Ewangelia Łukasza 20

Ewangelia Łukasza, rozdział 20 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (47 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Łukasza 20 — Biblia Gdańska

1 I stało się z onych dni dnia jednego, gdy uczył lud w kościele i kazał Ewangeliję, że nadeszli przedniejsi kapłani i nauczeni w Piśmie z starszymi,

2 I rzekli do niego, mówiąc: Powiedz nam, którą mocą to czynisz, albo kto jest ten, coć dał tę moc?

3 A on odpowiadając, rzekł do nich: Spytam i ja was o jednę rzecz, a powiedzcie mi:

4 Chrzest Jana byłli z nieba, czyli z ludzi?

5 A oni myślili sami w sobie, mówiąc: Jeźli powiemy, z nieba, rzecze: Czemużeście mu tedy nie wierzyli?

6 Jeźliż zasię rzeczemy, z ludzi, wszystek lud ukamionuje nas, ponieważ za pewne mają, że Jan jest prorokiem.

7 I odpowiedzieli, że nie wiedzą, skąd by był.

8 A Jezus im rzekł: I ja wam nie powiem, którą mocą to czynię.

9 I począł do ludu mówić to podobieństwo: Człowiek niektóry nasadził winnicę, i najął ją winiarzom, i odjechał precz na czas niemały.

10 A czasu swego posłał sługę do onych winiarzy, aby mu dali z pożytku onej winnicy; ale oni winiarze ubiwszy go, odesłali próżnego.

11 I posłał zasię drugiego sługę; ale oni i tego ubiwszy i zelżywszy, odesłali próżnego.

12 I posłał zasię trzeciego; ale oni i tego zraniwszy, wyrzucili precz.

13 A tak rzekł Pan onej winnicy: Cóż uczynię? poślę syna mego miłego, snać gdy tego ujrzą, zawstydzą się.

14 Ale winiarze ujrzawszy go, rzekli między sobą, mówiąc: Tenci jest dziedzic; pójdźcie zabijmy go, aby nasze było dziedzictwo.

15 I wypchnąwszy go precz z winnicy, zabili. Cóż im tedy uczyni Pan onej winnicy?

16 Przyjdzie, a potraci one winiarze, a winnicę odda innym. Co oni usłyszawszy, rzekli: Nie daj tego Boże!

17 Lecz on spojrzawszy na nie, rzekł: Cóż tedy jest ono, co napisano: Kamień, który odrzucili budujący, ten się stał głową węgielną?

18 Wszelki, który upadnie na ten kamień, roztrąci się, a na kogo by upadł, zetrze go.

19 I starali się przedniejsi kapłani i nauczeni w Piśmie, jakoby nań ręce wrzucili onejże godziny, ale się ludu bali; albowiem poznali, iż przeciwko nim wyrzekł to podobieństwo.

20 A tak podstrzegając go, posłali szpiegi, którzy zmyślali, jakoby byli sprawiedliwymi, aby go podchwycili w mowie jego, a potem aby go podali zwierzchności i w moc starościną.

21 I pytali go, mówiąc: Nauczycielu! wiemy, że dobrze mówisz i uczysz, ani przyjmujesz osób; ale drogi Bożej w prawdzie uczysz.

22 Godzili się nam dać czynsz cesarzowi, czyli nie?

23 Ale on obaczywszy chytrość ich, rzekł do nich: Czemuż mię kusicie?

24 Ukażcie mi grosz; czyj ma obraz i napis? A odpowiadając rzekli: Cesarza.

25 Zatem on im rzekł: Oddawajcież tedy, co jest cesarskiego, cesarzowi, a co jest Bożego, Bogu.

26 I nie mogli go podchwycić w mowie jego przed ludem, a zadziwiwszy się odpowiedzi jego, umilknęli.

27 A przyszedłszy niektórzy z Saduceuszów, (którzy przeczą i mówią, iż nie masz zmartwychwstania), pytali go,

28 Mówiąc: Nauczycielu! Mojżesz nam napisał: Jeźliby komu brat umarł, mając żonę, a umarłby bez dziatek, aby brat jego pojął jego żonę, a wzbudził nasienie bratu swemu.

