Dzieje Apostolskie 10

Dzieje Apostolskie, rozdział 10 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (48 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Dzieje Apostolskie 10 — Biblia Gdańska

1 A w Cezaryi był mąż niektóry, imieniem Kornelijusz, setnik, z roty, którą zwano Włoską;

2 Pobożny i bojący się Boga ze wszystkim domem swoim, i czyniący jałmużny wielkie ludowi.

3 A ten się zawsze Bogu modląc, widział jawnie w widzeniu, jakoby o dziewiątej godzinie na dzień, Anioła Bożego, że wszedł do niego i rzekł mu: Kornelijuszu!

4 A on pilnie nań patrząc, a przestraszony będąc, rzekł: Cóż jest, Panie? I rzekł mu: Modlitwy twoje i jałmużny twoje wstąpiły na pamięć przed obliczność Bożą.

5 Przetoż teraz poślij męże do Joppy, a przyzwij Szymona, którego zowią Piotrem.

6 Ten ma gospodę u niektórego Szymona, garbarza, który ma dom nad morzem; ten ci powie, co byś miał czynić.

7 A gdy odszedł Anioł, który mówił z Kornelijuszem, zawoławszy dwóch sług swoich i żołnierza pobożnego z tych, którzy przy nim ustawicznie byli;

8 A rozpowiedziawszy im wszystko, posłał je do Joppy.

9 A nazajutrz, gdy byli w drodze, a przybliżali się do miasta, wstąpił Piotr na dach, aby się modlił około godziny szóstej.

10 A będąc łaknącym chciał jeść; a gdy mu oni jeść gotowali, przypadło na niego zachwycenie.

11 I ujrzał niebo otworzone i zstępujące na się naczynie niejakie, jakoby prześcieradło wielkie, za cztery rogi uwiązane i spuszczone na ziemię;

12 W którem były wszelkie ziemskie czworonogie zwierzęta i bestyje, i gadziny i ptastwo niebieskie.

13 I stał się głos do niego: Wstań Piotrze! rzeż, a jedz.

14 A Piotr rzekł: Żadną miarą, Panie! gdyżem nigdy nie jadł nic pospolitego albo nieczystego.

15 Tedy zasię powtóre stał się głos do niego: Co Bóg oczyścił, ty nie miej tego za nieczyste.

16 A to się stało po trzykroć. I wzięte jest zasię ono naczynie do nieba.

17 A gdy Piotr sam w sobie wątpił, co by to było za widzenie, które widział, tedy oto ci mężowie, którzy byli posłani do Kornelijusza, pytający się o dom Szymonowy, stali przede drzwiami;

18 A zawoławszy, wywiadywali się, jeźliby tam Szymon, którego zowią Piotrem, gospodę miał.

19 A gdy Piotr myślił o onem widzeniu, rzekł mu Duch: Oto cię trzej mężowie szukają.

20 Przetoż wstawszy, zstąp, a idź z nimi, nic nie wątpiąc, bomci ja je posłał.

21 Tedy Piotr zstąpiwszy do onych mężów, którzy od Kornelijusza do niego posłani byli, rzekł: Otom ja jest, którego szukacie. Cóż za przyczyna, dla którejście przyszli?

22 A oni rzekli: Kornelijusz setnik, mąż sprawiedliwy i bojący się Boga i mający dobre świadectwo od wszystkiego narodu żydowskiego, w widzeniu jest od Anioła świętego napomniony, aby cię wezwał w dom swój i słuchał słów od ciebie.

23 Tedy zawoławszy ich do domu, przyjął je do gospody. A drugiego dnia Piotr szedł z nimi i niektórzy z braci z Joppy szli z nimi.

