Dzieje Apostolskie 20

Dzieje Apostolskie, rozdział 20 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (38 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Dzieje Apostolskie 20 — Biblia Gdańska

1 A gdy się on rozruch uciszył, zwoławszy Paweł uczniów i z nimi się pożegnawszy, wyszedł stamtąd, aby szedł do Macedonii.

2 A przeszedłszy one strony i napomniawszy je szerokiemi słowy, przyszedł do Grecyi.

3 A tam zamieszkawszy przez trzy miesiące, gdzie nań Żydowie zasadzkę uczynili, gdy miał płynąć do Syryi, umyślił się powrócić przez Macedoniję.

4 I puścił się z nim aż do Azyi Sopater, Bereeńczyk, a z Tesalończyków Arystarchus i Sekundus, i Gajus Derbejczyk, i Tymoteusz;

5 A z Azyjatczyków Tychykus i Trofimus, którzy wprzód poszedłszy, czekali nas w Troadzie.

6 A my po dniach przaśników odpłynęliśmy z Filipowa i przyszliśmy do nich do Troady za pięć dni, gdzieśmy zamieszkali siedm dni.

7 Tedy pierwszy dzień po sabacie, gdy się uczniowie zgromadzili na łamanie chleba, Paweł rozmawiał z nimi, mając iść precz nazajutrz, i przedłużył mowę aż do północy.

8 A było wiele lamp na onej sali, gdzie byli zgromadzeni.

9 Tam siedząc niektóry młodzieniec, imieniem Eutychus, w oknie, będąc ciężkim snem zdjęty, gdy tak Paweł długo mówił, snem zmorzony padł na dół z trzeciego piętra i podniesiony jest umarły.

10 A Paweł zstąpiwszy na dół, przypadł nań, a ujrzawszy go, rzekł: Nie trwożcie się; boć w nim jest dusza jego.

11 A wstąpiwszy zasię, łamał chleb i jadł, i kazał im długo aż do świtania; potem odszedł precz.

12 I przywiedli onego młodzieńca żywego, i byli nader ucieszeni.

13 A my przyszedłszy wprzód do okrętu, puściliśmy się do Assonu, abyśmy stamtąd wzięli Pawła; albowiem tak był postanowił, mając sam pieszo iść.

14 A gdy się z nami zszedł w Assonie, wziąwszy go, przyjechaliśmy do Mityleny.

15 A stamtąd odpłynąwszy, drugiego dnia przyszliśmy przeciw Chyju, a trzeciego dnia przypłynęliśmy do Samu, a pomieszkawszy w Trogillu, nazajutrz przyszliśmy do Miletu.

16 Albowiem Paweł umyślił był minąć Efez, aby mu nie przyszło czasu trawić w Azyi, bo się kwapił, jeźliby mu można, aby na dzień świąteczny był w Jeruzalemie.

17 Tedy z Miletu posławszy do Efezu, przyzwał do siebie starszych zborowych.

18 Którzy gdy do niego przyszli, rzekł im: Wy wiecie od pierwszego dnia, któregom przyszedł do Azyi, jakom z wami po wszystek czas był,

19 Służąc Panu ze wszelką uniżonością i z wielą łez i pokus, które na mię przychadzały z zasadzek żydowskich.

20 Jakom się nie schraniał niczego, co by było pożyteczne, abym wam nie oznajmił i nie uczył was jawnie i po domach.

21 Świadectwo wydawając i Żydom, i Grekom o pokucie ku Bogu i o wierze w Pana naszego Jezusa Chrystusa.

22 A oto teraz ja będąc związany duchem, idę do Jeruzalemu, nie wiedząc co tam na mię przyjść ma.

23 Tylko że Duch Święty po miastach świadczy, powiadając, że mię więzienie i uciski czekają.

24 Wszakże ja na nic nie dbam i nie jest mi tak droga dusza moja, bym tylko bieg mój z radością wykonał i posługę, którąm wziął od Pana Jezusa na oświadczenie Ewangielii łaski Bożej.

25 A teraz oto ja wiem, że już więcej nie oglądacie oblicza mojego wy wszyscy, między którymim chodził, każąc królestwo Boże.

26 Przetoż oświadczam się wam dnia dzisiejszego, żem ja jest czysty od krwi wszystkich.

27 Albowiem nie chroniłem się, żebym wam nie miał oznajmić wszelkiej rady Bożej.

28 Pilnujcież tedy samych siebie i wszystkiej trzody, w której was Duch Święty postanowił biskupami, abyście paśli zbór Boży, którego nabył przez własną krew.

