Dzieje Apostolskie 8

Dzieje Apostolskie, rozdział 8 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (40 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Dzieje Apostolskie 8 — Biblia Gdańska

1 A Saul zezwolił na zabicie jego. I wszczęło się onegoż czasu wielkie prześladowanie przeciwko zborowi, który był w Jeruzalemie, i rozproszyli się wszyscy po krainach ziemi Judzkiej i Samaryi, oprócz Apostołów.

2 I pogrzebli Szczepana mężowie bogobojni i uczynili nad nim płacz wielki.

3 A Saul niszczył zbór, wchodząc w domy, a wywłóczając męże i niewiasty, podawał je do więzienia.

4 A ci, którzy byli rozproszeni, chodzili opowiadając słowo Boże.

5 Lecz Filip zaszedłszy do miasta Samaryjskiego, opowiadał im Chrystusa.

6 A lud miał wzgląd jednomyślnie na to, co Filip mówił, słuchając i widząc cuda, które czynił.

7 Albowiem duchy nieczyste od wielu tych, którzy je mieli, wołając głosem wielkim wychodziły, a wiele powietrzem ruszonych i chromych uzdrowieni są.

8 I stała się radość wielka w onem mieście.

9 A niektóry mąż, imieniem Szymon, był przedtem w onem mieście bawiący się nauką czarnoksięską i lud Samaryjski mamił, powiadając się być czymś wielkim.

10 Na którego się oglądali wszyscy od najmniejszego aż do największego, mówiąc: Tenci jest ona moc Boża wielka.

11 A oglądali się nań przeto, iż je od niemałego czasu mamił czarnoksięstwy swemi.

12 A gdy uwierzyli Filipowi, opowiadającemu królestwo Boże i imię Jezusa Chrystusa, chrzcili się mężowie i niewiasty.

13 Tedy i sam Szymon uwierzył, a ochrzciwszy się, trzymał się Filipa, a widząc cuda i mocy wielkie, które się działy, zdumiewał się.

14 A usłyszawszy Apostołowie, którzy byli w Jeruzalemie, iż Samaryja przyjęła słowo Boże, posłali do nich Piotra i Jana.

15 Którzy tam przyszedłszy, modlili się za nimi, aby przyjęli Ducha Świętego.

16 (Albowiem jeszcze był na żadnego z nich nie zstąpił; ale tylko pochrzczeni byli w imię Pana Jezusowe.)

17 Tedy na nie wkładali ręce, a oni przyjmowali Ducha Świętego.

18 A ujrzawszy Szymon, że przez wkładanie rąk apostolskich był dawany Duch Święty, przyniósł im pieniądze.

19 Mówiąc: Dajcie i mnie tę moc, aby ten, na któregokolwiek bym ręce włożył, wziął Ducha Świętego.

20 I rzekł mu Piotr: Pieniądze twoje niech z tobą będą na zginienie, żeś mniemał, żeby dar Boży miał być za pieniądze nabywany.

21 Nie masz w tej rzeczy cząstki, ani losu, gdy serce twoje nie jest proste przed obliczem Bożem.

22 Przetoż pokutuj z tej twojej złości, a proś Boga; ować snać będzie odpuszczony ten zamysł serca twego.

23 Albowiem cię widzę być w gorzkości żółci i w związce nieprawości.

24 Odpowiedziawszy tedy Szymon, rzekł: Módlcie się wy za mną Panu, aby na mię nic nie przyszło z tych rzeczy, któreście powiedzieli.

25 A tak oni oświadczywszy i opowiedziawszy słowo Pańskie, wrócili się do Jeruzalemu i w wielu miasteczkach Samarytańskich Ewangieliję opowiadali.

26 Lecz Anioł Pański rzekł do Filipa, mówiąc: Wstań, a idź ku południowi na drogę, która od Jeruzalemu idzie ku Gazie, która jest pusta.

