Ewangelia Łukasza 8

Ewangelia Łukasza, rozdział 8 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (56 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Łukasza 8 — Biblia Gdańska

1 I stało się potem, że on chodził po miastach i po miasteczkach każąc i opowiadając królestwo Boże, a oni dwunastu byli z nim,

2 I niektóre niewiasty, które był uzdrowił od duchów złych i od niemocy ich, jako Maryja, którą zwano Magdaleną, z której było siedm dyjabłów wyszło;

3 I Joanna, żona Chuzego, urzędnika Herodowego, i Zuzanna, i inszych wiele, które mu służyły z majętności swoich.

4 A gdy się schodził wielki lud, i z różnych miast garnęli się do niego, rzekł przez podobieństwo;

5 Wyszedł rozsiewca, aby rozsiewał nasienie swoje; a gdy on rozsiewał, tedy jedno padło podle drogi i podeptane jest, a ptaki niebieskie podziobały je.

6 A drugie padło na opokę, a gdy wzeszło, uschło, przeto iż nie miało wilgotności.

7 A drugie padło między ciernie; ale ciernie wespół z niem wzrosły, i zadusiły je.

8 A drugie padło na ziemię dobrą, a gdy wzeszło, przyniosło pożytek stokrotny. To mówiąc wołał: Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha!

9 I pytali go uczniowie jego, mówiąc: Co by to było za podobieństwo?

10 A on im rzekł: Wam dano wiedzieć tajemnicę królestwa Bożego; ale innym w podobieństwach, aby widząc nie widzieli, a słysząc nie rozumieli.

11 A to podobieństwo takie jest: nasienie jest słowo Boże.

12 A którzy podle drogi, ci są, którzy słuchają, zatem przychodzi dyjabeł, i wybiera słowo z serca ich, aby uwierzywszy, nie byli zbawieni.

13 A którzy na opoce, ci są, którzy gdy słuchają, z radością słowo przyjmują, ale ci korzenia nie mają, ci do czasu wierzą, a czasu pokusy odstępują.

14 A które padło między ciernie, ci są, którzy słuchają słowa: ale odszedłszy, od pieczołowania i bogactw, i rozkoszy żywota bywają zaduszeni, i nie przynoszą pożytku.

15 Ale które padło na ziemię dobrą, ci są, którzy w sercu uprzejmem i dobrem słyszane słowo zachowują, i owoc przynoszą w cierpliwości.

16 A żaden zapaliwszy świecę, nie nakrywa jej naczyniem, ani jej kładzie pod łoże, ale ją stawia na świeczniku, aby ci, którzy wchodzą, widzieli światło.

17 Bo nie masz nic tajemnego, co by nie miało być objawiono; i nie masz nic skrytego, czego by się nie dowiedziano, i co by na jaw nie wyszło.

18 Przetoż patrzcie, jako słuchacie: albowiem kto ma, temu będzie dane, a kto nie ma, i to, co mniema, że ma, będzie odjęte od niego.

19 Tedy przyszli do niego matka i bracia jego; ale do niego przystąpić nie mogli dla ludu.

20 I dano mu znać, mówiąc: Matka twoja i bracia twoi stoją przed domem, chcąc cię widzieć.

21 A on odpowiadając, rzekł do nich: Matka moja i bracia moi są ci, którzy słowa Bożego słuchają i czynią je.

22 I stało się dnia jednego, że on wstąpił w łódź i uczniowie jego, i rzekł do nich: Przeprawmy się na drugą stronę jeziora. I puścili się.

23 A gdy płynęli, usnął. I przypadła nawałność wiatru na jezioro, i łódź się zalewała, tak że byli w niebezpieczeństwie.

24 A przystąpiwszy, obudzili go, mówiąc: Mistrzu, mistrzu! giniemy. A on ocknąwszy się, zgromił wiatr i wały wodne, i uśmierzyły się, i stało się uciszenie.

25 Tedy im rzekł: Gdzież jest wiara wasza? A bojąc się, dziwowali się, mówiąc jedni do drugich: Któż wżdy jest ten, że i wiatrom rozkazuje i wodom, a są mu posłuszne?

