Ewangelia Jana 3

Ewangelia Jana, rozdział 3 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (36 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Jana 3 — Biblia Gdańska

1 A był niektóry człowiek z Faryzeuszów, imieniem Nikodem, książę żydowski.

2 Ten przyszedł do Jezusa w nocy i rzekł mu: Mistrzu! wiemy, żeś przyszedł od Boga nauczycielem; bo nikt tych cudów czynić nie może, które ty czynisz, jeźliby Bóg z nim nie był.

3 Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Jeźli się kto nie narodzi znowu, nie może widzieć królestwa Bożego.

4 Rzekł do niego Nikodem: Jakoż się może człowiek narodzić, będąc stary? izali powtóre może wnijść w żywot matki swojej i narodzić się?

5 Odpowiedział Jezus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Jeźliby się kto nie narodził z wody i z Ducha, nie może wnijść do królestwa Bożego.

6 Co się narodziło z ciała, ciało jest, a co się narodziło z Ducha, duch jest.

7 Nie dziwuj się, żem ci powiedział: Musicie się znowu narodzić.

8 Wiatr, gdzie chce, wieje i głos jego słyszysz, ale nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd idzie; takżeć jest każdy, który się narodził z Ducha.

9 Odpowiedział Nikodem i rzekł mu: Jakoż to być może?

10 Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Tyś jest nauczycielem w Izraelu, a tego nie wiesz?

11 Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci, iż co wiemy, mówimy, a cośmy widzieli, świadczymy: ale świadectwa naszego nie przyjmujecie.

12 Jeźliż gdym wam ziemskie rzeczy powiadał, a nie wierzycie, jakoż, będęli wam powiadał niebieskie, uwierzycie?

13 A nikt nie wstąpił do nieba, tylko ten, który zstąpił z nieba, Syn człowieczy, który jest w niebie.

14 A jako Mojżesz węża na puszczy wywyższył, tak musi być wywyższony Syn człowieczy.

15 Aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.

16 Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.

17 Boć nie posłał Bóg Syna swego na świat, aby sądził świat, ale aby świat był zbawiony przezeń.

18 Kto wierzy weń, nie będzie osądzony; ale kto nie wierzy, już jest osądzony, iż nie uwierzył w imię jednorodzonego Syna Bożego.

19 A tenci jest sąd, że światłość przyszła na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność niż światłość; bo były złe uczynki ich.

20 Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światłości i nie idzie na światłość, aby nie były zganione uczynki jego.

21 Lecz kto czyni prawdę, przychodzi do światłości, aby były jawne uczynki jego, iż w Bogu są uczynione.

22 Potem przyszedł Jezus i uczniowie jego do Judzkiej ziemi, i tam przemieszkiwał z nimi i chrzcił.

23 Chrzcił też i Jan w Enon, blisko Salim; bo tam było wiele wód, a ludzie przychodzili i chrzcili się.

24 Bo jeszcze Jan nie był podany do więzienia.

25 Wszczęła się tedy gadka między uczniami Janowymi i między Żydami o oczyszczaniu.

26 I przyszli do Jana i rzekli mu: Mistrzu! ten, który był z tobą za Jordanem, któremuś ty dał świadectwo, ten oto chrzci, a wszyscy idą do niego.

27 Odpowiedział Jan i rzekł: Nie może nic wziąć człowiek, jeźliby mu nie było dane z nieba.

28 Wy sami jesteście mi świadkami, żem powiedział: Nie jestem ja Chrystus, ale żem posłany przed nim.

29 Kto ma oblubienicę, ten jest oblubieniec, a przyjaciel oblubieńca, który stoi, a słucha go, weseli się weselem dla głosu oblubieńcowego; przetoż to wesele moje wypełnione jest.

30 On musi rość, a mnie musi ubywać.

31 Kto z góry przyszedł, nade wszystkie jest; kto z ziemi jest, ziemski jest i ziemskie rzeczy mówi; ten, który z nieba przyszedł, nade wszystkie jest.

