Dzieje Apostolskie 5

Dzieje Apostolskie, rozdział 5 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (42 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Dzieje Apostolskie 5 — Biblia Gdańska

1 A mąż niektóry imieniem Ananijasz, z Safirą, żoną swoją, sprzedał majętność,

2 I ujął nieco z onych pieniędzy z wiadomością żony swojej, a przyniósłszy część niejaką, położył u nóg apostolskich.

3 I rzekł Piotr: Ananijaszu! przeczże szatan napełnił serce twoje, abyś kłamał Duchowi Świętemu i ujął z pieniędzy za rolę?

4 Izali to, coś miał, nie twoje było? a coś sprzedał, nie w twojej mocy zostawało? Przeczżeś tę rzecz przypuścił do serca twego? Nie skłamałeś ludziom, ale Bogu.

5 Tedy usłyszawszy Ananijasz te słowa, padł nieżywy. I przyszedł strach wielki na wszystkich, którzy to słyszeli.

6 A wstawszy młodzieńcy, porwali go, a wyniósłszy pogrzebli.

7 I stało się po chwili, jakoby po trzech godzinach, że i żona jego nie wiedząc, co się stało, weszła.

8 I rzekł jej Piotr: Powiedz mi, jeźliście za tyle tę rolę sprzedali? A ona rzekła: Tak jest, za tyle.

9 A Piotr rzekł do niej: Przeczżeście się z sobą zmówili, abyście kusili Ducha Pańskiego? Oto nogi tych, którzy pogrzebli męża twego, u drzwi są i ciebieć wyniosą.

10 I padła zaraz przed nogami jego nieżywa. A wszedłszy młodzieńcy, znaleźli ją umarłą, a wyniósłszy pogrzebli ją podle męża jej.

11 I przyszedł strach wielki na wszystek zbór i na wszystkich, którzy to słyszeli.

12 Lecz przez ręce apostolskie działo się wiele znamion i cudów między ludem, (a byli wszyscy jednomyślnie w przysionku Salomonowym.

13 A z innych żaden nie śmiał się do nich przyłączyć; ale lud wiele o nich trzymał.

14 I owszem przybywało mnóstwo wierzących Panu, mężów i niewiast).

15 Tak że i na ulice wynosili chorych i kładli je na pościelach i łóżkach, aby przynajmniej cień Piotra przychodzącego zacienił niektórych z nich.

16 Schodziło się też i mnóstwo z okolicznych miast do Jeruzalemu, przynosząc chorych i nagabanych od duchów nieczystych; a ci wszyscy byli uzdrowieni.

17 Tedy powstawszy najwyższy kapłan i wszyscy, którzy z nim byli, którzy byli z sekty Saduceuszów, napełnieni są zazdrością;

18 I targnęli się rękoma na Apostoły i podali je do więzienia pospolitego.

19 Ale Anioł Pański w nocy otworzył drzwi u więzienia, a wywiódłszy je rzekł:

20 Idźcież, a stawiwszy się, mówcie do ludu w kościele wszystkie słowa tego żywota.

21 Tedy oni usłyszawszy to, weszli na świtaniu do kościoła i uczyli. A przyszedłszy najwyższy kapłan i którzy z nim byli, zwołali radę i wszystkie starsze synów Izraelskich, i posłali do więzienia, aby byli przywiedzieni.

22 A gdy słudzy przyszli, nie znaleźli ich w więzieniu, co wróciwszy się, oznajmili, mówiąc:

23 Więzienieć wprawdzie znaleźliśmy zamknione ze wszelką pilnością i stróże na dworze przede drzwiami stojące, lecz otworzywszy, żadnegośmy w niem nie znaleźli.

24 A gdy te słowa usłyszeli i najwyższy kapłan, i hetman kościelny, i przedniejsi kapłani wątpili o nich, co by to było.

25 A przyszedłszy ktoś, oznajmił im, mówiąc: Oto mężowie, któreście podali do więzienia, stoją w kościele, a uczą lud.

26 Tedy poszedł hetman z sługami i przywiódł je bez gwałtu; (bo się ludu bali, aby nie byli ukamionowani.)

27 A przywiódłszy je, stawili je przed radą; i pytał ich najwyższy kapłan, mówiąc:

28 Izaliśmy wam surowo nie zakazali, abyście w tem imieniu nie uczyli? A oto napełniliście Jeruzalem nauką waszą i chcecie na nas wprowadzić krew człowieka tego.

29 Tedy odpowiadając Piotr i Apostołowie, rzekli: Więcej trzeba słuchać Boga, niż ludzi.

30 Bóg on ojców naszych wzbudził Jezusa, któregoście wy zabili, zawiesiwszy na drzewie.

31 Tego Bóg za książęcia i zbawiciela wywyższył prawicą swoją, aby dana była ludowi Izraelskiemu pokuta i odpuszczenie grzechów.

32 A my jesteśmy świadkami jego w tem, co mówimy, także i Duch Święty, którego dał Bóg tym, którzy mu są posłuszni.

33 A oni to słysząc, pukali się i radzili o tem, jakoby je zgładzić.

34 Tedy powstawszy w radzie niektóry Faryzeusz, imieniem Gamalijel, nauczyciel zakonny, zacny u wszystkiego ludu, rozkazał, aby na małą chwilę precz wywiedziono Apostoły;

35 I rzekł do nich: Mężowie Izraelscy! miejcie się na baczeniu z strony tych ludzi, co byście mieli czynić.

36 Albowiem przed temi dniami powstał był Teudas, udawając się za coś, do którego się przywiązało mężów w liczbie około czterechset; którego zabito, a wszyscy, którzy z nim przestawali, rozproszeni są i wniwecz się obrócili.

