Dzieje Apostolskie 17

Dzieje Apostolskie, rozdział 17 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (34 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Dzieje Apostolskie 17 — Biblia Gdańska

1 A przeszedłszy Amfipolim i Apoloniję przyszli do Tesaloniki, gdzie była bóżnica żydowska.

2 Tedy Paweł według zwyczaju swego wszedł do nich, a przez trzy sabaty kazał im z Pisma.

3 Wywodząc i pokazując to, że Chrystus miał cierpieć i powstać od umarłych, a iż ten Jezus jest Chrystusem, którego ja wam opowiadam.

4 I uwierzyli niektórzy z nich, a przyłączyli się do Pawła i do Syli, i wielkie mnóstwo nabożnych Greków, i niewiast przedniejszych niemało.

5 Ale Żydowie, którzy nie uwierzyli, zdjęci zazdrością, przywziąwszy do siebie niektórych lekkomyślnych i złych mężów, a zebrawszy kupę uczynili rozruch w mieście, a naszedłszy na dom Jazona, szukali ich, aby ich wywiedli przed lud.

6 A nie znalazłszy ich, ciągnęli Jazona i niektórych braci do przełożonych miasta, wołając: Oto ci, którzy wszystek świat wzruszyli i tu też przyszli;

7 Które przyjął Jazon; a ci wszyscy czynią przeciwko dekretom cesarskim, powiadając, iż jest inszy król, Jezus.

8 A tak wzburzyli pospólstwo i przełożonych miasta, którzy to słyszeli.

9 Ale oni wziąwszy słuszną sprawę od Jazona i od innych, puścili je.

10 A bracia wnet w nocy wysłali i Pawła, i Sylę do Berei; którzy tam przyszedłszy weszli do bóżnicy żydowskiej.

11 A cić byli zacniejsi nad one, co byli w Tesalonice, którzy przyjęli słowo Boże ze wszystką ochotą, na każdy dzień rozsądzając Pisma, jeźliby się tak miało.

12 Przetoż wiele ich z nich uwierzyło, i Greckich niewiast uczciwych, i mężów niemało.

13 A gdy się dowiedzieli oni, co byli z Tesaloniki Żydowie, że i w Berei opowiadane było słowo Boże od Pawła, przyszli i tam, podburzając pospólstwo.

14 Ale bracia wnet wysłali Pawła, aby szedł jakoby do morza; a Sylas i Tymoteusz tam zostali.

15 A ci, którzy prowadzili Pawła, doprowadzili go aż do Aten, a wziąwszy rozkazanie do Syli i do Tymoteusza, żeby co najrychlej przyszli do niego, odeszli.

16 A gdy ich Paweł w Atenach czekał, poruszał się w nim duch jego, widząc ono miasto poddane bałwochwalstwu.

17 A przetoż miewał rozmowę z Żydami i z ludźmi nabożnymi, w bóżnicy i na rynku na każdy dzień, z kim się mu trafiło.

18 Tedy niektórzy z Epikurejczyków i Stoików filozofowie spierali się z nim, a niektórzy mówili: Cóż wżdy ten plotkarz mówić chce? A drudzy: Zdaje się być opowiadaczem obcych bogów; bo im Jezusa i zmartwychwstanie opowiadał.

19 A porwawszy go, wiedli do Areopagu, mówiąc: Możemyli wiedzieć, co to jest za nowa nauka, którą ty opowiadasz?

20 Bo jakieś obce rzeczy przynosisz do uszów naszych; chcemy tedy wiedzieć, co wżdy z tego ma być?

21 (A wszyscy Ateńczycy i cudzoziemscy goście niczem inszem się nie bawili, tylko powiadaniem albo słuchaniem nowin.)

22 Tedy Paweł stanąwszy w pośrodku Areopagu, rzekł: Mężowie Ateńscy! z każdej miary was widzę nader nabożnych.

23 Albowiem przechadzając się i przypatrując waszym nabożeństwom, znalazłem też ołtarz, na którym napisano: Nieznajomemu Bogu. Którego tedy nie znając chwalicie, tego ja wam opowiadam.

24 Bo Bóg, który uczynił świat i wszystko, co na nim, ten będąc Panem nieba i ziemi, nie mieszka w kościołach ręką uczynionych.

