Dzieje Apostolskie 2

Dzieje Apostolskie, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (47 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Dzieje Apostolskie 2 — Biblia Gdańska

1 A gdy przyszedł dzień pięćdziesiąty, byli wszyscy jednomyślnie pospołu.

2 Tedy się stał z prędka z nieba szum, jakoby przypadającego wiatru gwałtownego i napełnił wszystek dom, kędy siedzieli.

3 I ukazały się im rozdzielone języki na kształt ognia, który usiadł na każdym z nich.

4 I napełnieni są wszyscy Duchem Świętym, a poczęli mówić innemi językami, jako im Duch on dawał wymawiać.

5 A byli w Jeruzalemie mieszkający Żydowie, mężowie nabożni, z każdego narodu tych, którzy są pod niebem.

6 A gdy się stał ten głos, zeszło się mnóstwo ludzi i strwożyli się, że je słyszał każdy z nich mówiące własnym językiem swoim.

7 I zdumiewali się wszyscy, i dziwowali się, mówiąc jedni do drugich: Izali oto ci wszyscy, którzy mówią, nie są Galilejczycy?

8 A jakoż my od nich słyszymy każdy z nas swój własny język, w którymeśmy się urodzili?

9 Partowie i Medowie, i Elamitowie, i którzy mieszkamy w Mezopotamii, w Judzkiej ziemi, i w Kapadocyi, w Poncie, i w Azyi;

10 W Frygii, i w Pamfilii, w Egipcie, i w stronach Libii, która jest podle Cyreny, i przychodniowie Rzymscy; Żydowie, i nowonawróceni;

11 Kreteńczycy, i Arabczycy; słyszymy ich, mówiących językami naszemi wielkie sprawy Boże.

12 I zdumiewali się wszyscy, i dziwowali się, mówiąc jeden do drugiego: Cóż to wżdy ma być?

13 Lecz drudzy naśmiewając się, mówili: Ci się młodem winem popili.

14 A stanąwszy Piotr z jedenastoma, podniósł głos swój i przemówił do nich: Mężowie Judzcy i wszyscy, którzy mieszkacie w Jeruzalemie! niech wam to jawno będzie, a przyjmijcie w uszy słowa moje.

15 Albowiem nie są ci, jako wy mniemacie, pijani, gdyż dopiero jest trzecia na dzień godzina.

16 Aleć to jest ono, co przepowiedziano przez proroka Joela:

17 I będzie w ostateczne dni, (mówi Bóg): Wyleję z Ducha mego na wszelkie ciało, a prorokować będą synowie wasi i córki wasze, a młodzieńcy wasi widzenia widzieć będą, a starcom waszym sny się śnić będą.

18 Nawet w oneż dni na sługi moje i na służebnice moje wyleję z Ducha mego, i będą prorokować;

19 I ukażę cuda na niebie w górze i znamiona na ziemi nisko, krew, i ogień, i parę dymu.

20 Słońce się obróci w ciemność, a księżyc w krew, przedtem niż przyjdzie on dzień Pański wielki i znaczny.

21 I stanie się, że ktobykolwiek wzywał imienia Pańskiego, zbawion będzie.

22 Mężowie Izraelscy! słuchajcie słów tych Jezusa, onego Nazareńskiego, męża od Boga wsławionego u was mocami i cudami, i znamionami, które czynił Bóg przez niego w pośrodku was, jako i wy sami wiecie;

23 Tego za ułożoną radą i przejrzeniem Bożem wydanego wziąwszy, a przez ręce niezbożników ukrzyżowawszy, zabiliście.

24 Którego Bóg wzbudził, rozwiązawszy boleści śmierci, jakoż było to niepodobne, aby od niej miał być zatrzymany.

25 Albowiem o nim mówi Dawid: Upatrywałem zawsze Pana przed obliczem mojem; bo mi jest po prawicy, abym nie był wzruszony.

