Ewangelia Jana 17

Ewangelia Jana, rozdział 17 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (26 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Jana 17 — Biblia Gdańska

1 To powiedziawszy Jezus, podniósł oczy swoje w niebo i rzekł: Ojcze! przyszła godzina, uwielbij Syna twego, aby też i Syn twój uwielbił ciebie.

2 Jakoś mu dał moc nad wszelkiem ciałem, aby tym wszystkim, któreś mu dał, dał żywot wieczny.

3 A toć jest żywot wieczny, aby cię poznali samego prawdziwego Boga, i któregoś posłał, Jezusa Chrystusa.

4 Jam cię uwielbił na ziemi, i dokończyłem sprawę, którąś mi dał, abym ją czynił.

5 A teraz uwielbij mię ty, Ojcze! u siebie samego tą chwałą, którąm miał u ciebie, pierwej, niżeli świat był.

6 Objawiłem imię twoje ludziom, któreś mi dał z świata; toć byli i dałeś mi je, i zachowali słowa twoje.

7 A teraz poznali, iż wszystko, coś mi dał, od ciebie jest.

8 Albowiem słowa, któreś mi dał, dałem im; a oni je przyjęli, i poznali prawdziwie, iżem od ciebie wyszedł, a uwierzyli, żeś ty mię posłał.

9 Jać za nimi proszę, a nie za światem proszę, ale za tymi, któreś mi dał; bo twoi są.

10 I wszystko moje jest twoje, a twoje moje, i uwielbionym jest w nich.

11 A nie jestem więcej na świecie, ale oni są na świecie, a ja do ciebie idę. Ojcze święty, zachowaj je w imieniu twojem, któreś mi dał, aby byli jedno, jako i my.

12 Gdym z nimi był na świecie, jam je zachował w imieniu twojem, któreś mi dał; strzegłem ich i żaden z nich nie zginął, tylko on syn zatracenia, żeby się Pismo wypełniło.

13 Ale teraz do ciebie idę i mówię to na świecie, aby mieli radość moję doskonałą w sobie.

14 Jam im dał słowo twoje, a świat je miał w nienawiści; bo nie są z świata, jako i ja nie jestem z świata.

15 Nie proszę, abyś je wziął z świata, ale abyś je zachował ode złego.

16 Nie sąć z świata, jako i ja nie jestem z świata.

17 Poświęć je w prawdzie twojej; słowo twoje jest prawdą.

18 Jakoś ty mię posłał na świat, tak i ja posyłam je na świat.

19 A ja poświęcam samego siebie za nich, aby i oni poświęceni byli w prawdzie.

20 Nie tylko za tymi proszę, lecz i za onymi, którzy przez słowo ich uwierzą w mię;

21 Aby wszyscy byli jedno, jako ty, Ojcze! we mnie, a ja w tobie; aby i oni w nas jedno byli, aby świat uwierzył, żeś ty mię posłał.

22 A ja tę chwałę, którąś mi dał, dałem im, aby byli jedno, jako my jedno jesteśmy;

23 Ja w nich, a ty we mnie, aby byli doskonałymi w jedno, a iżby poznał świat, żeś ty mię posłał, a iżeś je umiłował, jakoś i mię umiłował.

24 Ojcze! któreś mi dał, chcę, abym gdziem ja jest, i oni byli ze mną, aby oglądali chwałę moję, którąś mi dał; albowiemeś mię umiłował przed założeniem świata.

25 Ojcze sprawiedliwy! i świat cię nie poznał; alem ja cię poznał, a i ci poznali, żeś ty mię posłał.

26 I uczyniłem im znajome imię twoje i znajome uczynię, aby miłość, którąś mię umiłował, w nich była, a ja w nich.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Jana 17

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Jana 17:1

Paruzja (C.T. Russell):

„I rzekł” — Odmówił głośną modlitwę wobec drugich. Jan 17:1-3 zobacz też Echa Pielgrzyma str. 153

Ewangelia Jana 17:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby tym” — Na każdym poziomie istnień. Jan 17:1-3 zobacz też Echa Pielgrzyma str. 153

Ewangelia Jana 17:3

Paruzja (C.T. Russell):

„To jest żywot” — Jest sposób, w który można go zdobyć. Jest dowód, że oni już zostali uznani od Boga za Jego dzieci.

