Ewangelia Jana 1

Ewangelia Jana, rozdział 1 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (51 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Jana 1 — Biblia Gdańska

1 Na początku było Słowo, a ono Słowo było u Boga, a Bogiem było ono Słowo.

2 To było na początku u Boga.

3 Wszystkie rzeczy przez nie się stały, a bez niego nic się nie stało, co się stało.

4 W niem był żywot, a żywot był oną światłością ludzką.

5 A ta światłość w ciemnościach świeci, ale ciemności jej nie ogarnęły.

6 Był człowiek posłany od Boga, któremu imię było Jan.

7 Ten przyszedł na świadectwo, aby świadczył o tej światłości, aby przezeń wszyscy uwierzyli.

8 Nie byłci on tą światłością, ale przyszedł, aby świadczył o tej światłości.

9 Tenci był tą prawdziwą światłością, która oświeca każdego człowieka, przychodzącego na świat.

10 Na świecie był, a świat przezeń uczyniony jest; ale go świat nie poznał.

11 Do swej własności przyszedł, ale go właśni jego nie przyjęli.

12 Lecz którzykolwiek go przyjęli, dał im tę moc, aby się stali synami Bożymi, to jest tym, którzy wierzą w imię jego.

13 Którzy nie z krwi, ani z woli ciała, ani z woli męża, ale z Boga narodzeni są.

14 A to Słowo ciałem się stało, i mieszkało między nami, i widzieliśmy chwałę jego, chwałę jako jednorodzonego od Ojca, pełne łaski i prawdy.

15 Jan świadczył o nim, i wołał, mówiąc: Tenci był, o którymem powiadał: Który po mnie przyszedłszy, uprzedził mię; bo pierwej był niż ja.

16 A z pełności jego myśmy wszyscy wzięli i łaskę za łaskę.

17 Albowiem zakon przez Mojżesza jest dany, a łaska i prawda przez Jezusa Chrystusa stała się.

18 Boga nikt nigdy nie widział: on jednorodzony syn, który jest w łonie ojcowskiem, ten nam opowiedział.

19 A toć jest świadectwo Janowe, gdy posłali Żydzi z Jeruzalemu kapłany i Lewity, aby go pytali: Ty ktoś jest?

20 I wyznał, a nie zaprzał, a wyznał, żem ja nie jest Chrystus.

21 I pytali go: Cóżeś tedy? Elijasześ ty? A on rzekł: Nie jestem. A oni: Prorokiemeś ty? i odpowiedział: Nie jestem.

22 Rzekli mu tedy: Któżeś jest, żebyśmy odpowiedź dali tym, którzy nas posłali? Cóż wżdy powiadasz o sobie?

23 Rzekł: Jam jest głos wołającego na puszczy: Prostujcie drogę Pańską, jako powiedział Izajasz prorok.

24 A ci, którzy byli posłani, byli z Faryzeuszów.

25 I pytali go i rzekli mu: Czemuż tedy chrzcisz, jeźliżeś ty nie jest Chrystus, ani Elijasz, ani prorok?

26 Odpowiedział im Jan, mówiąc: Jać chrzczę wodą; ale w pośrodku was stoi, którego wy nie znacie.

27 Tenci jest, który po mnie przyszedłszy, uprzedził mię, któremum ja nie jest godzien, żebym rozwiązał rzemyk obuwia jego.

28 To się stało w Betabarze za Jordanem, gdzie Jan chrzcił.

29 A nazajutrz ujrzał Jan Jezusa idącego do siebie, i rzekł: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.

30 Tenci jest, o którymem powiadał, że idzie za mną mąż, który mię uprzedził; bo pierwej był niż ja.

31 A jam go nie znał; ale aby był objawiony Izraelowi, dlategom ja przyszedł, chrzcząc wodą.

32 I świadczył Jan, mówiąc: Widziałem Ducha zstępującego jako gołębicę z nieba, i został na nim.

33 A jam go nie znał; ale który mię posłał chrzcić wodą, ten mi rzekł: Na kogo byś ujrzał Ducha zstępującego i zostającego na nim, tenci jest, który chrzci Duchem Świętym.

