Dzieje Apostolskie 15

Dzieje Apostolskie, rozdział 15 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (41 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Dzieje Apostolskie 15 — Biblia Gdańska

1 A niektórzy przyszedłszy z Judzkiej ziemi, nauczali braci: Iż jeźli się nie obrzeżecie według zwyczaju Mojżeszowego, nie możecie być zbawieni.

2 A gdy różnicę i spór niemały Paweł i Barnabasz mieli z nimi, postanowili, aby Paweł i Barnabasz i niektórzy inni z nich szli do Apostołów i do starszych do Jeruzalemu, z strony tego sporu.

3 Oni tedy będąc odprowadzeni od zboru, szli przez Fenicyję i Samaryję, powiadając o nawróceniu poganów i uczynili wielką radość wszystkim braciom.

4 A gdy przyszli do Jeruzalemu, przyjęci byli od zboru i od Apostołów, i starszych, i opowiedzieli, cokolwiek Bóg przez nie czynił.

5 Ale powstali niektórzy z sekty Faryzeuszów, którzy byli uwierzyli, mówiąc: Że ich trzeba obrzezać i rozkazać im, żeby zachowali zakon Mojżeszowy.

6 Zgromadzili się tedy Apostołowie i starsi, aby wejrzeli w tę sprawę.

7 A gdy był wielki spór o tem, powstawszy Piotr, rzekł do nich: Mężowie bracia! wy wiecie, że od dawnych dni Bóg mię obrał między wami, aby przez usta moje poganie słuchali słowa Ewangielii i uwierzyli.

8 A Bóg, który zna serca, wydał im świadectwo, dawszy im Ducha Świętego, jako i nam.

9 I nie uczynił żadnej różnicy między nami a nimi, wiarą oczyściwszy serca ich.

10 Przetoż teraz, przecz kusicie Boga, kładąc jarzmo na szyję uczniów, którego ani ojcowie nasi, ani myśmy znosić nie mogli?

11 Ale przez łaskę Pana Jezusa Chrystusa wierzymy, iż będziemy zbawieni tym sposobem, jako i oni.

12 I milczało wszystko ono mnóstwo, a słuchali Barnabasza i Pawła, którzy opowiadali, jako wielkie znamiona i cuda czynił Bóg przez nie między pogany.

13 A gdy oni umilknęli, odpowiedział Jakób, mówiąc: Mężowie bracia! słuchajcie mię.

14 Szymon powiedział, jako Bóg najpierwej wejrzał na pogany, aby z nich wziął lud imieniowi swemu.

15 A z tem się zgadzają mowy prorockie, jako jest napisano:

16 Potem się wrócę, a pobuduję zasię przybytek Dawidowy upadły, a obaliny jego zasię pobuduję i znowu go wystawię,

17 Aby ci, co pozostali z ludzi, szukali Pana i wszyscy narodowie, nad którymi wzywano imienia mojego, mówi Pan, który to wszystko czyni.

18 Znajomeć są Bogu od wieku wszystkie sprawy jego.

19 Przetoż moje zdanie jest, żeby nie trwożyć tych, którzy się z poganów do Boga nawracają.

20 Ale raczej pisać do nich, aby się wstrzymywali od splugawienia bałwanów i od wszeteczeństwa, i od rzeczy dławionych, i ode krwi.

21 Albowiem Mojżesz od dawnych wieków ma w każdym mieście te, którzy go opowiadają, gdyż go w bóżnicach na każdy sabat czytają.

22 Tedy się zdało Apostołom i starszym ze wszystkim zborem, aby wybrane spośród siebie męże posłali do Antyjochyi z Pawłem i z Barnabaszem, to jest Judasa, którego zwano Barsabaszem, i Sylę, męże przedniejsze między braćmi.

