Ewangelia Łukasza 22

Ewangelia Łukasza, rozdział 22 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (71 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Łukasza 22 — Biblia Gdańska

1 A przybliżało się święto przaśników, które zowią wielkanocą.

2 I szukali przedniejsi kapłani i nauczeni w Piśmie, jakoby go zabili; ale się bali ludu.

3 I wstąpił szatan w Judasza, którego zwano Iszkaryjotem, który był z liczby dwunastu.

4 Ten tedy odszedłszy, zmówił się z przedniejszymi kapłanami, i z przełożonymi kościoła, jakoby go im wydał.

5 I uradowali się, i umówili się z nim, że mu chcą dać pieniądze.

6 I obiecał, i szukał sposobnego czasu, aby go im wydał bez rozruchu.

7 Tedy przyszedł dzień przaśników, którego miał baranek być zabity.

8 I posłał Piotra i Jana, mówiąc: Poszedłszy nagotujcie nam baranka, abyśmy jedli.

9 Ale oni mu rzekli: Gdzież chcesz, abyśmy go nagotowali?

10 A on rzekł do nich: Oto gdy do miasta wchodzić będziecie, spotka się z wami człowiek, niosący dzban wody; idźcież za nim do domu, do którego wnijdzie,

11 A rzeczcie gospodarzowi domu onego: Kazał ci powiedzieć nauczyciel: Gdzie jest gospoda, kędy bym jadł baranka z uczniami moimi?

12 A on wam ukaże salę wielką usłaną, tamże nagotujcie.

13 Tedy odszedłszy znaleźli, jako im był powiedział, i nagotowali baranka.

14 A gdy przyszła godzina, usiadł za stół, i dwanaście apostołów z nim.

15 I rzekł do nich: Żądając żądałem tego baranka jeść z wami, pierwej niżbym cierpiał.

16 Boć wam powiadam, że go więcej jeść nie będę, aż się wypełni w królestwie Bożem.

17 A wziąwszy kielich i podziękowawszy, rzekł: Weźmijcie to, a podzielcie między się.

18 Albowiem powiadam wam, że nie będę pił z rodzaju winnej macicy, aż przyjdzie królestwo Boże.

19 A wziąwszy chleb i podziękowawszy, łamał i dał im, mówiąc: To jest ciało moje, które się za was daje; to czyńcie na pamiątkę moję.

20 Także i kielich, gdy było po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich jest nowy testament we krwi mojej, która się za was wylewa.

21 Ale oto ręka tego, co mię wydaje, ze mną jest za stołem.

22 Synci zaiste człowieczy idzie, tak jako jest postanowione; ale biada człowiekowi temu, który go wydaje!

23 Tedy się oni poczęli między sobą pytać o tem, kto by wżdy z nich był, co by to uczynić miał.

24 A wszczął się też spór między nimi o tem, kto by się z nich zdał być większy.

25 Ale on im rzekł: Królowie narodów panują nad nimi, a którzy nad nimi moc mają, dobrodziejami nazywani bywają.

26 Lecz wy nie tak: owszem kto największy jest między wami, niech będzie jako najmniejszy, a kto jest wodzem, będzie jako ten, co służy.

27 Bo któryż większy jest? Ten, co siedzi, czyli ten, co służy? Izali nie ten, co siedzi? Alem ja jest w pośrodku was jako ten, co służy.

28 A wy jesteście, którzyście wytrwali przy mnie w pokusach moich.

29 I jać wam sporządzam, jako mi sporządził Ojciec mój, królestwo,

30 Abyście jedli i pili za stołem moim w królestwie mojem, i siedzieli na stolicach, sądząc dwanaście pokoleń Izraelskich.

31 I rzekł Pan: Szymonie, Szymonie! oto szatan wyprosił was, aby was odwiewał jako pszenicę,

32 Alem ja prosił za tobą, aby nie ustała wiara twoja; a ty niekiedy nawróciwszy się, utwierdzaj braci twoich.

33 A on mu rzekł: Panie! gotówem z tobą iść i do więzienia i na śmierć.

34 A on rzekł: Powiadam ci, Piotrze! nie zapieje dziś kur, aż się pierwej trzykroć zaprzesz, że mię nie znasz.

35 I rzekł im: Gdym was posyłał bez mieszka, i bez taistry, i bez butów, izali wam czego nie dostawało? A oni rzekli: Niczego.