„Aby poznali” — Mogli mieć ścisłą przyjaźń.

„Ciebie” — Boskie stworzenia potrzebują i powinny znać swojego Stwórcę, aby mogły w Nim mieć zaufanie, a także w Jego dobroczynnych postanowieniach.

„Prawdziwego Boga” — "Łaska i pokój niech się wam rozmnoży przez poznanie Boga", 2 Piotra 1:2. Jan 17:1-3 zobacz też Echa Pielgrzyma str. 153

Epifania i Bazylea:

„A toć jest żywot wieczny” — czyli cel życia wiecznego. (TP 1965, s. 54)

Ewangelia Jana 17:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Chwałą” — Duchowej natury.

„Którą miałem” — W moim przedludzkim stanie.

„U Ciebie (Ojcze)” — O którą jedynie proszę, by mi była przywrócona, pomimo danej mi wielkiej obietnicy.

„Niżeli świat był” — O których to rzeczach pamiętam, pomimo mojej przemiany na naturę ludzką.

Epifania i Bazylea:

„świat” — wszechświat. (TP 1951, s. 41)

Ewangelia Jana 17:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Imię Twoje ludziom” — Apostołom.

„Twoi byli” — Prawdziwi Izraelici posiadający pokorę i moc charakteru.

„Słowa Twoje” — Chrystus nie rościł prawa być równym Bogu.

Epifania i Bazylea:

„Imię” — 1/ nazwa jak: Jehowa, Jezus, Jan itd. (TP 1932, s. 71) 2/ natura-(2 Moj.3,14-oznacza przymioty Jego istoty ; Ps.83,19; 99,3; Iz.42,8; 62,2,63,16; Obj.2,12). (TP 1932, s. 71) 3/ charakter (Ps.91,14; 2Moj.33,18.19;34,5-7; 2Moj.6,3). (TP 1932, s. 71) 4/ reputacja (2Moj.9,16; Iz.52,5; Mal.1,11; Przyp.22,1). (TP 1932, s. 71) 5/ słowo, plan, cel (2Moj.34,6-"Prawda";Ps.48,8-13; Micheasza 4,5; Dzieje 21,13). (TP 1932, s. 71) 6/ urzędowy autorytet (5Moj.18,19.20;Ps.118,10.26; 129,8). (TP 1932, s. 71) 7/ sławę (Iz.42,8; Mal.1,14; Fil.2,9-11). (TP 1932, s. 71)

Ewangelia Jana 17:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Słowa dałem im” — Naukę apostołom.

Ewangelia Jana 17:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Za nimi proszę” — Nie za różnymi kościołami, sektami, stowarzyszeniami, narodami, lecz jedynie za moimi naśladowcami.

„Nie za światem” — Jego czas przyjdzie później.

Ewangelia Jana 17:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Uwielbiony jestem w nich” — Gdy ostatecznie dojdą i otrzymają Boże podobieństwo.

Ewangelia Jana 17:11

Paruzja (C.T. Russell):

Źródła: MANNA - 24 SIERPNIA

Epifania i Bazylea:

„jedno” — duchem, usposobieniem. (TP 1961, s. 34)

Źródła: MANNA - 24 SIERPNIA

Ewangelia Jana 17:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Syn zatracenia” — Możebne, że dla Judasza nie ma nadziei zbawienia.

Ewangelia Jana 17:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie są ze świata” — Nie są ze złego porządku rzeczy. Nie są więcej dziećmi gniewu, ale synami Bożymi. Mają inne nadzieje i dążenia, jak mieli kiedyś. "Gdybyście byli ze świata, świat miłowałby to, co jest jego", Jan 15:19.