26 Przetoż rozweseliło się serce moje i rozradował się język mój, nadto i ciało moje odpocznie w nadziei;

27 Albowiem nie zostawisz duszy mojej w piekle, a nie dasz świętemu twojemu oglądać skażenia.

28 Oznajmiłeś mi drogi żywota, a napełnisz mię radością przed obliczem twojem.

29 Mężowie bracia! mogę bezpiecznie mówić do was o patryjarsze Dawidzie, żeć umarł i pogrzebiony jest, a grób jego jest u nas aż do dnia dzisiejszego.

30 Będąc tedy prorokiem i wiedząc, że mu się Bóg obowiązał przysięgą, iż z owocu biódr jego według ciała miał wzbudzić Chrystusa, a posadzić na stolicy jego.

31 To przeglądając, powiedział o zmartwychwstaniu Chrystusowem, iż nie została dusza jego w piekle, ani ciało jego widziało skażenia.

32 Tegoć Jezusa wzbudził Bóg, czego my wszyscy jesteśmy świadkami.

33 Prawicą tedy Bożą będąc wywyższony, a obietnicę Ducha Świętego wziąwszy od Ojca, wylał to, co wy teraz widzicie i słyszycie.

34 Albowiemci Dawid nie wstąpił do nieba, lecz sam powiada: Rzekł Pan Panu memu, siądź po prawicy mojej,

35 Aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich.

36 Niechajże tedy wie zapewne wszystek dom Izraelski, że go Bóg i Panem, i Chrystusem uczynił, tego Jezusa, któregoście wy ukrzyżowali.

37 A to słysząc, przerażeni są na sercu i rzekli do Piotra i do innych Apostołów: Cóż mamy czynić, mężowie bracia?

38 Tedy Piotr rzekł do nich: Pokutujcie, a ochrzcij się każdy z was w imieniu Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów, a weźmiecie dar Ducha Świętego.

39 Albowiemci wam ta obietnica należy i dziatkom waszym, i wszystkim, którzy daleko są, którekolwiek by powołał Pan, Bóg nasz.

40 I wielą inszych słów oświadczał się i napominał je, mówiąc: Wyzwólcie się od tego rodzaju przewrotnego.

41 Którzy tedy wdzięcznie przyjęli słowa jego, ochrzczeni są i przystało dnia onego dusz około trzech tysięcy.

42 I trwali w nauce apostolskiej i w społeczności, i w łamaniu chleba, i w modlitwach.

43 I przyszedł strach na każdą duszę, a wiele się znamion i cudów przez Apostołów działo.

44 A wszyscy, którzy uwierzyli byli pospołu, i wszystkie rzeczy mieli spólne.

45 A osiadłości i majętności sprzedawali, i udzielali ich wszystkim, jako komu było potrzeba.

46 A na każdy dzień trwając zgodnie w kościele i chleb łamiąc po domach, przyjmowali pokarm z radością i w prostocie serdecznej.

47 Chwaląc Boga i mając łaskę u wszystkiego ludu. A Pan przydawał zborowi na każdy dzień tych, którzy mieli być zbawieni.

Komentarz do rozdziału: Dzieje Apostolskie 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Dzieje Apostolskie 2:1

Paruzja (C.T. Russell):

„A gdy” — W niedzielę, siedem tygodni po zmartwychwstaniu Pana Jezusa.

„Dzień pięćdziesiąty” — Dzień pięćdziesiąty znaczy, że upłynęło pięćdziesiąt dni od żydowskiego sabatu wielkanocnego.

„Jednomyślnie” — Wyczekują przyjęcia i udarowania duchowym wyrozumieniem.

Epifania i Bazylea:

PIĘĆDZIESIĄTNICA – DZIEŃ JUBILEUSZU (SB 1993. 58)

Dz. 2 : 1 - 11. (SB 1993. 58)

Dzieje Apostolskie 2:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozdzielone języki” — Powstały od głównego środkowego światła.

