Ewangelia Jana 12

Ewangelia Jana, rozdział 12 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (50 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Jana 12 — Biblia Gdańska

1 Tedy Jezus szóstego dnia przed wielkanocą przyszedł do Betanii, kędy był Łazarz, który był umarł, którego wzbudził od umarłych .

2 Tamże mu sprawili wieczerzę, a Marta posługiwała, a Łazarz był jednym z onych, którzy z nim społem u stołu siedzieli.

3 A Maryja wziąwszy funt maści szpikanardowej bardzo drogiej, namaściła nogi Jezusowe, i utarła włosami swojemi nogi jego, i napełniony był on dom wonnością onej maści.

4 Tedy rzekł jeden z uczniów jego, Judasz, syn Szymona, Iszkaryjot, który go miał wydać:

5 Przeczże tej maści nie sprzedano za trzysta groszy, a nie dano ubogim?

6 A to mówił, nie iżby miał pieczą o ubogich, ale iż był złodziejem, i mieszek miał, a cokolwiek włożono, nosił.

7 Tedy rzekł Jezus: Zaniechaj jej; na dzień pogrzebu mego to chowała.

8 Albowiem ubogie zawsze z sobą macie, ale mnie nie zawsze mieć będziecie.

9 Dowiedział się tedy lud wielki z Żydów, iż tam był, i przyszli nie tylko dla Jezusa, ale też aby Łazarza widzieli, którego był wzbudził od umarłych.

10 I radzili się przedniejsi kapłani, żeby i Łazarza zabili.

11 Bo wiele z Żydów dla niego odstępowali i wierzyli w Jezusa.

12 Nazajutrz wielki lud, który był przyszedł na święto, usłyszawszy, iż Jezus idzie do Jeruzalemu,

13 Nabrali gałązek palmowych i wyszli naprzeciwko niemu i wołali: Hosanna! błogosławiony, który idzie w imieniu Pańskiem, król Izraelski!

14 A dostawszy Jezus oślęcia, wsiadł na nie, jako jest napisane:

15 Nie bój się, córko Syońska! oto król twój idzie, siedząc na oślęciu.

16 Ale tego z przodku nie zrozumieli uczniowie jego, ale gdy był Jezus uwielbiony, tedy wspomnieli, iż to było o nim napisane, a że mu to uczynili.

17 Świadczył tedy lud, który z nim był, iż Łazarza zawołał z grobu i wzbudził go od umarłych.

18 Dlatego też wyszedł przeciwko niemu lud, że słyszał, iż on ten cud uczynił.

19 Tedy mówili Faryzeuszowie między sobą: Widzicie, że nic nie sprawicie; oto świat za nim poszedł.

20 A byli niektórzy Grekowie z tych, którzy przychodzili do Jeruzalemu, żeby się modlili w święto.

21 Ci tedy przyszli do Filipa, który był z Betsaidy Galilejskiej, i prosili go, mówiąc: Panie, chcemy Jezusa widzieć.

22 Przyszedł Filip i powiedział Andrzejowi, a Andrzej zasię i Filip powiedzieli Jezusowi.

23 A Jezus odpowiedział im, mówiąc: Przyszła godzina, aby był uwielbiony Syn człowieczy.

24 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeźliby ziarno pszeniczne wpadłszy do ziemi, nie obumarło, ono samo zostaje; lecz jeźliby obumarło, wielki pożytek przynosi.

25 Kto miłuje duszę swoję, utraci ją, a kto nienawidzi duszy swojej na tym świecie, ku wiecznemu żywotowi strzeże jej.

26 Jeźli mnie kto służy, niechże mię naśladuje, a gdziem ja jest, tam i sługa mój będzie; a jeźli mnie kto służyć będzie, uczci go Ojciec mój.

27 Terazci dusza moja zatrwożona jest; i cóż rzekę? Ojcze! zachowaj mię od tej godziny; alemci dlatego przyszedł na tę godzinę.