26 I przewieźli się do krainy Gadareńczyków, która jest przeciw Galilei.

27 A gdy wstąpił na ziemię, zabieżał mu mąż niektóry z onego miasta, co miał dyjabły od niemałego czasu, a nie obłóczył się w szaty, i nie mieszkał w domu, tylko w grobach.

28 Ten ujrzawszy Jezusa, zakrzyknął, i upadł przed nim, a głosem wielkim rzekł: Cóż ja mam z tobą, Jezusie, Synu Boga najwyższego? proszę cię, nie dręcz mię.

29 Albowiem rozkazał onemu duchowi nieczystemu, aby wyszedł z onego człowieka: bo od wielu czasów porywał go; a chociaż go wiązano łańcuchami i w pętach strzeżono, jednak on porwawszy okowy, bywał od dyjabła na pustynię pędzony.

30 I pytał go Jezus, mówiąc: Co masz za imię? A on rzekł: Wojsko; albowiem wiele dyjabłów wstąpiło było weń.

31 Tedy go prosili, aby im nie rozkazywał stamtąd odejść w przepaść.

32 A była tam trzoda wielka świń, która się pasła na górze, i prosili go, aby im dopuścił wstąpić w nie. I dopuścił im.

33 A wyszedłszy dyjabli z onego człowieka, weszli w świnie; i porwała się ona trzoda pędem z przykra do jeziora, i utonęła.

34 A widząc pasterze, co się stało, uciekli; a poszedłszy, oznajmili to w mieście i we wsiach.

35 I wyszli, aby oglądali to, co się stało; a przyszedłszy do Jezusa, znaleźli człowieka onego, z którego wyszli dyjabli, obleczonego, przy dobrem baczeniu, siedzącego u nóg Jezusowych, i bali się.

36 Opowiedzieli im tedy ci, którzy widzieli, jako uzdrowiono tego, który był opętany.

37 I prosiło go wszystko mnóstwo onej okolicznej krainy Gadareńczyków, aby odszedł od nich; albowiem ich był wielki strach ogarnął. A on wstąpiwszy w łódź, wrócił się.

38 I prosił go on mąż, z którego wyszli dyjabli, aby był przy nim; ale go Jezus odprawił, mówiąc:

39 Wróć się do domu twego, a opowiadaj, jakoć wielkie rzeczy Bóg uczynił. I odszedł, po wszystkiem mieście opowiadając, jako mu wielkie rzeczy Jezus uczynił.

40 I stało się, gdy się wrócił Jezus, że go przyjął lud; albowiem nań wszyscy oczekiwali.

41 A oto przyszedł mąż imieniem Jairus, a ten był przełożonym bóżnicy; a przypadłszy do nóg Jezusowych, prosił go, aby wszedł w dom jego.

42 Albowiem miał córkę jedyną około dwunastu lat, która już konała. (A gdy on szedł, cisnął go lud.)

43 A niewiasta, która płynienie krwi cierpiała od lat dwunastu, i wynałożyła była na lekarzy wszystko swoje pożywienie, a nie mogła być od nikogo uleczona,

44 Przystąpiwszy z tyłu, dotknęła się podołka szaty jego, a zarazem się zastanowiło płynienie krwi jej.

45 I rzekł Jezus: Któż jest, co się mnie dotknął? a gdy się wszyscy zapierali, rzekł Piotr, i ci, którzy z nim byli: Mistrzu! lud cię ciśnie i tłoczy, a ty mówisz: Kto się mnie dotknął?

46 I rzekł Jezus: Dotknął się mnie ktoś, bom poznał, że moc ode mnie wyszła.

47 A widząc ona niewiasta, że się nie utaiła, ze drżeniem przystąpiła i upadła przed nim, i dlaczego się go dotknęła, powiedziała mu przed wszystkim ludem, i jako zaraz uzdrowiona była.

48 A on jej rzekł: Ufaj, córko! wiara twoja ciebie uzdrowiła; idźże w pokoju.

49 A gdy on to jeszcze mówił, przyszedł niektóry od przełożonego bóżnicy, powiadając mu: Iż umarła córka twoja, nie trudź Nauczyciela.