32 A co widział i słyszał, to świadczy, ale świadectwa jego żaden nie przyjmuje.

33 Kto przyjmuje świadectwo jego, ten zapieczętował, że Bóg jest prawdziwy.

34 Albowiem ten, którego Bóg posłał, słowo Boże mówi; boć mu nie pod miarą daje Bóg Ducha.

35 Ojciec miłuje Syna, i wszystko dał w ręce jego.

36 Kto wierzy w Syna, ma żywot wieczny; ale kto nie wierzy Synowi, nie ogląda żywota, lecz gniew Boży zostaje nad nim.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Jana 3

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Jana 3:2

Paruzja (C.T. Russell):

„W nocy” — Prawdopodobnie Nikodem wiedział, że Jezus był bardzo zajęty podczas dnia.

„Bo nikt” — Wbrew jawnej sprzeczności Twojej nauki, że chcesz założyć Królestwo.

Ewangelia Jana 3:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Narodzi znowu” — "Gennao", znaczy spłodzony na nowo, powtórnie.

„Nie może widzieć” — "Eidon", widzieć, być z nim zapoznany. Podobnie jak nie narodzone jeszcze niemowlę nie może widzieć domów, drzew, itp.

„Królestwa Bożego” — O którym nawet moi uczniowie mają jeszcze bardzo słabe pojęcie.

Epifania i Bazylea:

„jeśli się kto nie narodzi znowu, nie może widzieć królestwa Bożego” — ta zasada stosuje się do każdego co będzie przemieniony z poziomu ludzkiego na duchowy. ... Dlatego spodziewamy się, że St.G. i M.G. będą spłodzeni z Ducha przy końcu 1000-lecia. (TP 1935, s. 15)

Ewangelia Jana 3:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Człowiek narodzić” — "Gennao", być spłodzonym.

„I narodzić się” — Może chrzest Jan w jaki sposób symbolizuje narodzenie.

Ewangelia Jana 3:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Narodził z wody” — Został usprawiedliwiony, przyprowadzony do harmonii z Bogiem, jak to było wyrażone przez chrzest Jana.

„I z ducha” — Przy pierwszym zmartwychwstaniu.

„Nie może wejść” — "Ciało i krew Królestwa Bożego (na duchowym poziomie) odziedziczyć nie może", 1 Kor.15:50.

Epifania i Bazylea:

„z wody” — z Prawdy. (TP 1961, s. 63) W symbolach biblijnych przezroczysta woda, nie mieszana, przedstawia czystą Prawdę w jej zaspokajających pragnienie i odżywiających skutkach. (TP 1968, s. 8)

„Jeśliby się kto nie narodził... z Ducha, nie może wnijść do królestwa Bożego” — Święci spłodzeni z Ducha przez Słowo Boże są zarodkiem czyli wojującą fazą królestwa niebieskiego, przez co stają się Nowymi Stworzeniami w Chrystusie, i kandydatami do członkostwa w narodzonej, czyli uwielbionej fazie królestwa niebieskiego. Ich narodzenie z Ducha wprowadziło ich do narodzonej lub uwielbionej fazy królestwa Bożego, poza zasłonę. (TP 1961, s. 63) ...„Jeśliby się kto nie narodził z wody [prawdy] i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego [spłodzenie z Ducha świętych poprzez Słowo wprowadzało ich do embrionalnej, wojującej fazy Królestwa niebieskiego, przez co stawali się nowymi stworzeniami w Chrystusie (1 Kor. 4:15; Jak. 1:18; 1 Piotra 1:3; 2 Kor. 5:17) oraz kandydatami do członkostwa w narodzonej, uwielbionej fazie Królestwa niebieskiego (Jak. 2:5; 1 Piotra 1:3-6). Ich narodzenie z Ducha wprowadzało ich do narodzonej, uwielbionej fazy Królestwa Bożego poza zasłoną]. - E17. 217

Źródła: TP 61'63; 68'8;

Ewangelia Jana 3:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Narodziło z ducha” — Będąc wpierw spłodzonym od Boga (mocą Jego), "Bóg jest duchem", Jan 4:24.