36 Tedy im rzekł: Ale teraz kto ma mieszek, niech go weźmie, także i taistrę; a kto nie ma miecza, niech sprzeda suknię swoję, a kupi miecz.

37 Albowiem powiadam wam, iż się jeszcze musi to, co napisano, wypełnić na mnie, mianowicie: I z złoczyńcami policzony jest; boć te rzeczy, które świadczą o mnie, koniec biorą.

38 Ale oni rzekli: Panie! oto tu dwa miecze. A on im rzekł: Dosyć jest.

39 I wyszedłszy szedł według zwyczaju na górę Oliwną, a szli za nim i uczniowie jego.

40 A gdy przyszedł na miejsce, rzekł im: Módlcie się, abyście nie weszli w pokuszenie.

41 A sam oddalił się od nich, jakoby na ciśnienie kamieniem, a klęknąwszy na kolana, modlił się,

42 Mówiąc: Ojcze! jeźli chcesz, przenieś ten kielich ode mnie; wszakże nie moja wola, lecz twoja niech się stanie.

43 I ukazał mu się Anioł z nieba, posilający go.

44 Ale będąc w boju, gorliwiej się modlił, a był pot jego jako krople krwi ściekające na ziemię.

45 A wstawszy od modlitwy, przyszedł do uczniów, i znalazł je śpiące od smutku.

46 I rzekł im: Cóż śpicie? wstańcie, a módlcie się, byście nie weszli w pokuszenie.

47 A gdy on jeszcze mówił, oto zgraja i ten, którego zwano Judaszem, jeden ze dwunastu, szedł przed nimi, i przybliżył się do Jezusa, aby go pocałował.

48 A Jezus mu rzekł: Judaszu! pocałowaniem wydajesz Syna człowieczego?

49 A widząc ci, którzy przy nim byli, co się dziać miało, rzekli mu: Panie! mamyli bić mieczem?

50 I uderzył jeden z nich sługę najwyższego kapłana, i uciął mu ucho prawe.

51 Ale Jezus odpowiadając, rzekł: Zaniechajcie aż póty; a dotknąwszy się ucha jego, uzdrowił go.

52 I rzekł Jezus do onych, którzy byli przyszli przeciwko niemu, do przedniejszych kapłanów i przełożonych świątyni, i do starszych: Wyszliście jako na zbójcę z mieczami i z kijami.

53 Gdym na każdy dzień bywał z wami w kościele, nie ściągnęliście rąk na mię; ale tać jest ona godzina wasza i moc ciemności.

54 Pojmawszy go tedy, prowadzili go i przyprowadzili go w dom najwyższego kapłana, a Piotr szedł za nim z daleka.

55 A gdy oni rozniecili ogień w pośrodku dworu i wespół usiedli, usiadł i Piotr między nimi.

56 A ujrzawszy go niektóra dziewka u ognia siedzącego, i pilnie mu się przypatrzywszy, rzekła: I ten z nim był.

57 A on się go zaprzał, mówiąc: Niewiasto! Nie znam go.

58 A po małej chwili ujrzawszy go drugi, rzekł: I tyś jest z nich; ale Piotr rzekł: Człowiecze! nie jestem.

59 A gdy wyszła jakoby jedna godzina, ktoś inszy twierdził, mówiąc: Prawdziwie i ten z nim był; bo też jest Galilejczyk.

60 A Piotr rzekł: Człowiecze! nie wiem, co mówisz; a zatem zaraz, gdy on jeszcze mówił, kur zapiał.

61 A Pan obróciwszy się, spojrzał na Piotra. I wspomniał Piotr na słowo Pańskie, jako mu był powiedział: Iż pierwej niż kur zapieje, trzykroć się mnie zaprzesz.

62 A Piotr wyszedłszy precz, gorzko płakał.

63 Lecz mężowie, którzy wespół trzymali Jezusa, naśmiewali się z niego, bijąc go;

64 A zakrywszy go, bili twarz jego i pytali go, mówiąc: Prorokuj, kto jest, co cię uderzył.

65 I wiele innych rzeczy bluźniąc mówili przeciwko niemu.

66 A gdy był dzień, zeszli się starsi z ludu i najwyżsi kapłani i nauczeni w Piśmie, a przywiedli go do rady swojej.

67 Mówiąc: Jeźliś ty jest Chrystus, powiedz nam? I rzekł im: Choćbym wam powiedział, nie uwierzycie.

68 A jeźlibym też o co pytał, nie odpowiecie mi, ani mię wypuścicie.

69 Od tego czasu będzie Syn człowieczy siedział na prawicy mocy Bożej.

70 I rzekli wszyscy: Tyś tedy jest on syn Boży? A on rzekł do nich: Wy powiadacie, żem ja jest.

71 A oni rzekli: Cóż jeszcze potrzebujemy świadectwa? Wszakieśmy sami słyszeli z ust jego.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Łukasza 22

