Ewangelia Łukasza 12

Ewangelia Łukasza, rozdział 12 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (59 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Łukasza 12 — Biblia Gdańska

1 Między tem, gdy się zgromadziło wiele tysięcy ludu, tak iż jedni po drugich deptali, począł mówić do uczniów swoich. Naprzód strzeżcie się kwasu Faryzejskiego, który jest obłuda.

2 Boć nie jest nic skrytego, co by objawione być nie miało, ani tajemnego czego by się dowiedzieć nie miano.

3 Przetoż, coście mówili w ciemności, na świetle słyszane będzie, a coście w ucho szeptali w komorach, obwołane będzie na dachach.

4 A mówię wam przyjaciołom moim: Nie bójcie się tych, którzy ciało zabijają, a potem nie mają co by więcej uczynili.

5 Ale wam okażę, kogo się bać macie: Bójcie się tego, który, gdy zabije, ma moc wrzucić do piekielnego ognia; zaiste powiadam wam, tego się bójcie.

6 Izali pięciu wróblików nie sprzedają za dwa pieniążki? Wszakże jeden z nich nie jest w zapamiętaniu przed obliczem Bożem.

7 Owszem i włosy głowy waszej wszystkie są policzone. Przetoż się nie bójcie, nad wiele wróblików wy jesteście zacniejsi.

8 A mówię wam: Wszelaki, który by mię wyznał przed ludźmi, i Syn człowieczy wyzna go przed Anioły Bożymi.

9 Ale kto by się mię zaprzał przed ludźmi, zaprę się go przed Anioły Bożymi.

10 I każdemu, kto by mówił słowo przeciwko Synowi człowieczemu, będzie mu odpuszczone: ale temu, kto by przeciwko Duchowi Świętemu bluźnił, nie będzie odpuszczone.

11 A gdy was będą wodzić do bóżnic, i do przełożonych, i do zwierzchności, nie troszczcie się, jako i co byście ku obronie odpowiedzieć, albo co byście mówić mieli.

12 Albowiem Duch Święty nauczy was onejże godziny, co byście mówić mieli.

13 I rzekł mu niektóry z ludu: Nauczycielu! rzecz bratu memu, aby się ze mną podzielił dziedzictwem.

14 Ale mu on rzekł: Człowiecze! któż mię postanowił sędzią albo dzielcą między wami?

15 I rzekł do nich: Patrzcie, a strzeżcie się łakomstwa, gdyż nie w tem, że kto ma obfite majętności, żywot jego zależy.

16 I powiedział im podobieństwo, mówiąc: Niektórego człowieka bogatego pole obfity urodzaj przyniosło.

17 I rozmyślał sam w sobie, mówiąc: Cóż uczynię, gdyż nie mam, gdzie bym zgromadził urodzaje moje?

18 I rzekł: To uczynię: Rozwalę gumna moje, a większe pobuduję i zgromadzę tam wszystkie urodzaje moje i dobra moje;

19 I rzekę do duszy mojej: Duszo! masz wiele dóbr złożonych na wiele lat; odpocznijże, jedz, pij, bądź dobrej myśli.

20 Ale mu rzekł Bóg: O głupi, tej nocy upomnę się duszy twojej od ciebie, a to, coś nagotował, czyjeż będzie?

21 Takci jest, który sobie skarbi, a nie jest w Bogu bogaty.

22 I rzekł do uczniów swoich: Dlatego powiadam wam, nie troszczcie się o żywot wasz, co byście jedli, ani o ciało, czem byście się przyodziewali.

23 Zacniejszy jest żywot, niż pokarm, a ciało, niż odzienie.

24 Przypatrzcie się krukom, iż nie sieją ani żną, i nie mają spiżarni, ani gumna, a wżdy je Bóg żywi; czemżeście wy zacniejsi niż ptacy?

25 I któż z was troskliwie myśląc, może przydać do wzrostu swego łokieć jeden?

26 Ponieważ tedy i najmniejszej rzeczy nie przemożecie, czemuż się o inne troszczycie?

27 Przypatrzcie się lilijom, jako rosną, nie pracują, ani przędą; a powiadam wam, że ani Salomon we wszystkiej sławie swojej nie był tak przyodziany, jako jedna z tych.

28 A jeźliże trawę, która dziś jest na polu, a jutro będzie w piec wrzucona, Bóg tak przyodziewa, jakoż daleko więcej was, o małowierni!

