Dzieje Apostolskie 26

Dzieje Apostolskie, rozdział 26 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (32 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Dzieje Apostolskie 26 — Biblia Gdańska

1 Zatem Agrypa rzekł do Pawła: Pozwala ci się, abyś mówił sam od siebie. Tedy Paweł wyciągnąwszy rękę, taką sprawę dał:

2 Na to wszystko, z czego mię obwiniają Żydowie, królu Agrypo! poczytam się być za szczęśliwego, iż dziś mam odpowiadać przed tobą.

3 A zwłaszcza, żeś ty powiadom tych wszystkich, które są między Żydami, zwyczajów i sporów; przetoż cię proszę, żebyś mię cierpliwie posłuchał.

4 Co się tedy tknie żywota mego od młodości, jaki był od początku między narodem moim w Jeruzalemie, wiedzą wszyscy Żydowie,

5 Będąc mi świadkami z dawna, (gdyby świadectwo wydać chcieli), iż według najdoskonalszej sekty nabożeństwa naszego żyłem, będąc Faryzeuszem.

6 A teraz o nadzieję onej obietnicy, ojcom od Boga uczynionej, stoję przed sądem;

7 Której dwanaście naszych pokoleń ustawicznie dniem i nocą służąc Bogu, mają nadzieję dostąpić; o tę nadzieję skarżą na mię Żydowie, o królu Agrypo!

8 Cóż za rzecz do wiary niepodobną u siebie sądzicie, że Bóg umarłe wzbudza?

9 Mnieć się wprawdzie samemu zdało, żem był powinien przeciwko imieniowi Jezusa Nazareńskiego wiele przeciwnych rzeczy czynić.

10 Com też czynił w Jeruzalemie i wielem ja świętych sadzał do więzienia, wziąwszy moc od przedniejszych kapłanów; a gdy mieli być zabijani, wotowałem przeciwko nim.

11 I po wszystkich bóżnicach częstokroć je trapiąc, przymuszałem bluźnić, a nader wściekle przeciwko nim postępując, prześladowałem je aż i do obcych miast.

12 W czem, gdym też do Damaszku jechał, mając władzę i zlecenie od przedniejszych kapłanów,

13 W południe, w drodze będąc, widziałem; o królu! światłość z nieba, jaśniejszą nad jasność słoneczną, która oświeciła mnie i tych, którzy jechali ze mną.

14 A gdyśmy wszyscy upadli na ziemię, usłyszałem głos mówiący do siebie, a mówiący żydowskim językiem: Saulu! Saulu! przeczże mię prześladujesz? trudno tobie przeciwko ościeniowi wierzgać.

15 A jam rzekł: Ktoś jest, Panie? A on rzekł: Jam jest Jezus, którego ty prześladujesz.

16 Ale wstań, a stań na nogach twoich; gdyżem ci się dlatego pokazał, abym cię uczynił sługą i świadkiem tak tych rzeczy, któreś widział, jako i innych, w których ci się pokażę.

17 Wyrywając cię od tego ludu i od pogan, do których cię teraz posyłam,

18 Ku otworzeniu oczu ich, aby się nawrócili z ciemności do światłości, a z mocy szatańskiej do Boga, aby tak wzięli odpuszczenie grzechów i dział między poświęconymi przez wiarę, która jest w mię.

19 Przetoż, o królu Agrypo! nie byłem nieposłusznym temu niebieskiemu widzeniu.

20 Ale najprzód tym, którzy są w Damaszku i w Jeruzalemie, i we wszystkiej krainie Judzkiej, i poganom opowiadałem, aby pokutowali i nawrócili się do Boga, czyniąc uczynki godne pokuty.

21 Dla tych rzeczy Żydowie w kościele mię pojmawszy, chcieli mię zabić.

22 Ale za pomocą Bożą jeszcze aż do dnia tego stoję, świadcząc i małemu, i wielkiemu, nic nie mówiąc oprócz tego, co opowiedzieli prorocy i Mojżesz, że się stać miało;

23 To jest, iż Chrystus miał cierpieć, a będąc pierwszym z zmartwychwstania opowiadać miał światłość ludowi temu i poganom.

24 To gdy on ku obronie swojej powiedział, rzekł Festus głosem wielkim: Szalejesz Pawle! wielka nauka przywodzi cię do szaleństwa.

