Ewangelia Jana 9

Ewangelia Jana, rozdział 9 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (41 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Jana 9 — Biblia Gdańska

1 A mimo idąc, ujrzał człowieka ślepego od narodzenia.

2 I pytali go uczniowie jego, mówiąc: Mistrzu! któż zgrzeszył, ten czyli rodzice jego, iż się ślepym narodził?

3 Odpowiedział Jezus: Ani ten zgrzeszył, ani rodzice jego; ale żeby się okazały sprawy Boże na nim.

4 Jać muszę sprawować sprawy onego, który mię posłał, pokąd dzień jest; przychodzi noc, gdy żaden nie będzie mógł nic sprawować.

5 Pókim jest na świecie, jestem światłością świata.

6 To rzekłszy plunął na ziemię, a uczynił błoto z śliny i pomazał onem błotem oczy ślepego,

7 I rzekł mu: Idź, umyj się w sadzawce Syloe, co się wykłada posłany. Poszedł tedy i umył się, i przyszedł widząc.

8 A tak sąsiedzi i którzy go przedtem widywali ślepego, mówili: Izali nie ten jest, który siadał i żebrał?

9 Drudzy mówili: Iż ten jest; a drudzy, iż jest jemu podobny. Lecz on mówił, żem ja jest.

10 Tedy mu rzekli: Jakoż są otworzone oczy twoje?

11 A on odpowiedział i rzekł: Człowiek, którego zowią Jezusem, uczynił błoto i pomazał oczy moje, a rzekł mi: Idź do sadzawki Syloe, a umyj się; a tak odszedłszy i umywszy się, przejrzałem.

12 Tedy mu rzekli: Gdzież on jest? Rzekł: Nie wiem.

13 Tedy przywiedli onego, który przedtem był ślepy, do Faryzeuszów.

14 A był sabat, gdy Jezus uczynił błoto i otworzył oczy jego.

15 Tedy go znowu pytali i Faryzeuszowie, jako przejrzał? A on im rzekł: Włożył mi błota na oczy, i umyłem się i widzę.

16 Tedy niektóry z Faryzeuszów rzekł: Człowiek ten nie jest z Boga; bo nie strzeże sabatu. Drudzy zasię mówili: Jakoż może człowiek grzeszny takowe cuda czynić? I było rozerwanie między nimi.

17 Rzekli tedy ślepemu po wtóre: Ty co mówisz o nim, ponieważ otworzył oczy twoje? A on rzekł: Prorok jest.

18 A nie wierzyli Żydowie o nim, żeby był ślepym, a że przejrzał, aż zawołali rodziców onego, który przejrzał.

19 I pytali ich, mówiąc: Tenże jest syn wasz, o którym wy powiadacie, iż się ślepo narodził? jakoż wżdy teraz widzi?

20 Odpowiedzieli im rodzice jego i rzekli: Wiemy, żeć to jest syn nasz, i że się ślepo narodził;

21 Lecz jako teraz widzi, nie wiemy, albo kto otworzył oczy jego, my nie wiemy; mać lata, pytajcież go, on sam o sobie powie.

22 Tak mówili rodzice jego, że się bali Żydów; albowiem już byli Żydowie postanowili, aby ktokolwiek by go Chrystusem wyznał, był z bóżnicy wyłączony.

23 Przetoż rzekli rodzice jego: Mać lata, pytajcież go.

24 Tedy zawołali powtóre człowieka onego, który był ślepy, i rzekli mu: Daj chwałę Bogu; myć wiemy, iż ten człowiek jest grzeszny.

25 A on odpowiedział i rzekł: Jeźli grzeszny jest, nie wiem; to tylko wiem, iż będąc ślepym, teraz widzę.

26 I rzekli mu znowu: Cóż ci uczynił? Jakoż otworzył oczy twoje?

27 Odpowiedział im: Jużemci wam powiedział, a nie słyszeliście; przeczże jeszcze słyszeć chcecie? Izali i wy chcecie być uczniami jego?

