Ewangelia Jana 18

Ewangelia Jana, rozdział 18 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (40 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Jana 18 — Biblia Gdańska

1 To powiedziawszy Jezus wyszedł z uczniami swoimi przez potok Cedron, gdzie był ogród, do którego on wszedł i uczniowie jego.

2 A wiedział i Judasz, który go wydawał, ono miejsce; bo się tam często schadzał Jezus z uczniami swoimi.

3 Przetoż Judasz wziąwszy rotę i sługi od przedniejszych kapłanów i Faryzeuszów, przyszedł tam z latarniami i z pochodniami, i z broniami.

4 Tedy Jezus wiedząc wszystko, co nań przyjść miało, wyszedłszy rzekł im: Kogo szukacie?

5 Odpowiedzieli mu: Jezusa Nazareńskiego. Rzekł im Jezus: Jam jest. A stał z nimi i Judasz, który go wydawał.

6 A skoro im rzekł: Jam jest, postąpili nazad i padli na ziemię.

7 Tedy ich zasię spytał: Kogo szukacie? A oni rzekli: Jezusa Nazareńskiego.

8 Odpowiedział Jezus: Powiedziałem wam, żem ja jest; jeźli tedy mię szukacie, dopuśćcież tym odejść;

9 Aby się wypełniły słowa, które był powiedział: Nie straciłem żadnego z tych, któreś mi dał.

10 Tedy Szymon Piotr mając miecz, dobył go, i uderzył sługę kapłana najwyższego, i uciął mu ucho jego prawe; a temu słudze imię było Malchus.

11 I rzekł Jezus Piotrowi: Włóż miecz twój w pochwę; izali nie mam pić kielicha tego, który mi dał Ojciec?

12 Rota tedy i rotmistrz, i słudzy żydowscy pojmali Jezusa i związali go.

13 I wiedli go naprzód do Annasza; bo był świekier Kaifaszowy, który był najwyższym kapłanem roku onego.

14 A Kaifasz ten był, który Żydom radził, że pożyteczno jest, aby jeden człowiek umarł za lud.

15 I szedł za Jezusem Szymon Piotr i drugi uczeń. A ten uczeń był znajomy najwyższemu kapłanowi, i wszedł z Jezusem do dworu najwyższego kapłana.

16 Ale Piotr stał u drzwi na dworze. Wyszedł tedy on drugi uczeń, który był znajomy najwyższemu kapłanowi, i mówił z odźwierną, i wprowadził tam Piotra.

17 Tedy rzekła Piotrowi dziewka odźwierna: Izaliś i ty nie jest z uczniów tego człowieka? On odpowiedział: Nie jestem.

18 Stali tedy słudzy i czeladź, uczyniwszy ogień, bo zimno było; i grzali się; był też z nimi Piotr, stojąc i grzejąc się.

19 A tak najwyższy kapłan pytał Jezusa o jego uczniów i o naukę jego.

20 Odpowiedział mu Jezus: Jam jawnie mówił światu; Jam zawsze uczył w bóżnicy i w kościele, gdzie się zewsząd Żydowie schadzają, a potajemnie nicem nie mówił.

21 Cóż mię pytasz? Pytaj tych, którzy słuchali, com im mówił; cić to wiedzą, com ja mówił.

22 A gdy on to mówił, jeden z sług, który tam stał, wyciął policzek Jezusowi, mówiąc: I także (to) odpowiadasz najwyższemu kapłanowi?

23 Odpowiedział mu Jezus: Izalim źle rzekł, daj świadectwo o złem, a jeźlim dobrze, przeczże mię bijesz?

24 I odesłał go Annasz związanego do Kaifasza, najwyższego kapłana.

25 A Szymon Piotr stał i grzał się. I rzekli do niego: Azażeś i ty nie jest z uczniów jego? A on się zaprzał, mówiąc: Nie jestem.

26 Rzekł mu niektóry z sług kapłana najwyższego, powinowaty onego, któremu był Piotr uciął ucho: Izażem ja ciebie nie widział w ogrodzie z nimi?