50 Ale Jezus usłyszawszy to, odpowiedział mu, mówiąc: Nie bój się, tylko wierz, a będzie uzdrowiona.

51 A wszedłszy w dom, nie dopuścił z sobą wnijść nikomu, tylko Piotrowi, i Jakóbowi, i Janowi, i ojcu i matce onej dzieweczki.

52 A płakali wszyscy, i narzekali nad nią. Ale on rzekł: Nie płaczcież! Nie umarłać, ale śpi.

53 I naśmiewali się z niego, wiedząc, iż była umarła.

54 A on wygnawszy precz wszystkich, i ująwszy ją za rękę, zawołał, mówiąc: Dzieweczko, wstań!

55 I wrócił się duch jej; i wstała zaraz; i rozkazał, aby jej jeść dano.

56 I zdumieli się rodzice jej. A on im zakazał, aby nikomu nie powiadali tego, co się było stało.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Łukasza 8

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Łukasza 8:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Królestwo Boże” — To był najgłówniejszy temat kazań Jezusa.

Ewangelia Łukasza 8:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Siedem diabłów” — Złe duchy, które ją opętały.

Ewangelia Łukasza 8:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Z majętności swoich” — Starały się zaopatrywać potrzeby Jezusa i Jego dwunastu uczniów. Pismo Święte nigdzie nie wzmiankuje, aby Pan Jezus żądał jałmużnę lub prosił o wsparcie.

Ewangelia Łukasza 8:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Na drogę” — W Palestynie pola nie bywają ogradzane i ludzie często wydeptują ścieżki - drogi.

„Ptaki” — Symbolizują szatana i jego pomocników. Ptactwo w Palestynie jest tak liczne, że nieraz stanowią dla rolników istną plagę.

Epifania i Bazylea:

„podle drogi” — to stan serca klasy obłudników. (TP 1938, s. 30)

Ewangelia Łukasza 8:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Na opokę” — Palestyna obfituje w kamień wapienny, który czyni ziemię bardzo urodzajną, lecz gdy panuje susza, czyni ją bardzo gorącą.

Epifania i Bazylea:

„na opokę” — miejsca opoczyste to stan serca klasy tymczasowo usprawiedliwionych. (TP 1938, s. 30)

Ewangelia Łukasza 8:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Między ciernie” — Około 50 gatunków ciernistych chwastów można naliczyć w Palestynie, a niektóre z nich wyrastają do 15 stóp wysoko.

Epifania i Bazylea:

„między ciernie” — reprezentuje stan serca W.G. (TP 1938, s. 30) gleba zachwaszczona cierniem jest wymieniona jako przedstawiająca tych, którzy pozwalają, aby troski tego świata, złudne bogactwa, przyjemności tego życia itd. „zadusiły słowo”, a tym samym nie mogli przynieść owoców doskonałości. Liczni członkowie Wielkiej Kompanii są słuchaczami o podłożu ciernistym, którzy pozwalają rzeczom samolubnym i światowym przytłumić posiadane w pewnym stopniu duchowe owocowanie. (TP 1979, s. 95,96)

Ewangelia Łukasza 8:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Stokrotny” — Trafiło się, że jedno ziarno jęczmienia wydało kłos o 276 ziarnach. Wyobraża tych, którzy miłują szczerze Boga, Jego Prawdę i Jego lud.

„Niechaj słucha” — "Niechaj słucha co duch mówi zborom".

Epifania i Bazylea:

„na ziemię dobrą” — dobra ziemia reprezentuje stan serca M.St. (TP 1938, s. 30)

Ewangelia Łukasza 8:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Pytali Go” — Szczere pragnienie wyrozumienia Słowa Bożego było dowodem należenia do klasy Królestwa.

Ewangelia Łukasza 8:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Wam” — Szczególnie szczeremu, pokornemu i wiernemu ludowi Bożemu, w obydwóch czasach żniwa, a nie innym.