28 Tedy mu złorzeczyli i rzekli: Ty bądź uczniem jego; aleśmy my uczniami Mojżeszowymi.

29 My wiemy, że Bóg do Mojżesza mówił; lecz ten, skąd by był, nie wiemy.

30 Odpowiedział on człowiek i rzekł im: Toć zaprawdę rzecz dziwna, że wy nie wiecie, skąd jest, a otworzył oczy moje.

31 A wiemy, iż Bóg grzeszników nie wysłuchiwa; ale jeźliby kto chwalcą Bożym był i wolę jego czynił, tego wysłuchiwa.

32 Od wieku nie słyszano, aby kto otworzył oczy ślepo narodzonego.

33 Być ten nie był od Boga, nie mógłciby nic uczynić.

34 Odpowiedzieli i rzekli mu: Tyś się wszystek w grzechach narodził, a ty nas uczysz? I wygnali go precz.

35 A usłyszawszy Jezus, iż go precz wygnali i znalazłszy go, rzekł mu: Wierzyszże ty w Syna Bożego?

36 A on odpowiedział i rzekł: A któż jest, Panie! abym weń wierzył?

37 I rzekł mu Jezus: I widziałeś go, i który mówi z tobą, onci jest.

38 A on rzekł: Wierzę Panie! i pokłonił mu się.

39 I rzekł mu Jezus: Na sądemci ja przyszedł na ten świat, aby ci, którzy nie widzą, widzieli, a ci, którzy widzą, aby ślepymi byli.

40 I usłyszeli to niektórzy z Faryzeuszów, którzy byli z nim, i rzekli mu: Izali i my ślepymi jesteśmy?

41 Rzekł im Jezus: Byście byli ślepymi, nie mielibyście grzechu; lecz teraz mówicie, iż widzimy, przetoż grzech wasz zostaje.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Jana 9

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Jana 9:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Ślepego od urodzenia” — W Palestynie na 200 osób jedna osoba przypadała ślepa (przed 1900 rokiem).

Epifania i Bazylea:

„ujrzał człowieka ślepego od narodzenia” — Nie dziwcie się, jeśli i pod innymi względami przypadek człowieka ślepego odnosi się do oświeconego ludu Bożego naszych czasów. (TP 1982, s. 19)

Ewangelia Jana 9:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Ślepym się urodził” — Stosownie do teorii Chrystian Science, to on musiałby mieć "złe poczęcie" przed swoim urodzeniem, a jak wszystkim wiadomo, człowiek przed narodzeniem nie posiada myśli właściwej lub niewłaściwej w jakiej bądź sprawie.

Ewangelia Jana 9:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Ani rodzice jego” — Nie wszystkie choroby są skutkiem grzechu jako kary. Niekiedy powstają jako wynik nieostrożności, lub zwykły wypadek, jaki może trafić się w życiu, albo jako przewód do przyszłych błogosławieństw, jak w tym wydarzeniu.

Epifania i Bazylea:

„Ani ten zgrzeszył, ani rodzice jego; ale żeby się okazały sprawy Boże na nim” — Nie wszystkie choroby są karami za grzechy. One mogą być wynikiem powszechnej degradacji rasy ludzkiej, lub osobistym brakiem rozwagi, albo wynikiem zwyczajnych niepowodzeń życiowych, mogą być próbami charakteru lub przewodami przyszłych błogosławieństw jak w opisanym przypadku. (TP 1978, s. 25)

Ewangelia Jana 9:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Przychodzi noc” — "Przyszedł poranek, a także i noc", Izaj.21:12. Noc, to czas wielkiego ucisku. W porównaniu z teraźniejszym dniem, to czas bardzo ciemny. "Onej nocy będą dwaj na jednym łożu", Łuk.17:34. "Tej nocy upomną się duszy twojej", Łuk.12:20. "Nie ulękniesz się strachu nocnego", Ps.21:5.

