Dzieje Apostolskie 3

Dzieje Apostolskie, rozdział 3 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (26 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Dzieje Apostolskie 3 — Biblia Gdańska

1 A Piotr i Jan społem wstępowali do kościoła w godzinę modlitwy, dziewiątą.

2 A mąż niektóry będąc chromy, zaraz z żywota matki swojej był noszony, którego na każdy dzień sadzano u drzwi kościelnych, które zwano piękne, aby prosił jałmużny od tych, którzy wchodzili do kościoła.

3 Ten ujrzawszy Piotra i Jana, że mieli wnijść do kościoła, prosił ich o jałmużnę.

4 A Piotr z Janem pilnie na niego patrząc, rzekli: Wejrzyj na nas!

5 Tedy on z pilnością patrzał na nie, spodziewając się co wziąć od nich.

6 I rzekł Piotr: Srebra i złota nie mam; lecz co mam, to ci daję: W imieniu Jezusa Chrystusa Nazareńskiego wstań, a chodź.

7 A ująwszy go za prawą rękę jego, podniósł go, a zarazem utwierdzone były nogi jego i kostki.

8 I wyskoczywszy, stanął i chodził, a wszedł z nimi do kościoła, chodząc i skacząc, a chwaląc Boga.

9 A widział go wszystek lud chodzącego i chwalącego Boga.

10 I poznali go, iż to on był, który dla jałmużny siadał u drzwi pięknych kościelnych; i napełnieni są strachu i zdumienia nad tem, co mu się stało.

11 A gdy się trzymał on chromy, który był uzdrowiony, Piotra i Jana, zbieżał się do nich wszystek lud do przysionka, który zwano Salomonowym, zdumiawszy się.

12 Co widziąc Piotr, przemówił do ludu: Mężowie Izraelscy! cóż się temu dziwujecie, albo czemu się nam tak pilnie przypatrujecie, jakobyśmy to własną mocą albo pobożnością uczynili, aby ten chodził?

13 Bóg Abrahama i Izaaka i Jakóba, Bóg ojców naszych, uwielbił Jezusa, Syna swego, któregoście wy wydali i zaparliście się go przed twarzą Piłatową, który go sądził być godnym wypuszczenia.

14 A wyście się onego świętego i sprawiedliwego zaparli, a prosiliście o mężobójcę, aby wam był darowany.

15 I zabiliście dawcę żywota, którego Bóg wzbudził od umarłych, czego my świadkami jesteśmy.

16 A przez wiarę w imię jego, tego, którego wy widzicie i znacie, utwierdziło imię jego; wiara, mówię, która przez niego jest, dała temu to zupełne zdrowie przed obliczem was wszystkich.

17 Ale teraz, bracia! wiem, żeście to z niewiadomości uczynili, jako i książęta wasi.

18 Lecz Bóg, co przez usta wszystkich proroków swoich przepowiedział, iż Chrystus jego cierpieć miał, to tak ziścił.

19 Przetoż pokutujcie, a nawróćcie się, aby były zgładzone grzechy wasze.

20 Gdyby przyszły czasy ochłody od obliczności Pańskiej, a posłałby onego, który wam opowiedziany jest, Jezusa Chrystusa.

21 Który zaiste niebiosa ma objąć aż do czasu naprawienia wszystkich rzeczy, co był przepowiedział Bóg przez usta wszystkich świętych swoich proroków od wieków.

22 Albowiem Mojżesz do ojców rzekł: Proroka wam wzbudzi Pan, Bóg wasz, z braci waszych, jako mię; onego słuchać będziecie we wszystkiem, cokolwiek do was mówić będzie.

23 I stanie się, że każda dusza, która by nie słuchała tego proroka, będzie wygładzona z ludu.

24 Aleć i wszyscy prorocy od Samuela i od innych po nim, ilekolwiek ich mówiło, przepowiadali też te dni.

25 Wy jesteście synami prorockimi i przymierza, które postanowił Bóg z ojcami naszymi, mówiąc do Abrahama: A w nasieniu twojem błogosławione będą wszystkie narody ziemi.