27 Zaprzał się zasię Piotr, a zarazem kur zapiał.

28 Prowadzili tedy Jezusa od Kaifasza na ratusz, a było rano. I nie weszli sami na ratusz, aby się nie zmazali, ale iżby pożywali baranka wielkanocnego.

29 Tedy wyszedł do nich Piłat, i rzekł: Jakąż skargę przynosicie przeciwko człowiekowi temu?

30 Odpowiedzieli mu i rzekli: Być ten nie był złoczyńcą, tedybyśmy ci go nie podali.

31 I rzekł Piłat: Weźmijcież go wy, a według zakonu waszego osądźcie go. Rzekli mu Żydowie: Nam się nie godzi zabijać nikogo;

32 Aby się wypełniły słowa Jezusowe, które rzekł oznajmując, jaką miał śmiercią umrzeć.

33 Tedy zasię wszedł Piłat na ratusz i zawołał Jezusa i rzekł mu: Tyżeś jest król żydowski?

34 Odpowiedział mu Jezus: A samże to od siebie mówisz, czylić insi powiedzieli o mnie?

35 Odpowiedział Piłat: Azażem ja Żyd? Naród twój i przedniejsi kapłani podali mi cię; cóżeś wżdy uczynił?

36 Odpowiedział Jezus: Królestwo moje nie jest z tego świata; gdyby królestwo moje z tego świata było, wżdyć by mię słudzy moi bronili, abym nie był wydany Żydom; lecz teraz królestwo moje nie jest stąd.

37 Tedy mu rzekł Piłat: Toś ty przecię jest królem? Odpowiedział mu Jezus: Ty powiadasz, żem jest królem. Jam się na to narodził i na tom przyszedł na świat, abym świadectwo wydał prawdzie; wszelki, który jest z prawdy, słucha głosu mego.

38 Rzekł mu Piłat: Cóż jest prawda? A to rzekłszy, wyszedł zasię do Żydów i rzekł im: Ja w nim żadnej winy nie znajduję.

39 A też u was jest ten zwyczaj, abym wam jednego wypuścił na wielkanoc; chcecież tedy, abym wam wypuścił tego króla Żydowskiego?

40 Tedy zasię wszyscy zawołali, mówiąc: Nie tego, ale Barabbasza! A ten Barabbasz był zbójca.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Jana 18

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Jana 18:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Padli na ziemię” — To jest dowodem, że Jezus oddał im się dobrowolnie.

Ewangelia Jana 18:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby się wypełniły” — Częściowo się wypełniły.

Ewangelia Jana 18:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Mając miecz” — Na dowód, że nasz Pan nie był wzięty przeciw Jego własnej woli.

Ewangelia Jana 18:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Włóż miecz twój” — Ta porada nigdy nie była tak potrzebną jak w naszych czasach.

„Pić kielich” — "Z strumienia na drodze pić będzie, przeto wywyższy głowę", Ps.110:7.

Źródła: MANNA - 19 LIPCA

Epifania i Bazylea:

„nie mam pić kielicha” — kielich, wyobraża w symbolach biblijnych doświadczenia, jakie Bóg wylewa dla Swego ludu -- Jezusa i Kościoła -- ażeby je przyjmowali,. rozumiemy, że nasz Pan użył tutaj słowa kielich w tym znaczeniu, że kielich reprezentuje także nasze cierpienia z Nim aż do śmierci. (TP 1933, s. 30) w symbolach biblijnych kielich reprezentuje m. inn. cierpienia ofiary za grzech. (TP 1935, s. 58) Kielich jest symbolem doświadczeń błogich i bolesnych. Jak w życiu świętych nic nie dzieje się bez woli Ojca, tak wszystko, co ich spotyka jest wyrazem Jego woli. Święci uznają te doświadczenia za kielich, który Ojciec im daje do picia. I tak jak było z ich Mistrzem, powinno być z nimi - powinni pić z kielicha z zadowoleniem, o ile to jest możliwe, z wdzięcznym i oceniającym sercem ku chwale Bożej oraz drugich i własnemu pożytkowi.