Epifania i Bazylea:

„niw sąć z świata” — odnosi się do Kościoła wybranego ze świata. (TP 1959, s. 163)

Ewangelia Jana 17:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Poświęć je” — "Aby go poświęcił, oczyściwszy omyciem wody przez słowo", Efez.5:26. "Przez poświęcenie ducha", 1 Piotra 1:2. Poświęcenie rozwija się w miarę, jak nasze serca rozszerzają się, tak nasze poświęcenie musi postępować.

„W Prawdzie Twojej” — W Boskim planie, a nie przez nieświadomość, błąd lub wzruszenie. "Wy, bracia, nie jesteście w ciemności", 1 Tes.5:4. To nie odnosi się do naturalnych prawd i nauk w ogólności takich, jak astronomia, botanika, itp., lecz do Prawd, które Bóg objawia w Słowie swoim, a zamierzone, aby wytworzyć w nas łaskę ducha Bożego, ducha Prawdy. Ktokolwiek choćby w małej dozie posiadł Prawdę, już o tyle będzie posiadał w sobie moc uświęcającą. Nawet sama Prawda na czasie jest zdolną uchronić od mocy złych duchów.

„Słowo Twoje” — Chrystus nie rościł nigdy pretensji być równym Bogu Ojcu.

„Jest Prawdą” — Jest to chleb niebiański, woda żywota.

Źródła: MANNA - 19 WRZEŚNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 19 WRZEŚNIA

Ewangelia Jana 17:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Posłałem ich” — "Jesteśmy posłami Chrystusa", 2 Kor.5:20.

Ewangelia Jana 17:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Poświęcam siebie” — Nie żądam przywileju bym sam jeden miał mieć radość z błogosławienia rodzaju ludzkiego.

„Poświęceni byli” — Odłączyli się od świata i stali się moimi współdziedzicami.

Ewangelia Jana 17:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Za tymi proszę” — Za apostołami.

„I za onymi” — Za całym Kościołem przez nich reprezentowanym.

Źródła: MANNA - 27 MARCA

Epifania i Bazylea:

„Nie tylko za tymi proszę, lecz i za onymi, którzy przez słowo ich uwierzą w mię” — nie tylko Jezus był na próbie życia jako nowe stworzenie, podczas tych 3 i 1/2 roku, lecz także tych 12 i tych 70 przez posiadanie przed-pomazania było poddanych próbie do życia, chociaż jeszcze nie byli nowymi stworzeniami, co jest widoczne z przykładu Judasza, jednego z tych 82, idącego na wtórą śmierć bez spłodzenia z ducha. (TP 1976, s. 84)

„którzy przez słowo ich uwierzą we mnie” — oznacza to posiadanie poświęcającej wiary u tych, którzy ją przejawiają; niektórzy z nich uwierzyli dzięki mówionemu słowu apostołów, lecz późniejsi bracia uwierzyli przez ich słowa spisane. W tym miejscu nasz Pan przedstawia tych dwunastu jako wykonujących swój urząd przez cały Wiek Ewangelii i usługujących każdemu członkowi Ciała; proszę zauważyć, jak w wersecie 21 nasz Pan pokazuje, o co prosił Ojca dla wszystkich członków Swego Ciała.-E17'367 (TP 1976, s. 84) (Komentarz do w.20-23) (TP 1976, s. 84) Błogosławiona myśli! Lud Pański cieszy się wstawiennictwem Chrystusa, który prosi Ojca o udoskonalenie każdego w wiedzy i wierze w Syna Bożego jako współuczniów Jezusa Chrystusa. Niechaj to nas nie dziwi, gdyż udoskonalenie wiernych w jedności musi poprzedzić doprowadzenie świata do wiary, przez którą on uzna, że Ojciec miłuje Swój prawdziwy lud tą samą miłością jaką darzył Jezusa. (TP 1976, s. 84)

Źródła: MANNA - 27 MARCA

Ewangelia Jana 17:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszyscy byli jedno” — W miłości i dążeniach.