26 Wamci naprzód Bóg wzbudziwszy Syna swego Jezusa, posłał go, aby wam błogosławił; żeby się każdy z was odwrócił od złości swoich.

Komentarz do rozdziału: Dzieje Apostolskie 3

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Dzieje Apostolskie 3:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Prosił o jałmużnę” — Ze względu na społeczne urządzenia, jakie istnieją w czasach obecnych, a które mają pieczę o ubogich, byłoby złem podtrzymywać publiczną żebraninę, która była właściwa za czasów apostołów.

Dzieje Apostolskie 3:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie mam” — Do dania, bo to trochę, co posiadam, jest przeznaczone do prowadzenia pracy Pańskiej.

„Wstań, a chodź” — Tu jest pokazany dar leczenia, który, według przepowiedni apostoła Pawła, miał przeminąć.

Dzieje Apostolskie 3:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Trzymał się Piotra i Jana” — Nie potrzebujemy wstydzić się tych, których Pan raczył użyć do uleczenia nas z duchowej choroby.

Dzieje Apostolskie 3:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Mężowie izraelscy” — Wszystkie dwanaście pokoleń.

Dzieje Apostolskie 3:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Dawcę żywota” — "Wszakże jako inni ludzie pomrzecie, a jako jeden z książąt upadniecie", Ps.82:7.

„Którego Bóg wzbudził” — Chrystus nie mógł wzbudzić samego siebie.

„Od umarłych” — "Nie zostawisz duszy (istoty) mojej w grobie", Ps.16:10.

„Czego my” — Jedenastu apostołów, gdyż Judasz już nie żył.

Dzieje Apostolskie 3:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Z nieświadomości uczynili” — Z tego względu może być nadzieja dla wszystkich przeciwników Prawdy Bożej, z wyjątkiem tych, którzy już raz byli oświeceni Prawdą.

Epifania i Bazylea:

„Z nieświadomości uczynili” — są trzy rodzaje grzechu: (TP 1968, s. 62,63) 1) Grzechy wynikające ze słabości lub z ignorancji, albo z obydwóch rzeczy nazywane czasami grzechami powszednimi. (TP 1968, s. 62,63) 2) Grzechy, które są zupełnie samowolne, nazywane czasem grzechami śmiertelnymi. (TP 1968, s. 62,63) 3) Grzechy częściowo dobrowolne a częściowo wynikające ze słabości lub ignorancji, albo też z ignorancji i słabości nazywane czasami grzechami mieszanymi. (TP 1968, s. 62,63) Werset ten mówi o pierwszym rodzaju grzechów. (TP 1968, s. 62,63) Ogólnie są cztery sposoby popełnienia grzechu: (TP 1968, s. 62,63) 1) Myślą. (1 Moj. 6:5); (Przyp.30:32); (Izaj. 59:7). (TP 1968, s. 62,63) 2) Pragnieniem. (Mat. 5:28). (TP 1968, s. 62,63) 3) Mową. (Jak. 3:2). (TP 1968, s. 62,63) 4) Uczynkiem ( Jana 3:19). (TP 1968, s. 62,63) Faryzeusze faktycznie nie wiedzieli, co uczynili, tak jak Piotr mówi. (TP 1979, s. 41)

Dzieje Apostolskie 3:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Pokutujcie” — Pokuta następuje po nawróceniu.

„Nawróćcie się” — Nawrócenie jest dziełem stopniowym, a nie raptownym. Przyjmijcie przykrycie waszych grzechów przez wiarę w Chrystusa, a jako skutek otrzymacie łaskę Bożą i naukę w sprawiedliwości.

„Zgładzone” — Zupełnie i na zawsze usunięte we właściwym czasie. Powrót łaski dla Żydów nastąpi wtedy, gdy Bóg odejmie grzechy ich.

