii jakiejś wielkiej katastrofy lub klęski, która w pewnym, sensie lub stopniu odpowiadać będzie klęsce, jaka miała miejsce za dni Noego. (TP 1970) dni Noego odnoszą się do dnia Parousii, do ubrania i uwielbienia Kościoła. (TP 1939, s. 64)

„dni Syna człowieczego” — wyrażenie „dni Syna Człowieczego” jest ograniczone do dwóch okresów: (TP 1971, s. 91) 1) do okresu tuż przed uciskiem i (TP 1971, s. 91) 2) do samego okresu ucisku (TP 1971, s. 91) — więc z tego wnosimy, że wyrażenie to odnosi się do dwóch i li tylko do dwóch okresów: (TP 1971, s. 91) 1) do Parousji — do Żniwa okresu żęcia i (TP 1971, s. 91) 2) do okresu Epifanii lub Apokalipsy — do wielkiego czasu ucisku począwszy od 1914roku. (TP 1971, s. 91)

Ewangelia Łukasza 17:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Jedli, pili” — Świat szedł swoim trybem w codziennych swoich sprawach, nieświadomy wiszącej nad nim katastrofy potopu.

„Do korabia” — Typ na Chrystusa i na władzę, którą posiada dla rozmnożenia i zreorganizowania nowego społeczeństwa.

„Przyszedł potop” — W przeciwieństwie do nauk nowoczesnych uczonych ludzi.

Epifania i Bazylea:

„do korabia” — Arka, w czasie poprzedzającym Potop i podczas Potopu niezależnie od jej zarysów chronologicznych, reprezentuje Chrystusa i Jego moc wybawczą zawartą w przymierzu Wieku Ewangelii. Natomiast, w związku z zarysami czasu, roku potopowego i w czasie po Potopie, Arka wyobraża Przymierze Abrahamowe (1 Moj. 12:1—3), czyli ucieleśnienie rady Bożej, której centralnym zarysem jest Nasienie Abrahama, Chrystus, którego chwalebne wykonywanie władzy ponownego napełniania i reorganizowania będzie błogosławić w Królestwie wszystkie narody ziemi (Gal. 3:8,16,29). (TP 1970, s. 56,57)

„potop” — Potop reprezentuje przekleństwo ciążące nad rodzajem ludzkim, zarówno w Jego ogólnym zarysie, od czasu Adama aż do dzisiaj, jak i w jego specjalnym zarysie kulminacyjnym, czyli w Czasie Ucisku, począwszy od roku 1914, od którego królestwo Szatana jest niszczone, a królestwo Boże ustanawiane. (TP 1970, s. 56,57)

Ewangelia Łukasza 17:28

Epifania i Bazylea:

„dni Lotowych” — są typem na wypadki w Epifanii, i odnosi się szczególnie do W.G. (TP 1939, s. 64) Lot przedstawia W.G. (TP 1933, s. 83) w tym wierszu „dzień" — Epifania jest dniem objawienia się naszego Pana. (TP 1976, s. 70)

Ewangelia Łukasza 17:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyszedł z Sodomy” — Typ na mistyczny Babilon, ono wielkie miasto, które duchowo zowie się Sodomą - nominalnym chrześcijaństwem.

„Wytracił wszystkich” — Nie dawszy im wtedy sposobności do poprawy. "Gdyby były w Sodomie te cuda się działy, które działy się w tobie (Kapernaum, to Sodoma byłaby pozostała, bo by pokutowała)...", Mat.11:23.

Epifania i Bazylea:

„Lot” — Lot przedstawia W.G. (TP 1933, s. 83,84) Lot przedstawia oddział Wielkiego Grona. (TP 1973, s. 30) Lot będący typem jednej sekcji Wielkiej Kompanii. (TP 1982, s. 46)

„z Sodomy” — Sodoma przedstawia chrześcijaństwo. (TP 1933, s. 83,84) Sodoma przedstawia symboliczny Babilon. (TP 1973, s. 30) typ na chrześcijaństwo i kościół nominalny. (TP 1975, s. 25)

„spadł” — jesień 1914 roku, początek Epifanii. (TP 1933, s. 83,84)

„ogień z siarką” — przedstawia tutaj kompletne zniszczenie chrześcijaństwa. (TP 1933, s. 83,84) Zniszczenie Sodomy ogniem i siarką przedstawia zupełne zniszczenie Babilonu, co nastąpi w wielkim ucisku. (TP 1973, s. 30) zniszczenie, zaczynające się jesienią 1914r. (TP 1982, s. 46)

Ewangelia Łukasza 17:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Syn człowieczy objawi się” — Będzie obecny. "Apokalupsis" znaczy odkryty. Najpierw objawi się swoim czuwającym "dziewicom", a następnie przez wielki ucisk wszystkim ludziom.