29 Wy tedy nie pytajcie się, co byście jeść, albo co byście pić mieli, ani wysoko latajcie myślami waszemi.

30 Albowiem tego wszystkiego narody świata szukają; aleć Ojciec wasz wie, że tego potrzebujecie.

31 Owszem szukajcie królestwa Bożego, a to wszystko będzie wam przydane.

32 Nie bój się, o maluczkie stadko! albowiem się upodobało Ojcu waszemu, dać wam królestwo.

33 Sprzedawajcie majętności wasze, a dawajcie jałmużnę; gotujcie sobie mieszki, które nie wiotszeją, skarb, którego nie ubywa w niebiesiech, gdzie złodziej przystępu nie ma, ani mól psuje.

34 Bo gdzie jest skarb wasz, tam będzie i serce wasze.

35 Niech będą przepasane biodra wasze, i świece zapalone.

36 A wy bądźcie podobni ludziom oczekującym pana swego, ażeby się wrócił z wesela, żeby gdyby przyszedł, a zakołatał, wnet mu otworzyli.

37 Błogosławieni oni słudzy, których gdy przyjdzie pan, czujących znajdzie; zaprawdę powiadam wam, iż się przepasze, a posadzi ich za stół, a przechadzając się, będzie im służył.

38 A jeźliby przyszedł o wtórej straży, i o trzeciej straży przyszedłliby, a tak by ich znalazł, błogosławieni są oni słudzy.

39 A to wiedzcie, iżby gdyby wiedział gospodarz, o której godzinie złodziej ma przyjść, wżdyby czuł, a nie dopuściłby podkopać domu swego.

40 Przetoż i wy bądźcie gotowi; bo o tej godzinie, o której się nie spodziewacie, Syn człowieczy przyjdzie.

41 I rzekł mu Piotr: Panie! do nasże mówisz to podobieństwo, czyli do wszystkich?

42 A Pan rzekł: Któryż tedy jest wierny szafarz i roztropny, którego Pan postanowi nad czeladzią swoją, aby im na czas wydawał obrok naznaczony?

43 Błogosławiony jest on sługa, którego gdyby przyszedł pan jego, znajdzie, że tak czyni;

44 Zaprawdę wam powiadam, że go nad wszystkiemi dobrami swojemi postanowi.

45 Ale jeźliby rzekł on sługa w sercu swojem: Odwłacza pan mój z przyjściem swojem, i począłby bić sługi i służebnice, a jeść, pić i opijać się;

46 Przyjdzie pan sługi onego dnia, którego się nie spodzieje, i godziny, której nie wie, i odłączy go, a część jego położy z niewiernymi.

47 Ten zasię sługa, który by znał wolę pana swego, a nie był gotowym, ani czynił według woli jego, wielce będzie karany;

48 Ale który nie znał, a czynił rzeczy godne karania, mniej plag odniesie; a od każdego, komu wiele dano, wiele się od niego upominać będą: a komu wiele powierzono, więcej będą chcieć od niego.

49 Przyszedłem, abym ogień puścił na ziemię, i czegoż chcę, jeźli już gore?

50 Aleć mam być chrztem ochrzczony; a jakom jest ściśniony, póki się to nie wykona.

51 Mniemacie, abym przyszedł, pokój dawać na ziemię? Bynajmniej, powiadam wam, ale rozerwanie.

52 Albowiem od tego czasu będzie ich pięć w domu jednym rozerwanych, trzej przeciwko dwom, a dwaj przeciwko trzem.

53 Powstanie ojciec przeciwko synowi, a syn przeciwko ojcu, matka przeciwko córce, a córka przeciwko matce, świekra przeciwko synowej swojej, a synowa przeciwko świekrze swojej.

54 Mówił też i do ludu: Gdy widzicie obłok wschodzący od zachodu, zaraz mówicie: Przychodzi gwałtowny deszcz; i tak bywa.

55 A gdy wiatr wiejący od południa, mówicie: Gorąco będzie; i bywa tak.

56 Obłudnicy! postawę nieba i ziemi rozeznawać umiecie, a tego czasu jakoż nie poznawacie?

57 Przeczże i sami przez się nie sądzicie, co jest sprawiedliwego?

58 Gdy tedy idziesz z przeciwnikiem swoim przed urząd, starajże się w drodze, abyś był wolen, by cię snać nie pociągnął przed sędziego, a sędzia by cię podał ceklarzowi, a ceklarz by cię wrzucił do więzienia.

59 Powiadam ci: Nie wynijdziesz stamtąd, póki byś nie oddał do ostatniego pieniążka.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Łukasza 12

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Łukasza 12:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Nic skrytego” — Proroctwo to odnosi się tak do sądu narodów, jak i do sądu indywidualnego.

