Ewangelia Jana 5

Ewangelia Jana, rozdział 5 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (47 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Jana 5 — Biblia Gdańska

1 Było potem święto żydowskie, i wstąpił Jezus do Jeruzalemu.

2 A była w Jeruzalemie przy owczej bramie sadzawka, którą zowią po żydowsku Betesda, mająca pięć ganków.

3 W tych leżało mnóstwo wielkie niedołężnych, ślepych, chromych, wyschłych, którzy czekali poruszenia wody.

4 Albowiem Anioł czasu pewnego zstępował w sadzawkę i poruszał wodę; a tak, kto pierwszy wstąpił po wzruszeniu wody, stawał się zdrowym, jakąbykolwiek chorobą zdjęty był.

5 A był tam niektóry człowiek trzydzieści i ośm lat chorobą złożony.

6 Tego gdy Jezus ujrzał leżącego, a poznawszy, że już przez długi czas chorował, rzekł mu: Chcesz być zdrów?

7 Odpowiedział mu on chory: Panie! nie ma człowieka, który by mię, gdy bywa poruszona woda, wrzucił do sadzawki; ale gdy ja idę, inszy przede mną wstępuje.

8 Rzekł mu Jezus: Wstań, weźmij łoże twoje, a chodź.

9 A zarazem stał się zdrowym on człowiek, i wziął łoże swoje, i chodził. A był sabat onego dnia.

10 Tedy rzekli Żydowie onemu uzdrowionemu: Sabat jest, nie godzi ci się łoża nosić.

11 Odpowiedział im: Ten, który mię uzdrowił, tenże mi rzekł: Weźmij łoże twoje, a chodź.

12 I pytali go: Któryż jest ten człowiek, co ci powiedział: Weźmij łoże twoje, a chodź?

13 A on uzdrowiony nie wiedział, kto by był; albowiem był Jezus ustąpił, ponieważ wiele ludu było na onem miejscu.

14 Potem go Jezus znalazł w kościele i rzekł mu: Otoś się stał zdrowym, nie grzesz więcej, aby co gorszego na cię nie przyszło.

15 A odszedłszy on człowiek, powiedział Żydom, iż to był Jezus, który go uzdrowił.

16 A przetoż Żydowie prześladowali Jezusa i szukali, jakoby go zabili, że to uczynił w sabat.

17 A Jezus im odpowiedział: Ojciec mój aż dotąd pracuje, i ja pracuję;

18 Dlatego tedy tem więcej szukali Żydowie, jakoby go zabili, nie tylko, iż gwałcił sabat, ale że i Ojca swego powiadał być Bogiem, czyniąc się równym Bogu.

19 Odpowiedział tedy Jezus i rzekł im: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, nie może Syn sam od siebie nic czynić, jedno co widzi, że Ojciec czyni; albowiem cokolwiek on czyni, to także i Syn czyni.

20 Boć Ojciec miłuje Syna i ukazuje mu wszystko, co sam czyni, i większe mu nad te sprawy pokaże, abyście się wy dziwowali.

21 Albowiem jako Ojciec wzbudza umarłe i ożywia, tak i Syn, które chce, ożywia.

22 Bo Ojciec nikogo nie sądzi, lecz wszystek sąd dał Synowi,

23 Aby wszyscy czcili Syna, tak jako czczą Ojca; kto nie czci Syna, nie czci i Ojca, który go posłał.

24 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto słowa mego słucha i wierzy onemu, który mię posłał, ma żywot wieczny i nie przyjdzie na sąd, ale przeszedł z śmierci do żywota.

25 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Że idzie godzina i teraz jest, gdy umarli usłyszą głos Syna Bożego, a którzy usłyszą, żyć będą.

26 Albowiem jako Ojciec ma żywot sam w sobie, tak dał i Synowi, aby miał żywot w samym sobie.

27 I dał mu moc i sąd czynić; bo jest Synem człowieczym.

28 Nie dziwujcież się temu; boć przyjdzie godzina, w którą wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos jego;

29 I pójdą ci, którzy dobrze czynili, na powstanie żywota; ale ci, którzy źle czynili, na powstanie sądu.

30 Nie mogęć ja sam od siebie nic czynić; jako słyszę, tak sądzę, a sąd mój jest sprawiedliwy; bo nie szukam woli mojej, ale woli tego, który mię posłał, Ojca.