29 Było tedy siedm braci, z których pierwszy pojąwszy żonę, umarł bez dziatek.

30 I pojął wtóry onę żonę, a umarł i ten bez dziatek.

31 Potem ją pojął i trzeci, także i oni wszyscy siedmiu, a nie zostawiwszy dziatek, pomarli.

32 Po wszystkich też umarła i ona niewiasta.

33 Przetoż przy zmartwychwstaniu, któregoż z nich ona będzie żoną, ponieważ siedmiu ich miało ją za żonę?

34 Tedy odpowiadając, rzekł im Jezus: Synowie tego wieku żenią się i za mąż wydają.

35 Ale ci, którzy godni są, aby dostąpili onego wieku, i powstaną od umarłych, ani się żenić, ani za mąż dawać będą.

36 Albowiem umierać więcej nie będą mogli; bo będą równi Aniołom, będąc synami Bożymi, gdyż są synami zmartwychwstania.

37 A iż umarli zmartwychwstaną, i Mojżesz pokazał przy onym krzaku, gdy zowie Pana Boga Bogiem Abrahamowym i Bogiem Izaakowym i Bogiem Jakóbowym.

38 A Bógci nie jest Bogiem umarłych, ale żywych; bo jemu wszyscy żyją.

39 Tedy odpowiadając niektórzy z nauczonych w Piśmie, rzekli: Nauczycielu! dobrześ powiedział.

40 I nie śmieli go więcej o nic pytać.

41 I rzekł do nich: Jakoż powiadają, że Chrystus jest synem Dawidowym?

42 A sam Dawid mówi w księgach Psalmów: Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy mojej

43 Aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich.

44 Ponieważ go tedy Dawid nazywa Panem, i jakoż jest synem jego?

45 A gdy słuchał wszystek lud, rzekł uczniom swoim:

46 Strzeżcie się nauczonych w Piśmie, którzy chcą chodzić w szatach długich, i miłują pozdrawiania na rynkach i pierwsze stołki w bóżnicach, i pierwsze miejsca na wieczerzach;

47 Którzy pożerają domy wdów, a to pod pokrywką długich modlitw: cić odniosą cięższy sąd.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Łukasza 20

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Łukasza 20:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Dnia jednego” — "Ekinos", jak w wyrazie: "gdy on duch święty".

Ewangelia Łukasza 20:2

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921) (TP 1930, s. 38)

„Którą mocą to czynisz?” — wyobraża dopytywanie się oświeconych epifanią świętych przez wodzów między lewitami i nominalnym kościele, o prawo do wykonywania posług ku lewitom w prawdzie i nominalnym kościele. (TP 1930, s. 38)

Ewangelia Łukasza 20:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Człowiek niektóry” — Jehowa Bóg.

„Nasadził winnicę” — Naród żydowski, który figuruje chrześcijaństwo w czasie żniwa wieku ewangelicznego. "Winnicą Pana Zastępów jest dom izraelski", Izaj.5:7.

„Winiarzom” — Nauczeni w Piśmie i faryzeusze, którzy usiedli na stolicy Mojżeszowej.

Ewangelia Łukasza 20:10

Paruzja (C.T. Russell):

„A czasu swego” — Takiego czasu, w którym było właściwą rzeczą spodziewać się owocu.

„Posłał sługę” — Prorok lub nauczyciel.

„Aby mu dali” — Przez jego wpływ.

„Z pożytku winnicy” — Jak wdzięczność, miłość, posłuszeństwo, pokorę, powolność.

Ewangelia Łukasza 20:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Syna mego miłego” — Jezusa Chrystusa.

„Zawstydzą się” — Należało spodziewać się, iż Go uszanują.

Ewangelia Łukasza 20:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale winiarze” — Główni kapłani i księża.

„Między sobą” — Prywatnie, podstępnie mówili.

„Ten jest dziedzic” — Ten człowiek twierdzi, że jest Mesjaszem.

„Nasze dziedzictwo” — Zatrzymamy naszą władzę i stanowisko.

Ewangelia Łukasza 20:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Innym” — Znaczy Pan, apostołowie i inni nauczyciele wieku ewangelicznego.

Ewangelia Łukasza 20:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Kamień” — Wierzchni Kamień węgielny Bożego budynku, Jezus Chrystus, model dla wszystkich. Kamień obrażenia i Opoka odtrącenia.

Ewangelia Łukasza 20:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszelki” — Kościół żydowski w czasie ich żniwa i kościół nominalny chrześcijański w czasie żniwa wieku ewangelicznego, upadły na "Kamień obrażenia i Opokę odtrącenia obydwum domom izraelskim", Izaj.8:14.

„Jakoby upadł” — W Tysiącleciu, gdy zostanie przyprowadzony do chwały i mocy.

„Zetrze go” — Zupełnie zniszczy przez wtórą śmierć.

Ewangelia Łukasza 20:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Pochwycić w mowie” — Skłonić Jezusa, by otwarcie wyznał potajemną naukę faryzeuszów, że Żydzi, jako lud Boży, nie powinni płacić podatków obcym władcom.

Ewangelia Łukasza 20:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Godzi się” — Według prawa Mojżesza płacić podatek.

