Dzieje Apostolskie 19

Dzieje Apostolskie, rozdział 19 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (40 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Dzieje Apostolskie 19 — Biblia Gdańska

1 I stało się, gdy Apollos był w Koryncie, iż Paweł obszedłszy górne krainy, przyszedł do Efezu; a znalazłszy tam niektórych uczniów,

2 Rzekł do nich: Izaliście wzięli Ducha Świętego, uwierzywszy? A oni mu rzekli: Owszemeśmy ani słyszeli, jeźli jest Duch Święty.

3 Tedy rzekł do nich: W cóżeście tedy ochrzczeni? A oni rzekli: W chrzest Janowy.

4 Zatem rzekł Paweł: Janci chrzcił chrztem pokuty, mówiąc ludowi, aby w onego, który miał przyjść po nim, uwierzyli, to jest w Jezusa Chrystusa.

5 A usłyszawszy to, ochrzczeni są w imię Pana Jezusowe.

6 A gdy na nie włożył Paweł ręce, zstąpił na nie Duch Święty i mówili językami i prorokowali.

7 A było wszystkich mężów około dwunastu.

8 A wszedłszy do bóżnicy, mówił bezpiecznie przez trzy miesiące, nauczając i namawiając ich do królestwa Bożego.

9 A gdy się niektórzy zatwardzili, a wierzyć nie chcieli, źle mówiąc o tej drodze Bożej przed mnóstwem, odstąpiwszy od nich, odłączył ucznie, na każdy dzień ucząc w szkole niektórego Tyranna.

10 A to się działo przez dwa lata, tak iż wszyscy, którzy mieszkali w Azyi, słuchali słowa Pana Jezusowego, tak Żydowie, jako i Grekowie.

11 A nie lada cuda czynił Bóg przez ręce Pawłowe;

12 Tak iż na chore przynoszono chustki albo przepaski od ciała jego, i odchodziły od nich choroby, i duchowie źli wychodzili z nich.

13 Tedy niektórzy z biegunów żydowskich, którzy się bawili zaklinaniem, ważyli się wzywać imienia Pana Jezusowego nad tymi, którzy mieli duchy złe, mówiąc: Poprzysięgamy was przez Jezusa, którego Paweł opowiada.

14 A było ich siedm synów jednego Żyda, imieniem Scewas, najwyższego kapłana, którzy to czynili.

15 Tedy odpowiedziawszy duch zły, rzekł: Znam Jezusa i wiem co Paweł; ale wy coście zacz?

16 A rzuciwszy się na nie człowiek on, w którym był duch zły, a opanowawszy je, zmocnił się przeciwko nim, tak iż nadzy i zranieni wybiegli z onego domu.

17 I było to wiadomo wszystkim, i Żydom i Grekom, którzy mieszkali w Efezie; i przypadł strach na nie wszystkie, i było uwielbione imię Pana Jezusowe.

18 A wiele tych, którzy uwierzyli, przychodziło, wyznawając i oznajmując sprawy swoje.

19 I wiele z tych, którzy się naukami niepotrzebnemi parali, zniósłszy księgi, spalili je przed wszystkimi, a obrachowawszy cenę ich, znaleźli tego pięćdziesiąt tysięcy srebrników.

20 Tak potężnie rosło słowo Pańskie i zmacniało się.

21 A gdy się to dokonało, postanowił Paweł w duchu, aby przeszedłszy Macedoniję i Achaję, szedł do Jeruzalemu, mówiąc: Iż potem, gdy tam będę, muszę i Rzym widzieć.

22 A posławszy do Macedonii dwóch z tych, którzy mu służyli, Tymoteusza i Erasta, sam do czasu został w Azyi.

23 A pod on czas stał się rozruch niemały około drogi Bożej.

24 Albowiem niektóry złotnik, imieniem Demetryjusz, który robił kościoły srebrne Dyjany, niemały zysk przywodził rzemieślnikom;

25 Które zgromadziwszy i inne, którzy takież rzemiosło robili, rzekł: Mężowie! wiecie, iż z tego rzemiosła mamy dostatki nasze.