24 A nazajutrz weszli do Cezaryi. A Kornelijusz czekał ich, wezwawszy powinowatych swoich i bliskich przyjaciół.

25 I stało się, gdy wchodził Piotr, zabieżawszy mu Kornelijusz, przypadł do nóg jego i pokłonił się.

26 Ale go Piotr podniósł, mówiąc: Wstań! i jamci też jest człowiek.

27 A rozmawiając z nim, wszedł, a znalazł wiele tych, którzy się byli zeszli.

28 I rzekł do nich: Wy wiecie, że się nie godzi mężowi Żydowinowi przyłączać albo schadzać z cudzoziemcem; lecz mnie Bóg ukazał, żebym żadnego człowieka nie nazywał pospolitym albo nieczystym.

29 Przetożem też nie zbraniając się przyszedł, wezwany będąc; pytam tedy, dlaczegoście mię wezwali?

30 A Kornelijusz rzekł: Od czwartego dnia aż do tej godziny pościłem, a o dziewiątej godzinie modliłem się w domu moim, a oto mąż niektóry stanął przede mną w odzieniu jasnem,

31 I rzekł: Kornelijuszu! wysłuchana jest modlitwa twoja, a jałmużny twoje przyszły na pamięć przed obliczność Bożą.

32 Przetoż poślij do Joppy, a przyzwij Szymona, którego nazywają Piotrem; ten ma gospodę w domu Szymona, garbarza, nad morzem, który przyszedłszy, mówić z tobą będzie.

33 Zaraz tedy posłałem do ciebie, a tyś dobrze uczynił, żeś przyszedł. Teraz tedy jesteśmy wszyscy przed obliczem Bożem przytomni, abyśmy słuchali wszystkiego, coć rozkazano od Boga.

34 Tedy Piotr otworzywszy usta, rzekł: Prawdziwie dochodzę tego, iż Bóg nie ma względu na osoby;

35 Ale w każdym narodzie, kto się go boi, a czyni sprawiedliwość, jest mu przyjemnym.

36 A co się tknie słowa, które posłał synom Izraelskim, opowiadając pokój przez Jezusa Chrystusa, który jest Panem wszystkiego,

37 Wy wiecie, co się działo po wszystkiem Żydostwie, począwszy od Galilei, po chrzcie, który Jan opowiadał;

38 Jako Jezusa z Nazaretu pomazał Bóg Duchem Świętym i mocą, który chodził, czyniąc dobrze i uzdrawiając wszystkie opanowane od dyjabła; albowiem Bóg był z nim.

39 A myśmy świadkami wszystkiego tego, co czynił w krainie Judzkiej i w Jeruzalemie, którego zabili, zawiesiwszy na drzewie.

40 Tego Bóg wzbudził dnia trzeciego i sprawił, żeby był objawiony;

41 Nie wszystkiemu ludowi, ale świadkom przedtem sporządzonym od Boga, nam, którzyśmy z nim jedli i pili po jego zmartwychwstaniu.

42 I rozkazał nam, abyśmy kazali ludowi i świadczyli, że on jest onym postanowionym od Boga sędzią żywych i umarłych.

43 Temu wszyscy prorocy świadectwo wydają, iż przez imię jego odpuszczenie grzechów weźmie każdy, co w niego wierzy.

44 A gdy jeszcze Piotr mówił te słowa, przypadł Duch Święty na wszystkie słuchające tych słów.

45 I zdumieli się oni, którzy byli z obrzezania wierzący, którzy byli z Piotrem przyszli, że i na pogany dar Ducha Świętego jest wylany.

46 Albowiem słyszeli je mówiące językami rozlicznemi i wielbiące Boga. Tedy odpowiedział Piotr:

47 Izali kto może zabronić wody, żeby ci nie byli pochrzczeni, którzy wzięli Ducha Świętego jako i my?

48 I rozkazał je pochrzcić w imieniu Pańskiem. I prosili go, aby u nich został na kilka dni.

Komentarz do rozdziału: Dzieje Apostolskie 10

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Dzieje Apostolskie 10:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Korneliusz” — Około 1-go października roku Pańskiego 36, przy końcu siedemdziesiątego tygodnia łaski dla Izraela.

„Setnik” — Zapewne ten sam, którego sługę Jezus uleczył.

Dzieje Apostolskie 10:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Pobożny” — "Godzien jest abyś mu to uczynił, albowiem miłuje nasz naród i on sam bóżnicę zbudował", Łuk.7:4,5.