„Na kształt ognia” — Światło przedstawia: znajomość, oświatę, inteligencję objaśniającą Boże zamiary, by użyć ludzkich języków jako narzędzi do powołania ze świata Jego wybranych. Nie był to duch święty, lecz jedynie manifestacja dla przedstawienia rzeczy niewidzialnej, jako odpowiedniego obrazu misji apostołów, jaką mieli do przeprowadzenia.

„Na każdym z nich” — Możebne, że tylko na jedenastu apostołach, którzy mieli być jako przedstawiciele Pana i narzędzie mówcze ducha świętego.

Dzieje Apostolskie 2:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Duchem świętym” — Duchem przysposobienia. W tym to czasie i miejscu stało się przysposobienie (czyli zostali uznani za synów Ojca Niebiańskiego).

„Innymi językami” — Podobnie teraz, niektórzy używali swych języków na bluźnierstwa i fałszywe przedstawianie charakteru i planu Bożego, teraz radują się i wychwalają Boga. Naśladownictwo tego daru mówienia innymi językami jest praktykowane i teraz przez księcia ciemności, by zwieść ludzi. Pewna niewiasta z Los Angeles posiadała "dar" tego rodzaju, lecz, gdy pewien Chińczyk słyszał ją mówiącą i gdy żądano od niego by przetłumaczył to, co ona mówiła, to odpowiedział, że jej mowa jest najgorsza, jaka może być.

„On Duch” — Moc Boża, jaka na nich działała.

„Dawał im wymawiać” — Przez udzielony "dar" dobrowolnie, a nie przez wkładanie rąk, jak to zwykle było czynione.

Dzieje Apostolskie 2:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Mężowie nabożni” — Czasami zgromadziło się dwa do trzech milionów pielgrzymów w tej porze roku.

„Z każdego narodu” — Z tego powodu dzieło pierwszego żniwa było ześrodkowane w Jerozolimie, podobnie jak teraz ześrodkowane jest w Stanach Zjednoczonych.

Dzieje Apostolskie 2:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Którzy mówią” — Jedenastu apostołów, bo Judasz już nie żył.

Dzieje Apostolskie 2:8

Epifania i Bazylea:

„A jakoż my od nich słyszymy każdy z nas swój własny język” — Nie sądzimy, że cud dotyczył słyszenia, bo dotyczył mówienia. To nie było tak, że mówił jeden Apostoł, a wszyscy ludzie z różnych krain słyszeli tę mowę tak, jak gdyby była ona w ich własnym języku, lecz raczej, że Apostołowie mówili, każdy innym językiem, a mogli być docenieni tylko przez ludzi, którzy rozumieli dany język. (TP 1995, s. 35)

Dzieje Apostolskie 2:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Przychodnie Rzymscy” — Do których później pisany był list do Rzymian.

Dzieje Apostolskie 2:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Sprawy Boże” — Zarysy planu Bożego.

Dzieje Apostolskie 2:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Z jedenastoma” — Piotr z drugimi apostołami.

Epifania i Bazylea:

zobacz też SB 1998 str. 29

Dzieje Apostolskie 2:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Trzecia godzina” — Około dziewiątej godziny rano czasu naszego.

Dzieje Apostolskie 2:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale to jest” — Wylanie ducha Bożego na sługi i służebnice jest częścią tego, co będzie dokonane w przyszłości na wszelkie ciało.

Dzieje Apostolskie 2:17

Paruzja (C.T. Russell):

„W ostateczne dni” — Po dniach wspomnianych w następnym wierszu. Potem, gdy mający być za synów przyjęci, przyjęli ducha przysposobienia. Po dniu pomsty, który upokorzy arogancję ludzką. Potem, gdy świat ujrzy cudowne błogosławieństwa Boże okazane Izraelowi w początku dnia tysiącletniego.

„Wyleję ducha mego” — "A duch i oblubienica mówią: przyjdź! A kto chce, niech darmo weźmie wodę żywota", Obj.22:17.