„Objawione” — "Apokalupto", znaczy odkryte, zasłona zdjęta i dlatego niewierni szafarze władzy i bogactwa, chociaż nie wierzą, jednak boją się sądu.

„Dowiedzieć miano” — W Tysiącleciu, gdy morderca spotka się ze swoją ofiarą, dłużnik ze swoim wierzycielem, a złodziej z tym, którego okradł, zaś oszczerca z tym, na którego rzucił oszczerstwo.

Epifania i Bazylea:

„Boć nie jest nic skrytego, co by objawione być nie miało, ani tajemnego czego by się dowiedzieć nie miano” — Wyjawienie zła we wszelkich sprawach życia jest objawieniem pracy sądzenia Wtórego Przyjścia naszego Pana. (TP 1973, s. 30)

Ewangelia Łukasza 12:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Ciało zabijają” — Skracają życie w tym biednym umierającym ciele.

Ewangelia Łukasza 12:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Kogo się bać” — Miłość doskonała wyrzuca bojaźń niewolniczą, ale nie bojaźń Pańską.

„Bójcie się tego” — Miejcie cześć i bojaźń dla Jehowy Boga, od którego pochodzi żywot wieczny.

„Piekielnego ognia” — Stracenie wszelkich nadziei przyszłego istnienia w "gehennie", wtórej śmierci, zupełnym wytraceniu.

Ewangelia Łukasza 12:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Włosy wasze” — Wy, którzy jesteście w przymierzu z Bogiem.

Ewangelia Łukasza 12:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto by mówił słowo” — Nieświadomie.

„Przeciw Duchowi Świętemu” — Złośliwie, przypisując, że to pochodzi ze złego źródła, lecz zaprzeczyć nie można, iż jest rzeczą dobrą i wolną od grzechu, samolubstwa lub ambicji.

„Nie będzie odpuszczone” — Lecz otrzyma odpowiednią karę.

Ewangelia Łukasza 12:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Niektóry z ludu” — Widział w nauce Jezusa jedynie to, co on mógł obrócić na swoją korzyść.

Ewangelia Łukasza 12:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale (Pan) mu rzekł” — Odmówił mieszania się w doczesne sprawy.

Ewangelia Łukasza 12:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto ma” — Ziemskie bogactwa poświęcone Bogu, jeżeli one nie zostały złożone na ołtarzu jako ofiara, ażeby była spożyta przez ogień przed Bogiem, nie ma wartości, a jest dowodem niedotrzymania ślubu, który powstanie przeciw nam w dniu sądu.

Ewangelia Łukasza 12:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Tak uczynię” — Postąpię według samolubstwa i skąpstwa.

Ewangelia Łukasza 12:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekę do duszy mojej” — Do siebie jako do istoty.

Ewangelia Łukasza 12:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Tej nocy upomną się” — Podczas ciemnej nocy czasu ucisku. Przy wejściu do nowego żywota (gdy wejdzie w życie Nowe Przymierze), okażesz się biednym odnośnie rzeczy materialnych.

„Czyjesz będzie?” — Zgromadzone skarby bogaczy. "Srebro ich i złoto nie będzie mogło wybawić ich w dzień popędliwości Pańskiej", Ezech.7:19.

Ewangelia Łukasza 12:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie troszczcie się” — Nie bądźcie niedbałymi, ani zanadto troskliwymi.

„O żywot wasz” — "Psyche", duszę, istotę.

Ewangelia Łukasza 12:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Przypatrzcie się krukom” — Nauczcie się z tych rzeczy, które Bóg stworzył.

Ewangelia Łukasza 12:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Tego potrzebujecie” — O rzeczy ziemskie nie potrzebujecie prosić, bo Pan Bóg nie da wam cierpieć głodu w Jego służbie.

Ewangelia Łukasza 12:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Będzie wam przydane” — Będziecie zaopatrzeni w miarę potrzeby (lecz do tego potrzebna jest silna wiara i ufność).

Epifania i Bazylea:

„a to wszystko” — pokarm, napój, odzież — doczesne rzeczy jakich potrzebujemy. (TP 1966, s. 35)

Ewangelia Łukasza 12:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Maluczkie stadko” — Gromadka świętych zebrana stąd i zowąd podczas wieku ewangelicznego. Małe Stadko to drogocenne klejnoty wybrane przez Pana. Jest to stosunkowo mała część w porównaniu do nominalnego chrześcijaństwa, bo na 1716 wierzących, przypada jeden, co składa ze siebie ofiarę. Dlatego święci nie mogą być tą wielką armią, która ma zniszczyć chrześcijaństwo.