Ewangelia Łukasza 20:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Czemu mnie kusicie?” — Dlaczego chcecie mnie usidlić? To było niedorzecznością dla ludzi niedoskonałych starać się podejść człowieka Jezusa doskonałego.

Ewangelia Łukasza 20:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Co jest cesarskiego” — "Komu podatek, temu podatek (płać)", Rzym.13:7. Sprawy doczesne najlepiej zostawić światu do załatwienia.

„Co jest Bożego, Bogu” — Jest to nauka dla ludu Bożego, ażeby spraw religijnych nie mieszać ze sprawami światowymi.

Ewangelia Łukasza 20:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Pochwycić Go w mowie” — "Rozlała się wdzięczność po wargach Twoich", Ps.45:3. "Wszyscy Mu dawali świadectwo i dziwowali się wdzięcznością onych słów, które pochodziły z ust Jego", Łuk.4:22. "Słowa, które ja wam mówię, duch są i żywot są", Jan 6:63. "Nigdy tak nie mówił człowiek, jako Ten człowiek (Jezus)", Jan 7:46.

Ewangelia Łukasza 20:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Z saduceuszów” — Agnostycy, niedowiarkowie.

Ewangelia Łukasza 20:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Przy zmartwychwstaniu” — "Anastasis", znaczy zupełne powstanie ze śmierci.

Ewangelia Łukasza 20:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Dostąpią onego wieku” — Gdy otrzymają doskonałe życie ludzkie z końcem Tysiąclecia.

„Powstaną z umarłych” — Dojdą do zupełnego życia, będąc wyprowadzeni ze śmierci.

Epifania i Bazylea:

„Ale ci, którzy godni są” — zwycięzcy. (TP 1927, s. 103,104)

„aby dostąpili onego wieku” — co odziedziczą życie i panowanie co on wiek da zwycięzcom. Niektórzy - wierni w tym życiu - otrzymają prawo dożycia przyszłego wieku przy jego początku M.St. i W.G. na duchowych poziomach, a St.G. I M.G. na ludzkim poziomie, obie ostatnie otrzymają później życie na duchowym lub duchowych poziomach; inni dostąpią przyszłego wieku - i błogosławieństwa tegoż - przy końcu: klasa restytucji. (TP 1927, s. 103,104) by odziedziczyć życie i panowanie, które ten Wiek przysporzy zwycięzcom; niektórzy — ci, którzy są wierni ,w obecnym życiu — dostąpią owego Wieku na jego początku: Małe Stadko i Wielkie Grono na poziomach duchowych a Starożytni i Młodociani Godni na poziomie ludzkim, a następnie otrzymają oni życie i panowanie na poziomie lub poziomach duchowych; inni zaś dostąpią owego Wieku — błogosławieństw, które im ten Wiek zaofiaruje — przy jego końcu: klasa restytucji. (TP 1964, s. 55)

„i powstaną od umarłych” — będzie wymagana godność zmartwychwstania - powstanie z umarłego, niedoskonałego stanu - co znaczy więcej niż samo obudzenie z grobu. (TP 1927, s. 103,104) godność jest także wymagana w celu dostąpienia zmartwychwstania, które w konsekwencji oznacza więcej aniżeli zwykłe powstanie od umarłych; jest to powrót do pierwotnego stanu, do doskonałości. (TP 1964, s. 55)

„ani się żenić, ani za mąż dawać będą” — zmartwychwstanie czyni wszystkich zmartwychwstałych bezpłciowymi. (TP 1927, s. 103,104)

Ewangelia Łukasza 20:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie będą mogli” — "Dunamai", będą.

„Równi aniołom” — Będą bezpłciowi, przywróceni do stanu, w którym był Adam, zanim była stworzona z niego Ewa. Jak aniołowie nie umierają, tak i doskonali ludzie umierać nie będą (mimo, że jedni i drudzy zawsze pozostaną istotami śmiertelnymi, zależnymi od źródła życia, którym jest Bóg).

„Synami zmartwychwstania” — Przez zmartwychwstanie.

Epifania i Bazylea:

„bo będą równi Aniołom” — bez płci, i dlatego się nie żenią, ani za mąż wydają. (TP 1927, s. 103,104) słowa naszego Pana pouczają nas, że gdy wiek restytucji nastąpi i dzieło restytucji będzie dokonane, wtedy wszyscy, którzy będą godni, zostaną w ten sposób udoskonaleni i będą takimi jakim był Adam na samym początku — co się tyczy płci i uwolnienia od śmierci. (TP 1964, s. 52)

„będąc synami Bożymi” — bez grzechu, gdy zostaną rozwinięci. (TP 1927, s. 103,104)

„gdyż są synami zmartwychwstania” — zmartwychwstanie jest dlatego procesem udoskonalenia, który przy końcu stawia poddanych bez grzechu i płci. (TP 1927, s. 103,104) po zakończeniu dzieła Zmartwychwstania zniknie wśród ludzi różnica płci. Wszyscy staną się mężczyznami w tym znaczeniu, w jakim mężczyzną był Adam zanim została od niego oddzielona Ewa. (TP 1961, s. 33)

Ewangelia Łukasza 20:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Umarli zmartwychwstaną” — Mają powstać (być wskrzeszeni). Czy nie byłoby to niedorzecznością, gdyby Pan Jezus powiedział, że "żywi zmartwychwstaną".