34 A jam widział i świadczył, że ten jest Syn Boży.

35 Nazajutrz zasię stał Jan i dwaj z uczniów jego.

36 A ujrzawszy Jezusa chodzącego, rzekł: Oto Baranek Boży.

37 I słyszeli go oni dwaj uczniowie mówiącego, i szli za Jezusem.

38 A obróciwszy się Jezus i ujrzawszy je za sobą idące, rzekł do nich: Czego szukacie? A oni mu rzekli: Rabbi! (co się wykłada: Mistrzu), gdzie mieszkasz?

39 Rzekł im: Pójdźcie, a oglądajcie. I szli i widzieli, gdzie mieszkał, a zostali przy nim onego dnia; bo było około dziesiątej godziny.

40 A był Andrzej, brat Szymona Piotra, jeden z onych dwóch, którzy to słyszeli od Jana, i szli byli za nim.

41 Ten najpierw znalazł Szymona, brata swego własnego, i rzekł mu: Znaleźliśmy Mesyjasza, co się wykłada Chrystus.

42 I przywiódł go do Jezusa. A wejrzawszy nań Jezus, rzekł: Tyś jest Szymon, syn Jonasza; ty będziesz nazwany Kiefas, co się wykłada Piotr.

43 A nazajutrz chciał Jezus wynijść do Galilei, i znalazł Filipa i rzekł mu: Pójdź za mną.

44 A Filip był z Betsaidy, z miasta Andrzejowego i Piotrowego.

45 Filip znalazł Natanaela i rzekł mu: Znaleźliśmy onego, o którym pisał Mojżesz w zakonie i prorocy, Jezusa, syna Józefowego, z Nazaretu.

46 I rzekł mu Natanael: Możesz z Nazaretu być co dobrego? Rzekł mu Filip: Pójdź, a oglądaj!

47 Ujrzawszy tedy Jezus Natanaela idącego do siebie, rzekł o nim: Oto prawdziwie Izraelczyk, w którym nie masz zdrady.

48 Rzekł mu Natanael: Skądże mię znasz? Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Pierwej niż cię Filip zawołał, gdyś był pod figowem drzewem, widziałem cię.

49 Odpowiedział Natanael i rzekł mu: Mistrzu! tyś jest on Syn Boży, tyś jest on król Izraelski.

50 Odpowiedział Jezus i rzekł mu: Iżem ci powiedział: Widziałem cię pod figowem drzewem, wierzysz; większe rzeczy nad te ujrzysz.

51 I rzekł mu: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Od tego czasu ujrzycie niebo otworzone i Anioły Boże wstępujące i zstępujące na Syna człowieczego.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Jana 1

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Jana 1:1

Paruzja (C.T. Russell):

„aNa początku” — Nie początku naszej planety, lecz początku twórczej działalności. "Początek stworzenia Bożego", Obj.3:14. "Pan miał mnie przy początku", Przyp.8:22.

„Było Słowo” — "Logos", zastępca królewski w przemawianiu do ludu, stojący przed zasłoną zasłaniającą króla.

„A ono Słowo” — Wysłannik Boga Jehowy.

„Było u Boga” — U "ho theos", Boga.

„Bogiem było Słowo” — Słowo było "theos", bogiem (a nie Bogiem na równi z Jehową. Jeżeli mowa o Bogu Stwórcy, występuje "ho" i następnie "theos". Gdy mowa o Logosie, o Słowie, to już nie ma "ho", a tylko samo "theos").

Epifania i Bazylea:

