Dzieje Apostolskie 13

Dzieje Apostolskie, rozdział 13 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (52 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Dzieje Apostolskie 13 — Biblia Gdańska

1 A byli w Antyjochii we zborze, który tam był, niektórzy prorocy i nauczyciele, jako Barnabasz i Symeon, którego zwano Niger, i Lucyjus Cyrenejczyk, i Manahen, który był wychowany z Herodem Tetrarchą, i Saul.

2 A gdy oni służbę Pańską jawnie odprawiali i pościli, rzekł im Duch Święty: Odłączcie mi Barnabasza i Saula do tej sprawy, do którejm ich powołał.

3 Tedy poszcząc i modląc się, i wkładając na nie ręce, odprawili je.

4 Oni tedy wysłani będąc od Ducha Świętego, przyszli do Seleucyi, a stamtąd płynęli do Cypru.

5 A gdy byli w Salaminie, opowiadali słowo Boże w bóżnicach żydowskich, a mieli z sobą i Jana do usługi.

6 A przeszedłszy onę wyspę aż do Pafu, znaleźli tam jakiegoś czarnoksiężnika, fałszywego proroka, Żyda, któremu imię było Barjezus.

7 Który był przy zacnym staroście, Sergijuszu Pawle, mężu roztropnym. Ten przyzwawszy Barnabasza i Saula, pragnął słuchać słowa Bożego.

8 Lecz się im sprzeciwił Elimas, on czarnoksiężnik, (albowiem się tak wykłada imię jego), starając się, jakoby starostę od wiary odwrócił:

9 Tedy Saul, (którego zowią i Pawłem) napełniony będąc Ducha Świętego, a pilnie na niego patrząc,

10 Rzekł: O pełny wszelkiej zdrady i wszelkiej przewrotności, synu dyjabelski, nieprzyjacielu wszelkiej sprawiedliwości! nie przestanieszże podwracać prostych dróg Pańskich?

11 A oto teraz ręka Pańska nad tobą: i będziesz ślepym, nie widząc słońca aż do czasu. A zarazem przypadła na niego chmura i ciemność, a błąkając się szukał, kto by go wiódł za rękę.

12 Tedy widząc starosta, co się stało, uwierzył, zdumiewając się nad nauką Pańską.

13 A puściwszy się z Pafu Paweł i ci, którzy z nim byli, przyszli do Pergi Pamfiliejskiej. A Jan odszedłszy od nich, wrócił się do Jeruzalemu.

14 A oni odszedłszy z Pergi, przyszli do Antyjochii Pisydejskiej, a wszedłszy do bóżnicy w dzień sobotni, usiedli.

15 A po przeczytaniu zakonu i proroków, posłali do nich przełożeni bóżnicy, mówiąc: Mężowie bracia! macieli wolę jakie napominanie uczynić do ludu, mówcie.

16 Tedy powstawszy Paweł, a ręką skinąwszy rzekł: Mężowie Izraelscy i którzy się boicie Boga! słuchajcie:

17 Bóg ludu tego Izraelskiego wybrał ojców naszych i wywyższył lud, gdy byli przychodniami w ziemi egipskiej, i w ramieniu wyciągnionem wywiódł je z niej.

18 I przez czas czterdziestu lat znosił obyczaje ich na puszczy.

19 A wygładziwszy siedm narodów w ziemi Chananejskiej, losem rozdzielił między nie onę ziemię ich.

20 A potem około czterysta i pięćdziesiąt lat dawał im sędziów, aż do Samuela proroka.

21 A od onego czasu prosili o króla. I dał im Bóg Saula, syna Cysowego, męża z pokolenia Benjaminowego, przez lat czterdzieści.

22 A gdy go odrzucił, wzbudził im Dawida za króla, któremu też świadectwo wydawając powiedział: Znalazłem Dawida, syna Jessego, męża według serca mego, który będzie czynił wszystkę wolę moję.

23 Z jegoż nasienia Bóg według obietnicy wzbudził Izraelowi zbawiciela Jezusa.

24 Przed którego przyjściem kazał Jan chrzest pokuty wszystkiemu ludowi Izraelskiemu.

25 A gdy Jan dokonał biegu swego, rzekł: Kim mię być mniemacie? Nie jestem ja, ale oto idzie za mną, u którego nóg obuwia nie jestem godzien rozwiązać.

26 Mężowie bracia, synowie narodu Abrahamowego i którzy się między wami Boga boją! wamci słowo zbawienia tego posłane jest.

27 Albowiem ci, co mieszkają w Jeruzalemie i przełożeni ich, nie znając tego Jezusa i głosów prorockich, które przez każdy sabat bywają czytane, wypełnili je, osądziwszy go.