23 Napisawszy to przez rękę ich: Apostołowie i starsi, i bracia tym, którzy są w Antyjochyi i w Syryi, i w Cylicyi, braciom którzy są z pogan, zdrowia życzymy;

24 Ponieważeśmy słyszeli, że niektórzy wyszedłszy od nas, zatrwożyli was słowy, wątląc dusze wasze, a mówiąc, że się musicie obrzezać i zakon zachowywać, którymeśmy tego nie poruczyli,

25 Zdało się nam jednomyślnie zgromadzonym, posłać do was męże wybrane z miłymi naszymi, Barnabaszem i z Pawłem,

26 Z ludźmi, którzy wydali dusze swe dla imienia Pana naszego, Jezusa Chrystusa.

27 Przetoż posłaliśmy Judasa i Sylę, którzy wam i ustnie toż powiedzą.

28 Albowiem zdało się Duchowi Świętemu i nam, abyśmy więcej nie kładli na was żadnego ciężaru, oprócz tych rzeczy potrzebnych;

29 Abyście się wstrzymywali od rzeczy bałwanom ofiarowanych, i od krwi, i od rzeczy dławionych, i od wszeteczeństwa, których rzeczy jeźli się strzec będziecie, dobrze uczynicie. Miejcie się dobrze.

30 A tak oni będąc odprawieni, przyszli do Antyjochyi, a zgromadziwszy mnóstwo, oddali list.

31 A przeczytawszy, radowali się z onej pociechy.

32 A Judas i Sylas, będąc i oni prorokami, długiemi słowy napominali braci i utwierdzali je.

33 A zamieszkawszy tam do czasu, odprawieni są z pokojem od braci do Apostołów.

34 Lecz Syli zdało się tam zostać.

35 Także Paweł i Barnabasz zamieszkali w Antyjochyi, nauczając i opowiadając z wieloma innymi słowo Pańskie.

36 A po kilku dniach rzekł Paweł do Barnabasza: Wróciwszy się , nawiedźmy braci naszych po wszystkich miastach, w którycheśmy opowiadali słowo Pańskie, jakoli się mają.

37 Tedy Barnabasz radził, aby z sobą wzięli i Jana, którego zwano Markiem.

38 Ale się to Pawłowi nie zdało brać tego z sobą, który był odszedł od nich z Pamfilii, a nie chodził z nimi na onę pracę.

39 I wszczął się między nimi wielki gniew, tak iż odszedł jeden od drugiego, a Barnabasz wziąwszy z sobą Marka, płynął do Cypru.

40 Ale Paweł obrawszy sobie Sylę, wyszedł, będąc poruczony łasce Bożej od braci:

41 I przechodził Syryję, i Cilicyję, utwierdzając zbory.

Komentarz do rozdziału: Dzieje Apostolskie 15

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Dzieje Apostolskie 15:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Niektórzy” — Było to w czasie, o którym jest wspomniane w liście do Galatów 2:1.

Dzieje Apostolskie 15:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Przyjęci byli” — Po grecku: "serdecznie przyjęci".

Dzieje Apostolskie 15:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Wejrzeli” — Greckie słowo "eidon" znaczy: wiedzieć lub zrozumieć.

Dzieje Apostolskie 15:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Wielki spór” — Gdy sprawa jest ważna, o jakiej tu jest mowa, w takim razie dyskusja, a nawet spory są nieuniknione, lecz powinny być prowadzone z miłością, łagodnie i przyzwoicie.

„Od dawnych dni” — Od czasu, gdy Pan Jezus obiecał dać mu "klucze Królestwa niebiańskiego", Mat.16:19.

Dzieje Apostolskie 15:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Kładąc jarzmo” — Zakon Mojżesza na pogan.

Dzieje Apostolskie 15:11

Epifania i Bazylea:

„wierzymy” — my Żydzi. (TP 1964, s. 72)

„jako i oni” — poganie. (TP 1964, s. 72)

Dzieje Apostolskie 15:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Szymon wejrzał” — Szymon - Piotr, jak jest w wierszu 7-ym, zaczął tę sprawę objaśniać.

