Dzieje Apostolskie 22

Dzieje Apostolskie, rozdział 22 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (30 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Dzieje Apostolskie 22 — Biblia Gdańska

1 Mężowie bracia i ojcowie! słuchajcie mojej, którą teraz do was czynię, obrony.

2 A gdy usłyszeli, iż do nich rzecz czynił żydowskim językiem, tem się bardziej uciszyli. I rzekł:

3 Jamci jest mąż Żyd, urodzony w Tarsie Cylicyjskim, lecz wychowany w mieście tem u nóg Gamalijelowych, wyćwiczony dostatecznie w zakonie ojczystym, gorliwym będąc miłośnikiem Bożym, jako wy wszyscy dziś jesteście.

4 Którym prześladował tę drogę aż na śmierć, wiążąc i podawając do więzienia i męże, i niewiasty,

5 Jako mi tego i najwyższy kapłan jest świadkiem, i wszyscy starsi, od których też list wziąwszy do braci, jechałem do Damaszku, abym i te, którzy tam byli, związane przywiódł do Jeruzalemu, aby byli karani.

6 I stało się, gdym jechał i gdym się przybliżał do Damaszku o południu, że z nagła ogarnęła mię światłość wielka z nieba.

7 I upadłem na ziemię, a usłyszałem głos mówiący do mnie: Saulu! Saulu! czemu mię prześladujesz?

8 A jam odpowiedział: Ktoś jest, Panie? I rzekł do mnie: Jam jest Jezus Nazareński, którego ty prześladujesz.

9 A ci, którzy byli ze mną, acz widzieli światłość i polękli się, ale głosu nie słyszeli onego, który ze mną mówił.

10 I rzekłem: Cóż uczynię, Panie? A Pan rzekł do mnie: Wstań; idź do Damaszku, a tam ci powiedzą o wszystkiem, co postanowiono, abyś ty uczynił.

11 A gdym nie widział przed jasnością światłości onej, będąc prowadzony za rękę od tych, co ze mną byli, przyszedłem do Damaszku.

12 Tam niejaki Ananijasz, mąż pobożny według zakonu, mając świadectwo od wszystkich Żydów tam mieszkających,

13 Przyszedłszy do mnie i przystąpiwszy, rzekł mi: Saulu bracie, przejrzyj! A jam tejże godziny wejrzał na niego.

14 A on rzekł: Bóg ojców naszych obrał cię, abyś poznał wolę jego, a iżbyś oglądał onego sprawiedliwego i słuchał głosu z ust jego.

15 Albowiem mu będziesz świadkiem u wszystkich ludzi tego, coś widział i słyszał.

16 Przetoż teraz cóż odwłaczasz? Wstań, a ochrzcij się, a omyj grzechy twoje, wzywając imienia Pańskiego.

17 I stało się potem, gdym się wrócił do Jeruzalemu, a modliłem się w kościele, żem był w zachwyceniu.

18 I widziałem go mówiącego do siebie: Spiesz się; a wynijdź rychło z Jeruzalemu, ponieważ świadectwa twego nie przyjmą o mnie.

19 A jam rzekł: Panie! onić wiedzą, żemci ja podawał do więzienia i bijał w bóżnicach te, którzy wierzyli w cię.

20 I gdy wylewano krew Szczepana, świadka twojego, jam też przy tem stał i zezwalałem na zabicie jego, i strzegłem szat tych, którzy go zabijali.

21 I rzekł do mnie: Idźże, boć ja cię do pogan daleko poślę.

22 A słuchali go aż do tego słowa; i podnieśli głos swój, mówiąc: Zgładź z ziemi takiego; bo nie słuszna, aby miał żyć.

23 A gdy oni wołali i miotali szaty, i ciskali proch na powietrze,

24 Rozkazał go hetman wieść do obozu i kazał go biczami spróbować, żeby się dowiedział, dla której by przyczyny nań tak wołano.