27 A on wstawszy, szedł. A oto mąż Murzyn rzezaniec, komornik królowej murzyńskiej Kandaces, który był nad wszystkiemi skarbami jej, a przyjechał był do Jeruzalemu, aby się modlił;

28 I wracał się, siedząc na wozie swoim, a czytał Izajasza proroka.

29 I rzekł Duch Filipowi: Przystąp, a przyłącz się do tego wozu.

30 A przybieżawszy Filip, usłyszał go czytającego Izajasza proroka i rzekł: Rozumieszże, co czytasz?

31 A on rzekł: Jakoż mogę rozumieć, jeźliby mi kto nie wyłożył? I prosił Filipa, a wstąpił i siedział z nim.

32 A miejsce onego Pisma, które czytał, to było: Jako owca ku zabiciu wiedziony jest, a jako baranek niemy przed tym, który go strzyże, tak nie otworzył ust swoich;

33 W uniżeniu jego sąd jego zniesiony jest, a rodzaj jego któż wypowie? albowiem zniesiony był z ziemi żywot jego.

34 A odpowiadając rzezaniec Filipowi, rzekł: Proszę cię, o kim to prorok mówi? Sam o sobie, czyli o kim innym?

35 Tedy otworzywszy Filip usta swe, a począwszy od tego Pisma, opowiadał mu Jezusa.

36 A gdy jechali drogą, przyjechali nad jednę wodę. Tedy rzekł rzezaniec: Otóż woda! Cóż na przeszkodzie, abym nie miał być ochrzczony?

37 I rzekł Filip: Jeźliż wierzysz z całego serca, wolnoć. A on odpowiedziawszy, rzekł: Wierzę, iż Jezus Chrystus jest Syn Boży.

38 I kazał stanąć wozowi; i zstąpili obadwaj w wodę, Filip i rzezaniec, i ochrzcił go.

39 A gdy wystąpili z wody, porwał Filipa Duch Pański i nie widział go więcej rzezaniec, ale jechał drogą swoją, radując się.

40 A Filip aż w Azocie jest znaleziony, a chodząc kazał Ewangieliję po wszystkich miastach, aż przyszedł do Cezaryi.

Komentarz do rozdziału: Dzieje Apostolskie 8

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Dzieje Apostolskie 8:1

Paruzja (C.T. Russell):

„A Saul” — Człowiek szczery, energiczny, czynny. Zdaje się, że Pan Bóg tego wymaga do swojej służby.

„Prześladowanie” — "A gdy was prześladować będą w tym mieście, uciekajcie do drugiego", Mat.10:23.

Dzieje Apostolskie 8:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Mężowie pobożni” — Którzy nie obawiali się, ani nie wstydzili przyznać się do zamordowanego Szczepana, jako swojego przyjaciela i brata.

Dzieje Apostolskie 8:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Słowo Boże” — W pierwotnym Kościele nie było takiego podziału wierzących jak dziś, na świeckich i duchownych. Wszyscy byli kaznodziejami opowiadającymi Słowo Boże.

Dzieje Apostolskie 8:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Lecz Filip” — On nie był apostołem, ale diakonem.

„Miasta Samarii” — To nie mogło być prędzej, aż się wypełnił siedemdziesiąty tydzień łaski dla Izraela.

Dzieje Apostolskie 8:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Szymon lud mamił” — Odpowiedni przedstawiciel nowoczesnych Christian Science.

Dzieje Apostolskie 8:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Mężowie i niewiasty” — Lecz nie dzieci były chrzczone.

Dzieje Apostolskie 8:13

Paruzja (C.T. Russell):

„I Szymon” — On przedstawia klasę, którą można liczyć na miliony w nominalnym kościele, a nawet i między posiadającymi Prawdę.

„Uwierzył” — Przyłączył się do wierzących z konieczności.

„Trzymał się” — Jako członek nominalnego kościoła, a nie prawdziwego.

Dzieje Apostolskie 8:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Posłali Piotra i Jana” — Za kolporterami szły Wykłady Pisma Świętego, Strażnice i tym podobna literatura. Przed zesłaniem ducha świętego ten sam apostoł, Jan, chciał sprowadzić ogień z nieba na tych samych ludzi i ich miasta.