29 Boć ja to wiem, że po odejściu mojem wnijdą między was wilcy okrutni, którzy trzodzie folgować nie będą.

30 A z was samych powstaną mężowie, mówiący rzeczy przewrotne, aby za sobą pociągnęli uczniów.

31 Przetoż czujcie, pomnąc, żem przez trzy lata w nocy i we dnie nie przestawał napominać ze łzami każdego z was.

32 A teraz, bracia! poruczam was Bogu i słowu łaski jego, który może pobudować i dać wam dziedzictwo między wszystkimi poświęconymi.

33 Srebra albo złota, albo szaty nie pożądałem od nikogo.

34 Owszem sami wiecie, że moim potrzebom i tych, którzy są ze mną, służyły te ręce,

35 Wszystkomci wam okazał, iż tak pracując, musimy podejmować słabe, a pamiętać na słowa Pana Jezusowe, że on rzekł: Szczęśliwsza jest rzecz dawać, niżeli brać.

36 A to powiedziawszy, klęknął na kolana swoje i modlił się z nimi wszystkimi.

37 I stał się wielki płacz wszystkich, a upadając na szyję Pawłową, całowali go;

38 Smucąc się bardzo, najwięcej tych słów, które im rzekł, że już więcej nie mieli oglądać oblicza jego. I prowadzili go do okrętu.

Komentarz do rozdziału: Dzieje Apostolskie 20

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Dzieje Apostolskie 20:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Łamanie chleba” — Na pamiątkę, kiedy Chrystus po zmartwychwstaniu dał się poznać przy łamaniu chleba.

Epifania i Bazylea:

„Tedy pierwszy dzień po sabacie, gdy się uczniowie zgromadzili na łamanie chleba” — jest typem gromadzenia się razem i łączności duchowej w blasku Tysiącletniego Dnia - po zmartwychwstaniu Ciała, bardzo wcześnie rano. (TP 2001, s. 19)

Dzieje Apostolskie 20:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Jest dusza” — Greckie słowo "psyche" znaczy istotę.

„W nim” — Jeszcze nie umarł.

Dzieje Apostolskie 20:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Z Miletu” — Dlatego, że nie było wiadome, jak długo okręt się zatrzyma i ile czasu zabierze ładowanie okrętu, itp.

Epifania i Bazylea:

„Starszych” — Miejscowi starsi mają te urzędowe władze do tych usług, które zbór im uchwali odnośnie: nauczania, zbijania, strofowania, instrukcji w sprawiedliwości i pocieszania (2Tym.3:16,17; Rz.15:4), w zebraniach i poza zebraniami zborowymi. Oni mogą także na zaproszenie służyć innym zborom. (TP 1938, s. 37) Starsi powszechni mają te urzędowe władze do tych usług, które Pan zgodnie ze Swoim Słowem, daje im w którymkolwiek, lub poza którymkolwiek zborem, gdzie oni są zaproszeni przez te zbory, aby służyć pod tymi samymi pięcioma względami. (TP 1938, s. 37)

Dzieje Apostolskie 20:21

Epifania i Bazylea:

„o pokucie ku Bogu” — przedstawione jest to przez postęp z miejsca w Obozie Izraelskim do miejsca na zewnątrz bramy Dziedzińca. (TP 1959, s. 169)

Dzieje Apostolskie 20:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Duch świadczy” — Może przez prorokowanie, jak to uczynił.

Dzieje Apostolskie 20:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie jest mi droga” — Bo "wszystko uznaję za szkodę dla zacności poznania Chrystusa Jezusa, Pana mojego", Filip.3:8.

„Dusza” — Greckie słowo "psyche" znaczy istotę, życie ziemskie.

Dzieje Apostolskie 20:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszelkiej rady” — Nie dając sposobności dla dodatkowych uczniów, aby stali się apostołami. Apostoł Paweł nie uczył o jednym Bogu i jednocześnie o trzech Bogach w jednym, albo, że człowiek posiada taką naturę, że nie może umrzeć, ale musi żyć wiecznie bądź w wiecznej szczęśliwości, bądź w wiecznych mękach. Nie zalecał on również, ażeby prawdziwy Kościół w teraźniejszym czasie ziemskiego życia podejmował reformę świata i starał się go podnieść moralnie i odrodzić.

Dzieje Apostolskie 20:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Samych siebie” — Starsi zgromadzeń potrzebują najprzód czuwać nad sobą i pilnować samych siebie. Żaden nie może z powodzeniem starać się o zbawienie drugich, jeżeli zaniedbuje swoje zbawienie.

„I wszystkiej trzody” — Nie tylko dbać o tych, co mają się dobrze finansowo i posiadają stanowisko, wykształcenie, lub w jaki inny sposób są uposażeni, lecz i o najuboższych.