„Nie będzie mógł sprawować” — "Drzwi zostały zamknięte", Mat.25:10.

Epifania i Bazylea:

„Jać” — w najstarszych manuskryptach Watykańskim i Synaickim jest podane "my". (TP 1961, s. 89)

„muszę sprawować” — praca do której ten tekst się odnosi jest pracą żęcia. (TP 1936, s. 68)

„pokąd dzień jest” — 1/ DZIEŃ - był czasem Żniwa Żydowskiego (TP 1974, s. 13) 2/ Parousia - dzień; (TP 1974, s. 13)

„przychodzi noc” — 1/ NOC - (w czasie której nie było zbiorów) trwała od X.69 r.-- X.1874 r. (TP 1974, s. 13) 2/ Epifania - noc, w której człowiek nie może pracować (czynić zbiorów, jak to wskazuje tekst). (TP 1974, s. 13) noc jest czasem ucisku, którym zakończył się Wiek Żydowski i którym kończy się W.Ew. Ta noc składa się z trzech znamiennych etapów: wojny, rewolucji i anarchii -- przeplatanych głodem i morem. W każdym kraju Chrześcijaństwa noc rozpoczęła się z chwilą, gdy został on objęty Wojną Światową. (TP 1961, s. 89) Noc, o której Jezus mówił, nie był to „czas Jego śmierci”, ale był to czas ucisku, którym zakończył się Wiek Żydowski.Odpowiednio do tego mamy noc, czyli wielki Czas Ucisku, którą kończy się Wiek Ewangelii. (TP 1972, s. 68) Noc ta składa się z trzech znamiennych stadiów — wojny, rewolucji i anarchii — przeplatanych głodem i zarazą. Noc ta zaczęła się w jej pierwszym stadium w każdym kraju Chrześcijaństwa, gdy został on objęty Wojną Światową. Dlatego gdy wojna zgubnie dotknęła całe Chrześcijaństwo, to noc, w której nikt nie mógł sprawować pracy żęcia, zaskoczyła Chrześcijaństwo. (TP 1972, s. 68) Było to prawdą na wiosnę 1916 r. (chociaż każdy rząd nie wypowiedział wojny, to jednak każdy rząd był objęty wojną i nią dotknięty). Wynika z tego, że nie można było więcej zżąć (lub zebrać w pokłosiu) żadnego członka Małego Stadka po wiośnie 1916 r., gdy noc wielkiego Czasu Ucisku nastąpiła w całym Chrześcijaństwie. (TP 1972, s. 68)

„gdy żaden nie będzie mógł nic sprawować” — Drzwi (Mat.25:10) przedstawiają wejście do cierpień z Chrystusem za głoszenie o poselstwie żniwa na czasie (Jan.9:4). W tym znaczeniu drzwi te były otwarte do początku okresu Epifanii. Mądre panny skorzystały ze sposobności wejścia tymi drzwiami, ale głupie tego nie uczyniły. Kiedy ciemna noc (czas ucisku) rozpoczęła się, nie było już dalszej sposobności wejścia tymi drzwiami, czyli wykonywania pracy żęcia, podług tego wersetu. Inni chcieli wejść tymi drzwiami później, lecz nie mogli. (TP 1952, s. 59) Stąd drzwi przypowieści MOGĄ przedstawiać zamknięcie przywileju cierpienia z Chrystusem za głoszenie poselstwa Żniwa na czasie. (TP 1952, s. 59) słowo "nic" jest tutaj dopiskiem. (TP 1961, s. 89) "Nic sprawować" w jęz. ang. brzmi "pracować"; praca o jakiej w tym wierszu jest mowa, to praca żęcia, której nie można by więcej wykonywać z nastaniem nocy. (TP 1961, s. 89) nikt nie będzie mógł pracować, to znaczy nie będzie mógł wykonywać (nie każdej części pracy żniwa, lecz) dalszej pracy żęcia. (TP 1987, s. 67)

Ewangelia Jana 9:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Jestem światłością” — I "wy jesteście światłością", Mat.5:14. "Bóg się rozświecił w sercach naszych, ku rozświeceniu", 2 Kor.4:6.