Dzieje Apostolskie 10:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Na pamięć” — Jeżeli modlitwy nie są zaraz wysłuchane, to jednak nie bywają u Boga zapomniane, lecz są w Jego pamięci, aż nadejdzie czas właściwy, żeby zostały wysłuchane.

Epifania i Bazylea:

„Modlitwy twoje i jałmużny twoje wstąpiły na pamięć przed obliczność Bożą” — okres powołania pogan (Korneliusza i innych) od października 36 roku do października 1881 wyniósł 1845 lat (tj. tyle ile wynosi okres między śmiercią wodzów cielesnego i duchowego Izraela -- Jakuba i Jezusa). Powołanie Korneliusza zakończyło wyłączność łaski okazywanej cielesnemu Izraelowi; zaś wezwanie które wyszło w październiku 1881 zakończyło wyłączność łaski okazywanej duchowemu Izraelowi. (TP 1960, s. 41)

Dzieje Apostolskie 10:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Ten ci powie” — Pan Bóg nie powierzył aniołom rozpowszechnianie i głoszenie Ewangelii, ale ludziom.

Dzieje Apostolskie 10:12

Epifania i Bazylea:

„W którym były wszelkie czworonogie zwierzęta” — Św. Piotr widział prześcieradło z wszelkim rodzajem zwierząt zstępujących z nieba, to widział on reprezentację Żydów (przez czyste zwierzęta tej wizji) a reprezentację pogan (przez nieczyste zwierzęta tej wizji). (TP 1965, s. 53)

Dzieje Apostolskie 10:17

Paruzja (C.T. Russell):

„A gdy wątpił” — Grecki wyraz "hos", jak w wyrażeniu: "I dał im sędziów około czterysta pięćdziesięciu lat", Dz.13:18.

Dzieje Apostolskie 10:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekł duch” — Pan Bóg mocą swoją wyraził na umyśle Piotra swoją wolę.

Dzieje Apostolskie 10:25

Epifania i Bazylea:

„i pokłonił się” — [greckie proskuneo — pokłonił się oddając mu hołd]; (TP 1990, s. 13)

Dzieje Apostolskie 10:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale Piotr” — Nie tak postąpiłby papież, gdyby był na jego miejscu.

Dzieje Apostolskie 10:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Bóg ukazał mi” — A jednak później Piotr zapomniał o tym i Paweł zmuszony był publicznie go strofować.

Dzieje Apostolskie 10:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Na osoby” — Ale ma wzgląd na charakter.

Epifania i Bazylea:

„Bóg nie ma względu na osoby” — Podczas gdy Bóg nie ma względu na osoby, to niewątpliwie ma On wzgląd na charakter. Bóg więc nie jest stronniczy, gdy na podstawie różnic charakteru u różnych ludzi, traktuje ich odmiennie, okazując łaskę tym, którzy Go poważają i czynią sprawiedliwość, a niełaskę tym, którzy są bezbożnymi w stosunku do Niego i czynią niesprawiedliwość. Przeciwnie, takie różne postawy i czyny u Boga są wyrazem bezstronności, ponieważ dowodzą one, że Bóg różnie patrzy na ludzi, ze względu na ich rożny stosunek do właściwych zasad. (TP 1967, s. 56,57)

Dzieje Apostolskie 10:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto się Go boi” — Doskonała miłość odrzuca precz bojaźń niewolniczą, ale miłość mająca poszanowanie nie boi się Boga.

Dzieje Apostolskie 10:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Panem wszystkiego” — "Gdyż na to Chrystus umarł ... aby panował", Rzym.14:9.

Dzieje Apostolskie 10:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Wy wiecie” — Prawdopodobnie oni sami słyszeli Chrystusa w czasie, gdy był uzdrowiony sługa setnika.

„Po chrzcie” — Jezus nie był Mesjaszem - Pomazańcem - aż dopiero po chrzcie w trzydziestym roku życia.

Dzieje Apostolskie 10:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Pomazał Go Bóg” — Wyraz Chrystus znaczy Pomazaniec.