„Duch jest” — Istotą duchową, a nie ciałem, jak ludzie, widzialnymi. "Jeszcze się nie objawiło czym będziemy, lecz będziemy Jemu podobni", 1 Jana 3:2.

Epifania i Bazylea:

„Co się narodziło z ciała” — z istoty ludzkiej. (TP 1961, s. 63)

„ciało jest” — jest istotą ludzką. (TP 1961, s. 63)

„a co się narodziło z Ducha, duch jest” — jest istotą duchową, którą trzeba się stać, aby wejść do chwalebnej fazy królestwa niebieskiego. (TP 1961, s. 63) Tych siedem procesów, rozpoczynających się spłodzeniem z Ducha a kończących narodzeniem z Ducha, stanowią akty, przez które Bóg stwarza nowy rodzaj istot i to na Boskim, najwyższym poziomie egzystencji: (TP 1969, s. 76) (1) spłodzenie następuje wskutek złożenia Słowa, jako zarodnikowego nasienia (Jakub 1:18; 1 Piotra 1:3, 23; Jana 1:12, 13; 3:3; 1 Kor. 4:15; Filemona 10; 1 Jana 5:1). To spłodzenie czyni członków ludu Bożego Nowymi Stworzeniami w stanie embrionalnym (2 Kor. 5:17; Gal. 6:15). (TP 1969, s. 76) (2) Później następuje ożywienie każdego z nich, jako embrionu (Jan 6:63; Efez. 2:1, 5; Kol. 2:13; 1 Tym. 6:13). Jeszcze później (TP 1969, s. 76) (3) zaczynają wzrastać w łasce, znajomości i służbie w ich stanie embrionalnym (2 Piotra 3:18; Efez. 4:15; 1 Piotra 2:2). (TP 1969, s. 76) (4) Wreszcie następuje wzmocnienie embrionów w każdym dobrym słowie i pracy (Efez. 3:16; 6:10—17; Kol. 1:11; 2 Tym. 2:1; 1 Piotra 5:10). (TP 1969, s. 76) (5) Następnie Nowe Stworzenia rozwijają się bardziej w ich stanie embrionalnym przez zrównoważenie we wzajemnych kontaktach różnych części charakterów podobnych do Chrystusowego (2 Tes. 2:16; 3:3; 1Tes. 3:12, 13; Jakub 5:8; 1 Piotra 5:10; 2 Piotra 1:12). (TP 1969, s. 76) (6) Pełny ich rozwój jako embrionów jest uzupełniony przez udoskonalenie ich charakterów, które całkowicie odpowiadają obrazowi Chrystusa (Rzym. 8:29; Łuk. 6:40; Efez. 4:12; Żyd. 13:20, 21; 1 Piotra 5:10). To powoduje, że jako płody są gotowi do narodzenia z Ducha, którego doznają (TP 1969, s. 76) (7) przez udział w pierwszym zmartwychwstaniu i przez otrzymanie Boskiej natury, uzyskując nieśmiertelność (Jan 3:5—8; Kol. 1:18; Obj. 1:5; 1 Kor. 15:20, 23; Jakub 1:18; 2 Piotra 1:4; 1 Kor. 15:50, 52—54). (TP 1969, s. 76)

„...Co się narodziło z ciała” — [z istoty ludzkiej], ciałem jest [istotą ludzką], a co się narodziło z Ducha, duchem jest [istota duchową, którą koniecznie trzeba się stać, by wejść do uwielbionej fazy Królestwa niebieskiego, jak stwierdza Jezus w w.3]. - E17. 217

Źródła: 61'63; 69'76;

Ewangelia Jana 3:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Znowu narodzić” — Spłodzony przez Słowo Boże, ożywiony przez ducha, rozwinięty przez umiejętność i czynność.

Epifania i Bazylea:

...Nie dziwuj się, żem ci powiedział: Musicie się znowu narodzić. Wiatr, gdzie chce wieje i głos jego słyszysz, ale [z powodu jego niewidzialności] nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd idzie; taki [niewidzialny tak jak wiatr] jest każdy, który się narodził z Ducha”. - E17. 217

Ewangelia Jana 3:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Wiatr” — Wyraz grecki "pneuma" znaczy niewidzialna siła.