„Upodobało się Ojcu” — "Sam Ojciec miłuje was", Jan 16:27. "Pierzem swoim okryje cię, a pod skrzydłami Jego bezpiecznym będziesz", Ps.91:4.

„Dać wam” — Tym, którzy najprzód uczynili postanowienie być posłusznymi Bogu i prowadzić życie świętobliwe, a następnie uczynili zupełne z siebie poświęcenie i rzeczy ziemskie oddali w zamian za duchowe.

„Królestwo” — "Abyście jedli i pili za stołem w Królestwie moim i siedzieli na stolicach", Łuk.22:30.

Ewangelia Łukasza 12:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Dawajcie jałmużnę” — Postępując roztropnie jako przystoi na szafarzy Bożych.

Ewangelia Łukasza 12:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Przepasane biodra” — Reprezentuje ustawiczną czujność i czynność ludu Bożego.

„Świece zapalone” — Światło Słowa Bożego zasycane przez olej ducha świętego i trzymane w dobrym stanie, przez badanie i właściwe rozbieranie go. "Wy jesteście światłością świata", Mat.5:14.

Ewangelia Łukasza 12:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Oczekującym Pana” — Jezusa przy wtórym Jego przyjściu (według chronologii biblijnej od roku 1874 n.e.).

„Ażby się wrócił” — "Analuzai", podobnie jak jest wyrażone u Filipensów 1:23, "pragnąc być rozwiązany".

„A zakołatał” — Przez żywe słowo lub drukowane dowody, że prorocze czasy wypełniły się. Słudzy nie mogą wiedzieć najprzód, lecz mogą wiedzieć, gdy nastaje chwila przyjścia, mimo to, że nie widzą (literalnym okiem Jego osoby, lecz widzą wiarą potwierdzoną przez wydarzenia światowe). To kołatanie rozpoczęło się od roku 1875 i trwa dotąd. "Oto stoję u drzwi (serca twego) i kołaczę; jeśli ktoś usłyszy głos mój i otworzy drzwi, wstąpię do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną", Obj.3:20.

Ewangelia Łukasza 12:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Czuwających znajdzie” — Gdy zrozumieją rozwijanie się planu Bożego, jako znaku obecności Pana.

„Przepasze się” — Stanie się ich sługą (że przez moc ducha będzie ich rozwijał w mądrości ku przyszłemu dziełu z ludzkością).

„Posadzi ich” — W domu uczty (w czasie Wieczerzy Barankowej).

„Za stołem” — O czym świat nie ma pojęcia. Lud Boży tu, na ziemi, ma już przedsmak tego wszystkiego o rzeczach, które się rozwijają i które mają nadejść.

„Będzie im służył” — Co się tyczy znajomości o Jego chwalebnej naturze, celu i sposobu Jego wtórej obecności, różne zarysy czasów w planie Bożym, dzieła żniwa i czasu wielkiego ucisku.

Ewangelia Łukasza 12:38

Paruzja (C.T. Russell):

„O trzeciej straży” — Gdy bardzo mało ludzi nie śpi.

Ewangelia Łukasza 12:39

Paruzja (C.T. Russell):

„A to wiedzcie” — Rozumiejcie przyczynę, dlaczego czasy wtórej obecności Pana były trzymane w takim sekrecie, ukryte pod symbolami i w przypowieściach.

„Gdyby wiedział gospodarz” — Szatan i jego słudzy.

„Domu” — Stary układ społeczny.

„Złodziej” — Ten, co przychodzi po cichu, nie znany (nikomu obcemu) i bez ostentacji (bez zwrócenia na siebie uwagi).

„Podkopać” — Włamać się.