„Na wszelkie ciało” — Bo nie tak, jak teraz, na małą garstkę sług, ale na cały rodzaj ludzki, oświecając i pomagając mu do przezwyciężenia odziedziczonych złych skłonności i przyprowadzając go do stanu doskonałego. Lecz wtedy będzie również potrzeba, jak i teraz, by się ofiarować Bogu i przyswajać sobie Prawdę w osiągnięciu korzyści w żywocie.

Dzieje Apostolskie 2:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Na sługi moje” — To jest tych, którzy zobowiązali się przymierzem z Bogiem.

„W one dni” — W ciągu Wieku Ewangelii.

„Będą prorokować” — Sabathai Lewi, fałszywy Chrystus ze Smyrny, który ze swoimi czterystu prorokami był tym naśladownictwem, jak również i inni świadczyli w nowoczesnych religijnych zebraniach.

Dzieje Apostolskie 2:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Cuda na niebie” — Niebo, symbol władz kościelnych ziemskich.

„I znamiona” — "I znaki wielkie będą" (Łuk.21:11) w czasie ucisku.

„Na ziemi” — W teraźniejszym ustroju społecznym.

„Krew” — Przelewanie krwi, jak również twierdzenie, że figuralne ofiary u Żydów były krwawe i barbarzyńskie.

„Ogień” — Czas ucisku.

„Parę i dym” — Zamieszanie pojęć, błędy fałszywego systemu kościelnego.

Dzieje Apostolskie 2:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Słońce” — Symboliczne światło Ewangelii. Prawda, a także Chrystus Jezus.

„Obróci w ciemność” — Literalnie wypełniło się 19 maja 1780 roku na przestrzeni 320 mil kwadratowych. Symboliczne znaczenie jest zapieranie się tego, żeśmy zostali kupieni drogocenną krwią Chrystusa i przez zastąpienie teorią o rozwoju ewolucji.

„A księżyc” — Symbolicznie znaczy światło Prawa Mojżeszowego.

„A krew” — Przelewanie krwi, jak również twierdzenie, że figuralne ofiary u Żydów były krwawe i barbarzyńskie.

Epifania i Bazylea:

„Słońce” — N.T. (TP 1974, s. 14) To zaćmienie zaczęło się przez wydanie trzech książek, które wywierają najszkodliwszy wpływ ze wszystkich wcześniejszych wydań wyższej krytyki, wszystkie wyszły w roku 1835: (TP 1931, s. 45) 1/ Vatkego -- "Teologia Starego Testamentu", (TP 1931, s. 45) 2/ Bauera -- "Pastoralne Listy", i (TP 1931, s. 45) 3/ Straussa -- "Żywot Jezusa". (TP 1931, s. 45)

„księżyc” — St.T. (TP 1974, s. 14)

Dzieje Apostolskie 2:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Mężowie izraelscy” — Reprezentujący dwanaście pokoleń.

Dzieje Apostolskie 2:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Tego wydanego” — "Zraniony dla występków naszych", Izaj.53:5.

Dzieje Apostolskie 2:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Bóg wzbudził” — Chrystus sam siebie nie mógłby wzbudzić z grobu.

„Boleści śmierci” — Związki śmierci.

„Jakoż było to niemożliwe” — Jezus zachowawszy doskonale Prawo Boże, oddał samego siebie na okup za rodzaj ludzki, przeto okazał się godnym być wysokiego wyniesienia, a Pan Bóg już przedtem zapowiedział Jego zmartwychwstanie, jak to jest wyobrażone w Wielkiej Piramidzie w Egipcie, jakoby wybuch przy otworze studni.

Dzieje Apostolskie 2:25

Paruzja (C.T. Russell):

„O Nim” — Uosabia Go, mówią o Nim.

„Upatrywałem Pana” — Ja, Chrystus, upatrywałem Jehowę.