Ewangelia Jana 9:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Plunął” — Wydzieliny z ust Jezusa reprezentują ducha ust Pańskich, Jego łaskę i Prawdę.

„Na ziemię” — Wyobraża nasze i Jego uczniów biedne ziemskie zdolności i talenty.

„Pomazał oczy” — Wyobraża kazanie Ewangelii.

„Ślepego” — Wyobraża tych, których bóg starego świata oślepił błędami.

„Błotem” — Wyobraża poświęcony lud Boży - w znaczeniu, iż są tak wzgardzeni przez społeczeństwo, jak błoto, które każdy omija.

Epifania i Bazylea:

„plunął na ziemię, a uczynił błoto z śliny” — Lud Boży był Jego mówczym narzędziem - Jego USTAMI. Ślina UST Bożych - to Słowo Boże, czyli Prawdy na czasie. (TP 1952, s. 23) Jezus użył gliny z produktem Swoich ust, by tym literalnie pomazać człowieka, który urodził się ślepym, przywracając mu w ten sposób wzrok - tak teraz przy końcu Wieku słowa Jego ust, pomieszane z gliną człowieczeństwa i przez nie użyte, mogłyby być Jego środkiem do ożywienia (otwarcia) duchowej percepcji w kierunku zrozumienia Jego prawdy i dostrzeżenia jej piękna. (TP 1982, s. 19)

Ewangelia Jana 9:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Umyj się” — Ogólne umycie się w Tysiącleciu.

„W sadzawce Syloe” — Wyobraża Prawdę.

„I umył się” — "W on dzień (tysiącletni) będzie otworzona studnia domowi Dawidowemu ... na omycie grzechu i nieczystości", Zach.13:1.

„Przyszedł widząc” — "Wtedy otworzą się oczy ślepych", Izaj.35:5.

Ewangelia Jana 9:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Był sabat” — Typ na Tysiąclecie.

Epifania i Bazylea:

„A był sabat, gdy Jezus uczynił błoto i otworzył oczy jego” — To było w sabat — siódmego dnia — gdy niewidome oczy zostały otwarte. A teraz jest też siódmy dzień, ale na większą skalę — bo 6000 lat od stworzenia Adama upłynęło jesienią w 1872 roku. Mocą obecnego Jezusa glina i przemycie oczu przywróciło wzrok, tak też tu, moc obecnego Jezusa w Jego powtórnym Adwencie przywraca wzrok duchowym oczom. (TP 1982, s. 19)

Ewangelia Jana 9:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie wysłuchuje grzeszników” — "Gdy rozmnożycie modlitwę nie wysłucham, bo ręce wasze krwi są pełne", Izaj.1:15.

Ewangelia Jana 9:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Ślepo narodzonego” — Jak dotąd (1900 rok) zaledwie pięć skutecznych operacji nad tymi, co urodzili się ślepymi.

Ewangelia Jana 9:39

Paruzja (C.T. Russell):

„Na sąd przyszedł” — Aby ustanowić zasady Boskiego sądu. "Sądy Pańskie są prawdziwe, a przy tym i sprawiedliwe", Ps.19:10.

„Aby ślepymi byli” — Ta sama Prawda, która zaślepiła faryzeuszów, stworzyła oczy ślepo narodzonemu.

Ewangelia Jana 9:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Izali i my ślepi?” — "Bóg świata tego (starego) oślepił zmysły tych, co nie wierzą", 2 Kor.4:4.

Literatura o rozdziale Ewangelia Jana 9

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Jana

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.