28 Ojcze! uwielbij imię twoje. Przyszedł tedy głos z nieba: Uwielbiłem i jeszcze uwielbię.

29 A lud ten, który stał i słyszał, mówił: Zagrzmiało; a drudzy mówili: Anioł do niego mówił.

30 Odpowiedział Jezus i rzekł: Nie dla mnie się ten głos stał, ale dla was.

31 Teraz jest sąd świata tego, teraz książę świata tego precz wyrzucony będzie.

32 A ja jeźli będę podwyższony od ziemi, pociągnę wszystkich do siebie.

33 (A mówił to, oznajmując, jaką śmiercią miał umrzeć.)

34 Odpowiedział mu on lud: Myśmy słyszeli z zakonu, iż Chrystus trwa na wieki; a jakoż ty mówisz, że musi być podwyższony Syn człowieczy? i któryż to jest Syn człowieczy?

35 Tedy im rzekł Jezus: Jeszcze do małego czasu jest z wami światłość; chodźcież tedy, póki światłość macie, żeby was ciemność nie ogarnęła; bo kto w ciemności chodzi, nie wie, kędy idzie.

36 Póki światłość macie, wierzcie w światłość, abyście byli synami światłości. To powiedział Jezus, a odszedłszy schronił się od nich.

37 A choć tak wiele cudów uczynił przed nimi, przecię nie uwierzyli weń,

38 Aby się wypełniło słowo Izajasza proroka, które powiedział: Panie! i któż uwierzył kazaniu naszemu, a ramię Pańskie komuż jest objawione?

39 Dlatego uwierzyć nie mogli, iż jeszcze powiedział Izajasz:

40 Zaślepił oczy ich, i zatwardził serce ich, aby oczyma nie widzieli i sercem nie zrozumieli, i nie nawrócili się, abym je uzdrowił.

41 To powiedział Izajasz, gdy widział chwałę jego, i mówił o nim.

42 Wszakże jednak i z książąt wiele ich weń uwierzyło; ale dla Faryzeuszów nie wyznali, aby z bóżnicy nie byli wyłączeni.

43 Bo umiłowali chwałę ludzką więcej, niż chwałę Bożą.

44 I wołał Jezus, a mówił: Kto wierzy w mię, nie w mię wierzy, ale w onego, który mię posłał.

45 I kto mię widzi, widzi onego, który mię posłał.

46 Ja światłość przyszedłem na świat, aby żaden, kto wierzy w mię, w ciemnościach nie został.

47 A jeźliby kto słuchał słów moich, a nie uwierzyłby, jać go nie sądzę; bom nie przyszedł, ażebym sądził świat, ale ażebym zbawił świat.

48 Kto mną gardzi, a nie przyjmuje słów moich, ma kto by go sądził; słowa, którem ja mówił, one go osądzą w ostateczny dzień.

49 Bom ja z siebie samego nie mówił, ale ten, który mię posłał, Ojciec, on mi rozkazanie dał, co bym mówił i co bym powiadać miał;

50 I wiem, że rozkazanie jego jest żywot wieczny; przetoż to, co ja wam mówię, jako mi powiedział Ojciec, tak mówię.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Jana 12

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Jana 12:1

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1917 - VII.1918) (TP 1930, s. 36,37)

„szóstego dnia przed wielkanocą” — ostatnie 6 dni życia naszego Pana przedstawiają sześć lat z "życia" Kościoła w Epifanii: (TP 1930, s. 36,37) 1. od soboty od 18:00 do niedzieli 18:00-------od lipca 1917 do lipca 1918 (TP 1930, s. 36,37) 2. od niedzieli 18:00 do poniedziałku 18:00---od lipca 1918 do lipca 1919 (TP 1930, s. 36,37) 3. od poniedziałku 18:00 do wtorku 18:00------od lipca 1919 do lipca 1920 (TP 1930, s. 36,37) 4. od wtorku 18:00 do środy 18:00-----------------od lipca 1920 do lipca 1921 (TP 1930, s. 36,37) 5. od środy 18:00 do czwartku 18:00--------------od lipca 1921 do lipca 1922 (TP 1930, s. 36,37) 6. od czwartku 18:00 do piątku 18:00--------------od lipca 1922 do lipca 1923 (TP 1930, s. 36,37) ===================== (TP 1930, s. 36,37) 7. od piątku 18:00 do soboty 18:00----------------od lipca 1923 do lipca 1924 (TP 1930, s. 36,37) 8. od soboty 18:00 do niedzieli 18:00-------------od lipca 1924 do lipca 1925 (TP 1930, s. 36,37) ========== (TP 1930, s. 36,37)