Epifania i Bazylea:

„Upatrywałem zawsze Pana” — Jehowę. (TP 1984, s. 54)

„bo mi jest po prawicy” — Jezus zawsze stawiał Boga wyżej niż innych; Bogu zawsze dawał pierwsze miejsce w swym sercu, myśli, duszy i sile. (TP 1984, s. 54)

„abym nie był wzruszony” — Jezus nie zachwieje się w Swej stałości względem Boga i Jego sprawy ani nie dozwoli, aby cokolwiek odtrąciło Go od łaski Bożej lub Boskiego powołania. (TP 1984, s. 54)

Dzieje Apostolskie 2:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozweseliło się serce” — "Obfitość wesela jest przed obliczem Twoim, a rozkosze po prawicy Twojej" (Ps.16:11), nawet w doczesnym życiu.

Epifania i Bazylea:

„i ciało moje odpocznie w nadziei” — [betach]; bezpiecznie. (TP 1984, s. 54)

Dzieje Apostolskie 2:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie zostawisz duszy” — Lecz ją wzbudzisz.

„W piekle” — W "hades", w unicestwieniu, a nie w mękach.

Epifania i Bazylea:

„Albowiem nie zostawisz duszy mojej w piekle” — [hades]; Jezus wykonał Swoje poświęcenie nawet aż do śmierci a Ojciec obdarzył Go wielką radością wzbudzenia od umarłych. Obecnie Jezus zasiada z Ojcem na Jego tronie zgodnie z obietnicą. (TP 1984, s. 54) nie zostawisz duszy mojej (mnie), w Ps.16:10 Dawid proroczo mówi za Jezusa. (TP 1960)

„a nie dasz świętemu twojemu oglądać skażenia” — Bóg udzielił Jezusowi tego dodatkowego pokrzepiającego zapewnienia względem Jego ludzkiej natury. (TP 1984, s. 54)

Dzieje Apostolskie 2:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Ty oznajmiłeś mi” — Jehowa Chrystusowi.

„Drogi żywota” — Boski cel wzbudzenia mnie od śmierci.

Epifania i Bazylea:

„Oznajmiłeś mi drogi żywota” — Bóg uczył Jezusa ze Swego Słowa Prawdy, dzięki czemu, mimo iż był w ciele, mógł poznać drogi żywota, np. jedną z dróg żywota było Wysokie Powołanie, które zostało odkryte dla Jego zdolności pojmowania. (TP 1984, s. 54)

„a napełnisz mnie radością” — łaska Boża napełniała Jezusa radością, nie tylko gdy był w ciele, lecz także po wzbudzeniu Go od umarłych. (TP 1984, s. 54)

„przed obliczem twojem” — przedstawia Boską łaskę. (TP 1984, s. 54)

Dzieje Apostolskie 2:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Umarł i pogrzebany” — Dusza - Dawid pozostaje jeszcze w piekle, w "hadesie".

„A grób jego” — Pozostająca pamiątka o jego śmierci i skażeniu, jak również nadziei przyszłego zmartwychwstania przez Chrystusa.

„Do dnia dzisiejszego” — To wskazuje, że to proroctwo nie odnosiło się do jego osoby.

Dzieje Apostolskie 2:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Przysięgą” — Bezwarunkowym przymierzem.

„Na stolicy jego” — Boskiej stolicy. Władza i panowanie.

Dzieje Apostolskie 2:31

Paruzja (C.T. Russell):

„To przeglądając” — Proroczo, co jest jednym z wielu dowodów, że Biblia jest objawieniem Bożym.

„Chrystusowym” — Z "hades", do którego musiał iść za nieprawości nasze.

„Dusza Jego” — "Wydał na śmierć duszę swoją", Izaj.53:12.

„Nie została w piekle” — W "hades", w grobie, z wyjątkiem trzech dni, gdy był zupełnie umarłym.

„Ani ciało Jego” — Możebne, iż ciało Jezusa zostało zachowane jako wielka pamiątka miłości Bożej, Chrystusa posłuszeństwa i naszego odkupienia, które było wyobrażone przez złote naczynie z manną przechowywane w arce przymierza.

Dzieje Apostolskie 2:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Czego my” — Jedenastu apostołów (gdyż Judasz już nie żył).