37 Po nim powstał Judas Galilejczyk za dni popisu i uwiódł wiele ludu za sobą; ale i on zginął, i wszyscy, którzy z nim przestawali, rozproszeni są.

38 Przetoż teraz powiadam wam: Dajcie pokój tym ludziom i zaniechajcie ich; albowiem jeźliżeć jest z ludzi ta rada albo ta sprawa, wniwecz się obróci;

39 Ale jeźlić jest z Boga, nie będziecie mogli tego rozerwać, byście snać i z Bogiem walczącymi nie byli znalezieni.

40 I usłuchali go. A zawoławszy Apostołów i ubiwszy je, zakazali, aby nie mówili w imieniu Jezusowem; i wypuścili je.

41 A tak oni szli od obliczności onej rady, radując się, iż się stali godnymi odnosić zelżywość dla imienia Jezusowego.

42 I nie przestawali na każdy dzień w kościele i po domach nauczać i opowiadać Jezusa Chrystusa.

Komentarz do rozdziału: Dzieje Apostolskie 5

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Dzieje Apostolskie 5:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Safirą, żoną swoją” — Zapewne, że żadne z nich nie było spłodzone z ducha świętego.

Dzieje Apostolskie 5:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Nieco z pieniędzy” — Nominalne kościoły zapełnione są ludźmi tego rodzaju. Największy grzech nawet między poświęconymi jest nieuczciwość.

Dzieje Apostolskie 5:3

Paruzja (C.T. Russell):

„I rzekł Piotr” — Który posiadał dar rozpoznawania duchów, sprawujący urząd jako jeden z dwunastu wybranych przez Pana apostołów.

„Napełnił twe serce” — Przez złego ducha lub wpływ jego.

„Duchowi świętemu” — Duchowi Bożemu, który działał przez apostołów, a z tego powodu Bogu, którego oni reprezentowali.

Epifania i Bazylea:

zobacz też E1. 537,538.

Dzieje Apostolskie 5:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale Bogu” — Duchowi Bożemu, który był w apostołach.

Epifania i Bazylea:

„Nie skłamałeś ludziom, ale Bogu” — Ananiasz kłamał Piotrowi, który działając w tych okolicznościach jako Apostoł, przedstawiciel Boga, nie tylko był wówczas narzędziem świętej mocy Boga, ale również uczestnikiem serca, umysłu i woli Boga, Bożego Świętego Ducha, usposobienia. Dlatego kłamał Duchowi Świętemu a ponieważ Duch Święty jako moc i usposobienie Boga w Piotrze przedstawiał w tej sytuacji Boga, więc Ananiasz, kłamiąc przedstawicielowi Boga, kłamał Bogu. (TP 1986, s. 92) zobacz też E1. 537,538. (TP 1986, s. 92)

Dzieje Apostolskie 5:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Ducha Pańskiego” — Objawiającego się we mnie, Jego przedstawicielu.

Dzieje Apostolskie 5:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Zazdrością” — Nienawiścią, duchem sekciarskim przeciwko Prawdzie, a co okazuje się i w naszych czasach.

Dzieje Apostolskie 5:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Anioł Pański” — Gdyby to wyswobodzenie nie było bezpośrednie i anioł nie był w osobie, to byłoby powiedziane: "duch Pański".

„Otworzył drzwi” — Aniołowie posiadają władzę ponad ludzką.

Dzieje Apostolskie 5:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Synów izraelskich” — Całe dwanaście pokoleń.

Dzieje Apostolskie 5:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Na nas krew człowieka tego” — Tak postąpić, aby ludzie myśleli, że my jesteśmy odpowiedzialni za Jego śmierć. W podobny sposób kapłani, nauczeni w Piśmie i faryzeuszowie naszych czasów obawiają się tylko o utrzymanie swych różnych denominacji, ale także o własne stanowiska.

Dzieje Apostolskie 5:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Boga niż ludzi” — Gdy niemożebne słuchać obydwóch stron.

Dzieje Apostolskie 5:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Bóg wywyższył” — Do najwyższego poziomu istoty boskiej. Chrystus nigdy nie żądał być równym Bogu.

„Za książęcia” — "Wszakże jako inni ludzie pomrzecie, a jako jeden z książąt upadniecie", Ps.82:7.

„I Zbawiciela” — Aby w ciągu "dnia sądnego" mógł wybawić od śmierci tych wszystkich, których odkupił.

„Ludowi izraelskiemu” — Dwunastu pokoleniom.

Dzieje Apostolskie 5:32

Paruzja (C.T. Russell):

„A myśmy” — Jedenastu apostołów, gdyż Judasz już nie żył.

Epifania i Bazylea:

„także i Duch Święty, którego dał Bóg tym” — tzn. spłodził ich z Ducha Św. (TP 1960)

Dzieje Apostolskie 5:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Imieniem Gamaliel” — Nauczyciel Saula z Tarsu (apostoła Pawła), człowiek światowy, ale szlachetny.

Dzieje Apostolskie 5:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Mężowie izraelscy” — Dwanaście pokoleń.

Dzieje Apostolskie 5:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Ubiwszy ich” — Trzynaście razów biczem o trzech rzemieniach, co razem stanowiło "czterdzieści plag bez jednej", 2 Kor.11:24.

Dzieje Apostolskie 5:42

Paruzja (C.T. Russell):

„Po domach” — Zgromadzenia pierwotnego Kościoła były małe.

Literatura o rozdziale Dzieje Apostolskie 5

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Dzieje Apostolskie

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.