28 A żadnej przyczyny śmierci w nim nie znalazłszy, prosili Piłata, aby był zabity.

29 A gdy wykonali wszystko, co o nim było napisane, zdjąwszy go z drzewa, włożyli go do grobu.

30 Ale go Bóg wzbudził od umarłych.

31 Który widziany jest przez wiele dni od tych, którzy z nim pospołu przyszli z Galilei do Jeruzalemu, którzy są świadkami jego przed ludem.

32 I my wam opowiadamy tę obietnicę, która się ojcom stała, iż ją Bóg wypełnił nam, dziatkom ich, wzbudziwszy Jezusa.

33 Jako też w Psalmie wtórym napisane jest: Syn mój jesteś ty, jam ciebie dziś spłodził.

34 A iż go wzbudził od umarłych, aby się więcej nie wrócił do skażenia, tak powiedział: Dam wam święte dobrodziejstwa Dawidowe wierne.

35 Przeto i indziej powiada: Nie dasz Świętemu twemu widzieć skażenia.

36 Albowiemci Dawid za wieku swego usłużywszy woli Bożej, zasnął i przyłączony jest do ojców swoich, a widział skażenie.

37 Lecz ten, którego Bóg wzbudził, nie widział skażenia.

38 Niechże wam tedy będzie wiadomo, mężowie bracia, iż się wam przez tego opowiada odpuszczenie grzechów:

39 I od wszystkiego od czegoście nie mogli być przez zakon Mojżeszowy usprawiedliwieni, przez tego każdy wierzący usprawiedliwiony bywa.

40 A przetoż patrzcie, aby na was nie przyszło to, co powiedziano w prorokach:

41 Obaczcie wy wzgardziciele i dziwujcie się, a wniwecz się obróćcie; bo ja sprawuję sprawę za dni waszych, sprawę, której nie wierzycie, choćby wam kto o niej powiadał.

42 A gdy oni wychodzili z bóżnicy żydowskiej, prosili ich poganie, aby i w drugi sabat mówili do nich też słowa.

43 A po rozpuszczeniu zgromadzenia, poszło wiele Żydów i nabożnych nowowierników za Pawłem i Barnabaszem, którzy mówiąc do nich, radzili im, aby trwali w łasce Bożej.

44 A w drugi sabat niemal wszystko miasto się zgromadziło na słuchanie słowa Bożego.

45 Tedy Żydowie widząc lud, napełnieni są zazdrością i sprzeciwiali się temu, co Paweł powiadał, mówiąc przeciwko temu i bluźniąc.

46 A Paweł i Barnabasz, bezpiecznie mówiąc, rzekli: Wamci najpierwej miało być opowiadane słowo Boże; ale ponieważ je odrzucacie, a sądzicie się być niegodnymi żywota wiecznego, oto się obracamy do pogan.

47 Albowiem nam tak rozkazał Pan, mówiąc: Położyłem cię światłością poganom, abyś był zbawieniem aż do krajów ziemi.

48 A słysząc to poganie, radowali się i wielbili słowo Pańskie, i uwierzyli, ilekolwiek ich było sporządzonych do żywota wiecznego.

49 I roznosiło się słowo Pańskie po wszystkiej onej krainie.

50 A Żydowie poduszczali niewiasty nabożne i uczciwe, i przedniejsze w mieście; a wzbudzili prześladowanie przeciwko Pawłowi i przeciwko Barnabaszowi, i wygnali je z granic swoich.

51 A oni otrząsnąwszy proch z nóg swoich na nie, przyszli do Ikonii.

52 A uczniowie byli napełnieni radości i Ducha Świętego.

Komentarz do rozdziału: Dzieje Apostolskie 13

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Dzieje Apostolskie 13:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Niektórzy prorocy” — Prawdopodobnie posiadający dar prorokowania.

„I nauczyciele” — Każde zgromadzenie - "ecclesia" - powinno być, jak zbór w Antiochii, jak teologiczne seminarium, z którego uzdolnieni nauczyciele byliby wysyłani dla rozszerzania pola pracy.

Dzieje Apostolskie 13:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Pościli” — Ćwicząc swe ciało przez powstrzymywanie się od różnych przyjemności. Proste pożywienie, lub czasem zupełne powstrzymanie się od pokarmu, jest korzystne dla ludu Bożego, a szczególnie dla osób krwistych i popędliwych. Posty przestrzegane w Wieku Żydowskim, były typem na zaparcie samych siebie w Wieku Ewangelii.

„Duch święty” — Pan Bóg objawił swą wolę zapewne przez któregoś z onych proroków, jacy byli w zborze antiochijskim.

Dzieje Apostolskie 13:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Wkładając ręce” — Jako upoważnienie do prowadzenia zamierzonej pracy misyjnej.