Dzieje Apostolskie 2:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Obietnicę ducha świętego” — Wielkiej i kosztownej obietnicy.

„Wylał to” — Nie ducha jako osobę, lecz cudowną moc i to dowodzi przyjęcie Kościoła.

Dzieje Apostolskie 2:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Dawid nie wstąpił” — "Nikt nie wstąpił do nieba" przed Jezusem (Jan 3:13).

„Rzekł Pan” — Bóg Jehowa.

„Panu memu” — "Adon", mistrz, władca, wzbudzony Chrystus.

„Po prawicy mojej” — Na stanowisku łaski i mocy.

Epifania i Bazylea:

„Dawid nie wstąpił do nieba” — Powodem dla którego Dawid nie wstąpił do nieba jest to, iż nie był on spłodzony z Ducha Św. i dlatego powstanie z śmierci tak, jak reszta St.G. (TP 1961, s. 99)

Dzieje Apostolskie 2:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszystek dom” — Wszystkie pokolenia tu reprezentowane.

„Tego Jezusa” — Który powiedział: "Mam klucze piekła i śmierci", Obj.1:18.

Dzieje Apostolskie 2:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Cóż mamy czynić?” — Czy nie ma dla nas litości?

Dzieje Apostolskie 2:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Ochrzcij się” — Przychodząc tym sposobem ponownie do harmonii z Mojżeszem, który był typem na Chrystusa, a w którego byli już raz ochrzczeni.

„Odpuszczenie grzechów” — Nie grzechu pierworodnego, który jedynie mógł być zmazany przez krew Chrystusową, albowiem "bez rozlania krwi nie ma odpuszczenia" (Żyd.9:22), lecz jedynie grzech popełniony przeciwko Prawu Przymierza, licząc w to i odrzucenie Mesjasza.

Dzieje Apostolskie 2:39

Paruzja (C.T. Russell):

„Ta obietnica” — Wysokiego powołania.

„Wam i wszystkim” — Aż do skończenia się siedemdziesięciu tygodni łaski we wszystkich częściach świata.

„Których by” — Lecz nie więcej.

„Pan Bóg powołał” — Nie wszyscy jednak są powołani.

Dzieje Apostolskie 2:41

Paruzja (C.T. Russell):

„Którzy przyjęli słowa” — Gdy Piotr tym sposobem otworzył drzwi dla Żydów (używając pierwszego symbolicznego klucza).

„Było około trzech tysięcy dusz” — Osób, istot i był to jeden z dowodów łaski ostatniej połowy siedemdziesiątego tygodnia.

Dzieje Apostolskie 2:42

Paruzja (C.T. Russell):

„W łamaniu chleba” — Uczniowie "powiedzieli jak Go poznali w łamaniu chleba", Łuk.24:35.

Dzieje Apostolskie 2:43

Paruzja (C.T. Russell):

„Strach” — Poszanowanie i ocenienie cudownej społeczności z Bogiem, do której zostali przyprowadzeni.

Dzieje Apostolskie 2:44

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzeczy wspólne” — I "powstało szemranie" jako wynik tego. Możebne, że, gdy tysiącletnie Królestwo przyprowadzi ludzkość do doskonałości, pewnego rodzaju komunizm zostanie ustanowiony.

Dzieje Apostolskie 2:46

Paruzja (C.T. Russell):

„Łamiąc chleb” — Nie było to obchodzenie pamiątki śmierci Jezusa, ale Jego zmartwychwstania.

Dzieje Apostolskie 2:47

Paruzja (C.T. Russell):

„Przydawał zborowi” — Nie przyłączał do żadnej sekty, denominacji lub stowarzyszenia.

„Mieli być zbawieni” — Byli "nadzieją zbawieni". Zbawieni od zaślepienia żydowskiego narodu i ucisku, jaki nad nimi zawisnął.

Literatura o rozdziale Dzieje Apostolskie 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Dzieje Apostolskie

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.