„Jezusa z Nazaretu” — Królewskie Kapłaństwo rozpoczęło się od Chrystusa, chociaż usprawiedliwieni wierzący żyli już dawno przed tym czasem, tak jak pokolenie Lewiego egzystowało, zanim kapłaństwo w narodzie żydowskim zostało ustanowione.

„Duchem świętym” — Tym sposobem rozpoczął się wiek ewangeliczny, czyli okres ducha.

„I mocą” — "Bo nie pod miarę daje Bóg ducha", Jan 3:34.

„Czyniąc dobrze” — Chrystus nie miał wykonywać dobra, któremu mógłby ktoś zaprzeczyć, lecz doskonałą dobroć.

„Uzdrawiając” — Greckie słowo "iomai", jak jest w wyrażeniu: "módlcie się jedni za drugich, abyście byli uzdrowieni", Jakub 5:16.

Epifania i Bazylea:

„pomazał” — oznacza nowe serce i umysł, które zaczynają swe istnienie wraz z poświęceniem się chrześcijanina Panu. (TP 1985, s. 28) Wszyscy ludzie posiadają człowieka zewnętrznego, ale jedynie spłodzone z Ducha dzieci Boże posiadają człowieka wewnętrznego. Ów wewnętrzny człowiek jest niebiańskim usposobieniem, które zaczęło się rozwijać w nowej woli przy poświęceniu, i składa się z duchowych władz i duchowego usposobienia rozwijającego się przez ćwiczenie tych duchowych władz. (TP 1985, s. 28) czynność w Jordanie była co najmniej początkiem Jego namaszczenia jako Kapłana i Króla. (TP 1963, s. 52,53) Namaszczenie było Jego kwalifikacją do służby i ono uzdalniało każdą Jego władzę, uczucie, łaskę i wolę do służby jako Najwyższego Kapłana i Króla. Przez spłodzenie z Ducha każda z Jego łask stała się duchową i każdemu z Jego uczuć dana jest zdolność duchowa; tym zaś łaskom i uczuciom była nadana natychmiastowa doskonałość przez namaszczenie przy Jordanie. Jego doskonała wola ludzka została także uczyniona doskonałą wolą duchową przez to namaszczenie. Jego intelektualnym władzom była dana doskonałość pod względem duchowym, choć nie otrzymały one jeszcze całej wiedzy duchowej, która przynależała do namaszczenia. (TP 1963, s. 52,53)

„Duchem Świętym” — Duchem tym było święte usposobienie, które dał Mu Bóg. (TP 1963, s. 52,53)

„i mocą” — przez co pojmujemy wyjątkową zdolność czynienia cudów, zdolność udzieloną Mu dodatkowo do Ducha Świętego, czyli dyspozycji, którą był On namaszczony. (TP 1963, s. 52,53)

Dzieje Apostolskie 10:39

Paruzja (C.T. Russell):

„A myśmy” — Wybrani na ten cel apostołowie.

„Świadkami” — Szczególniejszymi świadkami Jego zmartwychwstania.

Dzieje Apostolskie 10:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Bóg wzbudził” — Chrystus nie mógł wzbudzić samego siebie.

Dzieje Apostolskie 10:42

Paruzja (C.T. Russell):

„Nam” — Apostołom.

„Abyśmy kazali” — Jezusa zmartwychwstałego.

Dzieje Apostolskie 10:43

Paruzja (C.T. Russell):

„Przez imię Jego” — "Nie masz innego imienia pod niebem", Dz.4:12.

„Co weń wierzy” — A nie w kogo innego.

Dzieje Apostolskie 10:44

Paruzja (C.T. Russell):

„Na słuchających” — Którzy ocenili te rzeczy, ale nie dzieci.

Dzieje Apostolskie 10:45

Paruzja (C.T. Russell):

„Na pogan” — Przy końcu siedemdziesięciu tygodni łaski dla Izraela.

Literatura o rozdziale Dzieje Apostolskie 10

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Dzieje Apostolskie

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.