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Łukasza 22:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Wstąpił szatan” — Może być, że Judasz kalkulował, ponieważ Jezus miał umrzeć, to dobrze by było z tej transakcji coś skorzystać, więc sprzedał Jezusa.

„Judasz Iskariota” — Wyobraża takich, którzy dla własnych korzyści gotowi są wydać lub wystawić innych na utrapienia, przeciwności i urągowisko.

Ewangelia Łukasza 22:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Dać mu pieniądze” — Ci, co uczą za pieniądze religii, a o czym dobrze wiedzą, że to jest prawdą, mają ducha Judasza.

Ewangelia Łukasza 22:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Przaśników” — Wyobraża właściwy stan świata podczas Tysiąclecia.

„Zabity” — "Baranek Wielkanocny za nas ofiarowany jest Chrystus", 1 Kor.5:7.

Ewangelia Łukasza 22:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Usłaną” — Może ta sala była już przedtem zamówiona.

Ewangelia Łukasza 22:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Przyszła godzina” — Właściwa godzina wieczorem, a nie rano, ani popołudniu, jak powszechnie bywa obchodzone.

Ewangelia Łukasza 22:15

Epifania i Bazylea:

„I rzekł do nich: Żądając żądałem tego baranka jeść z wami, pierwej niżbym cierpiał” — Baranek ten, którego mieli spożywać przedstawiał Samego Pana, a jedzenie go przez Jego uczni przedstawiało jak to wierni Wieku Ewangelii mają karmić się Chrystusem w swych sercach i wiarą przyswajać sobie błogosławieństwa zapewnione im Jego śmiercią. (TP 1974, s. 18)

Ewangelia Łukasza 22:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Między siebie” — Wyraz grecki "heautou" jak w wyrażeniu: "Nie będzie mówił o sobie".

Ewangelia Łukasza 22:18

Epifania i Bazylea:

„nie będę więcej pił z rodzaju winnej macicy, aż przyjdzie królestwo Boże” — On chciał powiedzieć, iż rezultatem prób i cierpień symbolizowanych w Jego kielichu, będzie radość w Królestwie. Spojrzy wstecz na próby i trudności znoszone w wiernym posłuszeństwie woli Ojca, będzie się z nimi radował, gdy ujrzy ich rezultat --- błogosławieństwa, jakie spłyną na całą ludzkość. Tę radość będą dzielili wszyscy Jego uczniowie. (TP 1999, s. 26)

Ewangelia Łukasza 22:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Wziąwszy chleb” — "Jam jest on chleb żywota", Jan 6:48.

„To jest ciało moje” — Wyobraża ciało pozafiguralnego Baranka. Pan Jezus nie miał na myśli, ażeby chleb był rzeczywistym Jego ciałem, ponieważ On jeszcze był w ciele.

„To czyńcie” — Obchodźcie Wielkanoc, bo to jest obowiązek włożony na was.

„Na pamiątkę moją” — A nie na pamiątkę figuralnego wyswobodzenia z Egiptu Żydów.

Epifania i Bazylea:

„chleb” — chleb reprezentował bezgrzeszne ciało naszego Pana. (TP 1999, s. 25)

Ewangelia Łukasza 22:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Także i kielich” — Wyobraża zgniecione jagody, krew jagód, krew Mistrza, życie Jego wylane, ofiarowane, a ich życie z Nim. Nowy Testament nie może być ważny, dopóki pozostawiony kielich cierpień Pańskich nie zostanie wypity przez członków Jego Ciała.

„We krwi mojej” — Zapieczętowany krwią moją. Ustanowiony z powodu mojej krwi.

„Za was wylewa” — Wylane życie Chrystusa było ceną okupu.