„Łazarz” — wyobraża prawdopodobnie M.G., którzy przy końcu służby naszego Pastora zostali mniej lub więcej pobudzeni do sprawy Pańskiej. (TP 1930, s. 36,37) -dotyczy 8 wielkich cudownych dni (TP 1930, s. 36,37) ostatnie 6 dni życia naszego Pana + dwa dni do zmartwychwstania przedstawia 80 lat Parousii i Epifanii: (TP 1930, s. 36,37) 1. od soboty od 18:00 do niedzieli 18:00-------od października 1874 do października 1884 (TP 1930, s. 36,37) 2. od niedzieli 18:00 do poniedziałku 18:00---od października 1884 do października 1894 (TP 1930, s. 36,37) 3. od poniedziałku 18:00 do wtorku 18:00------od października 1894 do października 1904 (TP 1930, s. 36,37) 4. od wtorku 18:00 do środy 18:00----------------od października 1904 do października 1914 (TP 1930, s. 36,37) 5. od środy 18:00 do czwartku 18:00-------------od października 1914 do października 1924 (TP 1930, s. 36,37) 6. od czwartku 18:00 do piątku 18:00-------------od października 1924 do października 1934 (TP 1930, s. 36,37) ===================== (TP 1930, s. 36,37) 7. od piątku 18:00 do soboty 18:00---------------od października 1934 do października 1944 (TP 1930, s. 36,37) 8. od soboty 18:00 do niedzieli 18:00------------od października 1944 do października 1954 (TP 1930, s. 36,37) ========== (TP 1930, s. 36,37)

Ewangelia Jana 12:2

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1917-VII.1918) (TP 1930, s. 37,42)

„sprawili wieczerzę” — (ucztę), wyobraża sposobności do przybrania właściwych władz i do przywłaszczenia niewłaściwych władz i użycie takowych po stronie wodzów W.G. po śmierci naszego Pastora. (TP 1930, s. 37,42)

„Marta posługiwała” — niewodzowie W.G. służyli czynnie przy tej okazji. (TP 1930, s. 37,42)

„Łazarz” — wyobraża prawdopodobnie M.G., którzy przy końcu służby naszego Pastora zostali mniej lub więcej pobudzeni do sprawy Pańskiej. (TP 1930, s. 37,42) -dotyczy 8 wielkich cudownych dni (TP 1930, s. 37,42)

„mu” — (Jezusowi) wyobraża M.St. w jego wodzach. (TP 1930, s. 37,42)

„sprawili wieczerzę” — uczta w Betanii wyobraża udział w pierwszych zarysach Prawdy Parousii, mianowicie owych odnoszących się do sposobu, czasu i celu powrotu naszego Pana i do powrotu łaski dla Izraela od roku 1874 do 1878 r. (TP 1930, s. 37,42)

„Marta” — przedstawia prospektywnych członków W.G. służących w Prawdzie i nominalnym kościele. (TP 1930, s. 37,42)

„Łazarz” — przedstawia cielesnego Izraela, który krótko przed 1874 r. zaczął patrzeć w stronę Syjonu, choć jeszcze żadna łaska nie przyszła do niego - mimo tego ich nowoczesna kolonia zaczęła się w Palestynie w 1874 roku. (TP 1930, s. 37,42)

Ewangelia Jana 12:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Maria” — Siostra Marty i Łazarza.

„Drogocennego olejku” — Perfumy warte 48 dolarów. Wyciąg z róż oceniają na 100 dolarów za jedną uncję. Dla wydostania jednej uncji perfumu, potrzeba około 400 tysięcy dojrzałych róż.

„I namaściła” — Gdy Chrystus był jeszcze przy życiu. Tydzień później byłoby już za późno. Pamiętaj i nie trzymaj alabastrowego słoika twojej miłości i sympatii zamkniętym aż do śmierci twoich przyjaciół. Kwiaty złożone na trumnie nie pomogą nic umarłemu.

