Dzieje Apostolskie 16

Dzieje Apostolskie, rozdział 16 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (40 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Dzieje Apostolskie 16 — Biblia Gdańska

1 I przyszedł do Derby i do Listry; a oto tam był uczeń niektóry, imieniem Tymoteusz, syn niektórej niewiasty Żydówki wiernej a ojca Greka.

2 Temu świadectwo dawali bracia, którzy byli w Listrze i w Ikonii.

3 Chciał tedy Paweł, aby ten z nim szedł, którego wziąwszy, obrzezał dla Żydów, którzy byli na onych miejscach; bo wszyscy wiedzieli, że ojciec jego był Grekiem.

4 A gdy chodzili po miastach, podawali im ku chowaniu ustawy, które były postanowione od Apostołów i starszych, którzy byli w Jeruzalemie.

5 A tak się zbory utwierdzały w wierze i przybywało ich w liczbie na każdy dzień.

6 Tedy przeszedłszy Frygiję i Galatską krainę, zawściągnieni będąc od Ducha Świętego, aby nie opowiadali słowa Bożego w Azyi,

7 Przyszedłszy do Mizyi, kusili się iść do Bitynii, ale im Duch Jezusowy nie dopuścił.

8 Tedy minąwszy Mizyję, zstąpili do Troady.

9 I pokazało się Pawłowi w nocy widzenie: Mąż niejaki Macedończyk stał, prosząc go i mówiąc: Przepraw się do Macedonii, a ratuj nas.

10 A ujrzawszy to widzenie, zaraześmy się starali o to, jakobyśmy się puścili do Macedonii, będąc tego pewni, iż nas Pan powołał, abyśmy im kazali Ewangieliję.

11 Puściwszy się tedy z Troady, prostośmy bieżeli do Samotracyi, a nazajutrz do Neapolu.

12 A stamtąd do Filipowa, które jest pierwsze miasto tej części Macedonii nowo osadzone; i zostaliśmy w onem mieście przez kilka dni.

13 A w dzień sabatu wyszliśmy przed miasto nad rzekę, gdzie zwykły bywać modlitwy, a usiadłszy mówiliśmy do niewiast, które się tam były zeszły.

14 A niektóra niewiasta, imieniem Lidyja, która szarłat sprzedawała w mieście Tyjatyrskiem, Boga się bojąca, słuchała; której Pan otworzył serce, aby pilnie słuchała tego, co Paweł mówił.

15 A gdy się ochrzciła i dom jej, prosiła, mówiąc: Ponieważeście mię osądzili wierną być Panu, wszedłszy do domu mego, mieszkajcie; i przymusiła nas.

16 I stało się, gdyśmy szli na modlitwę, iż niektóra dzieweczka, co miała ducha wieszczego, zabieżała nam, a ta wielki zysk panom swoim przynosiła, wróżąc.

17 Ta chodząc za Pawłem i za nami, wołała mówiąc: Ci ludzie sługami są Boga najwyższego, którzy nam opowiadają drogę zbawienia.

18 A to czyniła przez wiele dni; ale Paweł bolejąc nad tem i obróciwszy się, rzekł onemu duchowi: Rozkazuję ci w imieniu Jezusa Chrystusa, abyś wyszedł od niej. I wyszedł onejże godziny.

19 A widząc panowie jej, iż zginęła nadzieja zysku ich, pojmawszy Pawła i Sylę, ciągnęli je na rynek przed urząd,

20 A stawiwszy je przed hetmany, rzekli: Ci ludzie czynią zamieszanie w mieście naszem, będąc Żydami:

21 I opowiadają zwyczaje, których się nam nie godzi przyjmować ani zachowywać, ponieważ jesteśmy Rzymianie.

22 I powstało pospólstwo przeciwko nim, a hetmani rozdarłszy szaty ich, kazali je siec rózgami.

23 A gdy im wiele plag zadali, wrzucili je do więzienia przykazawszy stróżowi więzienia, aby ich dobrze opatrzył.

24 Który wziąwszy takie rozkazanie, wsadził je do najgłębszego więzienia, a nogi ich zamknął w kłodę.

25 A o północy Paweł i Sylas modląc się, chwalili Boga pieśniami, tak że je słyszeli więźniowie.

26 I powstało z prędka wielkie trzęsienie ziemi, że się poruszyły grunty więzienia, i zarazem się otworzyły wszystkie drzwi, i wszystkich się związki rozwiązały.