„Dano wiedzieć” — Przy pierwszym przyjściu Chrystusa pokorni i prawdziwi Izraelici nie byli w zamieszaniu, lecz zrozumieli Prawdę. Tak podobnie rzecz się miała przy wtórej obecności.

„Tajemnicę” — "Lecz wy, bracia (spłodzeni z ducha i należący do klasy stóp Pańskich) nie jesteście w ciemności, aby was on dzień (obecności Pańskiej) jako złodziej zachwycił", 1 Tes.5:4. Prawdziwy lud Boży w teraźniejszym czasie jest jedyny, który może wyrozumieć tajemnicę, dlaczego Pan Bóg dozwolił na zło.

„Ale innym” — Co nie są uczniami, nie są poświęconymi.

„W podobieństwach” — W przypowieściach niezrozumiałych.

„By nie rozumieli” — Do dziś przypowieści naszego Pana są niezbyt zrozumiałe za wyjątkiem Jego naśladowców.

Ewangelia Łukasza 8:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Na drodze” — Zatwardzeni powodzeniem potrzebują, by przez nich przeszedł pług ucisku. Ich serca stwardniały przez samolubstwo.

„Diabeł” — W którego istnienie wielu nie wierzy.

Epifania i Bazylea:

„podle drogi” — to stan serca klasy obłudników. (TP 1938, s. 30)

Ewangelia Łukasza 8:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Którzy na opoce” — Posiadający zewnętrzne objawy dobroci, lecz w sercu piastują samolubstwo.

Epifania i Bazylea:

„na opoce” — miejsca opoczyste to stan serca klasy tymczasowo usprawiedliwionych. (TP 1938, s. 30)

Ewangelia Łukasza 8:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Między ciernie” — Ziemskie cele i zamiary stoją w sprzeczności ze sprawami Królestwa Bożego. W Palestynie ciernie i chwasty wyrastają na najlepszej ziemi.

„I bogactw” — Jest niewielu takich z ludu Bożego, którym mogłyby być powierzone bogactwa.

„Nie przynoszą pożytku” — "Nie możecie służyć Bogu i mamonie".

Epifania i Bazylea:

„między ciernie” — reprezentuje stan serca W.G. (TP 1938, s. 30)

„od pieczołowania i bogactw” — od światowości. (TP 1938, s. 30) myśl zawarta w ostrzeżeniu Jezusa to, aby nie dozwolić „pieczołowaniom, i bogactwom, i rozkoszy żywota" wyróść jako ciernie, oset lub zielsko w ogrodach naszego serca, przeszkadzając dobrym owocom Słowa Bożego zasadzonego w nim. Te chwasty powinniśmy tępić, a uprawiać owoce Ducha. (TP 1966, s. 35)

Ewangelia Łukasza 8:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Owoc w cierpliwości” — "Hupomonee" znaczy chętne, ustawiczne znoszenie.

Źródła: MANNA - 23 KWIETNIA

Epifania i Bazylea:

„na ziemię dobrą” — dobra ziemia reprezentuje stan serca M.St. (TP 1938, s. 30)

Źródła: MANNA - 23 KWIETNIA

Ewangelia Łukasza 8:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Nic tajemnego” — Proroctwo to odnosi się tak do sądu narodów, jak i do sądu indywidualnego.

„By było objawione” — W Tysiącleciu niesprawiedliwi szafarze bogactw i władzy, a chociaż w ów sąd nie wierzą, jednak się go boją. Morderca spotka się ze swoją ofiarą, dłużnik ze swoim wierzycielem, złodziej z tym, kogo okradł, a oszczerca z tym, na kogo rzucił oszczerstwo.

Ewangelia Łukasza 8:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Jak słuchacie” — Patrzcie w jakim stanie serca się znajdujecie służąc Prawdzie.

„Kto ma” — Kto dobrze używał Prawdy.

„A kto nie ma” — Nie używał jej dobrze.

Ewangelia Łukasza 8:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Bracia moi” — W mojej nowej rodzinie "domowników wiary".

Ewangelia Łukasza 8:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Zasnął” — Prawdopodobnie z wyczerpania, trudów podróży i służenia.