31 Jeźliżeć ja sam o sobie świadczę, świadectwo moje nie jest prawdziwe.

32 Inszy jest, co o mnie świadczy, i wiem, że prawdziwe jest świadectwo, które wydaje o mnie.

33 Wyście słali do Jana, a on dał świadectwo prawdzie.

34 Ale ja nie od człowieka świadectwo biorę, ale to mówię, abyście wy byli zbawieni.

35 Onci był świecą gorejącą i świecącą, a wyście się chcieli do czasu poradować w światłości jego.

36 Ale ja mam świadectwo większe niż Janowe; albowiem sprawy, które mi dał Ojciec, abym je wykonał, te same sprawy, które ja czynię, świadczą o mnie, iż mię Ojciec posłał.

37 A Ojciec, który mię posłał, onże świadczył o mnie, któregoście wy głosu nigdy nie słyszeli, aniście osoby jego widzieli;

38 I słowa jego nie macie w sobie mieszkającego; albowiem, którego on posłał, temu nie wierzycie.

39 Badajcież się Pism; boć się wam zda, że w nich żywot wieczny macie, a one są, które świadectwo wydawają o mnie.

40 A wżdy do mnie przyjść nie chcecie, abyście żywot mieli.

41 Chwały od ludzi nie przyjmuję.

42 Alem was poznał, że miłości Bożej nie macie w sobie.

43 Jam przyszedł w imieniu Ojca mego, a nie przyjmujecie mnie: jeźliżby przyszedł inny w imieniu swojem, onego przyjmiecie.

44 Jakoż wy możecie wierzyć, chwałę jedni od drugich przyjmując, ponieważ chwały, która jest od samego Boga, nie szukacie?

45 Nie mniemajcie, abym ja was miał oskarżać przed Ojcem; jestci, który skarży na was, Mojżesz, w którym wy nadzieję macie.

46 Bo gdybyście wierzyli Mojżeszowi, wierzylibyście i mnie; gdyż on o mnie pisał.

47 Ale ponieważ pismom jego nie wierzycie, i jakoż słowom moim uwierzycie?

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Jana 5

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Jana 5:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Sadzawka” — Teraz ją nazywają Sadzawką Dziewic. Jest ona zasilana przez źródła, które sprawiają, że woda w pięciu minutach podnosi się do dwunastu cali i znów tak szybko opada.

„Betesda” — Co znaczy Dom Miłosierdzia.

„Pięć ganków” — Zbudowane jako sanatorium dla użytku tych, co chcieli skorzystać, gdy woda poruszała się.

Ewangelia Jana 5:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Którzy czekali” — Ostatnich siedem wyrazów tego wiersza nie ma w najlepszych rękopisach greckich i Wulgaty.

Ewangelia Jana 5:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Niektóry człowiek” — Prawdopodobnie ze wszystkich, którzy się tam znajdowali, najwięcej zasługiwał na względy.

Ewangelia Jana 5:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Chcesz być zdrów?” — Chrystus w rozmowie z chorym zapytał go, czy chce być uzdrowiony, aby sam w tej sprawie zadecydował.

Ewangelia Jana 5:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Poruszona woda” — Wypływała ona ze źródła i wydzielała z siebie gazy, którymi woda była przesycona. Tego rodzaju źródła znane są w różnych częściach świata.

Ewangelia Jana 5:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekł mu” — Lecz nie innym. To pokazuje, że Jezusa misją nie było uleczenie wszystkich chorych jacy znajdowali się w Palestynie, lecz tylko głosić Ewangelię.

Ewangelia Jana 5:9

Paruzja (C.T. Russell):

„On człowiek” — Greckie "ekinos", jak jest w wyrażeniu "gdy on duch".

„Był sabat” — Typ na Tysiąclecie.