„Wieje” — Wykonywa niewidzialny wpływ.

„Skąd przychodzi” — "Mimo, że drzwi były zamknięte ... przyszedł Jezus i stanął w pośrodku", Jan 20:19.

„Dokąd idzie” — "Ale On znikł im sprzed oczu", Łuk.24:31.

„Tak jest każdy” — Również niewidzialną, a nawet silniejszą jest każda istota duchowa, jak to jest pokazane w cudownych ukazaniach się naszego Pana po Jego zmartwychwstaniu.

„Narodził z ducha” — "A my (apostołowie i inni z Wieku Ewangelii) będziemy przemienieni", 1 Kor.15:51.

Epifania i Bazylea:

„wiatr” — [pneuma]; jako niewidzialna moc. (TP 1985, s. 29)

Ewangelia Jana 3:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Jakoż to być może?” — Istota niewidzialna, a jednak posiadająca moc.

Ewangelia Jana 3:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Tyś jest nauczycielem” — Zaznajomionym z opisami Pisma Świętego o Elizeuszu i jego słudze, o oślicy Balaama i o podobnych wydarzeniach.

„A tego nie wiesz” — Że duch może być obecny, a jednak niewidzialny.

Ewangelia Jana 3:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Cośmy widzieli” — Naszego Pana społeczność z Ojcem, gdy był w przedludzkim stanie, była dość jasno odbitą w Jego umyśle, gdy stał się ciałem, i dlatego mógł powiedzieć: "Cośmy widzieli, świadczymy".

Ewangelia Jana 3:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Gdym wam powiadał” — Przez cuda i w różny sposób z braku waszej zdolności, by pojąć i ocenić rzeczy duchowe.

„Ziemskie rzeczy” — Które rozumiecie i możecie pojąć.

„A nie wierzycie” — Niedostatecznie przekonani jesteście byście mogli stać się moimi uczniami.

„Powiadam wam” — Którzy nie jesteście spłodzeni z ducha świętego.

„Niebiańskie” — O których wy nic nie wiecie.

Ewangelia Jana 3:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Nikt nie wstąpił do nieba” — "Ciało i krew królestwa Bożego (na duchowym poziomie) nie odziedziczy", 1 Kor. 15:50. "Dawid nie wstąpił do nieba", Dzieje 2:34. Przeto nikt nie może potwierdzić Jezusa świadectwa. "Wszyscy są w grobach", Jan 5:28.

„Tylko Syn Człowieczy” — Chrystus, który stał się według prawa synem Adama, może sam rozumieć rzeczy niebiańskie.

„Który jest w niebie” — Te słowa nie znajdują się w starych manuskryptach.

Epifania i Bazylea:

„Nikt nie wstąpił do nieba” — Jezus wykazuje tutaj Nikodemowi, że żadna z ludzkich istot, nikt, nie wstąpił, ani nie mógł wstąpić do nieba, ponieważ są tam warunki tylko dla istot duchowych. Istota ludzka musiałaby być wpierw spłodzona i narodzona z Ducha, zanim mogłaby wstąpić do nieba -- niewidzialnej fazy Królestwa (w.5). Jedynymi istotami, które były spłodzone i które mogą być narodzone z Ducha, oraz wejść do tej fazy Królestwa -- do ich wiecznego miejsca zamieszkiwania -- byli po pierwsze Chrystus, Głowa a następnie Jego Oblubienica jako Ciało, z jej towarzyszkami W.G. (TP 1961, s. 99)

„tylko ten, który zstąpił z nieba, Syn człowieczy, który jest w niebie” — Jezus był jedyną istotą, która jako pierwsza otrzymała Ducha w tym znaczeniu. (TP 1961, s. 99)

Ewangelia Jana 3:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Wywyższony” — Musi zająć miejsce grzesznika, aby cały rodzaj ludzki skażony przez grzech, a przez to umierający, mógł wiarą spojrzeć na Jezusa i być uleczonym. "A ja, gdy nad ziemią zawisnę, wszystkich do siebie pociągnę", Jan 12:32.