„Aby z nich wziął” — Rzeczywistym celem Wieku Ewangelii było, by opowiadać Ewangelię na świadectwo i przygotować Małe Stadko do Królestwa.

„Lud imieniowi swemu” — Oblubienicę - Kościół - zwycięzców, aby Kościół był połączony z Chrystusem przy wtórym Jego przyjściu i otrzymał Jego imię.

Epifania i Bazylea:

„Szymon” — Piotr. (TP 1959, s. 159)

„Bóg najpierw wejrzał na pogany” — począwszy w domu Korneliusza (Dz.10). (TP 1959, s. 159) na narody. (TP 1960, s. 16,103)

„wziął lud” — Kościół - Ciało Chrystusowe. (TP 1959, s. 159) wybrańców. (TP 1960, s. 16,103)

„lud imieniowi swemu” — oznacza Oblubienicę, której Małżonek (2Kor.11:2) daje Swoje imię. (TP 1935, s. 76) charakterowi i godności. (TP 1960, s. 16,103) zobacz też SB 1989, 51

Źródła: 35'76; 59'159; 60'16,103;

Dzieje Apostolskie 15:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Mowy prorockie” — Nawet apostołowie nie mogli wydać swojego sądu by zdecydować, jaka jest w tym wola Boża, bez radzenia się Słowa Bożego

Epifania i Bazylea:

„A z tem się zgadzają mowy prorockie” — Nie ma sprzeczności między nauczaniem o wyborze Oblubienicy Chrystusa i Jego błogosławieniem ludzkości całego świata. Jest wszystko czego trzeba, aby je otrzymać oddzielnie i wyraźnie co do czasu ich działania. Wpierw wybierana jest Oblubienica, potem następuje Wtóre Przyjście i panowanie błogosławieństwa. (TP 1959, s. 159,160) zobacz też SB 1989, 51 (TP 1959, s. 159,160)

Dzieje Apostolskie 15:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Potem” — Gdy lud spomiędzy pogan zostanie wybrany i gdy Kościół zostanie zgromadzony z końcem Wieku Ewangelii i końcu czasu pogan.

„Powrócę” — Łaska Boża powróci do Izraela.

„I odbuduję przybytek” — Na stałe królestwo i panowanie.

„Dawidowy” — Potomstwu Dawida, którym jest Chrystus.

„Ruiny jego” — Upadły dom izraelski.

„Odbuduję” — "A tak wszystek Izrael będzie zbawiony", Rzym.11:26.

Epifania i Bazylea:

„Potem” — po nawiedzeniu pogan celem wyboru Oblubienicy. (TP 1959, s. 160)

„się wrócę” — nastąpi Wtóre Przyjście. (TP 1959, s. 160)

„a pobuduję” — wzniosę w królewskości. (TP 1959, s. 160)

„zasię przybytek Dawidowy” — dom, rodzinę Dawida, w większym synu wielkiego Dawida -- Jezusie. (TP 1959, s. 160)

„upadły” — w czasie zdetronizowania Sedekiasza w 607 r. pne; w tym to roku upadł królewski dom Dawida, tj. przestał panować. (TP 1959, s. 160)

„a obaliny jego zasię pobuduję” — od czasu upadku królewskiego domu Dawida, Izrael jako królestwo był w ruinach; lecz to królestwo ma być odbudowane przy powrocie Pana, gdy będzie dane świadectwo w całym świecie tyczące wyboru Oblubienicy Chrystusowej. (TP 1959, s. 160)

„i znowu go wystawię” — Królestwo. (TP 1959, s. 160) zobacz też SB 1989, 51 (TP 1959, s. 160)

Dzieje Apostolskie 15:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Pozostali ludzie” — Wszystek rodzaj ludzki.

„Szukali Pana” — Podczas Tysiąclecia.