27 A ocuciwszy się stróż więzienia i ujrzawszy otworzone drzwi u więzienia, dobył miecza, chcąc się sam zabić, mniemając, iż więźniowie pouciekali.

28 Lecz Paweł zawołał głosem wielkim, mówiąc: Nie czyń sobie nic złego: bo jesteśmy sami wszyscy.

29 A kazawszy zaświecić, wpadł tam, a drżąc przypadł do nóg Pawłowi i Syli:

30 A wywiódłszy je z więzienia, rzekł: Panowie! co mam czynić, abym był zbawiony?

31 A oni rzekli: Wierz w Pana Jezusa Chrystusa, a będziesz zbawiony, ty i dom twój.

32 I opowiadali mu słowo Pańskie i wszystkim, którzy byli w domu jego.

33 A wziąwszy je onejże godziny w nocy, omył rany ich i ochrzcił się zaraz, on i wszyscy domownicy jego.

34 A wprowadziwszy je do domu swego, nagotował im stół i weselił się ze wszystkim domem swoim, uwierzywszy Bogu.

35 A gdy był dzień, posłali hetmani sługi miejskie, mówiąc: Wypuść one ludzie.

36 I oznajmił stróż więzienia te słowa Pawłowi, iż hetmani posłali, abyście byli wypuszczeni: teraz tedy wyszedłszy, idźcie w pokoju.

37 Ale im Paweł rzekł: Usiekłszy nas jawnie rózgami nie przekonanych, gdyżeśmy są ludzie Rzymianie, wrzucili do więzienia; a teraz nas potajemnie wyganiają? Nic z tego; ale sami niech przyjdą i wyprowadzą nas.

38 Tedy powiedzieli hetmanom słudzy miejscy te słowa. I zlękli się, usłyszawszy, że byli Rzymianie,

39 A przyszedłszy, przeprosili ich, a wywiódłszy ich, prosili ich, aby wyszli z miasta.

40 Wyszedłszy tedy z więzienia, weszli do Lidyi, a ujrzawszy braci pocieszyli je i odeszli.

Komentarz do rozdziału: Dzieje Apostolskie 16

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Dzieje Apostolskie 16:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Obrzezał go” — To nie było potrzebne Tymoteuszowi do zbawienia, lecz było właściwym to uczynić, aby mógł mieć więcej wpływu między Żydami. Było także właściwym, ponieważ matka Tymoteusza była Żydówką.

Dzieje Apostolskie 16:4

Epifania i Bazylea:

„Starszych” — Miejscowi starsi mają te urzędowe władze do tych usług, które zbór im uchwali odnośnie: nauczania, zbijania, strofowania, instrukcji w sprawiedliwości i pocieszania (2Tym.3:16,17; Rz.15:4), w zebraniach i poza zebraniami zborowymi. Oni mogą także na zaproszenie służyć innym zborom. (TP 1938, s. 37) Starsi powszechni mają te urzędowe władze do tych usług, które Pan zgodnie ze Swoim Słowem, daje im w którymkolwiek, lub poza którymkolwiek zborem, gdzie oni są zaproszeni przez te zbory, aby służyć pod tymi samymi pięcioma względami. (TP 1938, s. 37)

Dzieje Apostolskie 16:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Ducha świętego” — Pan Bóg mocą swoją przeszkodził im opowiadać Słowo swoje i dał widzenie Pawłowi o potrzebie Macedończyków.

„W Azji” — Mniejszej. Okolica, w której owe "siedem kościołów" znajdowało się.

Epifania i Bazylea:

„zawściągnieni będąc od Ducha Św.” — Prawda zabraniała Pawłowi mówić w niektórych miejscach, gdzie ludzki charakter wskazywał, że nie byłaby ona przyjęta. (TP 1961, s. 120) Boskie usposobienie w Apostole Pawle i możliwie Boska moc oraz opatrzności powstrzymały go od pójścia do Azji. (TP 1986, s. 92)

Dzieje Apostolskie 16:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie dopuścił” — Ponownie ich plany im się nie powiodły, co pokazuje, że Pan Bóg jest bardzo troskliwy w doglądaniu swojego dzieła.