Ewangelia Jana 5:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie grzesz więcej” — Uwolnienie od potępienia Adamowego sprowadza nową odpowiedzialność.

Ewangelia Jana 5:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Dotąd pracujcie” — Bóg wybierał członków Kościoła naznaczając ich charakterystykę.

„I ja pracuję” — Kończąc rozpoczęte dzieło przez Ojca.

Ewangelia Jana 5:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Ojca swego” — Żydzi nigdy nie mogli mieć wyższych pretensji, jak tylko nazywać siebie sługami Bożymi.

Ewangelia Jana 5:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie może od siebie” — Chrystus nie rościł prawa, by równym być Bogu.

Ewangelia Jana 5:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Miłuje” — "Fili", ma uczucia dla Niego.

„Wszystko” — Licząc w to i "Objawienie, które Mu Bóg dał".

„Większe sprawy” — Praca, jaka była wykonywana po zesłaniu ducha świętego odnosiła się raczej do duchowych rzeczy aniżeli do cielesnych.

Epifania i Bazylea:

„Boć Ojciec miłuje syna i ukazuje mu wszystko, co sam czyni” — Podkreślony jest tutaj związek rodzinny. Bóg ma osobiste uczucie i serdeczną czułość do Syna, tak jak Jezus ma podobne synowskie uczucia wobec Ojca. (TP 1994, s. 54)

Ewangelia Jana 5:21

Paruzja (C.T. Russell):

„I ożywia” — Przy zmartwychwstaniu.

Ewangelia Jana 5:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Nikogo nie sądzi” — Jego sprawiedliwy sąd - kara śmierci - został wypowiedziany rodzajowi ludzkiemu w Adamie.

„Lecz dał” — Od chwili zmartwychwstania Jezusowi.

„Wszystek sąd” — Nad Izraelem przy końcu Wieku Żydowskiego kościoła. Nad oblubienicą teraz, a w Tysiącleciu światu jako Jego dzieciom pod bardziej przyjaznymi warunkami. Święta inkwizycja, czyli sąd śledczy w sprawach dotyczących moralności i rzeczy duchowych, w których inkwizycja papieska okazała się okrutnym, strasznym i bluźnierczym naśladownictwem.

„Synowi” — W części jako Pośrednikowi i w części jako przedstawicielowi Ojca. Ponieważ Jezus nie wyrokował w sprawie potępienia rodzaju ludzkiego, może obcować z ludźmi mimo ich niedoskonałości. "Nauka, którą głosiłem, ona go sądzić będzie w dniu ostatecznym", Jan 12:48.

Ewangelia Jana 5:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Czcili Syna” — Dlatego, że jest przedstawicielem Boga Jehowy. Dlatego, że jest Jednorodzonym oraz z przyczyny Jego wierności, pokory i poddania się.

„Nie czci Ojca” — Nie można się w tym dopatrzeć, ażeby Syn był Ojcem, albo Ojciec Synem.

Epifania i Bazylea:

...(Jan 5:23 – sformułowanie „jako czczą Ojca” nie znaczy, że Syn ma być czczony w tym samym stopniu, lecz jak Ojciec, ponieważ jest On Przedstawicielem Ojca. To, że Syn nie ma otrzymywać czci równej czci Ojca można zauważyć w niektórych z następujących wersetów – Filip 2:9-11; Efez.1:19-23; 1 Kor.15,27,28; Obj.5:13). - E1. 485

Ewangelia Jana 5:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Na sąd” — "Krisis", sąd. W tysiącletnim dniu sądu, albo próby, nie będzie miał działu. "Zmiłuję się nad nimi, jako zmiłowywa się Ojciec nad synem swoim, który mu służy", Mal.3:17.

„Ale przeszedł” — Zostało mu to przypisane.