Epifania i Bazylea:

„przetoż pokutujcie, a nawróćcie się” — biblijna nauka na ten przedmiot (przemiany) zawiera w sobie myśl stopniowego wyrabiania charakteru, aby stać się podobnym naszemu Panu. Dlatego jest to dziełem całego życia. (TP 1928, s. 63) Ideą nominalnego Kościoła względem przemiany jest odwróceniem się grzesznika od grzechu i niewiary do pokuty ku Bogu i do wiary w naszego Pana Jezusa. (TP 1928, s. 63) zmieńcie swe usposobienie, do zgodności z Boskim obrazem, w jakiej niegdyś znajdowali się wszyscy w doskonałym Adamie. Te dwie rzeczy są dziełem całego życia prawdziwego chrześcijanina (Kol. 3:9,10; Efez. 4:22-24). -E17'371

„aby były zgładzone grzechy wasze” — Nasze grzechy obecnie mogą być przykryte, lecz przy Wtórym Przyjściu naszego Pana będą wymazane całkowicie i na zawsze. (TP 1959, s. 67) Wtedy grzechy, które są obecnie przykryte, albo ukryte przed obliczem Boga, będą całkowicie wymazane i nie będziemy ich znać. To zdaje się być myślą Św. Piotra. (TP 1959, s. 67) to samo dotyczy grzechów wszystkich tych powołanych w czasie wieku Ewangelii; w tym życiu nasze grzechy nie są wymazywane, w przeciwnym razie bowiem już w tym życiu bylibyśmy doskonali i bez grzechu w naszym człowieczeństwie. Obecnie nasze grzechy są jedynie przykrywane sprawiedliwością Chrystusa, tj. przebaczane przez zasługę Chrystusa (Rzym. 4:6-8; 10:4,itp.). Nasze grzechy zostaną wymazane wtedy, kiedy w zmartwychwstaniu przywdziejemy bezgrzeszną naturę. -E17'371

Źródła: TP 28'63; 59'67;

Dzieje Apostolskie 3:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Gdy czasy” — Grecki wyraz "kairos" znaczy: czas naznaczony, jak wyrażenie "czasy pogan".

„Ochłody” — Czas restytucji, błogosławieństwa dla wszystkich rodzajów ziemi, licząc w to i dziesięć pokoleń izraelskich. Odwrócenie przekleństwa podczas tysiącletniego panowania Chrystusa, które zstąpi jako "deszcz na pokoszoną trawę", Ps.72:6.

„Od obliczności” — Grecki wyraz "prosopon" znaczy: od oblicza, jako dowód łaski.

„Pańskiej” — Boga Jehowy, z Jego łaski, jak jest pokazane w figurze, że Jego oblicze obróciło się ku nam.

„A posłałby” — W oznaczonym czasie ochłody.

„Jezusa Chrystusa” — Który jedynie może sprowadzić pożądany czas restytucji.

„Który wam” — Przedtem prorocy o Nim opowiadali.

Epifania i Bazylea:

„Gdyby przyszły czasy ochłody” — użyte tutaj oryginalne słowo służy do opisywania skoszonej i wyschniętej trawy odświeżanej obfitymi opadami deszczu i ponownie ożywianej do życia. Fakt ten symbolicznie użyty jest w odniesieniu do ludzkości ściętej i martwej w wyniku klątwy (Ps. 90:6,7), obfitymi deszczami Boskiego Słowa i łaski w Tysiącleciu ożywianej do życia przez procesy restytucji (Ps. 72:6,7; por. 1-5,8-19). Tymi czasami ochłody jest Tysiąclecie; tak więc chodzi o to, że wybrani są obecnie wybierani do promieniująca łaską przez zasługę okupu.-E17'371 (TP 1961, s. 18,19) ród ludzki obarczony klątwą jest jak uschła pokoszona trawa (Ps.72:6; 90:5,6), lecz ulgę warunkom tym przyniesie panowanie Chrystusa. (TP 1961, s. 18,19) Restytucja dla świata. (TP 1960, s. 16) Aby cel ten został osiągnięty (mój dopisek: restytucja - ósme zamierzenie Tysiąclecia), musi się wpierw spełnić siedem poprzednich zamierzeń. Wszelkie braki ludzkości muszą być usunięte, jeśli człowiek ma dostąpić restytucji. Sprawiedliwi, tj. Kościół jako Królowie i Kapłani Tysiąclecia, obie klasy Godnych tj. Starożytni i Młodociani oraz Wielkie Grono jako Arystokracja i Lewici Tysiąclecia muszą być wywyższeni, tak aby Wybawicielom dane były środki do spełnienia dzieła wybawienia. Królestwo szatana musi być obalone, aby Królestwo Tysiąclecia miało wolno rękę w spełnieniu swego zadania zniesienia dzieła szatana, zniszczenia jego wpływów i władzy. Sprawiedliwość musi być wymierzona, tak aby prawość zatryumfowała nad złem, zapobiegając tendencjom antyrestytucyjnym i wspomagając dzieło oraz skutki restytucji. Zło musi być ujarzmione, aby nie przeszkadzało restytucji, a dobro rozpowszechnione, aby mogła ona się szerzyć. Stworzone również muszą być warunki, w których by korzyść ze śmierci Chrystusa mogła być dostępna dla wszystkich, w przeciwnym bowiem razie restytucja wszystkich ludzi nie byłaby możliwa. A w końcu sposobność uzyskania zbawienia musi być dla wszystkich otwarta, tak aby wszyscy otrzymali możność restytucji. Widzimy więc, że siedem poprzednich zamierzeń stanowi nieodzowny warunek możliwości dostąpienia restytucji. (TP 1961, s. 18,19)

„od obliczności” — twarz, łaska (4Moj.6:25,26). (TP 1961, s. 18,19) Biblia pokazuje, że podczas panowania grzechu Boski tył, a nie twarz jest ukazany człowiekowi (Jer.18:17). Lecz w 1000-leciu, jak wskazuje ten ustęp, zwróci On Swą twarz ku człowiekowi, twarz promieniującą łaską, litością i Prawdą dla naprawienia człowieka. (TP 1959, s. 159) greckie słowo znaczące "obecność" tutaj jest przetłumaczone jako "oblicze". (TP 1989, s. 51)

„a posłałby wam onego, który opowiedziany jest, Jezusa Chrystusa” — w Jego Wtórym Przyjściu celem zaprowadzenia Królestwa 1000-lecia. (TP 1961, s. 18,19) tak by tysiącletnia obecność Chrystusa mogła rozpocząć się najpierw dla wyzwolenia wybranych, a następnie przy współpracy tych wybranych, dla restytucji świata, jak mamy pokazane to w dalszej kolejności. -E17'372

Źródła: 59'159; 60'16; 61'18,19; 89'51;

Dzieje Apostolskie 3:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Który niebiosa ma objąć” — A które wyczekują na uzupełnienie Dawcy Życia przez blisko dwa tysiące lat. Przez cały czas między pierwszą a drugą obecnością Chrystusa.

„Aż do czasu” — Skończenia się siódmego tysiącletniego dnia stworzenia, którego wyobrażały jubileusze Izraela. Gdy te czasy zostaną wprowadzone, śmierć Adamowa przestanie istnieć.

„Naprawienia” — Odrodzenia się uległych i posłusznych przez Chrystusa i Jego Małżonkę (mistyczne ciało) z różnego rodzaju chorób, niedoskonałości i śmierci do trwałego żywota, jaki posiadał Adam zanim zgrzeszył. Człowiek nie został odkupiony do duchowego stanu. Jeżeli nauka o rozwoju ewolucji jest prawdziwą, to w takim razie żaden grzesznik nie będzie przywrócony do restytucji. Jeżeli nauka o ewolucji jest prawdziwą, to obietnica restytucji jest najgorszą rzeczą, jaka mogła się przytrafić.