„Na początku” — plan Boży podzielony na różne czasy i okresy ma dla każdego z nich początek; początek o którym tu mowa, to czas na początku którego został stworzony Logos (Kol.1:15;Obj.3:14); ten czas zaczął się przed stworzeniem aniołów, ponieważ Logos był Boskim Wykonawcą w ich stwarzaniu (Kol.1:16,17). (TP 1959, s. 21,22) W Biblii jest mowa o pięciu różnych początkach twórczego dzieła Bożego. (TP 1974, s. 83) 1/ Pierwszy z nich co do czasu (Jan 1:1, 2) jest początkiem, w którym zostało stworzone przed-ludzkie Słowo — Logos — jako pierwsze ze wszystkich stworzeń. (TP 1974, s. 83) 2/ Drugi z nich co do czasu (Przyp. 8:22) jest tym początkiem, w którym stworzone zostały różne zastępy istot duchowych, inne od przedludzkiego Słowa. (TP 1974, s. 83) 3/ Trzeci z nich co do czasu (1 Moj. 1:1) jest początkiem, w którym niebo i ziemia zostały stworzone — przed sześcioma dniami stworzenia, poświęconymi na uporządkowanie ziemi, aby przystosować ją jako miejsce pobytu dla zwierząt i człowieka. (TP 1974, s. 83) 4/ Czwarty z nich co do czasu (Kol. 1:18) oznacza 3 i 1/2 lat, w których Jezus podlegał stworzeniu jako Boska istota — pierwszy początek Wieku Ewangelii, od Jordanu do grobu otwartego w ogrodzie. (TP 1974, s. 83) 5/ A piąty z nich pod względem czasu (2 Tes. 2:13) jest okresem od Zielonych Świątek 33 r., aż do końca Żniwa Żydowskiego 69 r., w którym to czasie Bóg rozpoczął stwarzanie nowego stworzenia jako Kościół, Ciało Chrystusa (TP 1974, s. 83)

„było Słowo” — Logos. On jest tu nazwany Logosem ponieważ tak jak urzędnik, za pośrednictwem którego królowie przemawiali do swych poddany nazwany Logosem -- Słowem królewskim, tak Ten za pośrednictwem którego Bóg przemawia do Swych poddanych nazwany jest Logosem. (TP 1959, s. 21,22)

„a ono Słowo było u Boga” — tu najwyższa istota określona jest wyrazem Bóg. Zdanie to dowodzi, że nie Logos, czyli Słowo, był Bogiem w najwyższym znaczeniu tego słowa, lecz był On spokrewniony z Bogiem, Najwyższą Istotą, w tym znaczeniu w jakim premier stowarzyszony jest z królem, nie jako równy jemu, lecz jako specjalnie mu bliski, będąc głównym jego wykonawcą. Musimy pamiętać, że gdy słowo Bóg odnosi się do Najwyższej Istoty jest ono wtedy imieniem własnym, ale gdy odnosi się do innych potężnych istot to wyraz bóg jest imieniem powszechnym. Otóż wyraz Bóg w tym zdaniu jest imieniem własnym, ale w następnym jest imieniem powszechnym i należy je pisać małą literą. (TP 1959, s. 21,22)

„a Bogiem było ono Słowo” — (a bogiem było ono słowo); Słowo Logos jest tu nazwane bogiem, mocarzem, bowiem był takim; Biblia około 200 razy nazywa zarówno dobrych jak i złych aniołów bogami (Ps. 97:7; Żyd. 1:6; 1 Kor.8:5; 2 Kor.4:4), ponieważ są potężni, co jest odpowiednikiem hebrajskiego słowa "elohim" - bogowie. Nawet ludzie nazwani są w Biblii bogami. Np.. każdy cywilny władca jest nazwany bogiem - theos (2 Tes. 2:4); sędziowie w Izraelu byli nazwani bogami - elohim (2 Moj. 21:6; 22:8,9). Jako najpotężniejszy z duchów Bożych -- Logos -- był bogiem, czyli potężnym. (TP 1959, s. 21,22) zobacz też SB 1986 str. 60; E2. 39

Źródła: TP 59'21,22; 74'83;

Ewangelia Jana 1:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Na początku u Boga” — U "ho theos", u Boga Jehowy. "Uczyńmy człowieka na podobieństwo nasze", 1 Moj.1:26.

Epifania i Bazylea:

„To było na początku u Boga” — powtórzenie jest tu podane dla ścisłości, aby dobitnie wykazać, że Słowo nie było ani Najwyższą Istotą, ani częścią Najwyższej Istoty, jak utrzymują trynitarze, lecz Wykonawcą, Premierem Najwyższej Istoty, kimś specjalnie bliskim z powodu Swej funkcji urzędowej. (TP 1959, s. 22) zobacz też SB 1986 str. 60. (TP 1959, s. 22)

Ewangelia Jana 1:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszystkie rzeczy” — I było życzeniem Ojca, by wywyższyć naszego Pana jako Jego narzędzie. Bez wątpienia, że w tym liczy się dzieło stworzenia w pierwszym rozdziale księgi Rodzaju.