Epifania i Bazylea:

„węża” — wąż przedstawia grzech, podłość, zło, boleść i cierpienia. Tutaj przedstawia naszego Pana, który stał się za nas grzechem - (2Kor.5,21). (TP 1949) 49,23,25 (TP 1949)

Ewangelia Jana 3:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto Weń wierzy” — Chrystus Pan nic nie mówił odnośnie zbawienia z powodu nieświadomości.

„Nie zginął” — Pan Jezus nie wspominał ani słowa o wiecznych mękach.

Ewangelia Jana 3:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Bóg umiłował świat” — "Bóg zaleca swoją miłość ku nam", Rzym.5:8. Nauka ortodoksyjna mówi, że Jezus tak umiłował świat, że stanął między nami a rozgniewanym Bogiem i z tego powodu otrzymał karę. Bóg umiłował miłością zwaną "agape", która nie szuka wzajemności tak od Kościoła, jak i od całego rodzaju ludzkiego.

„Dał Jednorodzonego” — Na upokorzenie i śmierć ofiarniczą, i tylko rodzice miłujący swe dzieci najlepiej mogą ocenić i zrozumieć taką cenę.

„Syna” — "Początek stworzenia Bożego", który dobrowolnie współdziałał w planie Bożym.

„Kto Weń wierzy” — Zastosuje odpowiedni do wiary charakter.

„Nie zginął” — Nie był wiecznie zatracony.

Epifania i Bazylea:

„Bóg tak umiłował” — Jest to miłość do świata, która nie tylko będzie chętnie widzieć ich dźwigających się z degradacji i grzechu do świątobliwości, czystości i sprawiedliwości, lecz która będzie chętna współdziałać w tym celu. (TP 1937, s. 84) Miłością, która pobudziła odkupienie człowieka, nie była philia, czyli miłość obowiązkowa, ponieważ Bóg wyrokiem śmierci nie skrzywdził ludzkości. Upadły człowiek nigdy też nie uczynił dla Stwórcy niczego, co mogłoby w zamian za to wprowadzić Boga w stan zobowiązania, miłości obowiązkowej. Boską miłością pobudzającą nasze odkupienie była agape — miłość bezinteresowna, miłosierdzie, życzliwość, dobra wola oparta na radowaniu się dobrymi zasadami, gotowa w imię zasad nawet do ofiary. (TP 1994, s. 54)

„świat” — ludzka rodzina (TP 1951, s. 41)

„że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy kto weń wierzy” — Słowa naszego Zbawiciela zapisane wyrażają podstawową prawdę Ewangelii, iż jedynie w Chrystusie i przez Niego możemy otrzymać życie, a jeśli w Niego nie wierzymy, zginiemy. (TP 1984, s. 181) ..... Zgodnie z Biblia więc, jeśli przyjmiecie Jezusa Chrystusa jako swego Zbawiciela, otrzymacie życie wieczne, ale jeśli nie przyjmiecie Go, nie otrzymacie życia wiecznego ani w niebie, ani na ziemi, ani nigdzie. (TP 1984, s. 181) Wierzyć w Niego znaczy więcej niż zwykła wiara w to, że On istniał lub przyszedł na ziemię, czy też że był wielkim nauczycielem, że umarł za nasze grzechy, czy że my przyjmujemy Go przez wiarę jako naszego Zbawiciela; wierzyć oznacza to, że wchodzimy w bezpośredni związek z Nim jako Jego oddani, poświęceni uczniowie pod Jego przewodnictwem "podbijając wszelką myśl pod posłuszeństwo Chrystusowe" (2 Kor. 10:5). (TP 1988, s. 92)