Epifania i Bazylea:

„ale im Duch Jezusowy nie dopuścił” — Prawda zabraniała Pawłowi mówić w niektórych miejscach, gdzie ludzki charakter wskazywał, że nie byłaby ona przyjęta. (TP 1961, s. 120)

Dzieje Apostolskie 16:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Macedończyk” — W owym czasie Macedończycy byli najbardziej postępowym i oświeconym ludem w Europie.

Dzieje Apostolskie 16:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Będąc pewni” — Z różnych objawów ducha Bożego.

Dzieje Apostolskie 16:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Przed miastem” — Z początku jak protestanci zamieszkali w Rzymie, zmuszeni byli zgromadzać się poza miastem.

„Bywały modlitwy” — Gdzie z tego powodu można było znaleźć dzieci Boże.

Dzieje Apostolskie 16:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Tiatyra” — Jedno z miast Małej Azji, gdzie Pawłowi wzbraniano wstępu.

Dzieje Apostolskie 16:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Ochrzciła się” — To pokazuje, że apostołowie uważali chrzest za potrzebny.

„Wierną Panu” — A tym sposobem i godną ugościć Jego sługi.

Dzieje Apostolskie 16:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Ducha wieszczego” — Greckie słowo "pneuma" oznacza siłę niewidzialną, posiadaną przez łączność ze złymi duchami. Łączność z jednym ze złych duchów, a nie ludzkich popędów.

Dzieje Apostolskie 16:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Wołała” — Możebne, że i gestykulowała, ażeby wyszydzić ich.

„Drogę zbawienia” — Jak naówczas złe duchy wyznały prawdę, tak i teraz gotowe są wyznać ją, lub jakąkolwiek naukę, byle tylko posiąść władzę nad swoją ofiarą. Złe duchy zdawały się więcej być ochotnymi do głoszenia Ewangelii, niżeli wielu upadłych ludzi, którzy biczowali i kamieniowali apostoła Pawła.

Dzieje Apostolskie 16:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Ubolewając” — Nie chcąc otrzymywać świadectwa z takiego złego źródła. Lud Boży nie powinien przyjmować usługi od nikogo, co nie okazuje dowodów, że jest w społeczności z Panem.

„Rzekł duchowi” — Który opętał ową dzieweczkę.

„Abyś wyszedł” — Pan nie żąda świadectwa od złych duchów, bo napisano: "Lecz niezbożnemu rzekł Bóg: Cóż ci do tego, że opowiadasz ustawy moje", Ps.50:16.

Dzieje Apostolskie 16:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Przed urząd” — Jak tylko przeciwnicy ze świata zauważą, że Prawda i sprawiedliwość sprzeciwiają się ich interesom, natychmiast powstaje wielkie sprzeciwianie się.

Dzieje Apostolskie 16:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Czynią zamieszanie” — To było fałszywe oskarżenie, ponieważ nauka była głoszona za miastem.

Dzieje Apostolskie 16:24

Paruzja (C.T. Russell):

„W kłodę (w dyby)” — Które były tak zrobione, że nogi były rozszerzone szeroko, a każde poruszenie sprawiało dotkliwy ból. Apostołowie nie panowali nad dziedzictwem Pańskim.

Dzieje Apostolskie 16:25

Paruzja (C.T. Russell):

„A o północy” — "On daje śpiew i w nocy", Ijob 35:10.

Dzieje Apostolskie 16:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Był zbawiony” — Od grzechu, śmierci i niepokoju umysłu i serca. Są pewne chwile w życiu ludzkim, gdy jedno słowo wypowiedziane w danym czasie ma większe znaczenie, niżeli tysiące słów innym razem, w innych okolicznościach.

Dzieje Apostolskie 16:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Oni rzekli: wierz” — To ma znaczyć także odpowiedni charakter do wiary.

Dzieje Apostolskie 16:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Ochrzcił się” — Więzienia w owych czasach były zaopatrzone w zbiorniki do kąpania i były odpowiednie na chrzest.

Literatura o rozdziale Dzieje Apostolskie 16

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Dzieje Apostolskie

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.