„Przez Nie się stały” — Przez Niego (przez Słowo - Logosa) przyszło do egzystencji.

„Bez Niego nic się nie stało” — Najmniejsza rzecz, jaka istnieje, przez Niego była stworzona, a nawet i szatan.

„Co się stało” — Co przyszło do egzystencji.

Epifania i Bazylea:

„Wszystkie rzeczy przez nie się stały” — wszystkie stworzone rzeczy, za wyjątkiem jego samego, ponieważ On jest jedyną istotą, bezpośrednio stworzoną przez Boga (Jan.1:14,18; 3:16,18; 1Jan.4:9), wszystkie rzeczy stały się przez Niego jako pomocnicze narzędzie nie będące jednak Źródłem działania, którym jest sam Ojciec. Źródło działania jest w greckim naznaczone przez przyimki [hupo - przez], albo [ek, ex - z] /którego/, podczas gdy pomocnicze działanie narzędzia jest zwykle zaznaczone w greckim przez przyimek [dia - poprzez], chociaż czasem grecki przyimek [on] jest użyty na określenie obu tych działań; tylko na podstawie kontekstu można poznać do którego rodzaju działania się odnosi. Wyraz ten oznacza jednak polski przyimek "w". Grecki przyimek [dia] jest użyty względem Jezusa w 1Kor.8:6 i Kol.1:15,16, lecz we wszystkich tych wierszach odnosi się do Jego pomocniczej działalności. Przyimek [hupo] nigdy nie jest używany w Biblii dla oznaczenia działalności Logosa w stwarzaniu. Pełne znaczenie działalności Źródła i pomocniczej działalności narzędzia jest podane w 1Kor.8:6. Logos był zatem Boskim narzędziem za pośrednictwem którego Bóg stworzył wszystkie rzeczy. (TP 1959)

„a bez niego nic się nie stało co się stało” — tutaj mamy pokazane, że nasz Pan jest głównym narzędziem Bożym w stwarzaniu, że oprócz Niego samego nic nie zostało stworzone bez Niego. Bez względu na to jakich pomocników miał On wśród aniołów w dziele stwarzania, wszystko co czynili było w każdym szczególe pod Jego kontrolą. (TP 1959)

Źródła: 59'22,23;

Ewangelia Jana 1:4

Paruzja (C.T. Russell):

„W Nim” — Tylko od upadku Adama.

„Był żywot” — Żywot ludzki w swej doskonałości.

„Światłością ludzką” — Oświecając ich umysł znajomością Boskiego charakteru.

Epifania i Bazylea:

„W niem był żywot” — doskonałe życie. (TP 1967, s. 19) W ten sposób jest zaznaczona pewna odrębność naszego Pana od ludzkiej rodziny. W żadnym innym człowieku, oprócz „człowieka Chrystusa Jezusa”, nie było życia. Cały ród Adamowy, cała ludzka rodzina, z wyjątkiem Jezusa, znajduje się pod panowaniem śmierci. Śmierć włada całą ludzkością od momentu, gdy ojciec Adam stał się nieposłuszny i utracił życie, które pierwotnie w nim było i potomności mógł przekazać jedynie warunki procesu umierania. Fakt, że On był odłączony od grzeszników, święty, niewinny, niepokalany, to życie było w Chrystusie i uczyniło z Niego Zbawiciela, posłanego przez Ojca, przewodnie światło nadziei dla naszego rodu. (TP 1997, s. 84)

Ewangelia Jana 1:5

Paruzja (C.T. Russell):

„W ciemnościach świeci” — Ciemność ludzkiego skażenia. "Ciemność pokryła ziemię, a zaćmienie narody", Izaj.60:2. Niewielu jest takich, których umysły i serca zostały oświecone prawdziwym światłem.