26 A widzicie i słyszycie, że nie tylko w Efezie, ale mało nie po wszystkiej Azyi ten Paweł namówił i odwrócił wielki lud, mówiąc: Że to nie są bogowie, którzy są rękami uczynieni.

27 Przetoż nam się obawiać potrzeba, aby nie tylko rzemiosło nasze w lekkie poważenie nie przyszło, ale aby i kościół wielkiej bogini Dyjany za nic nie był poczytany, a żeby nie przyszło do skazy dostojeństwo jej, którą wszystka Azyja i wszystek świat chwali.

28 A słuchając tego i będąc pełni gniewu, krzyknęli, mówiąc: Wielka jest Dyjana Efeska!

29 I było pełno po wszystkiem mieście zamieszania, i wpadli jednomyślnie na plac, porwawszy Gaja i Arystarcha, Macedończyki, podróżne towarzysze Pawłowe.

30 A gdy Paweł chciał wnijść do pospólstwa, nie dopuścili mu uczniowie.

31 A niektórzy też z przedniejszych mężów Azyjackich, będąc mu przyjaciołmi, posławszy do niego, prosili go, aby nie wychodził na plac.

32 Tedy jedni tak, a drudzy inaczej wołali; albowiem ona gromada była zamieszana, a więcej ich nie wiedziało, dlaczego się zbieżeli.

33 A z onej zgrai wywlekli Aleksandra, którego popychali Żydowie; a Aleksander skinąwszy ręką, chciał dać sprawę ludowi.

34 Ale gdy poznali, iż był Żydem, wszczął się jednostajny głos od wszystkich, jakoby przez dwie godziny wołających: Wielka jest Dyjana Efeska!

35 Tedy pisarz uśmierzywszy onę zgraję, rzekł: Mężowie Efescy! i któryż jest człowiek, co by nie wiedział, iż miasto Efeskie opiekuje się kościołem wielkiej boginii Dyjany i obrazem, który spadł od Jowisza?

36 A ponieważ się temu nikt sprzeciwić nie może, słuszna, abyście się uspokoili, a nic skwapliwie nie czynili.

37 Albowiemeście przywiedli tych mężów, którzy nie są ani świętokradcami, ani bluźniercami boginii waszej.

38 A jeźliż Demetryjusz i ci, którzy z nim są rzemieślnicy, mają co przeciw komu, wszak bywa prawo, są też starostowie, niechże jedni drugich pozywają.

39 Jeźli się też o czem inszem pytacie, to się może w porządnem zgromadzeniu odprawić.

40 Albowiem trzeba się obawiać, abyśmy oskarżeni nie byli o rozruch dzisiejszy, gdyż nie masz żadnej przyczyny, z której byśmy mogli dać sprawę, żeśmy się tu zbiegli. A to powiedziawszy, rozpuścił ono zgromadzenie.

Komentarz do rozdziału: Dzieje Apostolskie 19

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Dzieje Apostolskie 19:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Chrzest Janowy” — Który nie był dla nich ważny, ponieważ oni nie byli Żydami. Byli jedynie poinformowani, by odwrócili się od grzechu i uwierzyli w Chrystusa jako Odkupiciela.

Dzieje Apostolskie 19:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Pana Jezusa” — Jako członkowie Jego ciała do społeczności w Jego cierpieniach aż do śmierci.

Dzieje Apostolskie 19:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Włożył ręce” — Nie, żeby otrzymali władzę głoszenia, lecz udzielenie daru ducha świętego.

Dzieje Apostolskie 19:9

Paruzja (C.T. Russell):

„W szkole” — W budynku, który w każde popołudnie był używany jako szkoła.

Dzieje Apostolskie 19:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Na chorych” — Jeżeli nie byli ofiarowani. Paweł nie pomógł w ten sposób Tymoteuszowi, lub innym świętym, którzy byli chorzy.