25 Ale on rzekł: Nie szaleję, najmożniejszy Feście! aleć prawdziwe i zdrowe słowa powiadam.

26 Wie bowiem i król o tych rzeczach, przed którym bezpiecznie mówię, gdyż nie tuszę, aby co z tych rzeczy u niego było tajno, ponieważ się to nie w kącie działo.

27 Wierzysz, królu Agrypo! prorokom? Wiem, iż wierzysz.

28 Zatem Agrypa rzekł do Pawła: Mało byś mnie nie namówił, żebym został chrześcijaninem.

29 Ale Paweł rzekł: Życzyłbym od Boga, aby i w mału, i w wielu, nie tylko ty, ale i wszyscy, którzy mię dziś słuchają, stali się takimi, jakim i ja jest, oprócz tych związek.

30 A gdy on to rzekł, wstał król i starosta, i Bernice, i ci, którzy siedzieli z nim.

31 A ustąpiwszy na stronę, rzekli jedni do drugich, mówiąc: Nic godnego śmierci albo więzienia nie czyni ten człowiek.

32 Lecz Agrypa rzekł do Festa: Mógł ten człowiek być uwolniony, by był do cesarza nie apelował.

Komentarz do rozdziału: Dzieje Apostolskie 26

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Dzieje Apostolskie 26:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Zatem Agrypa” — Objawiając lepszego ducha aniżeli uczyniłoby to papiestwo w podobnych okolicznościach.

Dzieje Apostolskie 26:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Cierpliwie” — Greckie słowo "makrotumia" znaczy długo cierpliwie.

Dzieje Apostolskie 26:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwanaście pokoleń” — Wszystkich, którzy byli reprezentowani w Palestynie.

Dzieje Apostolskie 26:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Zdawało się” — Wielu w dobrej wierze nauczało i wierzyło w błąd.

Dzieje Apostolskie 26:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Przeciw ościeniowi” — (Oścień jest to coś, przeciw czemu trudno jest się oprzeć. Takim ościeniem może być kij zaostrzony do przepędzania bydła, wołów i może być narzędzie o trzech albo czterech zębach oprawione na drzewcu-kiju do łowienia ryb, w postaci wideł. Myśl zawarta w tym tekście jest, że takim ościeniem jest moc, potęga Stwórcy, przeciw której walczyć jest trudno, jak to było z Pawłem), który miał w pamięci jaśniejącą twarz Szczepana podczas, gdy go kamienowano.

Epifania i Bazylea:

Żywa Biblia parafrazuje słowa naszego Pana do Pawła w Dz. 26:14 w ten sposób, "Saulu! Saulu! dlaczego mnie prześladujesz? Szkodzisz wyłącznie sobie". - SB 2003. 81

Dzieje Apostolskie 26:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Z ciemności” — Z nieświadomości do Prawdy.

„Z mocy szatańskiej” — W którego istnienie wiele ludzi nie wierzy.

Dzieje Apostolskie 26:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Krainie judzkiej” — Możebne, iż to było na dwa lata przed pierwszym przyjściem do Antiochii.

Dzieje Apostolskie 26:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Za pomocą Bożą” — Apostoł wcale nie przypisuje swego oswobodzenia Lizjuszowi.

Dzieje Apostolskie 26:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Pierwszym” — Wzbudzenie córki Jaira nie było jej zmartwychwstaniem, ani żadne inne wskrzeszenia oprócz tego, które było z Chrystusem.

„Opowiadać miał” — W Tysiącleciu.

„Światłość” — "Prawdziwa, która oświeca każdego człowieka", Jan 1:9.

„I poganom” — Którzy nie mogliby być zbawieni, gdyby nie zostali oświeceni tym światłem.

Dzieje Apostolskie 26:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Festus” — Nie miał on znajomości o nadziei i obietnicach dla narodu żydowskiego.

„Szalejesz” — "Myśmy głupi dla Chrystusa", 1 Kor.4:10. Nie możemy spodziewać się sympatii od świata.

Dzieje Apostolskie 26:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Dziś słuchają” — Jak jest powiedziane do łotra: "powiadam ci dziś", Łuk.23:43.

Literatura o rozdziale Dzieje Apostolskie 26

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Dzieje Apostolskie

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.