Dzieje Apostolskie 21

Dzieje Apostolskie, rozdział 21 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (40 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Dzieje Apostolskie 21 — Biblia Gdańska

1 A gdyśmy odjechali, rozstawszy się z nimi, prosto jadąc, przyjechaliśmy do Kou, a nazajutrz do Rodu, a stamtąd do Patary.

2 A tam znalazłszy okręt, który miał płynąć do Fenicyi, wsiadłszy weń, jechaliśmy.

3 A gdy się nam ukazał Cypr, tedy zostawiwszy go po lewej stronie, płynęliśmy do Syryi i przypłynęliśmy do Tyru; albowiem tam z okrętu towary składać miano.

4 A znalazłszy uczniów, zamieszkaliśmy tam siedm dni; którzy mówili Pawłowi przez ducha, aby nie chodził do Jeruzalemu.

5 A gdyśmy przemieszkali one dni, wyszedłszy, poszliśmy, a wszyscy nas prowadzili z żonami i z dziatkami aż za miasto, a klęknąwszy na kolana na brzegu, modliliśmy się.

6 A pożegnawszy się jedni z drugimi, wstąpiliśmy w okręt, a oni się wrócili do domu.

7 A my odprawiwszy płynienie z Tyru, przypłynęliśmy do Ptolemaidy, a pozdrowiwszy braci, zamieszkaliśmy u nich przez jeden dzień.

8 A nazajutrz wyszedłszy Paweł i my, którzyśmy z nim byli, przyszliśmy do Cezaryi, a wszedłszy w dom Filipa Ewangielisty, który był jeden z onych siedmiu, zostaliśmy u niego.

9 A ten miał cztery córki panny, które prorokowały.

10 A gdyśmy tam przez niemało dni zamieszkali, przyszedł z Judzkiej ziemi prorok niektóry, imieniem Agabus.

11 Ten przyszedłszy do nas i wziąwszy pas Pawła, a związawszy sobie ręce i nogi, rzekł: To mówi Duch Święty: Męża, którego jest ten pas, tak zwiążą w Jeruzalemie Żydowie i podadzą go w ręce poganom.

12 A gdyśmy to usłyszeli, prosiliśmy i my i ci, którzy na onem miejscu byli, aby on nie chodził do Jeruzalemu.

13 Tedy odpowiedział Paweł: Cóż czynicie płacząc i serce mi psując? Albowiem ja nie tylko być związanym, ale i umrzeć jestem gotowy w Jeruzalemie dla imienia Pana Jezusowego.

14 A gdy się on nie dał namówić, daliśmy pokój, mówiąc: Niech się stanie wola Pańska.

15 A po onych dniach, wziąwszy rzeczy swoje, szliśmy do Jeruzalemu.

16 A szli z nami i niektórzy uczniowie z Cezaryi, wiodąc z sobą tego, u któregośmy gospodą stać mieli, niejakiego Mnazona Cypryjczyka, starego ucznia.

17 A gdyśmy przyszli do Jeruzalemu, wdzięcznie nas bracia przyjęli.

18 A nazajutrz wszedł z nami Paweł do Jakóba, gdzie się byli wszyscy starsi zeszli.

19 Które pozdrowiwszy, rozpowiedział im wszystko porządnie, co Bóg uczynił między pogany przez usługę jego.

20 Co oni usłyszawszy, chwalili Pana i rzekli mu: Widzisz, bracie! jako jest wiele tysięcy Żydów, którzy uwierzyli; a ci wszyscy gorliwi są miłośnicy zakonu.

21 Ale o tobie wzięli sprawę, że odwodzisz od Mojżesza wszystkich tych Żydów, którzy są między pogany, mówiąc, że nie mają obrzezywać dziatek, ani mają chodzić według ustaw zakonnych.

22 Cóż tedy jest? Koniecznieć się musi zejść lud; bo usłyszą, żeś przyszedł.

23 A przetoż czyń to, coć mówimy; Mamy tu czterech mężów, którzy na sobie ślub mają;

24 Tych wziąwszy do siebie, oczyść się z nimi i uczyń nakład na nie, aby ogolili głowy; a poznają wszyscy, że to, co o tobie słyszeli, nic nie jest, ale że i ty sam chodzisz przestrzegając zakonu.

25 A o tych, którzy uwierzyli z pogan, myśmy pisali, stanowiąc, aby nic takowego nie zachowywali, tylko aby się wystrzegali tego, co jest ofiarowane bałwanom i od krwi, i od rzeczy dławionych, i od wszeteczeństwa.

26 Tedy Paweł wziąwszy z sobą one męże, nazajutrz oczyszczony będąc z nimi, wszedł do kościoła, opowiadając wypełnienie dni oczyszczenia, aż za każdego z nich oddana była ofiara.

27 A gdy się miało wypełnić siedm dni, niektórzy Żydowie z Azyi, ujrzawszy go w kościele, wzbudzili wszystek lud i wrzucili na niego ręce,

28 Wołając: Mężowie Izraelscy, ratujcie! Tenci to jest człowiek, który przeciwko ludowi i zakonowi, i miejscu temu wszystkich wszędy uczy, nadto i Greki wprowadził do kościoła, i splugawił to miejsce święte.

29 Albowiem przedtem widzieli z nim w mieście Trofima Efeskiego, o którym mniemali, żeby go Paweł wprowadził do kościoła.