Ewangelia Jana 1:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Którego imię Jan” — Typ na Kościół w ewangelicznym czasie żniwa.

Ewangelia Jana 1:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Prawdziwa światłość” — Nie figuralna światłość.

„Która oświeca” — Która we właściwym czasie zaświeci.

„Każdego człowieka” — Nie wszyscy jeszcze dotąd zostali oświeceni. Plan Boży nie może upaść nawet w najmniejszym szczególe.

Epifania i Bazylea:

„Ten był tą prawdziwą światłością” — nasz Pan (w.1-8; 12:46) jako Ten, który jest najlepszym odbiciem Boga, Jego prawdy i sprawiedliwości,-E17'363

„która oświeca każdego człowieka, przychodzącego na świat” — w tym życiu ogół ludzkości nie dostępuje oświecenia (Iz. 60:2; Jana 3:19-21; 2 Kor. 4:4); tylko sprawiedliwi są oświecani obecnie (Ps. 97:11). Tak więc Jana 1:9 jest proroctwem, które wypełni się ostatecznie w Tysiącleciu, kiedy to Słońce Sprawiedliwości wzejdzie ze zdrowiem w swych promieniach (Mal. 4:2) i wszelkie stworzenie oświeci co do planu Boga”.-E17'364

Ewangelia Jana 1:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Przezeń uczyniony” — Zanim Logos stał się człowiekiem.

Epifania i Bazylea:

„świat” — ludzka rodzina (TP 1951, s. 41)

Ewangelia Jana 1:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Do swej własności” — Swojego ludu. "Do owiec, które zginęły z domu izraelskiego", Mat.10:6. "Was samych tylko poznałem", Amos 3:2. Jezus przyszedł nie tylko do prawdziwych Izraelitów, ale do całego Izraela.

„Ale Go nie przyjęli” — Jako lud i naród. Doświadczenia Józefa, kiedy poszedł od ojca odwiedzić swych braci w ich własnej sprawie, były tego figurą (co stało się z Jezusem). Doświadczenia Mojżesza, gdy opuścił dwór faraona dla korzyści swych braci, było tego typem. Figuruje także przyjęcie naszego Pana przez Jego wyznawców przy wtórej Jego obecności (że Nim pogardzili, a wszystko swoje własne praktykują. On kazał rzeczy duchowe dawać darmo, oni za pieniądze sprzedają, itp.).

Ewangelia Jana 1:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Lecz którzy Go przyjęli” — Tak "wybrani" z narodu żydowskiego indywidualnie wtedy, jak też i inni od tamtej pory przez przyjęcie powołania, by ofiarowali się na śmierć. Żydzi, którzy tego nie uczynili, nadal pozostają jeszcze pod Prawem Zakonu.

„Tym dał tę moc” — Tylko tym wybranym ten przywilej, którego przedtem nie mogli otrzymać. Warunki, na których można osiągnąć duchowe zbawienie, nie są wyrażone w pismach Starego Testamentu.

„Aby się stali” — Podczas Zielonych Świąt.

„Synami Bożymi” — A nie synami Chrystusa. Aby zostali przeniesieni z domu sług do domu synów. Nikt nie mógł stać się synem Bożym dopóki okup za Adama nie był zapłacony.

Epifania i Bazylea:

„dał im tę moc” — autorytet. (TP 1971, s. 7) przywilej. (TP 1987, s. 147)

„synami Bożymi” — członkami M.St. (TP 1932, s. 27) tekna, dziećmi, świeżo stworzonymi, niedojrzałymi synami, aby się rozwinęli na dojrzałych synów Bożych — huios. (TP 1971, s. 7)

Ewangelia Jana 1:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Narodzeni z Boga” — Spłodzeni jako Jego dzieci, a bracia Chrystusa. Nikt nie może sam przyłączyć się do rodziny Bożej.

Ewangelia Jana 1:14

Paruzja (C.T. Russell):

„A to Słowo” — Logos, który zanim stał się człowiekiem, uczynił wszystkie rzeczy.