„Wzywano imienia mego” — Którzy szczerze będą starali się powrócić do harmonii z Bogiem jako członkowie rodziny Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„Aby ci co pozostali z ludzi” — ci co pozostali, gdy część została zabrana; oznacza więc wszystkich pozostałych, nie mających sposobności stania się Oblubienicą, tj. cały nie wybrany świat składający się z żywych i umarłych. (TP 1959, s. 160) ostatek z rodzaju ludzkiego. (TP 1963, s. 93)

„szukali Pana” — Podczas 1000-lecia. (TP 1960, s. 103)

„i” — nawet Grecy. (TP 1963, s. 93)

„wszyscy narodowie” — z pogan. (TP 1959, s. 160) nie wybrane narody. (TP 1963, s. 93)

„nad którymi wzywano imienia mojego” — znaczy, że cały świat, jako odkupiona własność naszego Pana otrzymuje Jego Imię, którym nazywać Go będą, tak jak każda własność nieruchoma musi posiadać w dokumencie imię i nazwisko właściela. (TP 1935, s. 76) Boskie imię jest wzywane nad nimi na podstawie Okupu, który uczynił ich Jego własnością - "drogoście kupieni". (TP 1963, s. 93) zobacz też SB 1989, 51

Źródła: TP 35'76; 59'160; 60'103; 63'93;

Dzieje Apostolskie 15:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Sprawy Jego” — Niepowodzenie lub zmiana w planie Bożym jest niemożliwą.

Dzieje Apostolskie 15:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Moje zdanie” — Moja myśl na początku tego pisma.

Dzieje Apostolskie 15:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Pisać do nich” — Że (poganie) nie są pod Prawem Zakonu.

Epifania i Bazylea:

„aby się wstrzymywali od splugawienia bałwanów, i od wszeteczeństwa, i od rzeczy dławionych i ode krwi” — wierzymy, iż lud Boży powinien się trzymać tego zakazu. (TP 1935, s. 79) ...Pytanie: Czy rzeczy zabronione przez Boga w Dz. 15:20—29 chrześcijanom z pogan jeszcze obowiązują? (TP 1935, s. 79) Odpowiedź: Tak. Rzeczy ofiarowane bałwanom, krew i rzeczy dławione były zabronione z tego powodu, że były nieczyste, albo jako krew, albo jako rzeczy zawierające krew zwierząt. - TP 1978,77 (TP 1935, s. 79)

Dzieje Apostolskie 15:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Albowiem Mojżesz” — Są tacy, którzy starają się pogan przyprowadzić pod Prawo Zakonu, tak, jak Chrystus uwolnił ich spod niego.

Dzieje Apostolskie 15:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Zatrwożyli was” — Zaniepokoili wiarę w nich.

Dzieje Apostolskie 15:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Wydali dusze” — Greckie słowo "psyche" znaczy duszę, istotę.

Dzieje Apostolskie 15:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Duchowi świętemu” — Panu, który dał poznać swoją wolę prawdopodobnie z powodu przedstawienia przez Jakuba tekstów Pisma Świętego.

Epifania i Bazylea:

„Albowiem zdało się Duchowi Św. i nam” — Było to w zgodzie z nauką (Duchem Św.) Starego testamentu i umysłem apostolskim, by nie zmuszać pogan do obrzezki. (TP 1961, s. 120)

Dzieje Apostolskie 15:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Dobrze uczynicie” — Apostołowie nic nie wspominali o dziesięciu przykazaniach, z czego się okazuje, iż prawo miłości uznali oni za dostateczne.

Dzieje Apostolskie 15:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Będąc prorokami” — Publicznymi mówcami.

Dzieje Apostolskie 15:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Nauczając” — Osoby pojedyncze, jak i małe gromadki.

„Opowiadając” — Każąc więcej formalnie od większych gromad.

Dzieje Apostolskie 15:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy Barnaba” — Który powinien był uznać władzę apostolską Pawła i okazać większe poszanowanie dla jego zdania.

„Radził (postanowił)” — Bez względu, czy Paweł się zgodzi lub nie.

Literatura o rozdziale Dzieje Apostolskie 15

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Dzieje Apostolskie

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.