25 Ani rękoma ludzkiemi chwalony bywa, jakoby czego potrzebował, ponieważ on daje wszystkim żywot i oddech, i wszystko.

26 I uczynił z jednej krwi wszystek naród ludzki, aby mieszkał po wszystkiem obliczu ziemi, zamierzywszy przedtem rozrządzone czasy i zamierzone granice mieszkania ich;

27 Aby szukali Pana, owaby go snać namacali i znaleźli, aczkolwiek od każdego z nas nie jest daleko.

28 Albowiem w nim żyjemy i ruszamy się, i jesteśmy, jako i niektórzy z waszych poetów powiedzieli: Żeśmy i my rodziną jego.

29 Będąc tedy rodziną Bożą, nie mamy rozumieć, żeby złotu albo srebru, albo kamieniowi misternie rytemu, albo wymysłowi człowieczemu, Bóg miał być podobny.

30 Aczkolwiek tedy przeglądał Bóg czasom tej niewiadomości, ale teraz oznajmuje ludziom wszystkim wszędy, aby pokutowali;

31 Przeto iż postanowił dzień, w który będzie sądził wszystek świat w sprawiedliwości przez męża, którego na to naznaczył, upewniając o tem wszystkich, wzbudziwszy go od umarłych.

32 A usłyszawszy o zmartwychwstaniu jedni się naśmiewali, a drudzy mówili: Będziemy cię znowu o tem słuchać.

33 I tak Paweł wyszedł z pośrodku ich.

34 A mężowie niektórzy przyłączywszy się do niego, uwierzyli, między którymi też był Dyjonizyjusz Areopagitczyk i niewiasta imieniem Damarys, i inni z nimi.

Komentarz do rozdziału: Dzieje Apostolskie 17

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Dzieje Apostolskie 17:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Wywodząc” — To pokazuje, że te Pisma były przedtem zakryte.

Dzieje Apostolskie 17:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Wzburzyli pospólstwo” — Które się obawiało, że wywołane zaburzenie mogłoby spowodować odjęcie niektórych swobód dla miasta przez Rzymian.

„I przełożonych” — Którzy znajdowali się w niebezpieczeństwie, że staną się odpowiedzialnymi za rozruchy, chyba, że podejmą środki przytłumienia, cokolwiek zakrawa na zdradę.

Dzieje Apostolskie 17:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Wysłali Pawła” — "A gdy was będą prześladować w tym mieście, uciekajcie do drugiego", Mat.10:23.

Dzieje Apostolskie 17:11

Paruzja (C.T. Russell):

„A ci” — Berańscy Żydzi.

„Byli zacniejsi” — Tak z urodzenia, jak i pod względem rozumu.

„Rozsądzając” — Nie przyjęli nic takiego, czego by dobrze wpierw nie roztrząsnęli. Nawet nauki apostołów. To jest obowiązkiem każdego chrześcijanina, a co jest powszechnie zaniedbane przez wyznawców chrześcijaństwa.

„Pisma” — Które jedynie mogą natchnąć duchem świętym.

„Na każdy dzień” — Nasze bezpieczeństwo polega przeważnie na tym, gdy czynimy podobnie.

Epifania i Bazylea:

„A cić byli zacniejsi...na każdy dzień rozsądzając Pisma” — Tutaj mamy Boską pochwałę metody badania Biblii: (TP 1951, s. 30) 1/ członek pierwszej gwiazdy, przemawiający jako usta Jezusowe, wytłumaczył im poselstwo - Słowo Boże; (TP 1951, s. 30) 2/ pilne wysłuchanie i gotowość umysłu jest potrzebna do przyjęcia tego poselstwa; (TP 1951, s. 30) #Jest szczególnie sześć zalet które stanowią gotowość umysłu: (TP 1951, s. 30) 1. pokora - Mat.11,25; (TP 1951, s. 30) 2. cichość - Ps.25,9; (TP 1951, s. 30) 3. łaknienie - Mat.5,6; (TP 1951, s. 30) 4. uczciwość; (TP 1951, s. 30) 5. dobroć - Łuk.8,15; (TP 1951, s. 30) 6. bojaźń (cześć) Pańska - Ps.25,14; (TP 1951, s. 30) 3/ codzienne badanie Pism aby sprawdzić czy dane nauki pochodzą z Biblii i czy są z nią w harmonii. (TP 1951, s. 30) Słowo "rozsądzali" jest użyte w znaczeniu dyskusji. Apostoł prowadził dyskusję biblijną z Żydami. (TP 1947, s. 7)

Dzieje Apostolskie 17:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Duch jego” — Greckie słowo "pneuma" znaczy: umysł, uczucie.