„Ciałem się stało” — Po grecku "sarks egeneto", stało się ciałem, lecz nie zostało wcielone w ciało. Stało się człowiekiem, uczestnikiem ludzkiej natury. Nie wziął na siebie natury anielskiej, niższej niż posiadał, lecz przyjął ludzką, został człowiekiem, Filip.2:7. "Posłał Bóg Syna swego, który urodził się z niewiasty", Gal.4:4. "Z nasienia Dawidowego według ciała", Rzym.1:3. "Dla was stał się ubogim, będąc bogatym", 2 Kor.8:9. "Który za dni ciała swego" (Żyd.5:7) mógł zapłacić okup za rodzaj ludzki.

„I mieszkało” — Przebywał czasowo jako człowiek, mając chwałę doskonałego człowieczeństwa.

„Widzieliśmy Jego chwałę” — "Chwałą i czcią ukoronowanego", Żyd.2:9.

Epifania i Bazylea:

„A to Słowo ciałem się stało” — Nastąpiła KARNACJA, oznacza to akt w którym Logos stał się ciałem, czyli człowiekiem. Określenie to jest użyte dla odróżnienia od fałszywego pojęcia czynu określonego słowem INKARNACJA - co oznacza wcielenie. (TP 1959, s. 17,23) Przestało być Słowem przy zmianie na istotę ludzką. (TP 1959, s. 17,23) Słowo [Logos, Jezus w przedludzkim stanie] stało się [literalne tłumaczenie] ciałem [tzn. istotą ludzką]. (TP 1968, s. 50)

„jako jednorodzonego” — [w greckim - jednospłodzonego]; (TP 1963, s. 50) Spłodzenie z Ducha dało Jezusowi to, co dało każdemu otrzymującemu je: zdolność duchową w każdym z organów Jego mózgu, przystosowaną do sięgania i oddziaływania na sprawy na duchowym poziomie, odpowiadające sprawom na ziemskim poziomie, do których każdy organ mózgu sięgał i na które oddziaływał przed spłodzeniem. Ten akt spłodzenia z Ducha rozpoczął w Jezusie życie w Boskiej naturze odnośnie umysłu, serca i woli oraz był początkiem Jego stworzenia na poziomie istnienia Boskiego. (TP 1963, s. 50)

Ewangelia Jana 1:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Z pełności Jego” — Z łaski u Boga.

„Myśmy wzięli” — Którzy zostaliśmy usprawiedliwieni przez wiarę w Jego krew.

„Łaskę za łaskę” — Winno być: "łaskę po łasce. Łaskę, ze względu na łaskę wysokiego powołania i przyczyny usprawiedliwienia.

Ewangelia Jana 1:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Albowiem Zakon” — Który nadawał przywilej zostania sługami Bożymi.

„Dany przez Mojżesza” — Który był użyty do przyprowadzenia Żydów pod Prawo Przymierza, zaś Chrystus był użyty, ażeby ich uwolnić spod tegoż Prawa.

„A łaska” — Zapłata okupu za nas.

„I prawda” — Poznanie wysokiego powołania.

Ewangelia Jana 1:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Nikt Boga nie widział” — Naturalnymi oczami "nie ujrzy mnie człowiek, aby żywy został", 2 Moj.33:20. "Którego nikt z ludzi nie widział, ani widzieć może", 1 Tym.6:16.

„Jednorodzony Syn” — "Początek stworzenia Bożego", Obj.3:14.

„Ten nam opowiedział” — On sam Go objawił. Zupełnie Boga reprezentował (dlatego powiedział: "Kto mnie widzi, widzi i Tego, który mnie posłał"). "Teraz Go znacie i widzieliście Go", Jan 14:9,7.