„Utarła nogi Jego” — Najniższe, najpokorniejsze członki w ludzkiej budowie ciała.

„Włosami” — Jako dowód, że najcenniejsza dla niej rzecz - jej ozdoba, była poświęcona Jemu na usługę. My również mamy umywać nogi (służyć) jedni drugim, lecz nie w sposób ordynarny, ale z dobrocią, sympatią, miłością i ocenieniem.

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1917-VII.1918) (TP 1930, s. 37,42)

„Maryja ... namazała nogi Jezusowe” — niewodzowie M.St. udzielili najlepszego i najchwalebniejszego poparcia wodzom M.St. (TP 1930, s. 37,42)

„i napełniony był on dom wonnością” — nauczanie, czynności i prowadzenie się stały się zapachem przed innymi (za sprawą pozaf. Marii). (TP 1930, s. 37,42) -dotyczy 8 wielkich cudownych dni (TP 1930, s. 37,42)

„Maria” — przedstawia M.St., mianowicie z punktu dawania poparcia wodzom M.St. (TP 1930, s. 37,42)

Ewangelia Jana 12:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy rzekł” — Przedstawia zasadę, że dobre myśli, które przynoszą wygodę i ożywienie "nogom" Chrystusowym, jedynie wzbudzają zgorszenie i wywołują zły i przykry odór tym, których serca znajdują się w złym stanie.

„Judasz Iskariot” — Wyobraża w naszych czasach klasę ludzi, która bardzo sprzeciwia się pomazywaniu nóg naśladowcom Chrystusa duchem Prawdy z powodu, że to obcina ich dochody, które płyną do ich kieszeni.

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1917 - VII.1918) (TP 1930, s. 37,42)

„Judasz” — zdrajcy braci. (TP 1930, s. 37,42) -dotyczy 8 wielkich cudownych dni (TP 1930, s. 37,42)

„jeden z uczniów jego” — Judasz przedstawia klasę wtórej śmierci w Prawdzie i w nominalnym kościele. (TP 1930, s. 37,42) Jedenastu pozostałych Apostołów -- W.G. w Prawdzie i nominalnym kościele, przewidziane w podziałach jakie miało być w skończonym obrazie, najpierw w trzech wielkich grupach, potem podzielone na 8 mniejszych grup. (TP 1930, s. 37,42) Ci jedenastu wyobrażają także usprawiedliwionych jako poczytalnych lewitów i prospektywnych M.G., jako trwałych lewitów. (TP 1930, s. 37,42)

Ewangelia Jana 12:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Dano ubogim” — Błędne jest to mniemanie, że wydane pieniądze na służbę Bożą, lub na badanie planu Bożego, byłyby uszczerbkiem dla biednych.

Ewangelia Jana 12:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Był złodziejem” — Jego chciwość przyczyniła się do jego upadku.

Epifania i Bazylea:

„ale iż był złodziejem, i mieszek miał” — To znaczy, że był on skarbnikiem tego małego grona i przyswajał sobie niektóre fundusze dla własnej korzyści. (TP 1967, s. 22)

Ewangelia Jana 12:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Zaniechaj jej” — Pieniądze, o które ludzie się tak bardzo ubiegają, nie są jedyną rzeczą dla człowieka.

Ewangelia Jana 12:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Ubogich zawsze” — Aż do końca wieku ewangelicznego. W Tysiącleciu zaś "każdy będzie siedział pod winnym szczepem swoim i pod figowym drzewem swoim", Micheasz 4:4.

Ewangelia Jana 12:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Nazajutrz” — Na pięć dni przed ukrzyżowaniem.

„Wielki lud” — Tym sposobem był odłączony pozafiguralny Baranek Wielkanocny 10 dnia miesiąca Nisan.

„Przyszedł na święto” — Do Jerozolimy na święto wielkanocne przybyło około dwóch milionów pielgrzymów.