Epifania i Bazylea:

„kielich” — kielich - owoc winorośli - reprezentuje krew, to znaczy życie -- nie życie zachowane, lecz życie przelane, oddane, złożone -- życie ofiarowane. (TP 1999, s. 26) kielich w Wieczerzy Pańskiej NIE PRZEDSTAWIA kielicha doświadczeń, w którym W.G. i klasa M.G. mają udział w wypełnianiu poświęcenia. (TP 1953, s. 46) kielich, wyobraża w symbolach biblijnych doświadczenia, jakie Bóg wylewa dla Swego ludu -- Jezusa i Kościoła -- ażeby je przyjmowali,. rozumiemy, że nasz Pan użył tutaj słowa kielich w tym znaczeniu, że kielich reprezentuje także nasze cierpienia z Nim aż do śmierci. (TP 1933, s. 30) kielich ma reprezentować pieczęć Nowego Przymierza, ... ponieważ w symbolach biblijnych kielich reprezentuje m. inn. cierpienia ofiary za grzech. (TP 1935, s. 58)

„jest nowy testament we krwi mojej” — ten kielich reprezentuje nasze cierpienia, jako część pieczęci Nowego Przymierza, w których bierzemy udział, TYLKO Z PRZYCZYNY JEGO KRWI -- JEGO ZASŁUGI --przypisanej im, czyniąc ich przyjemnymi Bogu. (TP 1933, s. 30) reprezentuje, Nowe Przymierze, ponieważ on (kielich) symbolizuje pieczęć. (TP 1935, s. 58)

„wylewa” — słowo wylewa nie odnosi się do krwi, lecz do kielicha (tak wynika z greckiej gramatyki). (TP 1933, s. 30) Słowo "wylewa" odnosi się tu do krwi, lecz podług tekstu greckiego odnosi się ono do słowa "kielich", będącego w tym samym przypadku i rodzaju, a nie do słowa "krew". A zatem nie o krwi lecz o kielichu jest tutaj mowa, że był on nalewany dla Kościoła, aby ten z niego pił. (TP 1961, s. 45)

Ewangelia Łukasza 22:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Za stołem” — Pomimo przyjętego zwyczaju, gdy ktoś jest ugoszczony, szczególnie na Wschodzie, jest dowodem przyjaźni.

Ewangelia Łukasza 22:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Być większym” — Mieć przywilej być bliżej Mistrza.

Ewangelia Łukasza 22:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Lecz wy nie tak” — Ani panując jeden nad drugim, ani uprawiać w innych ducha surowości.

„Największy między wami” — Musi posiadać wyższe zdolności i musi być pokorny i skromny.

„Kto jest wodzem” — Przez zdolności i opatrznościowe okoliczności w służbie.

Ewangelia Łukasza 22:28

Epifania i Bazylea:

„Ale wy jesteście, którzyście wytrwali przy mnie w pokusach moich” — W czasie 3 1/2 lat Jego służby był On wypróbowany pod zakonem Mojżeszowym jako Żyd i pod prawem natury jako człowiek; wychodząc zwycięsko ze Swych ludzkich prób, krystalizował On Swój ludzki charakter i w ten sposób wypracowywał dla ludzkości doskonałą ludzką sprawiedliwość, aby była jej sprawiedliwością. W tym samym czasie kiedy ludzki Jego charakter był wypróbowany i krystalizowany pod zakonem Mojżeszowym i prawem natury, Jego charakter jako Nowego Stworzenia był wypróbowany i krystalizowany pod przymierzem ofiary. (TP 1963, s. 87,88) Przez wyższe pierwszorzędne łaski - nienawidził, unikał i przeciwstawiał się złu. (TP 1963, s. 87,88) Okazał te trzy postawy względem zła w pokusach, które przechodził na puszczy. (TP 1963, s. 87,88) Choć był kuszony co do każdej strony Swego charakteru, wśród wszystkich tych pokus zachował to samo obrzydzenie, unikanie i sprzeciwianie się złu, gdy ono starało się Go opanować, a przez to On je przezwyciężał. (TP 1963, s. 87,88)

Ewangelia Łukasza 22:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Ojciec sporządził” — Chrystus nie rościł sobie być równym Ojcu w mocy.