Epifania i Bazylea:

„Zaprawdę, zaprawdę” — tj. Amen i Amen. (TP 1962, s. 118)

„powiadam wam: kto słowa mego słucha” — rozumie je i słucha go. (TP 1962, s. 118)

„i wierzy onemu” — wierzy w Tego. (TP 1962, s. 118)

„który mię posłał, ma żywot wieczny” — przypisany. (TP 1963, s. 2)

„i nie przyjdzie na sąd, ale” — z powodu wiary i posłuszeństwa. (TP 1963, s. 2)

„ale przeszedł” — ma się rozumieć w sposób przypisany. (TP 1963, s. 2)

„ze śmierci do żywota” — Jezus pokazuje nam tutaj, jak można otrzymać życie. Człowiek może uzyskać życie, gdy wierzy Jego nauce i uprawia ją oraz wierzy, że Bóg posłał Jezusa ażeby był Pełnomocnikiem Bożym a także Jego przedstawicielem i nauczycielem ludu na ziemi. Taki ma żywot wieczny. Żywot ten ma on najpierw poczytalnie w sposób przypisany w tym życiu a otrzyma go na wieki przy zmartwychwstaniu do natury Boskiej, do chwały czci i nieśmiertelności, stając się nieskazitelnym i nieśmiertelnym. Człowiek taki nie będzie podpadał pod potępienie. Bóg nie potępia tych. co są wiernymi, lecz przechodzą oni ze śmierci do życia — ze śmierci, którą odziedziczyli z Adama. Żydzi, gdy przyjmują Chrystusa również przechodzą ze śmierci do żywota --ze śmierci Adamowej oraz ze śmierci, pod którą popadli w Przymierzu Mojżeszowym i pod pośredniczeniem Mojżesza od czasu Święta Przejścia w Egipcie, aż do czasu gdy wszedł on na górę Fazga i znikł z oczu Izraela. A więc tym, którzy niegdyś byli umarłymi w upadkach i grzechach będzie dany żywot wieczny — Małemu Stadku żywot w nieśmiertelności i nieskazitelności; Wielkie Grono, Starożytni i Młodociani Godni będą mieli udział w tej obietnicy,... Wielkie Grono otrzyma nieskazitelność lecz nie nieśmiertelność, Starożytni i Młodociani Godni przy zmianie natury w końcu Tysiąclecia również otrzymają nieskazitelność ale nie nieśmiertelność. (TP 1962, s. 118)

Ewangelia Jana 5:25

Paruzja (C.T. Russell):

„I teraz jest” — Tych słów nie ma w synaickim rękopisie.

„Umarli” — Bez względu czy zamknięci w celi, czy też znajdujący się na dziedzińcu więziennym.

„Usłyszą głos” — Stopniowo, przepis za przepisem. Chrystus zawoła ich, by się przebudzili i przyszli do zupełnego poznania Boga i do sposobności otrzymania żywota wiecznego. Gdy ostatni człowiek w ten sposób usłyszy, "hades" - grób - zostanie zniszczony, lecz śmierć pozostanie tak długo, dopóki będzie trwała niedoskonałość.

„Syna Bożego” — Lecz nie żargon sprzecznych ze sobą sekt.

„A kto usłyszy” — Okaże się posłusznym.

Epifania i Bazylea:

„Idzie godzina” — przez tę godzinę jest rozumiany Wiek Tysiąclecia a godzina, która teraz jest - jest Wiekiem Ewangelii. (TP 1979, s. 80) godzina to W.Ew. (TP 1939, s. 69)

„i teraz jest” — obecna godzina jest wiekiem Ewangelii. (TP 1996, s. 76) (1 Jana 2:18; Wiek Ewangelii jest ostatnią godziną, wiekiem drugiego świata)-E17'364

„gdy umarli” — nie umarli w stanie śmierci, o których mówi wiersz 29, ale ci umarli, którzy znajdują się w procesie umierania (Mat. 8 : 22; 2 Kor. 5 : 14; (Obj. 20 : 13, wyrażenie: Śmierć [w sensie procesu śmierci] i hades [stan śmierci] wydały umarłych, którzy w nich byli, jest wyraźnym przypadkiem, w którym słowo umarli jest użyte w obu znaczeniach, tak jak wyraz śmierć czasami występuje w Biblii w jednym, czasem w drugim a czasami w obu znaczeniach). (TP 1979, s. 80)