„A ja w Tobie” — Duch Twój (Boże), zamiary i dążenia nasze są wspólne.

„Aby świat” — "Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego dał zań", Jan 3:16.

„Uwierzył” — W odpowiednim dla świata czasie.

„Żeś Ty mnie posłał” — By odkupić i naprawić rodzaj ludzki.

Epifania i Bazylea:

„Aby wszyscy byli jedno” — po udoskonaleniu w W.Ew., czyli po tym wieku - w 1000-leciu. (TP 1960, s. 16) jedno - duchem, usposobieniem. (TP 1961, s. 134) słowo jedno jest tutaj rodzaju nijakiego, co oznacza, iż należy dodać jakiś rzeczownik rodzaju nijakiego: może nim być albo greckie słowo oznaczające ciało – soma, które jest rodzaju nijakiego i jako takie może być tutaj odpowiednio wstawione, albo greckie słowo oznaczające duch – pneuma, które także jest rodzaju nijakiego; obydwa prowadzą ostatecznie do tego samego, ponieważ każde sugeruje to drugie [(1 Kor. 12:12,13). Jak wykazuje bowiem ten fragment, klasa Chrystusa miała być przyprowadzona do Ciała Chrystusa przez jednego ducha i uczestniczyć w tym jednym duchu, gdyż znajdowała się ona w jednym Ciele i należała do jednego Ciała. Już następne słowa tego wersetu dowodzą, iż chodzi tutaj o jedno Ciało],-E17'367,368

„jako ty, Ojcze! we mnie” — Bóg był w Nim przez swego świętego Ducha, usposobienie, podobnie jak Jezus jest w swoich uczniach przez świętego Ducha, usposobienie. (TP 1986, s. 84) Bóg był i jest w Jezusie w tym znaczeniu, że Boski duch mieszka w Nim w zupełności (Kol. 1:19; 2:9); zatem Jezus jest niejako figuralnym Ciałem Boga działającym pod Boskim kierunkiem (1 Kor. 11:3; Kol. 2:9),-E17'368

„a ja w tobie” — Jezus był w Ojcu przez przyjęcie i trzymanie się Ojca jako swej Głowy, to znaczy, przez przyjęcie poświęconej postawy i pozostawanie w niej. (TP 1986, s. 84) Jezus był w Bogu w tym znaczeniu, że po oddaniu Swej woli Bogu (po symbolicznym ścięciu Siebie) przyjął wolę Boga za własną i w ten sposób przyjął Boga jako Swą Głowę (1 Kor. 11:3);-E17'368

„aby i oni w nas jedno byli” — wszyscy wierni są w Ojcu i Synu w tym samym znaczeniu, w jakim Syn jest w Ojcu, tzn. przez oddanie swej woli (w ten sposób będąc figuralnie ściętymi – Obj. 20:4) oraz przez przyjęcie woli Boga i Chrystusa za własną. W ten sposób przyjęli oni Boga i Chrystusa jako swą Głowę, w wyniku czego są ich Ciałem. Jezus modli się tutaj za nich jako takich, jak również prosi o to, by takimi pozostali. W następnym zdaniu podaje nam cel, dla którego mieli być i pozostawać jednym Ciałem; cel ten dowodzi, że począwszy od Zielonych Świąt, kiedy to klasa ta zaczęła wierzyć przez słowa apostołów, Bóg przez cały wiek przygotowuje obecnie wybranych po to, by w następnym wieku mogli oni doprowadzić świat do zbawiającej wiedzy i wiary,-E17'368

„aby świat” — nie wybrani (1 Jana 2:2).-E17'368

„uwierzył, żeś ty mnie posłał” — świat w tym wieku oczywiście nie wierzy, że Pan Jezus został posłany przez Boga, ponieważ jest to wiek, w którym ci, którzy wierzą – wybrani – wierzą dzięki słowom apostołów. Modli się On tutaj o skompletowanie właśnie tych, którzy mają być Jego Ciałem, czymś innym i odrębnym od świata. Świat oczywiście uwierzy w Tysiącleciu, po skompletowaniu i pełnym uwielbieniu wybranych jako jednego Ciała w Bogu i Chrystusie.-E17'368 zobacz też E1. 517; E2. 62.