Źródła: MANNA - 19 LIPCA

Źródła: 33'30; 35'58;

Ewangelia Jana 18:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Najwyższym kapłanem” — Przeto aż do odrzucenia Jezusa, był do pewnego stopnia mówczym narzędziem Boga.

Ewangelia Jana 18:14

Paruzja (C.T. Russell):

„A Kajfasz” — Prawdopodobnie główny przywódca w spisku przeciw Jezusowi.

Ewangelia Jana 18:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Drugi uczeń” — Apostoł Jan.

Ewangelia Jana 18:17

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1922-VII.1923) (TP 1930, s. 40)

„On odpowiedział: Nie jestem” — zaparcie się Piotra wyobraża dobrych lewitów w Towarzystwie, których bojaźń pobudziła do zaparcia się, sympatii i poparcia oświeconych epifanią świętych i ich pracy. (TP 1930, s. 40)

Ewangelia Jana 18:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Odpowiedział mu” — Pośrednio, jakby nadstawił drugiego policzka w tym znaczeniu, że mu nie złorzeczył ani słowem, chociaż był Jezus uderzony bezprawnie.

Ewangelia Jana 18:25

Paruzja (C.T. Russell):

„On się zaparł” — Grzech ten był popełniony przed daniem ducha świętego.

Ewangelia Jana 18:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie zmazali” — Wiele złości i morderstw może być przykrytych szatą światłości.

„Pożywali baranka” — Święto Wielkanocne, które zaczęło się tego dnia, trwało cały tydzień. Warto tu zauważyć, że Pan Jezus ze swoimi uczniami spożywał baranka w dniu poprzedzającym ten dzień, w którym Żydzi zwykli spożywać.

Epifania i Bazylea:

„aby się nie zmazali, ale iżby pozywali baranka wielkanocnego” — Żydzi obchodzili Wielkanoc przez spożywanie baranka itd. wieczorem 14 Nisan i wieczorem 15 Nisan. Dlatego, ażeby się nie pozbawić prawa do jedzenia drugiego baranka, co również było nazwane Wielkanocą, a który był jedzony 15 Nisan, Sanhedryści nie chcieli wejść na salę sądową Piłata. (TP 1937, s. 63)

Ewangelia Jana 18:29

Epifania i Bazylea:

„Jakąż skargę przynosicie przeciwko człowiekowi temu?” — Niektórzy sugerowali, zgodnie z charakterem i Piłata, i jego prawdopodobnym brakiem poszanowania dla faryzeuszy, że jego pytanie raczej brzmiało: „Jakie oskarżenia wy wnosicie przeciwko Niemu"?, jak gdyby tym dał do zrozumienia, że właściwie Jezus miał podstawy do wystąpienia z oskarżeniem przeciwko faryzeuszom, co oczywiście miało miejsce. (TP 1979, s. 42) -dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1922-VII.1923)

„Piłat” — Piłat wyobraża wodzów lewickich nie jako fałszywych nauczycieli, lecz jako mających i wykonujących urzędowe władze względem kontroli, władzy wykonawczej i zarządzania, m.in. różnych dyrektorów zarządu, urzędników, zarządców ogólnych i miejscowych i ich podległych, w różnych grupach lewitów. (TP 1930, s. 40)

Źródła: 30'40; 79'42;

Ewangelia Jana 18:30

Epifania i Bazylea:

„Być ten nie był złoczyńcą, tedybyśmyć ci go nie podali” — Oni oczywiście spodziewali się, że samo tylko przedstawienie Jezusa jako więźnia w celu ukrzyżowania będzie wystarczające. Widocznie nawet nie spodziewali się, że będzie się od nich wymagać oskarżenia, stąd też ich odpowiedź. (TP 1979, s. 42)

Ewangelia Jana 18:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Nam się nie godzi” — Przywilej skazywania na śmierć kryminalistów został od nas odjęty.