Epifania i Bazylea:

„Jezus idzie do Jeruzalemu” — Wjazd Jezusa do Jeruzalemu na oślicy i jej oślęciu reprezentuje Jezusowe figuralne przedstawienie się Chrześcijaństwu w roku 1878, przez naukę o Okupie i Jego Wtórym Przyjściu. (TP 1934, s. 73) Dotyczy ośmiu wielkich cudownych dni (TP 1934, s. 73)

„Jezus idzie do Jeruzalemu” — Wjazd Jezusa do Jeruzalemu na oślicy i jej oślęciu reprezentuje pozafiguralnego Jezusa (na większą skalę) do nominalnego Kościoła, przez naukę o Okupie i Jego Wtórym Przyjściu udzielone ustnie i przez słowo drukowane. (TP 1934, s. 73)

Ewangelia Jana 12:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Gałązek palmowych” — Podobnych do paproci, niekiedy 10 stóp długie.

„Wołali: Hosanna” — "Wesel się, córko Syjońska! Wołaj radośnie córko Jeruzalemska!", Zach.9:9.

„Błogosławiony” — "Bo jestem Panów panów i Królem królów", Obj.17:14. "Albowiem i dziś dwojako opowiadam i nagrodzę", Zach.9:12. To okazanie królewskiej władzy na wiosnę roku Pańskiego 33 figuruje wzbudzenie świętych w roku Pańskim 1878.

„Król izraelski” — Dwunastu pokoleń.

Epifania i Bazylea:

„Hosanna” — Proklamacja Jezusa przez tłum wołający „Hosanna” była proklamacją wiary w Niego jako Mesjasza. (TP 1964, s. 42)

Ewangelia Jana 12:14

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1918-VII.1919) (TP 1930, s. 38)

„A dostawszy Jezus oślęcia wsiadł na nie” — ten czas stosuje się do ok. 1 stycznia 1919 r. Około tego czasu epifanią oświeceni święci wjechali do lewickiego miasta, tj wjechali na naukach nr 1 i 2 TP - które były wydane 9 i 24 grudnia 1918r. (TP 1930, s. 38)

Ewangelia Jana 12:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Król twój idzie” — To poselstwo przyszło jako próba tak na cielesnego Izraela, jak i na duchowego.

Ewangelia Jana 12:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Niektórzy Grecy” — Przypuszczenie jest, że wysłaniec króla z Edeess zapraszał Jezusa do siebie. Od tej pory i potem greccy filozofowie zainteresowani nauką Jezusa, starali się obcować z chrześcijanami z zamiarem zmienienia ich poglądów i objęcia kontroli nad ich ideą.

Ewangelia Jana 12:21

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921) (TP 1930, s. 39,43)

„i prosili go, mówiąc: Panie chcemy Jezusa widzieć” — wielu światowych ludzi (greków) życzyło sobie, aby mogli zrozumieć oświeconych epifanią świętych w ich nauczaniu i pracy. (TP 1930, s. 39,43) -dotyczy 8 wielkich cudownych dni (X.1904 - X.1914) (TP 1930, s. 39,43)

„i prosili go, mówiąc: Panie chcemy Jezusa widzieć” — (grecy), zdaje stosować się do Żydów, łącznie z ruchami syjonistycznymi, dowiadujących się u ludu w Prawdzie o swoich nadziejach. (TP 1930, s. 39,43)

Ewangelia Jana 12:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Uwielbiony” — Był najprzód skazany na śmierć, a potem wzbudzony z umarłych, ale już nie jako człowiek, ale duch ożywiający.

Ewangelia Jana 12:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Ziarnem zostaje” — Gdyby Jezus nie ofiarował swojego życia, to mógłby żyć wiecznie, lecz nie miałby przywileju tego życia oddać za Kościół i świat.

„Wielki pożytek” — Chrystus Pan przez swoją śmierć sprowadził owoc 144 tysięcy członków Kościoła, zaś każdy członek przez swoją śmierć, gdyby wydał podobny owoc 144 tysiące, to razem wziąwszy, liczba rodzaju ludzkiego przyprowadzona do doskonałości wynosiłaby 20 736 000 000.