Epifania i Bazylea:

„jako mi sporządził Ojciec mój, królestwo” — wyjaśnia zarys Przymierza Sary. (TP 1935, s. 51) Królestwo, jakie Bóg przeznaczył dla Jezusa, to Królestwo nad całym światem – tysiącletnie Królestwo, jak również panowanie w czasie wszystkich wieków stojącej przed nami wieczności. Jest to Jego Królestwo, ponieważ będzie On w nim Namiestnikiem Boga, reprezentującym Go i czyniącym wszystko to, czego będzie pragnął Bóg, i to we wszystkich wszechświatach. Dzięki Swej wierności („Godzien jest ten Baranek zabity wziąć moc, i bogactwo, i mądrość, i siłę, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo”), został wyniesiony do stanowiska prawej ręki Ojca, zgodnie z Boską obietnicą dla Niego, potwierdzoną przysięgą Przymierza Abrahama.-E17'363 (TP 1935, s. 51)

Ewangelia Łukasza 22:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Sądząc” — Znaczy panować nad kimś.

Epifania i Bazylea:

„Abyście jedli i pili za stołem moim” — Następnie stwierdza On, kim będą Jego ówcześni towarzysze. Królestwo zostało przygotowane dla dwunastu apostołów, przy czym to Paweł zajął miejsce Judasza. Będą oni jeść i pić w tym Królestwie, tj. będą przyswajać sobie dobre rzeczy należące do tego Królestwa oraz korzystać z jego trwałych i płynnych pokarmów, tj. większych i trudniejszych rzeczy, jak również tych łatwiejszych, znajdujących się na Jego stole w Królestwie. W tym wspaniałym czasie, jako Jego współdziedzice, jako dziedzice Boga i współdziedzice Chrystusa, po spełnieniu warunków dotyczących cierpienia wraz z Nim – zostaną wraz z Nim uwielbieni, nie tylko na 1000 lat, lecz na całą rozciągającą się przed nimi wieczność.-E17'363

„w królestwie mojem” — odnosi się do Chrystusa i Kościoła, którzy zaczną królować nad ziemią przy Wtórym Przyjściu Chrystusa. (TP 1961, s. 70)

„siedzieli na stolicach, sądząc dwanaście pokoleń Izraelskich” — 12 Apostołów, każdy jeden indywidualnie będzie miał dozór nad jednym z pokoleń Duchowego Izraela i jego stosowną liczbą St.G., i przez nich i to pokolenie będzie miało dozór nad jednym pokoleniem Izraela 1000-lecia -- 1/12 częścią rodzaju ludzkiego. (TP 1937, s. 42) Zasiądą na tronach, sądząc dwanaście pokoleń Izraela. Te dwanaście pokoleń Izraela to Izrael Tysiąclecia, który będzie składał się z Żydów i pogan, którzy dojdą do harmonii z zarządzeniami Nowego Przymierza, będą im posłuszni i okażą się im wierni. Kościół będzie siedział i sądził dwanaście pokoleń Izraela, udzielając mu sposobności uzyskania życia wiecznego. Wszyscy poganie otrzymają taką szansę pod warunkiem stania się tysiącletnim Izraelem Boga. Także i oni zostaną wcieleni do pokoleń tysiącletniego Izraela, a za posłuszeństwo Nowemu Przymierzu przez wieczność całą będą cieszyć się życiem wiecznym w raju Boga, jaki uczyni On z tej ziemi.-E17'363

Źródła: TP 37'42; 61'70;

Ewangelia Łukasza 22:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Szymonie” — Teraz nie jest czas na rozważania wyższości i wywyższanie się, lecz żeby trzeźwo myśleć i trwać w pokorze, czynności i modlitwie.

„Przewiewał jako pszenicę” — To przewiewanie miało miejsce wkrótce po odrzuceniu nominalnego naturalnego Izraela, który wyobraża próbę klasy świątnicowej teraz.

Ewangelia Łukasza 22:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie ustała wiara” — Gdy przychodzi doświadczenie.

„Nawróciwszy się” — Z tego obecnego usposobienia do pokory.

Ewangelia Łukasza 22:34

Epifania i Bazylea:

„Nie zapieje dziś kur, aż się pierwej trzykroć zaprzesz” — To wyrażenie jest użyte w znaczeniu technicznym i w znaczeniu naturalnym. W znaczeniu technicznym oznaczało to trzecią godzinę rano (Mar. 13:35), ponieważ o tej porze na Wschodzie koguty zazwyczaj pieją. Stąd powstał zwyczaj nazywania trzeciej godziny rano „pianiem koguta”. Jezus w tym wierszu używa wyrażenia w jego sensie technicznym. Zgodnie z tym możemy je omówić w następujący sposób: Tej samej nocy przed godziną trzecią zaprzesz się mnie trzy razy. W Ew. Mar. 14:30,68,72 słowa są użyte w znaczeniu naturalnym, tzn. tej nocy zanim kogut zapieje dwa razy Piotr zaprze się Jezusa trzy razy. (TP 1967, s. 14)

Ewangelia Łukasza 22:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale teraz” — Niewierność narodu izraelskiego została dowiedzioną, więc teraz spotkacie się (apostołowie i inni) z urągowiskiem i prześladowaniem z ich strony, przeto powinniście być od nich niezależnymi.