„W której was” — Starsi nie mają panować nad zgromadzeniem, ale mają być jego członkami.

„Duch święty” — Przez kierownictwo lub spowodowanie, żeby zostali wybrani.

„Postanowił biskupami” — Dzikie zwierzęta za swoich przewodników wybierają takich ze stada, co są najmądrzejszymi w trzodzie w wyszukiwaniu dobrego pastwiska i broniliby przed nieprzyjacielem. Najmniej kwalifikacji na biskupa posiada człowiek ślepy. Każdy starszy jest uznany jako dozorca pewnej części pracy Pańskiej.

„Abyście paśli” — A nie starali się ich napędzać do zagród sekciarskich, albo jadać ich mięso lub strzyc z nich złote runo. Na pasterza nie posiada kwalifikacji taki człowiek, który zamiast karmić owce, stara się, aby one jego karmiły.

„Zbór Boży” — Pismo Święte nie uznaje sekt ani podziału w jednym Kościele Jego. Zbór nie jest własnością starszych.

„Własną krwią” — Krwią jednorodzonego Syna swego. "Będąc usprawiedliwieni przez krew Jego", Rzym.5:9. Chrystus życiem swoim zapłacił okup. (Dotyczy w.28-30)

Źródła: MANNA - 14 LISTOPADA

Epifania i Bazylea:

...Słowa z Dz.20:28: „abyście paśli zbór Boży, którego nabył przez własną krew” to kolejny cytat niektórych trynitarzy na potwierdzenie trójcy. Jeśli pod określeniem „Boży” chodzi o Ojca, słowo to użyte jest jako imię własne i jako takie nie może odnosić się do Jezusa. Jeśli jednak chodzi tutaj o Ojca, musielibyśmy stwierdzić, że Bóg posiada krew, co jest niedorzecznością, ponieważ duch nie posiada ciała, kości ani krwi. Przyjmując zatem ten wiersz w wersji przekładu A.V., powstaje nierozwiązalna trudność. Zważywszy jednak, że znaczna większość greckich manuskryptów ma w tym miejscu zamiast „Boży” słowo „Pana”, które jest właściwym oddaniem (A.R.V.), trudność ta znika: „paśli zbór Pana, którego nabył przez własną krew”. W takim brzmieniu w wierszu tym nie ma niczego na poparcie trynitaryzmu, a raczej na jego obalenie. E1. 526 (MANNA - 14 LISTOPADA)

Źródła: MANNA - 14 LISTOPADA

Dzieje Apostolskie 20:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Wilcy okrutni” — Papiestwo i wyżsi krytycy Biblii, łakomi, samolubni i "przez chciwość pięknymi słówkami kupią was sobie", 2 Piotra 2:3. "Oto ja posyłam was jako owce między wilki", Mat.10:16. Przebierają się w owcze skóry, bo inaczej nie byliby przyjęci.

Dzieje Apostolskie 20:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Z was samych” — Z waszego zgromadzenia, spomiędzy tych, których uważaliście za dobrych członków lub za członków Ciała Chrystusowego, a którzy jeszcze takimi mienią się być.

„Mężowie” — Hymeneus, Aleksander, Fygellus, Hermogenes i Filetus. Ci wszyscy fałszywymi nauczycielami powstali z Efezu.

„Powstaną” — Nadmą się pychą.

„Rzeczy przewrotne” — Fałszywe nauki, sprowadzające z drogi Prawdy.

„Za sobą uczniów” — Sztucznie pociągają za sobą zwolenników.

Epifania i Bazylea:

„mówiący rzeczy przewrotne” — przekręcający Prawdę ( jak w Towarzystwie i P.B.I.) (TP 1926, s. 71)

„aby za sobą pociągnęli uczniów” — Wodzowie W.G. w ich bezbożnej ambicji zawsze chwytają za władzę i panowanie. A ich zwolennicy popierają ich w tym. (TP 1938, s. 42)

Dzieje Apostolskie 20:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Napominać” — Zachęcać.

„Ze łzami” — Apostoł nie wspominał o wielkiej liczbie osób, jaką obsługiwał, ani o innych rzeczach, które przynosiły korzyści przez sposoby, jakie on do tego używał.

Dzieje Apostolskie 20:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Srebra nie pożądałem” — Nie będąc jednym z tych, co "uczą za pieniądze".

Dzieje Apostolskie 20:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Wam okazałem” — Dałem wam przykład (jak postępować należy).

Literatura o rozdziale Dzieje Apostolskie 20

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Dzieje Apostolskie

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.