„nie zginął, ale miał żywot wieczny” — [apollumi - zginąć. W grecko-angielskim leksykonie Robinsona apollumi przetłumaczono: „zniszczyć całkowicie, zginąć całkowicie ...położyć czemuś kres ...skazać na zginienie, osiągnąć kres"]; Nie zginął, to znaczy nie doszedł do stanu nicości, nie przestał istnieć zupełnie, ale żebyś otrzymał życie wieczne. (TP 1984, s. 181) .. W związku z tym przytoczymy cytat z Ew. Jana 3:16,17, który już raz nazwaliśmy Biblią w skorupie orzecha: „Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna Swego jednorodzonego dał, aby każdy kto weń wierzy nie zginął, ale miał żywot wieczny. Boć nie posłał Bóg Syna Swego na świat aby sądził [potępił — w ang. Biblii] świat, ale by świat był zbawiony [od wyroku Adamowego] przezeń”. - TP 61.14

Źródła: TP 37'84; 51'41; 84'181; 88'92; 94'54;

Ewangelia Jana 3:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Bóg posłał” — Luter nazywa ten wiersz "małą Biblią".

„Sądził świat” — Posłanie Syna znaczy Jego przedludzkie istnienie. Świat już był pod przekleństwem, a "Syn Człowieczy nie przyszedł aby zatracić, ale zbawić".

„Świat przez Niego” — Jako przedstawiciela Ojca.

„Był zbawiony” — Gdy stał się człowiekiem, a nie tylko przez samo stanie się ciałem, aby świat był zachowany od ciążącego nad nim przekleństwa.

Epifania i Bazylea:

„Boć nie posłał Bóg Syna swego” — w Jego pierwszym przyjściu. (TP 1980, s. 92)

„aby sądził świat” — wydał na niego wyrok, jak Bóg uczynił z powodu grzechu Adama. (TP 1980, s. 92)

„ale aby świat był zbawiony przezeń” — od wyroku Adamowego, jak to wynika z kontekstu (w. 15, 16) przedstawiającego Go w dawaniu okupu w tym celu i dodatkowo, w celu dania wiecznego życia wiernym. (TP 1980, s. 92)

Ewangelia Jana 3:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto nie wierzy” — Nie przyjmuje Prawdy.

„Już jest osądzony” — W Adamie sześć tysięcy lat temu. Podobnie dziać się będzie w Tysiącleciu, jak dzieje się teraz.

Epifania i Bazylea:

„już jest osądzony” — Taki został potępiony w Adamie w ogrodzie Eden. (TP 1963, s. 2)

Ewangelia Jana 3:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Ten ci jest sąd” — Żydzi, którzy przy pierwszym przyjściu Chrystusa odrzucili Go, nie otrzymają tak przyjaznych warunków i sposobności jak inni ludzie.

„Światłość przyszła” — "Ten ci (Jezus) był światłością prawdziwą", Jan 1:9.

„Umiłowali ciemność” — Ostateczny wyrok w sprawie każdego człowieka zgodny będzie z jego wolą wyrażoną w jego postępowaniu.

Ewangelia Jana 3:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Nienawidzi światłości” — Nienawidzili i wzgardzili miłym obliczem Pana. To wyrażenie używa się niekiedy przy tyrańskim traktowaniu męża lub żony, dożywotnich towarzyszy. To była przyczyna, dla której nauczeni w Piśmie ukrzyżowali Chrystusa. Nominalni chrześcijanie gardzą prawdziwymi i zdaje im się, że wyznanie zupełnego poświęcenia się Bogu jest hipokryzją. Nawet i tacy, którzy częściowo zostali oświeceni, nie mogą znieść jasnego światła Ewangelii, ale raczej wolą pewną dozę ciemności. Saul nienawidził Dawida. Źli książęta babilońscy nienawidzili Daniela. "Niech światłość wasza świeci przed ludźmi".

Ewangelia Jana 3:22

Paruzja (C.T. Russell):

„I chrzcił” — Chrztem Janowym.

Ewangelia Jana 3:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Wiele wód” — Stawy dość głębokie i odpowiednie do chrztu. Gdyby Jan tylko kropił tych, co się nawrócili i przyszli do chrztu, to nie byłoby potrzeba wiele wody.

Ewangelia Jana 3:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Jan” — Typ na prawdziwy Kościół w czasie żniwa.