„Przypadła nawałność” — Wyobraża doświadczenia Kościoła w ciągu długiego okresu nocy wieku ewangelicznego, podczas której Kościół był miotany różnymi doświadczeniami.

„Wiatru” — Na jeziorze Galilejskim często przytrafiają się burze.

Ewangelia Łukasza 8:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Wały wodne” — Wyobrażają niespokojne i burzliwe masy ludu.

„Stało się uciszenie” — Znaczy to, że po czasie wielkiego ucisku nadejdzie uspokojenie mas, "Umilknij, a uśmierz się", Mar. 4:49. Wyobraża odpoczynek, gdy szatan zostanie obezwładniony na tysiąc lat, co wkrótce nastąpi. Wody rozkołysane przez wiatry nie mogą być raptownie uspokojone, chyba, że w cudowny sposób.

Ewangelia Łukasza 8:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Cóż mam z Tobą” — Wspólnego.

„Nie dręcz mnie” — Złe duchy uważały, iż było to odmawianiem im praw, gdy Jezus nie pozwalał im męczyć człowieka, którego opętali.

Ewangelia Łukasza 8:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekł: wojsko” — Nic dziwnego, że człowiek był pozbawiony umysłu.

Ewangelia Łukasza 8:31

Paruzja (C.T. Russell):

„W przepaść” — W otchłań, wtóra śmierć, zupełne zniszczenie.

Ewangelia Łukasza 8:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Trzoda świń” — Dla Żydów zwierzęta nieczyste i jeść im nie było wolno. Złe duchy nie próbowały przedstawiać się za dusze zmarłych ludzi. Złe duchy były istotami, a nie zmysłem umarłych ludzi.

„Prosili Go” — Widocznie, że złe duchy nie mogą opanować nawet zwierząt, dopóki nie jest im dane pewnego rodzaju zezwolenie.

Ewangelia Łukasza 8:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Odszedł od nich” — Gdziekolwiek prawdziwa Ewangelia się pojawi, to zaraz powoduje gwałt i zamieszanie w królestwie księcia ciemności.

Ewangelia Łukasza 8:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby był przy Nim” — "Wam, wierzącym, jest uczciwością", 1 Piotra 2:7 (w tym co Jezus czynił i co nauczał).

Ewangelia Łukasza 8:39

Paruzja (C.T. Russell):

„Jakie mu uczynił” — Zdaje się, że ta podróż Jezusa była w tym celu, by uleczyć tego człowieka, który zaczął opowiadać po całej okolicy, jak wielkie rzeczy Jezus mu uczynił.

Ewangelia Łukasza 8:46

Paruzja (C.T. Russell):

„Że moc” — Żywotność. "On niemoce nasze nosił", Izajasz 53:4.

Ewangelia Łukasza 8:51

Paruzja (C.T. Russell):

„Piotr, Jakub i Jan” — Widocznie Jezus oceniał gorliwość i dobre usposobienie tych uczniów.

Ewangelia Łukasza 8:52

Paruzja (C.T. Russell):

„Lecz śpi” — Nie przestała istnieć, lecz ma nadzieję zmartwychwstania. Wtóra śmierć nie nazywa się zaśnięciem.

Ewangelia Łukasza 8:55

Paruzja (C.T. Russell):

„Duch jej” — "Pneuma", znaczy dech.

„I wstała” — Nie powróciła z nieba, ani z piekła, ani nie zmartwychwstała, lecz jedynie została przebudzona ze snu śmierci, była wskrzeszoną. "Chrystus stał się pierwiastkiem tych, którzy zasnęli", 1 Kor.15:20. "Pierwszym z zmartwychwstania", Dz. 26:23.

Epifania i Bazylea:

„I wrócił się duch jej” — Innymi słowy, to dech, życie, powrócił do niej, w jej ciało nie wstąpiła żadna duchowa istota czy też dusza. Greckie słowo pneuma, przetłumaczone tu jako „duch" brzmiałoby lepiej jako „oddech" lub „życie". (TP 1984, s. 186)

Literatura o rozdziale Ewangelia Łukasza 8

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Łukasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.