Ewangelia Jana 18:33

Epifania i Bazylea:

„Tyżeś jest król żydowski?” — Żydzi nie złożyli takiego oskarżenia przeciwko Jezusowi, nawet nie chcieli uznać tego Galilejczyka jako króla żydowskiego ani aby jako taki został uznany przez kogokolwiek. Jak dotąd tylko oskarżali, że Jezus był złoczyńcą, powstańcem, którego śmierć była konieczną, aby naród miał pokój. Dlatego wydaje się, że Piłat z pewnych źródeł już słyszał o wjeździe Jezusa na oślęciu do Jeruzalemu i o obwołaniu Go przez lud kilka dni przedtem synem Dawida. (TP 1979, s. 42)

Ewangelia Jana 18:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Od siebie mówisz?” — Jako Rzymianin.

Epifania i Bazylea:

„A samże to od siebie mówisz, czylić insi powiedzieli o mnie?” — Czy ty jesteś zainteresowanym pytającym się o prawdę na ten temat czy tylko pytasz o sprawę, o której już słyszałeś? (TP 1979, s. 42)

Ewangelia Jana 18:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Czy jestem Żydem?” — Co ja tam wiem o waszych żydowskich sprawach.

Epifania i Bazylea:

„Azażem ja Żyd?” — Odpowiedź Piłata była równoznaczna z wyrażeniem: Cóż ja wiem o waszych żydowskich nadziejach i oczekiwaniach? Ja jestem rządcą rzymskim, a jeśli ty jesteś królem, to twój własny naród i jego główni przedstawiciele wydali mi ciebie. Jeśli jesteś ich królem, to co takiego uczyniłeś, że twoi poddani stali się tak zdradzieckimi wobec ciebie? Widocznie w wykonywaniu twojej władzy nie ma wielkiego niebezpieczeństwa dla imperium rzymskiego. Ty jesteś łagodny, szlachetny, pokorny, nie stawiający oporu, a twój lud wykrzykuje przeciwko tobie. Królu Żydów, wyjaśnij tę osobliwą sytuację! (TP 1979, s. 42)

Ewangelia Jana 18:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Królestwo moje” — Za wyjątkiem jego stanu w zarodku.

„Nie z tego świata” — Złego wieku albo epoki.

Epifania i Bazylea:

„Królestwo moje nie jest z tego świata” — tzn. moje królestwo nie należy do obecnego złego świata lub porządku rzeczy, w którym Szatan jest księciem albo „bogiem". (TP 1969, s. 46)

Ewangelia Jana 18:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Ty powiadasz” — Masz słuszność mówiąc to.

„Jestem królem” — To było właśnie "dobre wyznanie przed Ponckim Piłatem", za które nasz Pan przepłacił życiem.

„Słucha głosu mego” — Zostaje przyciągnięty i staje się moim uczniem, lub naśladowcą i uznaje mnie za Króla.

Źródła: MANNA - 21 LIPCA

Epifania i Bazylea:

„Ty powiadasz” — to znaczy „Twoja wypowiedź jest właściwa. Ja jestem Królem". (TP 1979, s. 43)

„Jam się na to narodził i na tom przyszedł na świat” — tutaj jest widoczne, że "gennao" użyte w pierwszym przypadku oznacza spłodzenie Jezusa, bo Jego narodzenie jest opisane w drugim stwierdzeniu: „i na tom przyszedł na świat". (TP 1969, s. 76)

Źródła: MANNA - 21 LIPCA

Ewangelia Jana 18:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Cóż jest Prawda?” — Często o niej słyszymy, lecz gdzie można ją znaleźć? Jak można powiedzieć co jest właściwe?

Ewangelia Jana 18:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie tego” — Wypuść. Fanatyzm religijny wytwarza nienawiść najgorszego rodzaju, bez sumienną i najzłośliwszą.

„Barabasza” — Wypuść, Świat woli raczej mordercę, niżeli świętego człowieka.

Literatura o rozdziale Ewangelia Jana 18

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Jana

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.