Źródła: TP 60'16; 61'134; 86'84;

Ewangelia Jana 17:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Tę chwałę” — Duchowej natury.

„Którąś mi dał” — Obiecał dać mi przy zmartwychwstaniu.

„Dałem im” — Dam im przy ich zmartwychwstaniu.

„Jedno jesteśmy” — "Ja i Ojciec jedno jesteśmy" w naszych dążeniach (a nie, że obaj są równymi sobie Bogami. "Ojciec mój większy jest niżeli ja" - powiedział Jezus).

Epifania i Bazylea:

„A ja tę chwałę” — wysokie powołanie do Boskiej natury, urzędu i zaszczytu (Żyd. 1:3-5; Filip. 2:9-11),-E17'368

„którąś mi dał” — jako obietnicę, której realizacja miała nastąpić później; zatem ci, za którymi On się tutaj modli, według tego wersetu mają mieć tę samą naturę, urząd i zaszczyt, jakie Jezus otrzymał w Swym zmartwychwstaniu i uwielbieniu,-E17'369

„dałem im” — w pierwszym zmartwychwstaniu,-E17'369

„aby byli jedno” — po udoskonaleniu w W.Ew., czyli po tym wieku -- w 1000-leciu. (TP 1960, s. 16) jedno - duchem, usposobieniem. (TP 1961, s. 134)

„jak my jednym jesteśmy” — jednym Ciałem, ponieważ Bóg jest Głową Jezusa, który figuralnie mówiąc jest Ciałem Boga (celem udzielenia Kościołowi wysokiego powołania było to, by po okazaniu wierności jako Ciała Jego upokorzenia mógł się on stać uwielbionym Ciałem Chrystusa).-E17'369

Źródła: 60'16; 61'134;

Ewangelia Jana 17:23

Epifania i Bazylea:

„Ja w nich” — 'Chrystus w was, nadzieja chwały’,-E17'369

„a ty we mnie” — przez pełnię Twego Ducha,-E17'369

„aby byli doskonałymi w jedno” — po udoskonaleniu w W.Ew., czyli po tym wieku -- w 1000-leciu. (TP 1960, s. 16) jedno - duchem, usposobieniem. (TP 1961, s. 134) każdy członek na swym miejscu w jednym Ciele, na zawsze kompletni i bez skazy,-E17'369

„aby poznał” — w Tysiącleciu-E17'369

„świat” — wszyscy nie wybrani, dla swego zbawienia,-E17'369

„żeś ty mnie posłał, a żeś je [wybranych] umiłował, jakoś i mnie” — nie w tym samym stopniu, lecz tym samym rodzajem miłości; o, umiłowani, wybrani bracia, jakże to cudowne, że Ojciec miłuje nas tym samym rodzajem miłości, którą obdarzał Swego Syna w czasie Jego pobytu w ciele. Ta ‘wielka miłość, którą nas umiłował’, jest powodem, dla którego zaszczyca nas Swymi łaskami – byśmy teraz mogli ofiarować nasze życie, tak by w Tysiącleciu pomagać w udzielaniu błogosławieństw nie wybranemu światu”.-E17'369

Źródła: 60'16; 61'134;

Ewangelia Jana 17:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Ojcze! Chcę” — Wierzę, iż taka jest wola Twoja.

Ewangelia Jana 17:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Jam Cię poznał” — W pierwotnym moim stanie duchowym.

Epifania i Bazylea:

„alem ja cię poznał” — On zachował ścisłą społeczność z Ojcem i znał Jego miłość i dobroć; On widział objawy Jego mocy i doznał Jego miłującej uprzejmości. (TP 1960, s. 3)

Ewangelia Jana 17:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Imię Twoje” — Twój charakter, wielkość, dobroć, miłość.

Literatura o rozdziale Ewangelia Jana 17

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Jana

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.