„Kupi miecz” — W tym celu, ażeby pokazać, że jak Pan Jezus był wydany, to On oddał się dobrowolnie, a nie, że uległ przemocy.

Ewangelia Łukasza 22:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Co napisano” — W proroctwach.

„Koniec biorą” — Mają się wypełnić.

Ewangelia Łukasza 22:41

Paruzja (C.T. Russell):

„Modlił się” — Aby mógł znaleźć miłosierdzie i łaskę ku pomocy w swej potrzebie.

Ewangelia Łukasza 22:42

Paruzja (C.T. Russell):

„Ten kielich” — Na kielich śmierci, który nasz Pan miał pić, lecz szczególną śmierć wstydu i hańby.

„Nie moja wola” — Jako człowieka.

„Niech się stanie” — Ojcze święty, Twoja wola mojemu ziemskiemu naczyniu ofiarowanemu na śmierć.

Epifania i Bazylea:

„przenieś ten kielich odemnie” — On chciał aby, nie Jego śmierć, lecz okropności barbarzyńskiego krzyżowania zostały odjęte od Niego, wiedząc, że jeśli On wśród nich nie wytrwa, umrze wtórą śmiercią. (TP 1936, s. 12,13) Pokusa w Getsemane, by został usunięty kielich (nie kielich śmierci, lecz szczególnego rodzaju śmierci, publicznego ukrzyżowania, z jego wstydem i hańbą ekskomuniki oraz wyjęcia spod prawa), miała u podstawy lęk - nie Jego człowieczeństwa, lecz nowego stworzenia, tj. podstawą tej pokusy była niższa pierwszorzędna łaska duchowej ostrożności.-E15'111 (TP 1936, s. 12,13)

Ewangelia Łukasza 22:43

Paruzja (C.T. Russell):

„Ukazał się” — Ten i następny wiersz nie znajduje się w Manuskrypcie Watykańskim, a chociaż one są w Synaickim, to jednak nie zostały uznane przez nowoczesnych krytyków. Zatem te wiersze podlegają wątpliwości.

Epifania i Bazylea:

„I ukazał mu się Anioł z nieba posilający go” — Nie wiemy, co za poselstwo ten anioł przyniósł naszemu drogiemu Odkupicielowi w Jego godzinie samotności i gwałtownego bólu ani nie potrzebujemy tego wiedzieć. Wystarczy dla nas wiedzieć, że Ojciec odpowiedział na Jego modlitwę, że Jezus był wysłuchany w tym, o co się obawiał, że wszelkie Jego obawy były usunięte i że potem w głębi serca naszego Odkupiciela zapanował pokój tak, iż we wszystkich nader doświadczających sprawach i zajściach tej nocy i następnego dnia był On ze wszystkich ludzi najbardziej opanowany i spokojny. Możemy przypuszczać, że zapewnienie Ojca dane przez anioła zawierało w sobie to, że cieszył się On łaską Bożą, że dotychczas był wierny, że podobał się Ojcu i że będzie zupełnie zdolny stawić czoło wszelkim wymaganiom godziny próby stojącej przed Nim, gdy jej czas nadejdzie. Gdy miał to zapewnienie o uznaniu Ojca nic dziwnego, że Jego smutek zniknął; nic dziwnego, że nadzieja, radość, miłość i pokój zapanowały w sercu drogiego Odkupiciela i dlatego wrócił do uczni gotowy na wydarzenia, o których wiedział, że wkrótce miały nastąpić. (TP 1967, s. 20)

Ewangelia Łukasza 22:44

Paruzja (C.T. Russell):

„Będąc w boju” — (Ten i poprzedni wiersz nie znajduje się w Manuskrypcie Watykańskim, a chociaż one są w Synaickim, to jednak nie zostały uznane przez nowoczesnych krytyków. Zatem te wiersze podlegają wątpliwości.) Z powodu zbliżającego się doświadczenia, osądzenia i śmierci jako bluźnierca i wzniecający bunt, a zarazem będąc przygnębiony obawą, że w jaki bądź sposób może nie wykonał doskonale woli Ojcowskiej, a w takim razie śmierć dla Niego byłaby unicestwieniem.