Ewangelia Łukasza 12:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Niespodziewanie” — Pańskie kołatanie było pierwszym znakiem Jego obecności, a to wypełniło się literalnie (za pośrednictwem proroctw i gdy czas się ku temu zbliżył, byli tacy, którzy zaczęli mówić o wtórym przyjściu Pana, jak na przykład Miller na 30 lat przed faktem obecności Jego, wyczekując z innymi w białych szatach, że Go mieli zobaczyć literalnie, zapominając o tym, że On powiedział, iż Go więcej nikt oglądać nie będzie w taki sposób, jak za pierwszym razem i w czasie wniebowstąpienia, też było o Nim powiedziane, że uczniowie, naśladowcy Pana mieli Go widzieć powracającego w taki sam sposób, w jaki odszedł, to znaczy, że nikt z ludzi poza wybranymi uczniami tego wydarzenia nie widział i tak jest obecnie, że świat ludzkości nic o tym nie wie, ani różni nauczyciele religijni też nic nie wiedzą i wyczekują Go, że Go zobaczą tak, jak za pierwszej Jego obecności, a to nie jest prawdą i dlatego stale siebie i innych zwodzą), ponieważ o wtórym przyjściu Jezusa nikt naprzód dokładnie nie wiedział.

Ewangelia Łukasza 12:42

Paruzja (C.T. Russell):

„Któryż tedy” — W czasie żniwa.

„Jest wierny szafarz” — Roztropny sługa Pański.

„Pokarm na czasie” — Prawdę na czasie. Czy możemy przypuszczać, ażeby Pan postanowił takiego sługę, który by przez swoje milczenie podtrzymywał, lub (jak papież, albo inny z jakiejś sekty) głosił naukę o wiecznych mękach?

Epifania i Bazylea:

„nad czeladzią swoją” — jako Pański przedstawiciel i kierownik dzieła Kościoła. (TP 1935, s. 103)

Ewangelia Łukasza 12:43

Paruzja (C.T. Russell):

„Błogosławiony on sługa” — Ten sługa, który nie miał być swych współsług, lecz okaże się wiernym i pokornym w traktowaniu ich, jak i wszystkich "domowników", którzy przez niego (przez onego wiernego sługę) otrzymali "pokarm na czas słuszny".

„Przyszedł pan jego” — Greckie słowo "erchomai" znaczy: przybyć, przyszedł.

„Zastał tak czyniącego” — W wierności szafarstwa.

Ewangelia Łukasza 12:44

Paruzja (C.T. Russell):

„Postanowi go” — Naznaczy go dozorcą.

„Nad dobrami swoimi” — Nad wielkimi zapasami Prawdy Bożej.

Epifania i Bazylea:

„nad wszystkimi dobrami swojemi postanowi” — jako szafarza nauk biblijnych. (TP 1935, s. 103) Zatem wszyscy byli zżęci i służyli pod jego kierownictwem przed 31 październikiem 1916 roku. (TP 1961, s. 88)

Ewangelia Łukasza 12:45

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeśliby on sługa” — Stał się złym i utracił wiarę.

„Że odwłacza Pan” — I że nie jest obecny (od roku 1874).

„Począłby bić” — Sprzeciwiać się.

„Sługi” — Tych, co wiernie głosić będą obecność Pana.

„Upijać się” — Fałszywymi naukami.

Epifania i Bazylea:

„i począłby ... jeść pić i opijać się” — jest to ostrzeżenie dla "Onego sługi", aby zważał na siebie bardzo starannie, by w swoich badaniach trzymał się przeszłej Prawdy i przyjmował tylko postępującą Prawdę i żeby nie pozwalał błędowi dostać się do jego wiary i nauk, co by sprawiło, że tak jak człowiek pijany potaczałby się w jedną i w drugą stronę w doktrynie i praktyce. (TP 1926, s. 10)

Ewangelia Łukasza 12:46

Paruzja (C.T. Russell):

„Przyjdzie” — Greckie słowo "heko" znaczy: przyszedł.

„Odłączy go” — Odrzuci go, żeby więcej nie był tym sługą, któremu było powierzone rozdawanie Prawdy, jaka jest na czasie w czasie żniwa.

Ewangelia Łukasza 12:47

Paruzja (C.T. Russell):

„Wolę pana swego” — Poświęcił się ją czynić.

„Wielce będzie karany” — W Tysiącleciu wyrzuty sumienia lub inna kara. Karanie srogie odniosą ci, którzy w doczesnym życiu puszczali wodze swym namiętnościom, a które zostaną w naturalny sposób ukrócone, gdy znajdą się pod rządem laski żelaznej.