Epifania i Bazylea:

„ziarno pszeniczne” — dojrzałym ziarnem pszenicy jest charakter, czy to doskonały, czy niedoskonały, zdatny do prawdy żniwiarskiej w czasie żęcia. Takim był Jezus i Jehowa zżął Go w październiku 29 roku. (TP 1936, s. 73) Jezus był zżęty jako pierwsze ziarno pszenicy na jesieni 29 roku. (TP 1961, s. 91) Jezus... nazywa Siebie samego ziarnem pszenicy. (TP 1972, s. 72)

Ewangelia Jana 12:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto miłuje” — "Fileo", czyli tak jest zajęty względem swego codziennego życia, że zapomina o obowiązkach i przywileju swojego ofiarowania.

„Duszę swoją” — "Psyche", istotę w obecnych warunkach.

„Kto nienawidzi” — Podbija pod wolę Bożą. Pierwszym był Pan Jezus i jedyny z rodu ludzkiego od czasu przestępstwa Adama, który miał życie w całym słowa znaczeniu.

„Na tym świecie” — Kosmos, porządek rzeczy.

Epifania i Bazylea:

„Kto miłuję duszę swoję, straci ją” — ktoby używał samolubnie swoje życie, straci je. (TP 1938, s. 29) werset zawiera słowo oparte na philia, wskazując w ten sposób na osobiste uczucie, czułość lub przywiązanie. (TP 1994, s. 54)

Ewangelia Jana 12:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto mnie służy” — Jedyni ludzie godni pamięci są ci, których życie zostało strawione na korzyść drugich.

„Uczci go Ojciec” — Wzbudzi go z umarłych do chwały, czci i nieśmiertelności.

Ewangelia Jana 12:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Od tej godziny” — Od aresztowania i stracenia jako najgorszego kryminalistę i bluźniercę.

Epifania i Bazylea:

„Terazci dusza moja zatrwożona jest; i cóż rzekę? Ojcze! zachowaj mię od tej godziny; alemci dlatego przyszedł na tę godzinę” — Dusza Jego doznaje obaw i udręczeń na myśl w przeczuciu ostatecznych doświadczeń; przez chwilę nie wie co ma powiedzieć. Wtedy Jego biedne, człowieczeństwo, poświęcone na ofiarę, drżąc przed przyszłością, pragnie być zwolnione z przechodzenia tych fatalnych przeżyć i dlatego woła: „Ojcze! zachowaj mię od tej godziny”; ale natychmiast Jego Nowe Stworzenie objawia się z mocą: „alemci dlatego [aby dać ofiarę za grzechy] przyszedł na tę godzinę”. (TP 1964, s. 15)

Ewangelia Jana 12:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Uwielbij imię Twoje” — W Twój własny sposób bez względu ile to ma mnie kosztować.

„Jeszcze uwielbię” — Więcej, a nie tylko przywrócę do pierwotnej chwały.

Epifania i Bazylea:

„Ojcze! uwięlbij imię twoje” — Nowe Stworzenie w pełni rezygnacji obejmuje pełną kontrolę nad sytuacją pragnąc, by bez względu na cenę dla Niego Bóg był uwielbiony. (TP 1964) -dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921) (TP 1930, s. 39)

„Przyszedł tedy głos z nieba” — Boska odpowiedź z nieba, uznawająca Jezusa, zdaje się wyobrażać Jego uznanie oświeconych epifanią świętych, przez świadectwo Piramidy odnośnie ponownego okazania się Eliasza 18 lipca 1920 roku. (TP 1930, s. 39)

Ewangelia Jana 12:29

Paruzja (C.T. Russell):

„A lud” — Którzy tylko z imienia byli Izraelitami, tym nie było dane wiedzieć tajemnic Królestwa.

„A drudzy” — Prawdziwi Izraelici, którym Pan Bóg zawsze jest gotów objawić samego siebie.

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921) (TP 1930, s. 39)

„A ten lud, który stał i słyszał, mówił” — wątpliwości ludzi odnośnie znaczenia tego głosu, wyobraża wątpliwość wielu ludzi w prawdzie względem tego szczególnego świadectwa Piramidy. (TP 1930, s. 39)

Ewangelia Jana 12:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Dla was” — Apostołów, jako dowód, że Chrystus miał od Boga pochwałę.