Dzieje Apostolskie 8:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Ducha świętego” — W postaci "daru". Filip nie posiadał władzy udzielania.

Dzieje Apostolskie 8:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Wkładali ręce” — Nie w tym celu, by mogli głosić Ewangelię, lecz udzielali darów ducha świętego.

Epifania i Bazylea:

„Tedy na nie wykładali ręce” — włożenie rąk w Biblii ma trzy znaczenia: (TP 1938, s. 70,71) 1/ reprezentacja (tzn, że ten na kogo wkładam ręce reprezentuje mnie 3Moj.8:14; 16:21), (TP 1938, s. 70,71) 2/ udzielanie władzy lub daru (1Tym.4:14; 2Tym.1:6; Żyd.6:2), (TP 1938, s. 70,71) 3/ zatwierdzenie, rekomendację, ręczenie za, gwarantowanie za (4Moj.8:10; 1Tym.5:22). (TP 1938, s. 70,71) W tym wierszu włożenie rąk występuje w drugim znaczeniu. (TP 1938, s. 70,71)

Dzieje Apostolskie 8:18

Epifania i Bazylea:

„wykładanie rąk” — włożenie rąk w Biblii ma trzy znaczenia: (TP 1938, s. 70,71) 1/ reprezentacja (tzn, że ten na kogo wkładam ręce reprezentuje mnie 3Moj.8:14; 16:21), (TP 1938, s. 70,71) 2/ udzielanie władzy lub daru (1Tym.4:14; 2Tym.1:6; Żyd.6:2), (TP 1938, s. 70,71) 3/ zatwierdzenie, rekomendację, ręczenie za, gwarantowanie za (4Moj.8:10; 1Tym.5:22). (TP 1938, s. 70,71) W tym wierszu włożenie rąk występuje w drugim znaczeniu. (TP 1938, s. 70,71)

Dzieje Apostolskie 8:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Serce nie jest szczere” — Posiadane przez Szymona "dary" nie miały znaczyć posiadanie pieczęci.

Dzieje Apostolskie 8:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekł do Filipa anioł” — Możebne, iż we śnie.

Dzieje Apostolskie 8:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Wstawszy szedł” — To nie mogło być prędzej, aż się wypełnił siedemdziesiąty tydzień łaski dla Izraela.

„Mąż murzyn” — Z Etiopii, który był wybrany przez Boga, ażeby wprowadził Ewangelię do Afryki.

Dzieje Apostolskie 8:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Duch rzekł” — Bóg mocą swoją natchnął umysł Filipa do wykonywania woli Bożej.

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Duch Filipowi: Przystąp, a przyłącz się do tego wozu” — Boskie usposobienie w Filipie wzbudziło w nim pragnienie do wygłoszenia świadectwa urzędnikowi etiopskiemu. (TP 1986, s. 92)

Dzieje Apostolskie 8:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozumiesz co?” — Wielu z ludu Bożego używa dużo taktu w przedstawianiu Ewangelii.

Dzieje Apostolskie 8:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Jakoż mogę” — To wskazuje na pokorę, która jest bardzo cenną przed obliczem Bożym.

Dzieje Apostolskie 8:34

Paruzja (C.T. Russell):

„A rzezaniec” — Nie pytał Filipa czy był ordynowany na pastora, księdza lub kaznodzieję, albo do jakiej należał on sekty czy kościoła.

Dzieje Apostolskie 8:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy Filip” — To nam pokazuje Bożą metodę: najprzód uzdolniony odpowiednio do tego brat wybiera tekst za Słowa Bożego i objaśnia go.

Dzieje Apostolskie 8:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekł Filip” — Tego wiersza nie ma w żadnym starym rękopisie.

Dzieje Apostolskie 8:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Zeszli obaj w wodę” — Filip nie powiedział do rzezańca, że pójdzie i przyniesie trochę wody w garści, by pokropić jego czoło.

Dzieje Apostolskie 8:39

Paruzja (C.T. Russell):

„Duch” — Moc, siła.

Literatura o rozdziale Dzieje Apostolskie 8

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Dzieje Apostolskie

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.