Dzieje Apostolskie 13:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Mieli i Jana” — Jana Marka.

Dzieje Apostolskie 13:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Czarnoksiężnik” — Mający styczność ze złymi duchami.

Dzieje Apostolskie 13:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Synu diabelski” — Apostołowie wierzyli, że szatan jest osobą.

Dzieje Apostolskie 13:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Mężowie izraelscy” — Przedstawiciele dwunastu pokoleń.

Dzieje Apostolskie 13:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Przez czterdzieści lat” — Wyobrażają okres niełaski dla Żydów.

Dzieje Apostolskie 13:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Potem około” — Słowo greckie "hos" znaczy: podczas.

„Czterysta pięćdziesiąt lat” — Ogniwo numer 23 chronologii biblijnej.

Dzieje Apostolskie 13:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Przez lat czterdzieści” — Ogniwo numer 24 chronologii biblijnej. Możebne, iż to wyobraża żniwo wieku żydowskiego.

Dzieje Apostolskie 13:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Ludowi izraelskiemu” — Dwunastu pokoleniom.

Dzieje Apostolskie 13:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Bóg wzbudził Go” — Chrystus nie mógł wzbudzić sam siebie.

Dzieje Apostolskie 13:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Którzy z Galilei” — Byli to apostołowie.

Dzieje Apostolskie 13:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Opowiadamy” — Lecz nie o wiecznych mękach.

„Obietnicę” — O Mesjaszu.

Dzieje Apostolskie 13:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Spłodził Ciebie” — Zrodził, uwolnił od śmierci przez zmartwychwstanie.

Epifania i Bazylea:

„jam ciebie dziś spłodził” — odnosi się do zmartwychwstania naszego Pana. (TP 1934, s. 56)

Dzieje Apostolskie 13:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Dobrodziejstwa Dawidowe” — Panowanie, władzę i chwałę Królestwa Bożego na ziemi obiecane nasieniu Dawida, czyli Mesjaszowi.

Dzieje Apostolskie 13:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Za wieku swego” — Greckie słowo "genea" znaczy: pokolenie lub wiek. Lud żyjący podówczas, jak jest w wyrażeniu: "Nie przeminie ten rodzaj", Mat.24:34.

„Zasnął” — W śmierci, oczekując poranku zmartwychwstania.

Dzieje Apostolskie 13:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Przez Tego” — Ponieważ On - Chrystus - zapłacił dług.

Dzieje Apostolskie 13:39

Paruzja (C.T. Russell):

„Każdy wierzący usprawiedliwiony” — Uznany za sprawiedliwego, czystego i doskonałego, a nikt inny.

„Od wszystkiego” — Od wszystkich odziedziczonych zmaz i słabości, których nie mogli pokonać (w niedoskonałości ludzkiej).

„Zakon Mojżesza” — "Z uczynków Zakonu nie będzie usprawiedliwione żadne ciało (żaden Żyd przez ofiary różnych zwierząt nie był i nie jest usprawiedliwiony, by otrzymać żywot wieczny. Każdy z nich musi uznać i przyjąć Chrystusa za swego Zbawiciela)", Rzym.3:20.

Dzieje Apostolskie 13:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby nie przyszło” — Zaślepienie duchowe.

Dzieje Apostolskie 13:41

Paruzja (C.T. Russell):

„Wy, wzgardziciele (szydercy)” — Którzy powiadają: "Wszystko tak trwa od początku stworzenia", 2 Piotra 3:4.

„Bo Ja sprawuję” — Dzieło żniwa i wszystkie zarysy zmian okresu czasu.

Dzieje Apostolskie 13:45

Paruzja (C.T. Russell):

„Bluźniąc” — Przedstawiając fałszywie charakter i pobudki Pawła i Barnabasza, a tym samym bluźnili Mesjasza, którego oni głosili.

Dzieje Apostolskie 13:46

Paruzja (C.T. Russell):

„Miało być” — Aż do końca siedemdziesięciu tygodni łaski narodowi żydowskiemu.

„Do pogan” — "Aby z nich wziął lud imieniowi swemu", Dz. 15:14.

Dzieje Apostolskie 13:48

Paruzja (C.T. Russell):

„Sporządzonych” — Winno być: usposobionych - przygotowanych.

„Uwierzyli” — Okazali się posłusznymi w wierze.

Dzieje Apostolskie 13:50

Paruzja (C.T. Russell):

„Z granic swoich” — Gdziekolwiek pojawi się prawdziwa Ewangelia, to w skutku okazuje się zaraz rozruch, zgiełk i zamieszanie w królestwie księcia ciemności.

Literatura o rozdziale Dzieje Apostolskie 13

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Dzieje Apostolskie

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.