Dzieje Apostolskie 17:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Ten plotką” — Taki, co pozbierał niektóre myśli i zdania wielkich uczonych i przedstawia je jako swoje.

„Obcych bogów” — Wyraz grecki "daimonion" znaczy: demonów. W owych czasach było uważane za zbrodnię w Atenach, bo to ujmowałoby czci ich mądrości.

„Jezusa i zmartwychwstanie” — Bez zmartwychwstania nie masz nadziei przyszłego żywota, zaś nadzieja zmartwychwstania jest jedynie w Jezusie.

Dzieje Apostolskie 17:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Do Areopagu” — Rada areopagistów składała się z nauczycieli różnych szkół i poglądów naukowych. Za onych czasów najuczeńsi ludzie w świecie posiadali władzę sądzenia człowieka na śmierć, który by nauczał o obcych bogach.

Dzieje Apostolskie 17:20

Epifania i Bazylea:

„Areopagu” — Sąd Najwyższy w Atenach. (TP 1958, s. 21)

Dzieje Apostolskie 17:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Słuchaniem nowin” — W naszych czasach wielu ludzi choruje na niestrawność duchową, którzy spożywają duchowy pokarm, ale nad nim nie pracują (nie badają odpowiednio go). Pożądają nowych rzeczy, lecz nie korzystają z tych, które już mają.

Dzieje Apostolskie 17:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Mężowie Ateńscy” — Zwykła forma przemówienia greckich oratorów.

„Nader nabożnych” — Widzę was jako ludzi pobożnych. W Atenach na on czas znajdowało się około trzy tysiące posągów przedstawiających różne bóstwa.

Epifania i Bazylea:

„Areopagu” — Sąd Najwyższy w Atenach. (TP 1958, s. 21)

Dzieje Apostolskie 17:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Nieznajomemu bogu” — Apostoł Paweł pokazuje, że oddawanie czci nieznajomemu bogu nic im nie pomoże.

„Którego tedy” — Z waszego własnego oświadczenia (gdyż mieli napis nad ołtarzem).

„Nie znając chwalicie” — Czcicie bez znajomości jego charakteru lub imienia.

Źródła: MANNA - 20 SIERPNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 20 SIERPNIA

Dzieje Apostolskie 17:24

Epifania i Bazylea:

„świat” — wszechświat. (TP 1951, s. 41)

„ten będąc Panem nieba i ziemi” — władcą nieba i ziemi, którymi rządzi nie przez swą cielesną wszechobecność, lecz przez Swą potęgę, autorytet itp., podobnie jak ziemscy władcy nie są obecni cieleśnie w każdym zakątku swego państwa, lecz wykonują swą władzę przez narzędzia swej potęgi i autorytetu, które obejmuje cały obszar podległy ich władaniu. (TP 1965, s. 60)

„nie mieszka w kościołach ręką uczynionych” — lecz w Swej niebiańskiej siedzibie, nie jest więc przeto obecnym wszędzie cieleśnie. (TP 1965, s. 60)

Dzieje Apostolskie 17:25

Epifania i Bazylea:

„Ani rękoma ludzkiemi chwalony bywa” — usługiwany, mający powodzenie. (TP 1965, s. 51)

Dzieje Apostolskie 17:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Z jednej krwi” — Z jednej rodziny i dlatego zależny jeden od drugiego, licząc w to Murzynów i innych kolorowych ludzi. Przed Adamem nie było żadnego innego człowieka. Różnica ras ludzkich zależy od warunków klimatycznych, obyczajów, sposobu odżywiania się i otoczenia, w jakim znajduje się kobieta podczas swej brzemienności.

„Naród ludzki” — A nie jedynie Hebrajczycy, jak Ateńczycy może rozumieli, że taką była nauka Żydów.

„Zamierzywszy” — Jak to jest pokazane w państwach: babilońskim, medo-perskim i greckim.