„Wszystkie rzeczy” — Co było utracone przez Adama, a kupione przez Chrystusa: życie, zdrowie i doskonałość ludzkiej natury, ziemskich przywilejów i błogosławieństw, raju i panowanie nad ziemią, żywych i umarłych Izraela, doskonałej miłości w sercach ludzkich. "Eliasz przyjdzie i naprawi wszystko", Mat.17:11. Gdyby masy ludzkie mogły dopatrzeć się tych dobrych czasów, to zbliżający się czas ucisku nigdy by nie nastąpił (bo byłby niepotrzebny).

„Świętych proroków” — Królestwo Boże było tematem wszystkich proroków.

Epifania i Bazylea:

„Który zaiste niebiosa ma objąć” — którego, gdy niebiosa zatrzymają, Wtóre Przyjście nastąpić nie może. (TP 1961, s. 18,19)

„aż do czasu naprawienia wszystkich rzeczy” — te czasy restytucji są pozafiguralnymi czasami Jubileuszu symbolizowanego w Jubileuszach Izraela, w których wszystkie poprzednie przywileje wolności i posiadłości były przywracane. (TP 1951, s. 26) Restytucja dla świata. (TP 1960, s. 16) wszelkich cech obrazu i podobieństwa Bożego utraconych w wyniku upadku. (TP 1961, s. 18,19) Aby cel ten został osiągnięty (mój dopisek: restytucja - ósme zamierzenie Tysiąclecia), musi się wpierw spełnić siedem poprzednich zamierzeń. Wszelkie braki ludzkości muszą być usunięte, jeśli człowiek ma dostąpić restytucji. Sprawiedliwi, tj. Kościół jako Królowie i Kapłani Tysiąclecia, obie klasy Godnych tj. Starożytni i Młodociani oraz Wielkie Grono jako Arystokracja i Lewici Tysiąclecia muszą być wywyższeni, tak aby Wybawicielom dane były środki do spełnienia dzieła wybawienia. Królestwo szatana musi być obalone, aby Królestwo Tysiąclecia miało wolno rękę w spełnieniu swego zadania zniesienia dzieła szatana, zniszczenia jego wpływów i władzy. Sprawiedliwość musi być wymierzona, tak aby prawość zatryumfowała nad złem, zapobiegając tendencjom antyrestytucyjnym i wspomagając dzieło oraz skutki restytucji. Zło musi być ujarzmione, aby nie przeszkadzało restytucji, a dobro rozpowszechnione, aby mogła ona się szerzyć. Stworzone również muszą być warunki, w których by korzyść ze śmierci Chrystusa mogła być dostępna dla wszystkich, w przeciwnym bowiem razie restytucja wszystkich ludzi nie byłaby możliwa. A w końcu sposobność uzyskania zbawienia musi być dla wszystkich otwarta, tak aby wszyscy otrzymali możność restytucji. Widzimy więc, że siedem poprzednich zamierzeń stanowi nieodzowny warunek możliwości dostąpienia restytucji. (TP 1961, s. 18,19) rozpoczęcie się tego wielkiego dzieła nastąpi jak tylko dopełni się wybór Kościoła. (TP 1958, s. 48) nie wszystkich osób, lecz wszystkich rzeczy, tj. każdy zarys obrazu i podobieństwa do Boga, gdyż to właśnie one stanowiły te wszystkie rzeczy,-E17'372

„co był przepowiedział Bóg przez usta wszystkich świętych swoich proroków od wieków” — w księgach St.T. począwszy od 1Moj.3:15, Bóg przepowiedział pełne przywrócenie utraconego obrazu i podobieństwa Bożego ludziom, którzy wykazali posłuszeństwo; zostało to zaofiarowane wszystkim, lecz całkowitego spełnienia dostąpią tylko ci, którzy wykazali dobrą wolę. Następnie Św. Piotr udowadnia, że już od początku łaska restytucji była przewidziana dla 1000-lecia. (TP 1961, s. 18,19)