25 A gdy go rozciągniono, aby go biczami bito, rzekł Paweł do setnika, który tuż stał: Izali się wam godzi człowieka Rzymianina nieosądzonego biczami bić?

26 Co usłyszawszy setnik, przystąpiwszy do hetmana, powiedział mu, mówiąc: Patrz, co czynisz; boć ten człowiek jest Rzymianinem.

27 A przystąpiwszy hetman, rzekł mu: Powiedz mi, jeźliś ty jest Rzymianinem? A on rzekł: Tak jest.

28 I odpowiedział hetman: Jam za wielką summę tego miejskiego prawa dostał. A Paweł rzekł: A jam się Rzymianinem i urodził.

29 A wnetże odstąpili od niego ci, którzy go mieli wziąć na próby. Do tego i hetman się bał, dowiedziawszy się, że był Rzymianinem, a iż go był kazał związać.

30 A tak nazajutrz chcąc się pewnie dowiedzieć tego, o co by był oskarżony od Żydów, uwolnił go od onych związek i rozkazał się zejść przedniejszym kapłanom i wszystkiej radzie ich, a wywiódłszy Pawła, stawił go przed nimi.

Komentarz do rozdziału: Dzieje Apostolskie 22

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Dzieje Apostolskie 22:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Prześladował” — Tych, co postępowali po drodze Pańskiej.

Dzieje Apostolskie 22:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Ty prześladujesz” — Ci, co prześladują naśladowców Chrystusa Pana, prześladują Jego samego.

Dzieje Apostolskie 22:9

Epifania i Bazylea:

„głosu nie słyszeli” — Wyraz „słuchać” jest użyty przynajmniej w trzech znaczeniach w biblijnej i potocznej mowie: (1) przyjmować głos uchem; (2) rozumieć i (3) być posłusznym. (TP 1967, s. 78) Słowo to jest tu użyte w znaczeniu (1) przyjmować głos uchem. (TP 1967, s. 78)

Dzieje Apostolskie 22:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Co mam uczynić?” — Jest większa nadzieja o tych, którzy sprzeciwiają się Prawdzie, bo chociaż zaślepieni, są oddani sprawie Bożej, aniżeli niektórzy z tych, co są przyjaciółmi chłodnymi i obojętnymi na sprawy Pańskie.

Dzieje Apostolskie 22:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Od światłości” — Saul był tylko człowiekiem i nie mógł widzieć zupełnej chwały, której człowiek nie może widzieć, aby mógł zostać przy życiu, lecz Pawłowi dane było widzieć tę chwałę, na ile było to możebne.

Dzieje Apostolskie 22:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Obrał cię” — "Nikt nie może przyjść do mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec mój, który mnie posłał", Jan 6:44.

Dzieje Apostolskie 22:15

Paruzja (C.T. Russell):

„U wszystkich” — A nie tylko u Żydów.

„Widział i słyszał” — Nie możemy mówić ludziom tego, czegośmy nie widzieli i nie słyszeli, aż te rzeczy ujrzymy i usłyszymy o nich.

Dzieje Apostolskie 22:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Cóż odwłaczasz” — Powinniśmy przedstawiać tym, co poznali Prawdę, ażeby nie zwlekali z ofiarowaniem samych siebie.

„Omyj grzechy” — Nie grzech pierworodny, bo ten może być zmazany tylko krwią Chrystusa, ale grzechy przeciw Zakonowi Przymierza i przeciw Chrystusowi, który wypełnił to Przymierze, a tym sposobem powrócił do harmonii z Mojżeszem, który był typem na Chrystusa, w którym cały Izrael był ochrzczony.

Źródła: MANNA - 2 GRUDNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 2 GRUDNIA

Dzieje Apostolskie 22:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzymianina” — Rodzina Saula (Pawła) musiała być bardzo wpływowa w Tarsie, kiedy mogła otrzymać obywatelstwo rzymskie.

Literatura o rozdziale Dzieje Apostolskie 22

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Dzieje Apostolskie

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.