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921) (TP 1930, s. 39)

„Odpowiedział Jezus, i rzekł” — Jezus pokazując, co jako Boski Pomazaniec On uczyni i napominając ludzi do działania w harmonii z Prawdą, wyobraża co oświeceni epifanią święci powiedzieli, co uczynią przeciwko W.G. i jak napominali lud Boży do odpowiedzialności względem Prawdy. To można zauważyć w numerach 30 i 31 TP. (TP 1930, s. 39)

Ewangelia Jana 12:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Teraz jest” — Czas, który się zbliżył.

„Sąd świata” — "Krisis", kryzys. Los całego świata waży się i zależy na moim zwycięstwie.

„Teraz” — Jako wynik mojego ukrzyżowania, które wkrótce nastąpi.

„Książę świata tego” — Szatan, którego istnienie wielu zaprzecza. Władca uzurpator, który otrzymał władzę oszukaństwem w starym, złym świecie. Przeciwnik rodzaju ludzkiego.

Ewangelia Jana 12:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Pociągnę wszystkich” — W czasie Tysiąclecia przez danie im znajomości Pańskiej, lecz temu przyciąganiu niektórzy będą się opierać, jak to dzieje się obecnie.

Epifania i Bazylea:

„jeśli będę podwyższony od ziemi” — przybity do krzyża. (TP 1950, s. 32) jak naucza następny wiersz, to włącza Jego śmierć na krzyżu (Jan 3:15, 16). (TP 1980, s. 92)

„pociągnę wszystkich do siebie” — wpłynę na wszystkich ludzi. (TP 1950, s. 32) wywrę pomyślny wpływ przez Moje nauki i dzieła błogosławienia. (TP 1980, s. 92)

Źródła: zob. też SB 2004, 42.

Ewangelia Jana 12:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Jaką śmiercią” — Prawo, jakie posiadali Żydzi, że mogli skazywać człowieka na śmierć przez ukamieniowanie, zostało od nich odjęte akurat tego roku, gdy Chrystus został skazany na śmierć. Zatem, wszelkie prawne wyroki były wykonywane przez Rzymian, których sposobem skazywania na śmierć, było krzyżowanie.

„Miał umrzeć” — A w dodatku wysokie wywyższenie, które miał otrzymać od Niebiańskiego Ojca.

Ewangelia Jana 12:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Syn Człowieczy” — Chrystus, który według prawa stał się synem Adama.

Ewangelia Jana 12:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Kazaniu naszemu” — Twierdzeniu naszemu.

„Komuż objawione” — "Niewielu możnym, niewielu zacnego rodu".

„Ramię Pańskie” — Chrystus, Moc Boża ku zbawieniu.

Ewangelia Jana 12:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Zatwardził serce” — Brak wiary i zatwardziałość serca prawie zawsze idą w parze - "Iaomai", jak w wyrażeniu: "Módlcie się jedni za drugimi, abyście byli uzdrowieni", Jakub 5:16.

Ewangelia Jana 12:41

Paruzja (C.T. Russell):

„Chwałę Jego” — Chwałę "Adonai", Chrystusa, Izajasz 6:1.

Ewangelia Jana 12:42

Paruzja (C.T. Russell):

„Wielu uwierzyło” — Licząc w to Szymona i Nikodema.

Ewangelia Jana 12:48

Paruzja (C.T. Russell):

„Słowa moje” — A nie katechizm lub przepisy wiary.

„Którem mówił” — Wprost lub przez apostołów.

„One go osądzą” — "I sądzeni są według tego, jak było napisane w onych księgach (Pisma Świętego)", Obj.20:12.

„W ostateczny dzień” — Tysiącletni dzień

Epifania i Bazylea:

„w ostateczny dzień” — w ostatecznym dniu Żniwa W.Ew. (TP 1934, s. 31)

Ewangelia Jana 12:49

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozkazanie” — Przez pisma Starego Testamentu.

Ewangelia Jana 12:50

Paruzja (C.T. Russell):

„Tak mówię” — Jako Jego przedstawiciel.

Literatura o rozdziale Ewangelia Jana 12

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Jana

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.