„usłyszą” — zrozumieją. (TP 1979, s. 80)

„głos” — nauki. (TP 1979, s. 80)

„a którzy usłyszą” — usłuchają. Oczywiście tutaj słowo słyszeć nie dotyczy usłyszenia uchem zewnętrznym, nawet w tym tekście nie oznacza zrozumienia, ponieważ żadnym z tych obu rodzajów słyszenia nie zdobywa się żywota wiecznego. (TP 1979, s. 80) będą posłuszni. (TP 1966, s. 95)

„żyć będą” — wejdą do doskonałości, teraz przypisanej, a w Tysiącleciu rzeczywistej.-E17'365

Źródła: TP 39'69; 66'95; 79'80; 96'76;

Ewangelia Jana 5:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Żywot w sobie” — Życie wrodzone, samo istniejące, nieśmiertelność, natura nie podlegająca śmierci, ani zależną jest od jakichkolwiek warunków bytu, lub w jaki sposób zależna w czymkolwiek.

Epifania i Bazylea:

„Albowiem jako Ojciec ma żywot sam w sobie, tak dał i Synowi, aby miał żywot w samym sobie” — tak dał [obiecał] -E17'365 (TP 1968, s. 3) W tym oświadczeniu Pan niewątpliwie poruszył sprawę nieśmiertelności. Jako Ojciec ma wrodzone, tkwiące w Sobie życie, tak dał i Synowi, aby miał tego samego rodzaju życie. (TP 1968, s. 3) żywot sam w sobie to Boska natura, stan nie podlegający śmierci, zniszczeniu i skażeniu, w którym posiada się życie wrodzone - "żywot w samym sobie". (TP 1961, s. 29) Życie samo w sobie znaczy, że ktoś ma ciało, które jest niezależne od niczego w podtrzymywaniu go, to jest niewyczerpany zapas życia, które może żyć bez żadnego i wszystkich warunków albo bez żadnej i wszystkich kombinacji warunków, z których nic nie może oddzielić ani umniejszyć życia. (TP 1965, s. 52) dał nieśmiertelność Synowi w obietnicy. Aby miał ją jako nagrodę za Swoje posłuszeństwo aż do śmierci... Przeto Syn, od Swego zmartwychwstania będąc w Boskiej naturze już więcej nie ma ani nie potrzebuje ludzkiej natury dla Swego istnienia, ale ta ludzka natura z jej prawem do życia i prawami życiowymi stanowi aktywa na odkupienie Adama i jego rasy. (TP 1979, s. 80) ... U Jana 5:26 Jezus mówi nam, że Bóg dał Mu [obietnicę] uzyskania nieśmiertelności – życia samego w sobie.. - E2. 60.

Źródła: TP 61'29; 65'52; 68'3; 79'80;

Ewangelia Jana 5:27

Paruzja (C.T. Russell):

„I dał Mu” — Od czasu, gdy Pan zmartwychwstał.

„Sąd czynić” — Nad Izraelem przy końcu Wieku Żydowskiego kościoła. Nad oblubienicą teraz, a w Tysiącleciu światu jako Jego dzieciom pod bardziej przyjaznymi warunkami. Święta inkwizycja, czyli sąd śledczy w sprawach dotyczących moralności i rzeczy duchowych, w których inkwizycja papieska okazała się okrutnym, strasznym i bluźnierczym naśladownictwem.

Epifania i Bazylea:

„I” — On, Ojciec. (TP 1979, s. 80)

„dał” — ofiarując Mu sposobność dania Siebie jako odpowiedniej ceny. (TP 1979, s. 80)

„Mu” — Synowi. (TP 1979, s. 80)

„moc i sąd czynić” — by działał jako Boski Wykonawca w zarządzaniu próbą do życia wybranych i niewybranych. (TP 1979, s. 80)

„bo jest. Synem Człowieczym” — górujący nad innymi Syn Adama, który jako taki stał się ceną okupu a tym samym zdobył prawo do kierowania próbą do życia wszystkich. (TP 1979, s. 80)

Ewangelia Jana 5:28

Paruzja (C.T. Russell):

„W grobach” — "O, grobie! będę skażeniem twoim", Ozeasz 13:14. "Śmierć i piekło wydało umarłych swoich". "Jeślibym posłał sobie w grobie i tam żeś przy mnie", Ps.139:8 (to oznacza nieograniczoną moc Bożą nad umarłymi).