„Odchodziły od nich” — Lecz u Pawła "bodziec ciała" pozostawał. Dar uzdrawiania, o jakim mowa, ustał.

Epifania i Bazylea:

„duchowie źli” — [pneuma]; istoty duchowe. (TP 1985, s. 29)

Dzieje Apostolskie 19:13

Epifania i Bazylea:

„duchy złe” — [pneuma]; istoty duchowe. (TP 1985, s. 29)

Dzieje Apostolskie 19:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Duch zły” — Greckie słowo "pneuma" tyczy osoby, a nie skłonności.

„Odpowiedziawszy” — Lud Boży nie powinien przyjmować usługi od nikogo, co nie okazuje dowodów, że jest w społeczności z Panem. Pan nie żąda świadectwa od złych duchów, bo napisano: "Lecz niezbożnemu rzekł Bóg: Cóż ci do tego, że opowiadasz ustawy moje", Ps.50:16.

„Rzekł” — Okazując respekt dla prawdziwych, a okazał się zagniewanym przeciw fałszywym.

Epifania i Bazylea:

„duch zły” — [pneuma]; istota duchowa. (TP 1985, s. 29)

Dzieje Apostolskie 19:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyznawało” — Prawdę.

„Sprawy swoje” — Pokazując swoją poprawę swoim postępowaniem. Przyznając, że zajmowanie się magią było złem i pochodziło ze złego kanału.

Dzieje Apostolskie 19:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Zajmowali się czarami” — Posiadali cudowną moc przez złych duchów.

„Spalili” — Nie sprzedali swych ksiąg innym ludziom, aby otrzymane ze sprzedaży pieniądze poświęcić na szerzenie Prawdy. Bóg nie przyjmuje w ofierze żadnej złej rzeczy. Jeżeli ktoś z ludu Bożego posiada książki zawierające w sobie kłamstwa szatana, to najlepiej uczyni, jeżeli je spali, aby nie przyniosły nikomu krzywdy.

„Pięćdziesiąt tysięcy srebrników” — Około 8 500 dolarów w roku 1900.

Dzieje Apostolskie 19:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Słowo Pańskie” — Słowo greckie "kurios" znaczy Pan lub Mistrz.

„Zmacniało się” — Nad złym wpływem, przeciwdziałając.

Dzieje Apostolskie 19:21

Paruzja (C.T. Russell):

„W duchu” — Greckie słowo "pneuma", w umyśle.

Dzieje Apostolskie 19:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Około drogi” — Lud Boży swoim zachowaniem różni się od postępowania innych ludzi.

Dzieje Apostolskie 19:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Demetriusz” — Przypomina on niektórych z kleru naszych czasów. Jest przypuszczenie, że następnie stał się on gorliwym zwolennikiem i uczniem Chrystusa.

„Złotnik” — Starszym cechu złotników.

„Srebrne (ołtarze)” — Przypomina i wskazuje na "obraz bestii".

Dzieje Apostolskie 19:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Kościół” — Świątynia Diany (rzymska bogini utożsamiana z grecką Artemidą) była zrobiona z marmuru, 425 stóp szeroka i 60 stóp wysoka, ozdobiona 36 kolumnami misternie rzeźbionymi.

Dzieje Apostolskie 19:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Na plac” — Mogło pomieścić się od 25 tysięcy do 50 tysięcy ludzi w teatrze.

Dzieje Apostolskie 19:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Aleksandra” — Prawdopodobnie Aleksander kotlarz poprzednio nawrócony na chrześcijaństwo, lecz w tym czasie zwolennik judaizmu. Jego zamiarem zapewne było oczyścić Żydów z zarzutów, a całą winę i gniew obrócić na chrześcijan, na zasadzie, że byli oni odszczepieńcami.

Dzieje Apostolskie 19:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy pisarz” — U burmistrza miasta objawił o wiele lepszego ducha, aniżeli uczyniłoby papiestwo w podobnych okolicznościach.

Literatura o rozdziale Dzieje Apostolskie 19

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Dzieje Apostolskie

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.