„przez usta Swych wszystkich proroków od wieku,” — którym musi być Wiek Patriarchów. To właśnie od tego czasu zaczął On składać obietnice, o których tutaj mowa: Noemu, prorokując o błogosławieniu Jafeta w namiotach Sema, tzn. nie wybranych błogosławionych przez wybranych, co kontynuował Abraham (1 Moj. 20:7), a w tamtym wieku zakończył je Jakub (1 Moj. 49:10). Jednak w tamtym wieku nie było królestwa Izraela, a obietnica restytucji, restauracji, oznacza, iż rzecz, która ma być przywrócona, wcześniej została utracona. Tak więc nie chodzi tutaj o restaurację królestwa Izraela, lecz przywrócenie obrazu i podobieństwa do Boga, utraconego przez Adama wiele wieków przed daniem tych obietnic. To prawda, że królestwo zostanie przywrócone Izraelowi w takim znaczeniu, że większy Syn wielkiego Dawida będzie panował nad Izraelem, lecz z powodu, jaki podaliśmy wyżej i jaki zaraz będzie podany, nie może to być tą restytucją, o której tutaj mowa i którą obiecał Bóg przez świętych proroków, ponieważ niektórzy z nich, np. trzej przed chwilą wymienieni oraz inni, nigdy o tym nie wspominali.-E17'372

Źródła: TP 51'26; 58'48; 60'16; 61'18,19;

Dzieje Apostolskie 3:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Proroka” — Nauczyciela, Chrystusa, Głowę i ciało.

„Wzbudzi wam” — Cały okres ewangeliczny był przeznaczony na wybranie Chrystusa (Pomazańca Bożego).

„Jako mnie” — Wielkiego Wybawiciela, któremu wszyscy jesteście zobowiązani aż do śmierci, bo w Nim spoczywa wszystka wasza nadzieja życia. Który pojedna was z Prawem Bożym.

Epifania i Bazylea:

„Proroka” — Chrystusa; Głowę i Kościół - Jego Ciało. (TP 1961, s. 19) Proroka składającego się z braci, a więc nie jednoosobowego. (TP 1934, s. 67)

„z braci waszych” — proroka składającego się z braci tj wieloosobowego proroka. (TP 1961, s. 19) Proroka składającego się z braci. ... Jezus jest Głową tego przyszłego Proroka (TP 1934, s. 67)

„jako mię” — jak antytyp podobny jest do swego typu, tak Chrystus jako Pośrednik i Prorok jest antytypem Mojżesza jako pośrednika i proroka. (TP 1961, s. 19)

„onego słuchać będziecie” — słuchać i być posłusznym - to warunek dostąpienia restytucji. (TP 1961, s. 19) "Nauczanie" nie odnosi się wcale do posłannictwa Jezusowego, gdy był w ciele. ... Poselstwo tego Proroka jest podczas i przy końcu 1000-lecia. (TP 1934, s. 67)

Dzieje Apostolskie 3:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Stanie się” — Przy końcu Tysiąclecia.

„Że każda dusza” — Wszelka istota, licząc w to i upadłych aniołów.

„Która by” — Po pewnym czasie próby.

„Nie słuchała” — Nie poddała się ponownemu napisaniu Bożego Prawa na swoim charakterze, lecz zechce walczyć przeciw Królestwu lub sprzeciwiać się będzie jego przepisom w jakimkolwiek szczególe. W Tysiącleciu nie będzie powołania, lecz będzie rozkaz. Nie okazała się zupełnie posłuszną. Nie nauczyła się miłować sprawiedliwości a nienawidzieć nieprawości stopniowo, przepis za przepisem, przykazanie za przykazaniem, dobrowolnie, aż do dojścia do doskonałości i tym sposobem obierając życie. "Słuchajcie, a będzie żyła dusza (istota) wasza", Izaj.53:3.