Epifania i Bazylea:

„Mojżesz.. zowie Pana Boga Bogiem Abrahamowym i Bogiem Izaakowym i Bogiem Jakóbowym” — Jezus z tego oświadczenia wyciąga wniosek, że nauczanie Sadyceuszy tej treści, iż umarli ludzie są umarłymi tak jak zwierzęta nie mające perspektywy dalszego życia, jest oczywiście błędne, ponieważ Bóg nie nazywałby Siebie Bogiem Abrahama, Izaaka i Jakuba, gdyby byli oni wiecznie umarłymi, ponieważ nazywając Siebie ich Bogiem On zadeklarował Osobiście, że jest z nimi w związkach przymierza, zgodnie z którym zamierzał ich użyć do błogosławienia wszystkich narodów (1Moj.12:3; 22:18; 28:14). Dlatego oni nie mogli być na zawsze umarłymi jak zwierzęta. (TP 1984, s. 190) Jezus daje tu dowód - nie ŚWIADOMOŚCI umarłych, lecz - ZMARTWYCHWSTANIA umarłych. (TP 1984, s. 190)

Ewangelia Łukasza 20:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Jest Bogiem umarłych” — Jezus by nie odwoływał się do istot, które przestały zupełnie istnieć.

„Jemu wszyscy żyją” — Z punktu zaopatrywania Stwórcy zmarli tylko śpią.

Epifania i Bazylea:

„A Bógci nie jest Bogiem umarłych” — kimś pozostającym w związkach przymierza z umarłymi. (TP 1984, s. 190,191)

„ale żywych” — będą mieli dalsze życie, gdy pobyt w nieświadomym śnie się skończy. (TP 1984, s. 190,191)

„bo jemu wszyscy żyją” — ma jedno z dwóch znaczeń:

„1” — / że wszyscy poświęcili się Bogu i skutkiem tego oddali swoje wszystko, tak, nawet swoje życie Jemu w żywej służbie, lub

„2” — / że w wszyscy w Jego oczach są jak gdyby byli żywymi. (TP 1984, s. 190,191) Druga myśl jest właściwa, ponieważ pierwsza nie dotyczy wszystkich. (TP 1984, s. 190,191) Jak Bóg może poczytywać wszystkich za żywych? (TP 1984, s. 190,191) Tak jak z powodu grzechu Adama poczytuje wszystkich za umarłych (Mat.8:22; 2Kor.5:14; Ef.2:1,5; Rz.5:12,15; 1Kor.15:22), chociaż wszyscy nie weszli jeszcze w stan śmierci - tak z powodu okupu Chrystusa jako ceny - kupna gwarantującego obudzenie umarłych - Bóg z uwagi na ich PEWNE wzbudzenie od umarłych poczytuje wszystkich z nich za żywych, chociaż ci z ludzkości, którzy umarli, nie zostali jeszcze wzbudzeni od umarłych. (TP 1984, s. 190,191) w Jego poczytywaniu. (TP 1985, s. 185)

Źródła: 84'190,191; 85'185;

Ewangelia Łukasza 20:42

Paruzja (C.T. Russell):

„Pan” — Bóg Jehowa.

„Panu memu” — "Adon", znaczy mistrz, władca, zmartwychwstały Jezus.

„Po prawicy mojej” — Na stanowisku łaski i mocy.

Ewangelia Łukasza 20:44

Paruzja (C.T. Russell):

„Nazywa Panem” — "Adon", znaczy mistrz, władca, zmartwychwstały Jezus.

Ewangelia Łukasza 20:45

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921) (TP 1930)

„A gdy słuchał lud wszystek, rzekł uczniom swoim” — to wyobraża srogie krytyki oświeconych epifanią świętych względem wodzów lewickich. Te krytyki znajdują się w Present Truth (TP) w numerach 20, 21 ,22 ,24, 25, 29, 30. Może być, że każdy z tych numerów stosuje się do każdej z siedmiu biad, które wypowiedział nasz Pan na żydowskich wodzów. (TP 1930, s. 39)

Literatura o rozdziale Ewangelia Łukasza 20

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Łukasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.