„Krople krwi” — "Tromboiclots", chorobą tą - diapedesis - spowodowaną nadzwyczajnym wysileniem nerwowego systemu, był nawiedzony król Francji Karol IX. Jezus nosił nasze słabości, aż został wielce osłabiony.

Epifania i Bazylea:

„Ale będąc w boju” — doświadczenia naszego Pana składały się częściowo z bojaźni, że może niezupełnie wszystko uczynił, a częściowo z bojaźni, że nie będzie mógł zupełnie wytrwać w przychodzącym na Niego cierpieniu. (TP 1936, s. 12)

Ewangelia Łukasza 22:46

Paruzja (C.T. Russell):

„Wstańcie, módlcie się” — Potrzebę jej odczuwa się szczególnie po obchodzeniu pamiątki śmierci Pańskiej.

„Abyście nie weszli” — Nie potknęli się w godzinie próby, jaka nas wszystkich doświadcza.

Ewangelia Łukasza 22:48

Paruzja (C.T. Russell):

„Pocałowaniem” — Grecki tekst wskazuje jakoby Judasz pocałował Jezusa więcej razy, niżeli raz.

Ewangelia Łukasza 22:50

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeden z nich” — Był to Piotr.

Ewangelia Łukasza 22:51

Paruzja (C.T. Russell):

„Uzdrowił go” — Co wskazuje na miłość Jezusa dla swych nieprzyjaciół.

Ewangelia Łukasza 22:57

Paruzja (C.T. Russell):

„Zaparł się Go” — Ten grzech był uczyniony przed zasłaniem ducha świętego.

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1922-VII.1923) (TP 1930, s. 40)

„A on się zaprzał” — zaparcie się Piotra wyobraża dobrych lewitów w Towarzystwie, których bojaźń pobudziła do zaparcia się, sympatii i poparcia oświeconych epifanią świętych i ich pracy. (TP 1930, s. 40)

Ewangelia Łukasza 22:62

Paruzja (C.T. Russell):

„Gorzko płakał” — Podanie niesie, że Piotr do końca życia każdego poranku na pianie koguta wstawał, by przypominać sobie swoje zaparcie się Pana.

Ewangelia Łukasza 22:63

Paruzja (C.T. Russell):

„Naśmiewali się” — Ludzie niskiego umysłu znajdują upodobanie patrzeć na nieszczęście tych, którzy stoją wyżej od nich.

„Bijąc Go” — "Ciała mego nadstawiałem bijącym, a policzków moich tym, którzy mnie targali", Izaj.50:6. "Przeto uważajcie, jaki jest Ten, który podejmował takowe od grzeszników przeciw sobie sprzeciwiania", Żyd.12:3.

Ewangelia Łukasza 22:64

Paruzja (C.T. Russell):

„Zakryli Mu oczy” — "Z tego, co cierpiał, nauczył się posłuszeństwa", Żyd.5:8.

„Twarz Jego bili” — "Z pracy swej ujrzy owoc, którym nasycony będzie", Izaj.53:11.

Ewangelia Łukasza 22:65

Paruzja (C.T. Russell):

„Wiele innych rzeczy” — "Oblicza mojego nie zasłoniłem przed zniewagami i opluciem", Izaj.50:6.

Ewangelia Łukasza 22:66

Paruzja (C.T. Russell):

„Starsi i kapłani” — Odrzucili Go jako swego króla.

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1922-VII.1923) (TP 1930, s. 40)

„starsi z ludu, i najwyżsi kapłani, i nauczeni w Piśmie” — fałszywi nauczyciele wodzów lewickich (mały Sanhedryn). (TP 1930, s. 40)

Ewangelia Łukasza 22:69

Paruzja (C.T. Russell):

„Od tego czasu” — W tysiącletnim królestwie.

„Po prawicy Bożej” — "Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy Mojej, dopóki nie położę wrogów Twych jako podnóżek pod stopy Twoje", Psalm 110:1.

Literatura o rozdziale Ewangelia Łukasza 22

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Łukasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.