30 I wzruszyło się miasto wszystko, i zbiegł się lud; a pojmawszy Pawła, wywlekli go precz z kościoła, a zatem zaraz drzwi zamkniono.

31 A gdy się starali, jakoby go zabili, dano znać hetmanowi wojska, iż się wzruszyło wszystko Jeruzalem.

32 Który zarazem wziąwszy z sobą żołnierze i setniki, przybieżał do nich. A oni ujrzawszy hetmana i żołnierze, przestali Pawła bić.

33 Tedy hetman przybliżywszy się, pojmał go i kazał go dwoma łańcuchami związać, i wywiadywał się, kto by był i co by uczynił?

34 A jedni tak, drudzy inaczej między ludem wołali; a gdy się nic pewnego dla zgiełku dowiedzieć nie mógł, rozkazał go wieść do obozu.

35 A gdy był u wschodu, przydało się, że go prawie żołnierze nieśli dla gwałtu onego ludu.

36 Albowiem wielki lud szedł za nim, wołając: Zgładź go.

37 A gdy miał być Paweł prowadzony do obozu, rzekł hetmanowi: A godzi mi się co mówić do ciebie? A on rzekł: Umiesz po grecku?

38 I nie tyżeś jest on Egipczanin, któryś przed temi dniami uczynił rozruch i wywiodłeś na puszczę cztery tysiące mężów zbójców?

39 A Paweł rzekł: Jamci jest człowiek Żyd Tarseńczyk, mieszczanin nie z podłego miasta w Cylicyi: przetoż proszę cię, dopuść mi mówić do ludu.

40 A gdy on dopuścił, Paweł stojąc na wschodzie, skinął ręką na lud. A gdy było wielkie milczenie, uczynił rzecz do nich żydowskim językiem, mówiąc:

Komentarz do rozdziału: Dzieje Apostolskie 21

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Dzieje Apostolskie 21:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozstawszy się” — Paweł, Łukasz, Trofimus i Arystarch od braci w Efezie.

Dzieje Apostolskie 21:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Mówili przez ducha” — Wyrazili Pawłowi swoje życzenia, a Pan przez moc ducha swego dał im znać o cierpieniach jakie czekały Pawła w Jerozolimie.

Dzieje Apostolskie 21:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Z siedmiu” — Jeden z siedmiu diakonów wybranych pierwotnie w Jerozolimie.

Dzieje Apostolskie 21:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Mówi duch święty” — Przez dar prorokowania.

Dzieje Apostolskie 21:13

Paruzja (C.T. Russell):

„W Jerozolimie” — Postanowienie Pawła, aby tym razem jechać do Jerozolimy z dziękczynną ofiarą od braci nawróconych z pogan, aby tym sposobem zacieśnić więzy miłości wierzących, tak Żydów, jak i pogan.

Dzieje Apostolskie 21:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Wola Pańska” — Objawiona przez prorokowanie Agabusa.

Dzieje Apostolskie 21:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Starsi zeszli się” — Zapewne wtedy wszyscy błogosławili Tymoteuszowi, kładąc na niego swe ręce.

Dzieje Apostolskie 21:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Chwalili Pana” — Tradycja podaje, że wskutek tego wkrótce Andrzej udał się z misją do Scytii, Juda do Syrii, Tomasz do Persji, a Piotr do Babilonu i Rzymu.

„Widzisz, bracie” — Nie tytułowali go "wielebnym" lub "ekscelencją".

Dzieje Apostolskie 21:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Czyń to” — Można wnosić, że wszyscy apostołowie przyszli do przekonania, że przez tego rodzaju postępek uznawali zacność świątyni i sprawowane w niej obrządki, nie będąc nagannymi, to jednak nie dawały żadnej zasługi tym, co je zachowywali. Wynik z tego prawdopodobnie był potrzebny do osiągnięcia potrzebnej nauki.

„Ślub na sobie” — Ślub nazarejski wyobraża poświęcenie się i pobożność ludu, pozafigura którego będzie sprawowana w Tysiącleciu w ludzkości.

Dzieje Apostolskie 21:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Uczyń nakład” — (Pokryj koszty). Przez złożenie pewnej ofiary za każdego na potrzeby świątyni.

Dzieje Apostolskie 21:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Nic takowego” — Nie zważali na to, że byli pod Prawem Przymierza.

Dzieje Apostolskie 21:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Oczyszczony będąc” — Było to właściwe, ponieważ był Żydem.

Dzieje Apostolskie 21:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Mężowie izraelscy” — Przedstawiciele dwunastu pokoleń.

Dzieje Apostolskie 21:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Pawła bić” — To doświadczenie wiary Pawła miało miejsce około Wielkanocy, czas, w którym lud Boży zdaje się przechodzić największe niebezpieczeństwo potknięcia się i upadku.

Dzieje Apostolskie 21:39

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie z podłego miasta” — Miastami, które stały wyżej od Tarsu pod względem nauki i sztuk pięknych, były Aleksandria i Ateny.

„Dopuść mi mówić” — Apostoł Paweł nigdy nie opuścił sposobności głoszenia Ewangelii, czy to było w porze dla niego korzystnej, lub niekorzystnej. Na przykład w tej okoliczności, gdy musiał czuć się osłabionym po ubiczowaniu go.

Literatura o rozdziale Dzieje Apostolskie 21

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Dzieje Apostolskie

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.