„Czasy” — Greckie słowo "kairos" określa czasy, jak np. "czasy pogan".

Dzieje Apostolskie 17:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Szukali Pana” — Jego planu.

„I znaleźli” — Jedyna rzecz, o którą szatan stara się, aby go ludzie nie znaleźli.

Epifania i Bazylea:

„aczkolwiek od każdego z nas nie jest daleko” — duchowo, nie cieleśnie. (TP 1965, s. 60)

Dzieje Apostolskie 17:28

Paruzja (C.T. Russell):

„W Nim żyjemy” — Znaczy w Jego opatrzności.

Epifania i Bazylea:

„albowiem w Nim” — po grecku brzmi to "przez" a nie "w"; czytaj zatem przez Jego moc, łaskawość i miłość. (TP 1965, s. 60)

Dzieje Apostolskie 17:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Przeglądał” — Tolerował, jakby tego nie widział. Stanowcze orzeczenie z natchnionego źródła, że narody, które żyły i umarły w ciemności pogańskiej przed pierwszym przyjściem Chrystusa, nie są odpowiedzialne i nie będą karane za swoją nieświadomość.

„Wszystkim wszędzie” — "Kto ma uszy ku słuchaniu".

Dzieje Apostolskie 17:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Postanowił dzień” — Dzień Chrystusowy, Tysiąclecie. Siódmy tysiącletni dzień (od 1874 roku). "Słowa, które jam mówił, te go osądzą w dzień ostateczny", Jan 12:48.

„Będzie sądził” — Naznaczył dla nich inną próbę, przy więcej przyjaznych warunkach, ale nie żeby ich potępić, bo świat już jest potępiony w Adamie.

„Świat” — I upadłych aniołów.

„W sprawiedliwości” — Pod panowaniem sprawiedliwości, gdy szatan zostanie obezwładniony. Nie w gniewie i złości sądzony będzie rodzaj ludzki, lub żeby wyrządzić mu krzywdę.

„Przez Męża” — Chrystusa, Głowę i ciało.

„Upewniając” — Podstawa do ufności, radosna nadzieja.

„Wzbudziwszy Go” — Chrystus nie mógł sam siebie wzbudzić.

„Od umarłych” — Czego Bóg nie byłby uczynił, gdyby ofiara Chrystusa okazała się w czymkolwiek niedoskonałą.

Epifania i Bazylea:

„postanowił dzień” — 1000-lecie. (TP 1959, s. 164)

„w który będzie sądził wszystek świat” — podczas 1000-letniego Dnia Sądu, kiedy szatan będzie związany aby nie zwodził więcej narodów, aż do czasu ostatecznej próby w Małym Okresie przy końcu 1000-lecia. (TP 1959, s. 164) Dzień Sądu jest w którym Bóg będzie sądził wszystek świat w sprawiedliwości. Sądzenie więc przechodzić będzie przez cztery procesy: (TP 1961, s. 52) 1/ uwolni wszystkich ludzi od wszystkich błędów przez które byli zwiedzeni i POUCZY ich w pełni w zrozumieniu Słowa Bożego; (TP 1961, s. 52) 2/ WYPRÓBUJE ich charaktery pod względem przygotowania do żywota wiecznego, tzn. da im wśród prób możliwości wykazania czy nadają się do takiego życia; (TP 1961, s. 52) 3/ będzie ich KARAŁ w celu naprawy, gdy podczas swych prób będą czynili źle, albo będą niedbałymi w czynieniu dobrze; (TP 1961, s. 52) 4/ WYDA DECYZJĘ po skończonym okresie próby, dotyczącą ich postępowania w czasie samej próby. (TP 1961, s. 52) oprócz Kościoła, który jest sądzony podczas Wieku Ewangelii (1Piotra 4:17). (TP 1970, s. 48)

„przez męża” — Chrystusa Głowę i Ciało. (TP 1959, s. 164)

Dzieje Apostolskie 17:32

Paruzja (C.T. Russell):

„O zmartwychwstaniu” — Tym sposobem nie godzili się z Pawłem, bo ich wierzenie było, że umarli żyją.

Literatura o rozdziale Dzieje Apostolskie 17

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Dzieje Apostolskie

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.