Epifania i Bazylea:

„on jednorodzony” — [w greckim - jednospłodzony]; (TP 1963, s. 50) Spłodzenie z Ducha dało Jezusowi to, co dało każdemu otrzymującemu je: zdolność duchową w każdym z organów Jego mózgu, przystosowaną do sięgania i oddziaływania na sprawy na duchowym poziomie, odpowiadające sprawom na ziemskim poziomie, do których każdy organ mózgu sięgał i na które oddziaływał przed spłodzeniem. Ten akt spłodzenia z Ducha rozpoczął w Jezusie życie w Boskiej naturze odnośnie umysłu, serca i woli oraz był początkiem Jego stworzenia na poziomie istnienia Boskiego (TP 1963, s. 50)

„to nam opowiedział” — objawił. (TP 1965, s. 53)

„Go” — naszym oczom wyrozumienia przez Swoje nauczanie. (TP 1965, s. 53)

Źródła: zob. też E2. 51

Ewangelia Jana 1:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie jestem” — W zupełnym znaczeniu Eliaszem.

„Prorokiem” — Przepowiedzianym przez Mojżesza.

Ewangelia Jana 1:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Jam jest głos” — Lecz nie "Słowo" (nie Logos).

„Wołającego” — Kontent, że nie miał tytułu ani nazwiska. Był odpowiednim typem na Kościół w ciele.

Ewangelia Jana 1:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Czemuż chrzcisz?” — Od których teologów otrzymałeś tę władzę?

Ewangelia Jana 1:26

Paruzja (C.T. Russell):

„W pośrodku was” — Jest obecny lecz wam nieznany. Ta mowa Jana była dziełem Eliasza przy pierwszym przyjściu Chrystusa, a teraz podobnie mówi Kościół, klasa Eliasza.

Ewangelia Jana 1:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Jezusa idącego” — Po czterdziestu dniach pobytu na puszczy, gdzie był kuszony.

„Oto Baranek” — "Baranek niewinny i niepokalany", 1 Piotra 1:19. "Jako owca na zabicie wiedziony", Izaj.53:7. Cichy, pokorny, łagodny, cierpliwy; ofiara wielkanocna za Izraela i za cały świat. Różne emblematy wykazują, że człowiek w swym upadłym stanie nie wybrałby dla siebie takiego godła, jakie Bóg wybrał dla Chrystusa.

„Boży” — Ofiarowany Bogu jako okup.

„Który gładzi” — Przez zapłacenie ceny swego życia.

„Grzech” — Przyczyną potępienia i skazania na śmierć. Grzech Adama, "przez jednego człowieka grzech wszedł na świat", Rzym.5:12.

„Świata” — Chrystus "jest ubłaganiem za grzechy nasze (apostołów i innych poświęconych), a nie tylko nasze, ale za grzechy wszystkiego świata", 1 Jana 2:2.

Epifania i Bazylea:

„Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.” — grzech Adamowy w którym uczestniczył cały rodzaj ludzki. (TP 1950, s. 32) (świat-ludzka rodzina) (TP 1951, s. 41) Tutaj o Chrystusie bezpośrednio mówi się, że usunie grzech Adamowy, zdejmując z rodziny ludzkiej wyrok śmierci. Jest jednak oczywiste, że jeszcze tego nie dokonał, choć przez Swą śmierć z łaski Boga zapewnił do tego celu zasługę. Stanie się to w Tysiącleciu.-E17'364

Źródła: 50'32; 51'41

Ewangelia Jana 1:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Jam Go nie znał” — Jako Mesjasza.

„Objawiony Izraelowi” — Wszystkim dwunastu pokoleniom.

Ewangelia Jana 1:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Świadczył Jan” — Prawdopodobnie, że tylko sam Jan widział gołębicę.

„Widziałem ducha” — Zjawisko widzialne, wyobrażające rzecz niewidzialną.

„Jako gołębicę” — Godło pokoju i czystości, wyobrażające zupełność ducha Bożego miłości w Jezusie. Nie gwałtownie jak błyskawica, lecz łagodnie, jak gołębica.

„I został na Nim” — To był początek Wieku Ewangelii, czyli okresu ducha. Dając Mu "zadatek dziedzictwa" Boskiej natury, namaszczając Go "po chrzcie, który Jan opowiadał, jak Jezusa z Nazaretu namaścił Bóg duchem świętym", Dzieje 10:37,38. Jezus przedtem nie był Mesjaszem, to jest Chrystusem, aż to się stało.

Ewangelia Jana 1:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Jam Go nie znał” — Jako Mesjasza.