Epifania i Bazylea:

„Nie dziwujcież się temu” — że podczas Wieku Ewangelii i Tysiąclecia dzięki wartości Swego okupu udzieli próby do życia umarłym, którzy nigdy nie znaleźli się w stanie śmierci. (TP 1980, s. 69,77)

„boć przyjdzie godzina” — On nie dodaje „i teraz jest’, ponieważ przez nią tylko Wiek Tysiąclecia jest rozumiany. (TP 1980, s. 69,77)

„w którą wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos Jego” — zostaną przez Niego obudzeni z śmierci. (TP 1980, s. 69,77) Usłyszą głos Chrystusa mówiący w imieniu Boga. (TP 1980, s. 69,77)

Ewangelia Jana 5:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Dobrze czynili” — Według Bożej oceny przez nienawidzenie ducha światowego, przez usuwanie i oddalanie od siebie pokus grzechu, przez zgromadzanie się z ludem Bożym i przez codzienne badanie Słowa Bożego.

„Powstanie” — Wyzwolenie od śmierci.

„Do żywota” — Zmartwychwstanie Kościoła (Ciała Chrystusowego), Wielkiego Grona, ojców świętych.

„Źle czynili” — Nie poświęcili się zupełnie i postępowanie ich w doczesnym żywocie nie mogło otrzymać pochwały od Pana, a przez to nie zasłużyli na żywot wieczny.

„Na powstanie” — Zupełne podźwignięcie ze śmierci na sąd.

„Sądu” — "Krisis", przez proces stopniowy pod ćwiczeniem i nagradzaniem w Tysiącleciu. Gdyby momentalnie zostali wzbudzeni doskonałymi, doskonałe posłuszeństwo byłoby wymagane, a większość nie będąc świadomą o korzyściach sprawiedliwości, upadłaby i powstali z grobów w ten sposób nie mogliby siebie poznać. Nie byłoby tam wiele do pełnienia służby kapłańskiej dla Kościoła, ani nie byłoby w takim razie potrzeba całego tysiąca lat próby. Że absolutna doskonałość nie jest potrzebną do próby, jest dowiedzioną przez sąd Kościoła.

Epifania i Bazylea:

„I pójdą ci” — ze swoich grobów. (TP 1980, s. 77) Twierdzenie to odnosi się nie tylko do świętego Kościoła, który ma swój udział w pierwszym zmartwychwstaniu. Obietnica „i pójdą" odnosi się również do pozostałej części wybranych oraz do rodzaju ludzkiego. Wszyscy z wyjątkiem duchowych klas wybranych mają udział w powszechnym zmartwychwstaniu, które obejmować będzie prawie cały rodzaj ludzki, nie tylko narody cywilizowane, lecz również pogańskie. (TP 1984, s. 186)

„którzy dobrze czynili” — Ci, którzy podobali się Bogu z powodu ich wiary, którzy poświęcili się Panu i słuchali wskazówek Jego Opatrzności i Jego Słowa, są tymi którzy dobrze czynili. (TP 1958, s. 91) sprawiedliwi — wybrani — w tym życiu, powrócą w nadchodzącej godzinie, w Wieku Tysiąclecia. (TP 1980, s. 77)

„na powstanie żywota” — Niektórzy z nich otrzymają zmartwychwstanie żywota na poziomie ludzkim, inni na poziomie duchowym, a jeszcze inni na najwyższym poziomie duchowym, na poziomie natury Boskiej. (TP 1960, s. 112) ich przejście z niedoskonałości do doskonałości przyprowadzi ich do stanu, który trwać będzie wiecznie (Jan 11:25). (TP 1980, s. 77)