„Tego proroka” — Uwielbionego Chrystusa, pozafigura Mojżesza. Gdy mówił wyraźnie do wszystkiego ludu, którego głos jest wyobrażony przez cichy głos, który słyszał Eliasz (1 Król.19:12). Kto by odrzucił pojednanie, przyjmując chętnie grzech.

„Będzie wytracona” — (Dusza, istota) wiecznym zatraceniem. Zostanie odcięta od życia przez wtórą śmierć. "Złoczyńcy będą wykorzenieni", Ps.37:9. Nie oglądają żywota w całym znaczeniu. "Gniew Boży zostaje nad nimi", Jan 3:36. Figurowało ten stan wytracenie Egipcjan w Morzu Czerwonym. Bóg "nie będzie się na wieki wadził (z grzesznikiem), a gniewu wiecznie chował (aby pobłażliwie dozwalać na czynienie zła)", Ps.103:9. Jest to przeciwne do nauki uniwersalistów. Nie będzie płakał ani zgrzytał zębami, lub bluźnił imię Boże przez wieczność całą (gdy pójdzie na wtórą śmierć, bo ani w śmierci pierwszej, ani w drugiej, nie ma czucia w grobie).

„Z ludu” — Tacy utracą wszystko, co wierni osiągną.

Epifania i Bazylea:

„nie słuchała” — była nieposłuszna. (TP 1985, s. 183) nie osiągnie restytucji. (TP 1961, s. 19) Każdy kto odrzuci sposobność zrobienia postępu będzie zniszczony po 100 latach próby (Izaj. 65:20), a ci którzy będą posłuszni tylko zewnętrznie zostaną zniszczeni przy końcu 1000 lat. (TP 1979, s. 23)

„tego proroka” — Chrystusa Głowy i Ciała. (TP 1985, s. 183)

„będzie wygładzona” — a nie zachowana w wiecznych mękach. (TP 1961, s. 19) wtórą śmiercią. (TP 1936, s. 39)

„z ludu” — ci, którzy będą posłuszni - dostąpią restytucji. (TP 1961, s. 19)

Dzieje Apostolskie 3:24

Epifania i Bazylea:

„te dni” — odnowienia i restytucji tj wieku 1000-lecia. (TP 1961, s. 19)

Dzieje Apostolskie 3:25

Epifania i Bazylea:

„Wyście synami prorockimi” — proroków St.T., którzy przez Pisma St.T. pomagali Chrystusowi. (TP 1935, s. 54,68)

„i przymierza, które postanowił Bóg z ojcami naszymi mówiąc do Abrahama” — w wiążącym przymierzu. (TP 1961, s. 19) Przymierze, które działa od Jordanu i Zielonych Świątek, zaczęło działać na 430 lat przed przyjściem do egzystencji Starego Przymierza. Przymierze łaski, które jest czynne przez cały ciąg W.Ew., było ustanowione z Abrahamem na długi czas przed Przymierzem Zakonu. (TP 1935, s. 54,68)

„w nasieniu twojem” — w Jezusie Głowie Kościoła, który jest Jego Ciałem (Gal.3:16,29). (TP 1961, s. 19)

„błogosławione będą” — przez możliwość dostąpienia restytucji (1Moj.12:3;18:18; 22:18; 26:4; 28:14; Gal.3:8). (TP 1961, s. 19)

„wszystkie narody ziemi” — ludzie, którzy nie zostali wybrani. (TP 1961, s. 19)

Dzieje Apostolskie 3:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Wam najpierw” — Dopóki nie skończyły się siedemdziesiąt tygodni łaski dla narodu żydowskiego.

Literatura o rozdziale Dzieje Apostolskie 3

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Dzieje Apostolskie

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.