Epifania i Bazylea:

„Takci też będzie” — werset dowodzi także, że jak w tym konkretnym dniu Sodomici nadal załatwiali swe codzienne sprawy, aż zaskoczyło ich zniszczenie, tak i Babilończycy nadal zajmują się codziennymi sprawami życia, aż w dniu epiphaneia, apokalupsis dosięgnie ich zniszczenie.-E17'242

„w on dzień” — Odnosi się do drugiego z "dni Syna człowieczego". (TP 1971, s. 91) Wyrażenie „dzień”, a nie „dni” jest użyte celem przedstawienia okresu wielkiego ucisku — Epifanii lub Apokalipsy. (TP 1971, s. 91) Wyrażenie czas ucisku używane jest w dwóch znaczeniach. W znaczeniu szerokim obejmuje ono okres od roku 1874 aż do końca anarchii i ucisku Jakuba. W wąskim znaczeniu obejmuje okres od początku wojny światowej w roku 1914 aż do końca anarchii i ucisku Jakuba. W naszym temacie używamy go w tym drugim, wąskim znaczeniu.-E4'53

„którego się Syn człowieczy objawi” — Uwaga Jezusa w tym wierszu, że pozafiguralny deszcz ognia i siarki na Sodomę nastąpi w dniu, w którym Syn człowieczy się objawi, dowodzi, iż On będzie objawiony, tzn. zamanifestowany w Czasie Ucisku, czyli w okresie Epifanii lub Apokalipsy, który rozpoczął się w 1914roku. (TP 1973, s. 30)

Źródła: 71'91; 73'30;

Ewangelia Łukasza 17:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Na dachu” — kto prowadzi lepsze życie, ma doświadczenie i wiarę większą od zwykłych członków.

„A naczynia jego” — tytuły, poważanie i stanowisko

„W domu” — filia nom. kościoła, z którym jest połączony.

„Na roli” — w świecie, nie będąc członkiem kościoła

„Niech się nie wraca” — nie wstępuje do nom. kościoła

Ewangelia Łukasza 17:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Pamiętajcie na żonę Lota” — "Jeśli chcesz, zachowaj duszę a nie oglądaj się do tyłu, ani stawaj na tej wszystkiej równinie. Uchodź na górę, byś tam nie zginął", 1 Moj.19:17. Typ na Wielkie Grono będące raczej w sympatii z rzeczami poza sobą, aniżeli z rzeczami przed sobą.

Ewangelia Łukasza 17:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Ktokolwiek by chciał” — Pogodzić sumienie i zostać w Babilonie.

„Duszę” — "Psyche", istotę.

„A kto by” — Ofiarował doczesne korzyści.

„Stracił” — Duszę, "psyche", istotę.

„Ożywi ją” — Wiecznie żyć będzie.

Epifania i Bazylea:

„ktobykolwiek chciał zachować duszę swoją” — swoje obecne ziemskie życie. (TP 1982, s. 4)

„a ktoby ją kolwiek stracił ożywi ją” — swoje obecne ziemskie życie, przez życie w samozaparciu dla sprawy Chrystusa. (TP 1982, s. 4)

Ewangelia Łukasza 17:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Onej nocy” — "Przychodzi poranek, także i noc", Izaj.21:12. "W której żaden nie będzie mógł pracować - działać", Jan 9:4. "Tej nocy upomną się duszy twojej", Łuk.12:20.

„Na jednym łożu” — Łoże sekciarskie, kolebka dla "niemowląt".

Epifania i Bazylea:

„Noc” — czas końca (TP 1976)

„na jednym łożu” — różne wyznania wiary. (TP 1992)

Ewangelia Łukasza 17:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwie” — Ten wyraz nie znajduje się w manuskryptach.

„Będą mleć z sobą” — Przygotowując niewłaściwy pokarm w seminariach teologicznych.

Epifania i Bazylea:

„będą mleć” — młyn przedstawia szkołę teologiczną. (TP 1992)

Ewangelia Łukasza 17:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Na roli” — W świecie poza obrębem nominalnego domu chrześcijaństwa.

„A drugi zostawiony” — Nie wszyscy co go opuszczą będą wybranymi.

Ewangelia Łukasza 17:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Gdzie Panie” — Oni będą wzięci?

„Gdzie będzie ścierwo” — Padlina, pożywienie.

„Będą tam orły” — Ci z ludu Bożego, którzy mają dobry wzrok i apetyt.

Epifania i Bazylea:

„A on im rzekł: Gdzie będzie ścierw, tam się zgromadzą i orły” — Treścią tej lekcji jest, że w owym dniu, w którym Pan zgromadzi swój lud z czterech wiatrów nieba z każdej części Kościoła i pociągnie go tak jak orły są przyciągane przez pokarm dostrzegany z wielką przenikliwością i pożądany z dużym apetytem; i że Pan we właściwym czasie dostarczy odpowiedniego pokarmu, a Jego wierny lud rozpozna go i będzie do niego zgromadzany. (TP 1992, s. 11)

Literatura o rozdziale Ewangelia Łukasza 17

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Łukasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.