Epifania i Bazylea:

„Ten zasię sługa, któryby znał wolę pana swego, a nie był gotowym ani czynił według woli jego, wielce będzie karany” — są trzy rodzaje grzechu: (TP 1968, s. 62,63) 1) Grzechy wynikające ze słabości lub z ignorancji, albo z obydwóch rzeczy nazywane czasami grzechami powszednimi. (TP 1968, s. 62,63) 2) Grzechy, które są zupełnie samowolne, nazywane czasem grzechami śmiertelnymi. (TP 1968, s. 62,63) 3) Grzechy częściowo dobrowolne a częściowo wynikające ze słabości lub ignorancji, albo też z ignorancji i słabości nazywane czasami grzechami mieszanymi. (TP 1968, s. 62,63) Werset ten mówi o trzecim rodzaju grzechów. (TP 1968, s. 62,63) Ogólnie są cztery sposoby popełnienia grzechu: (TP 1968, s. 62,63) 1) Myślą. (1 Moj. 6:5); (Przyp.30:32); (Izaj. 59:7). (TP 1968, s. 62,63) 2) Pragnieniem. (Mat. 5:28). (TP 1968, s. 62,63) 3) Mową. (Jak. 3:2). (TP 1968, s. 62,63) 4) Uczynkiem ( Jana 3:19). (TP 1968, s. 62,63)

Ewangelia Łukasza 12:48

Paruzja (C.T. Russell):

„Komu wiele dano” — Chrześcijaństwo otrzymało wiele różnych przywilejów, od których narody pogańskie otrzymywały wiele różnych korzyści.

Epifania i Bazylea:

„rzeczy godne karania” — są trzy rodzaje grzechu: (TP 1968, s. 62,63) 1) Grzechy wynikające ze słabości lub z ignorancji, albo z obydwóch rzeczy nazywane czasami grzechami powszednimi. (TP 1968, s. 62,63) 2) Grzechy, które są zupełnie samowolne, nazywane czasem grzechami śmiertelnymi. (TP 1968, s. 62,63) 3) Grzechy częściowo dobrowolne a częściowo wynikające ze słabości lub ignorancji, albo też z ignorancji i słabości nazywane czasami grzechami mieszanymi. (TP 1968, s. 62,63) Werset ten mówi o pierwszym rodzaju grzechów. (TP 1968, s. 62,63) Ogólnie są cztery sposoby popełnienia grzechu: (TP 1968, s. 62,63) 1) Myślą. (1 Moj. 6:5); (Przyp.30:32); (Izaj. 59:7). (TP 1968, s. 62,63) 2) Pragnieniem. (Mat. 5:28). (TP 1968, s. 62,63) 3) Mową. (Jak. 3:2). (TP 1968, s. 62,63) 4) Uczynkiem ( Jana 3:19). (TP 1968, s. 62,63)

Ewangelia Łukasza 12:50

Paruzja (C.T. Russell):

„Chrztem” — Śmierci, gdy osiągnął trzydziesty rok życia.

„Jakom ściśniony” — W trudnościach przez trzy i pół roku.

Epifania i Bazylea:

„a jakom jest ściśniony” — w trudności. (TP 1981, s. 18)

„chrztem” — śmiercią. (TP 1939, s. 22) chrztem w śmierć, który skończył się następnego dnia. (TP 1981, s. 18)

Ewangelia Łukasza 12:51

Paruzja (C.T. Russell):

„Abym przyszedł” — W czasie żniwa Wieku Żydowskiego lub Wieku Ewangelii.

„Ale rozerwanie” — Między tymi, co umiłowali Prawdę, a drugimi, członkami rodziny. Takie rozerwania są nieuniknione, ponieważ dzieci ciemności prowadzą ustawiczną walkę przeciw dzieciom światłości.

Ewangelia Łukasza 12:53

Epifania i Bazylea:

„Powstanie” — głównie odnosi się do nieporozumienie pomiędzy członkami naturalnych rodzin z powodu przyjęcia Prawdy przez niektórych ich członków. (TP 1932, s. 79)

Ewangelia Łukasza 12:56

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozeznawać” — Jesteście nawet na drodze do sądu.

Ewangelia Łukasza 12:58

Paruzja (C.T. Russell):

„Z przeciwnikiem” — Prawo Zakonu, które potępiło wszystkich.

„Przed urząd” — Sprawiedliwy sąd Boży.

„Abyś był wolny” — Przez przyjęcie ofiary danej przez Chrystusa.

„Sędziego” — Bóg Jehowa.

„Ceklarzowi” — Strażnikowi, władzy wykonawczej.

„Do więzienia” — Stan niełaski.

Ewangelia Łukasza 12:59

Paruzja (C.T. Russell):

„Ostatniego pieniążka” — Utrata głównych błogosławieństw, które najpierw dane były Żydom i następny okres 1845 lat niełaski, która rozpoczęła się w roku 33, a skończyła się w 1878.

Literatura o rozdziale Ewangelia Łukasza 12

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Łukasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.