Ewangelia Jana 3:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Jest oblubieniec” — "Bom was przygotował, abym was wystawił czystą panną jednemu mężowi Chrystusowi", 2 Kor.11:2.

„Wypełnione jest” — Zupełna prostota i zaparcie siebie dla sprawy Bożej stanowiło wyższość moralną Jana.

Epifania i Bazylea:

„przyjaciel oblubieńca” — W narodzie Izraelskim istniał zwyczaj, że pomiędzy zaręczynami a ślubem wszelkie komunikacje między zaręczonymi były załatwiane przez przyjaciela wyznaczonego do tego celu, a zwanego przyjacielem oblubieńca. (TP 1962)

Ewangelia Jana 3:30

Paruzja (C.T. Russell):

„On musi wzrastać” — Jezus wyobrażający uwielbionego Chrystusa.

„A mnie” — Jana, figura na Chrystusa w ciele.

„Musi ubywać” — Pod względem wpływu i liczby, w miarę jak czas ucisku się zbliża.

Ewangelia Jana 3:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Widział i słyszał” — W niebie, zanim stał się człowiekiem.

Ewangelia Jana 3:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Bóg jest prawdziwy” — Dlatego każdej obietnicy Jego można zupełnie zaufać.

Ewangelia Jana 3:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Ducha pod miarą” — Ograniczoną miarę.

„Mu nie daje” — Ponieważ Jezus jest Głową Kościoła, a według figury wszystek olej był wylewany na głowę.

Ewangelia Jana 3:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Żywot wieczny” — Prawo, albo przywilej żywota, którego Bóg udziela jako dar.

„Kto nie wierzy” — Kto się tym nie interesuje.

„Nie ogląda żywota” — Zupełnego, doskonałego, wiecznego życia.

„Gniew Boży” — Przekleństwo, śmierć.

„Zostaje nad nim” — Trwa w dalszym ciągu. To jest sprzeczne z nauką uniwersalistów.

Epifania i Bazylea:

„Kto wierzy w Syna ma żywot wieczny; ale kto nie wierzy Synowi nie ogląda żywota, lecz gniew Boży zostaje nad nim” — Ten. kto wierzy w Syna, to ten, który wierzy w całości i okazuje to przez poświęcenie. Taki człowiek ma żywot wieczny, najpierw w sposób przypisany, a następnie, gdy jest wierny aż do śmierci zyskuje on go faktycznie na Boskim poziomie. Ci, którzy okazali taką wiarę otrzymali przywilej wejścia w Przymierze Sary; to zaś uczyniło ich należącymi do klasy nasienia. Lecz jeżeli ktoś nie wierzy Synowi tzn. nie wierzy tak całkowicie żeby się poświęcić, to nie ma on żywota; nie uzyskał go w tym Wieku, nie otrzymał przywileju wejścia do Wysokiego Powołania, lecz gniew Boży jest nad nim — gniew, który przeszedł na niego z Adama, a jeśli jest Żydem to i dodatkowy gniew, który przeszedł na niego przez Przymierze Mojżeszowe oraz z powodu wszystkich zaopatrzeń tego Przymierza. Ci, którzy byli Izraelitami w czasie Wieku Ewangelii i pozostali nimi, mieli gniew Boży pozostający nad nimi jako takimi, a dodatkowy gniew jaki ciążył na nich z powodu wołania ich ojców „Krew Jego na nas i na syny nasze". Oni nie mają wiecznego żywota, ponieważ nie wierzą w Jezusa, ani nie wchodzą w pozafiguralne obrzezanie; nie przechodzą ze śmierci do żywota; czynią to tylko wierni poświęceni. Ci ostatni przeszli ze śmierci do żywota, ponieważ weszli w Przymierze Sary i zostali przez nie ubłogosławieni. (TP 1962, s. 117,118) ma żywot wieczny, obecnie prospektywnie, w zmartwychwstaniu aktualnie. (TP 1974, s. 3) gniew Boży - wyrok śmierci. (TP 1994, s. 91)

Literatura o rozdziale Ewangelia Jana 3

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Jana

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.