„ale ci, którzy źle czynili” — niewybrani będą w Wieku Tysiąclecia, w nadchodzącej godzinie, zgodnie z tym i z poprzednim wierszem, tj. w tym samym Wieku, gdy wybrani powrócą ze stanu śmierci, powołani ze stanu śmierci ponownie do świadomej egzystencji. (TP 1980, s. 77)

„na powstanie sądu” — na powstanie z niedoskonałości do doskonałości przez proces sądu. (TP 1973, s. 51) ... (10) Członkowie Wielkiego Grona rozwijają się do wyższego duchowego zmartwychwstania; z drugiej zaś strony Godni (tj. Starożytni i Młodociani Godni) rozwijają się do niższego ludzkiego zmartwychwstania, które „jest trzecim rodzajem zmartwychwstania do żywota (Jan 5:29), Małe Stadko otrzymuje pierwszy rodzaj zmartwychwstania na poziomie Boskim, a Wielkie Grono otrzymuje drugi rodzaj na poziomie duchowym niższym od poziomu Boskiego. Nie będąc w tym życiu spłodzeni z Ducha, lecz będąc rozwinięci, jako istoty ludzkie, Godni otrzymają doskonałą ludzką naturę" (E. tom 15, 535, par. 1; por. E. tom 12, 493). - TP 1966, 80

Źródła: TP 58'91; 60'112; 73'51; 80'77; 84'186;

Ewangelia Jana 5:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Jak słyszę, tak sądzę” — To wskazuje, że przeznaczenie tych, co idą na sąd, nie jest naprzód postanowione.

„Który Mnie posłał” — Jako swego przedstawiciela.

Ewangelia Jana 5:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Świecą gorejącą” — Pochodnią. Tu jest użyty inny wyraz niżeli tam, gdzie stosuje się do naszego Pana i jest powiedziane o Nim jako "światłości świata".

„Do czasu” — Kiedy ogłosił obecność Mesjasza.

Ewangelia Jana 5:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Osoby Jego nie widzieliście” — Naturalnymi oczami. "Teraz już Go znacie i widzieliście Go" oczami wiary, Jan 14:7.

Ewangelia Jana 5:39

Paruzja (C.T. Russell):

„A one pisma” — To samo Pismo Święte, które badacie z uprzedzeniem i w zaślepieniu.

Epifania i Bazylea:

„Badajcież się Pism: boć się wam zda, że w nich żywot wieczny macie” — W tym wypadku słowa Jezusa oznaczają bardziej Jego naganę dla Żydów niż rozkaz czy zaproszenie. (TP 1988, s. 126) .... Jezus powiedział owym Żydom, że powinni badać Pismo Święte (Stary Testament), bowiem uważali oni, że przez nie, tj. przez przestrzeganie Zakonu w nim zawartego otrzymają życie wieczne. (TP 1988, s. 126)

Ewangelia Jana 5:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Przyjść nie chcecie” — Możebne, że w Tysiącleciu będzie też tak z niektórymi jak to jest obecnie.

Ewangelia Jana 5:43

Paruzja (C.T. Russell):

„W imieniu Ojca” — Jako Jego przedstawiciel.

„Jeśliby inny” — Samo chwalcom najlepiej się powodzi.

„W imieniu swoim” — Chełpliwie (we własnym imieniu).

„Onego przyjmiecie” — Tak świat uczynił.

Ewangelia Jana 5:44

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeden od drugiego” — Jak to czyni klasa Wielkiego Grona. "Nie nazywajcie się mistrzami", Mat.23:8.

Ewangelia Jana 5:45

Paruzja (C.T. Russell):

„Mojżesz” — Który był użyty do przyprowadzenia Żydów pod Prawo Przymierza, zaś Chrystus był użyty, ażeby ich uwolnić spod tegoż Prawa.

Ewangelia Jana 5:46

Paruzja (C.T. Russell):

„On o mnie pisał” — Na przykład w urządzeniach jubileuszowych.

Literatura o rozdziale Ewangelia Jana 5

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Jana

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.