Ewangelia Jana 1:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Oto Baranek” — Było to to samo świadectwo, które dzień przedtem Jan wydał kapłanom i lewitom, lecz ono na nich nie poskutkowało.

Źródła: MANNA - 7 LIPCA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 7 LIPCA

Ewangelia Jana 1:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Szli za Jezusem” — Nie okazali przez to stronnictwa, żeby mieli powiedzieć: "My należymy do Jana Chrzciciela".

Ewangelia Jana 1:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Czego szukacie” — Czy jest waszym celem szukać ziemskiego Pana, czy też pragniecie zaspokoić pragnienie serca, to jest sprawiedliwości i społeczności z Nim?

„Gdzie mieszkasz” — Pragniemy z Tobą bliżej się zapoznać.

Ewangelia Jana 1:39

Paruzja (C.T. Russell):

„Onego dnia” — I na potem do końca życia.

Ewangelia Jana 1:40

Paruzja (C.T. Russell):

„A był Andrzej” — Drugim zapewne był Jan, lecz nie wspomina tu o sobie z pokory.

Ewangelia Jana 1:41

Paruzja (C.T. Russell):

„Brata swego” — Nie poszedł do pogan (by tam szukać odpowiedniej osoby dla Pana). Naszym pierwszym obowiązkiem jest powiedzieć o tym, co są nam najbliżsi.

„Zaleźliśmy” — Apostołowie nie pozwolili na mądrzejszych między przyjaciółmi, lecz przyprowadzili ich wprost do źródła (do Pana), które dla nich samych stało się błogosławieństwem.

„Mesjasza” — Pomazańca, który ma być wielkim Prorokiem, Kapłanem i Królem ziemi.

Ewangelia Jana 1:42

Paruzja (C.T. Russell):

„Wejrzał nań” — Przejrzał go wskroś.

„Piotr” — Twardy, mocny charakter.

Ewangelia Jana 1:43

Paruzja (C.T. Russell):

„Znalazł Filipa” — "Zna Pan kto jest Jego", 2 Tym.2:19.

Ewangelia Jana 1:44

Paruzja (C.T. Russell):

„Z Betsaidy” — Kilka mil angielskich na północ od Kapernaum.

Ewangelia Jana 1:45

Paruzja (C.T. Russell):

„Natanaela” — Bartłomieja.

„Mojżesz w Zakonie” — Pierwsze pięć ksiąg Starego Testamentu lub w urządzeniach jubileuszowych.

„Pisał” — Pismo Święte jest świadectwem Bożym o Chrystusie w obydwóch Jego przyjściach.

Ewangelia Jana 1:46

Paruzja (C.T. Russell):

„Z Nazaretu” — Tak samo niektórzy bracia w Anglii pierwotnie nie dowierzali, ażeby Prawda na czasie miała wypłynąć z Ameryki. Pan zawsze dozwalał, ażeby Jego Prawda przechodziła mniej lub więcej przez wzgardzone przewody.

„Pójdź a oglądaj” — Że Natanael nie mógł odmówić takiego zaproszenia dowodzi, że Filip był człowiekiem dobrego charakteru i zdrowego sądu.

Ewangelia Jana 1:47

Paruzja (C.T. Russell):

„Prawdziwy Izraelczyk” — Jest zupełnie słuszne, by we właściwym czasie wypowiedzieć nasze zapatrywanie o religijnym charakterze tych, z którymi prowadzimy rozmowę lub dyskusję.

Ewangelia Jana 1:48

Paruzja (C.T. Russell):

„Pod figowym drzewem” — Pod zwieszającymi się nisko gałęziami modlił się o światło i kierownictwo dla siebie i Filipa.

Ewangelia Jana 1:51

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekł mu” — Szczególne światło przyświecające tak podczas Wieku Żydowskiego, jak i Wieku Ewangelii dla prawdziwych Izraelitów.

„Anioły Boże” — Posłańcy Boży, "książęta" nowego okresu czasu.

„Zstępujące” — "Drabina stała na ziemi ... a aniołowie Boży wstępowali i zstępowali po niej", 1 Moj.28:12.

Literatura o rozdziale Ewangelia Jana 1

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Jana

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.