Ewangelia Jana 21

Ewangelia Jana, rozdział 21 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (25 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Jana 21 — Biblia Gdańska

1 Potem się zaś ukazał Jezus uczniom u morza Tyberyjadzkiego, a ukazał się tak.

2 Byli pospołu Szymon Piotr i Tomasz, którego zowią Dydymus, i Natanael, który był z Kany Galilejskiej, i synowie Zebedeuszowi, i drudzy dwaj z uczniów jego.

3 Rzekł im Szymon Piotr: Pójdę ryby łowić. Mówią mu: Pójdziemy i my z tobą. I szli, i wnet wstąpili w łódź, a onej nocy nic nie pojmali.

4 A gdy już było rano, stanął Jezus na brzegu; wszakże nie wiedzieli uczniowie, żeby był Jezus.

5 Rzekł im tedy Jezus: Dzieci! a macież co jeść? Odpowiedzieli mu: Nie mamy.

6 A on im rzekł: Zapuśćcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie. I zapuścili, a już dalej nie mogli jej ciągnąć przed mnóstwem ryb.

7 I rzekł on uczeń, którego miłował Jezus Piotrowi: Pan jest. Szymon tedy Piotr, usłyszawszy iż Pan jest, przepasał się koszulą, (albowiem był nagi) i rzucił się w morze.

8 A drudzy zasię uczniowie przybyli w łodzi; (bo niedaleko było od brzegu, ale jakoby na dwieście łokci) ciągnąc sieć z rybami.

9 A gdy wstąpili na brzeg, ujrzeli węgle nałożone, i rybę na nich leżącą i chleb.

10 Rzekł im Jezus: Przynieście z tych ryb, któreście teraz pojmali.

11 Wstąpił tedy Szymon Piotr i wyciągnął sieć na ziemię, pełną wielkich ryb, których było sto pięćdziesiąt i trzy; a choć ich tak wiele było, nie zdarła się sieć.

12 Rzekł im Jezus: Pójdźcie, obiadujcie. I żaden z uczniów nie śmiał go pytać: Ty ktoś jest? wiedząc, że jest Pan.

13 Tedy przyszedł Jezus i wziął on chleb, i dał im, także i rybę.

14 A toć już trzeci raz ukazał się Jezus uczniom swoim po zmartwychwstaniu.

15 A gdy obiad odprawili, rzekł Jezus Szymonowi Piotrowi: Szymonie Jonaszowy, miłujesz mię więcej niżeli ci? Rzekł mu: Tak jest, Panie! ty wiesz, że cię miłuję. Rzekł mu: Paśże baranki moje.

16 Rzekł mu zasię po wtóre: Szymonie Jonaszowy! miłujesz mię? Rzekł mu: Tak jest, Panie! ty wiesz, że cię miłuję. Rzekł mu: Paśże owce moje.

17 Rzekł mu po trzecie: Szymonie Jonaszowy! miłujesz mię? I zasmucił się Piotr, że mu po trzecie rzekł: Miłujesz mię? I odpowiedział mu : Panie! ty wszystko wiesz, ty znasz, że cię miłuję. Rzekł mu Jezus: Paśże owce moje.

18 Zaprawdę, zaprawdę powiadam tobie: Gdyś był młodszym, opasywałeś się i chodziłeś, kędyś chciał; lecz gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce twoje, a inny cię opasze i poprowadzi, gdzie byś nie chciał.

19 A to powiedział, dając znać, jaką śmiercią miał uwielbić Boga. A to powiedziawszy, rzekł mu: Pójdź za mną.

20 A Piotr obróciwszy się, ujrzał onego ucznia, którego miłował Jezus, pozad idącego, który się też był położył przy wieczerzy na piersiach jego, i rzekł był: Panie! któryż jest ten, co cię wyda?

21 Tego ujrzawszy Piotr, rzekł Jezusowi: Panie! a ten co?

22 Rzekł mu Jezus: Jeźlibym chciał, żeby on został, aż przyjdę, co tobie do tego? Ty pójdź za mną.

23 I wyszła ta powieść między braci, żeby on uczeń umrzeć nie miał. Lecz mu nie rzekł Jezus, iż nie miał umrzeć; ale: Jeźli chcę, aby został aż przyjdę, cóż tobie do tego?

24 Tenci jest on uczeń, który świadczy o tem, i to napisał; a wiemy, że prawdziwe jest świadectwo jego.

25 Jest też jeszcze i innych wiele rzeczy, które czynił Jezus; które gdyby miały być wszystkie z osobna spisane, tuszę, iż i sam świat nie mógłby ogarnąć ksiąg, które by napisane były. Amen.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Jana 21

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Jana 21:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Ukazał się” — To był siódmy raz ukazania się uczniom po zmartwychwstaniu.

Ewangelia Jana 21:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Pójdę ryby łowić” — Nie będąc zdolnym dalej głosić poselstwa, że "przybliżyło się Królestwo", ponieważ Król został ukrzyżowany, a nie pojmował, że jego początek musiał być mały i stopniowo wzrastać.

Ewangelia Jana 21:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie mogli wyciągnąć” — Okazał Pan troskliwość o swoich naśladowców nawet w doczesnych rzeczach.

Epifania i Bazylea:

„sieć” — sieć przedstawia poselstwo Ewangelii — powołanie Wieku Ewangelii. (TP 1971, s. 5)

„nie mogli jej ciągnąć przed mnóstwem ryb” — Tu są pokazani tylko „sami wybrańcy”, Małe Stadko (bardzo małe w liczbie w porównaniu do Wielkiego Grona lub do świata rodzaju, ludzkiego, ale jednak samo w sobie stanowi ono dość wielką liczbę — 144 000). (TP 1971, s. 5) Na jesień 1914 drzwi wejścia do Wysokiego Powołania zostały zamknięte — sieć była pełna tak, iż: „nie mogli jej ciągnąć” — „więcej tych ryb”, które byłyby z Małego Stadka, nie miało być chwyconych, a zatem nie miało być więcej spłodzeń z Ducha dla, celów Wieku Ewangelii. (TP 1971, s. 5)

Ewangelia Jana 21:8

Epifania i Bazylea:

„sieć” — sieć przedstawia poselstwo Ewangelii — powołanie Wieku Ewangelii. (TP 1971, s. 5)

Ewangelia Jana 21:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Rybę leżącą” — To sprzeciwia się teorii jaroszów.

Ewangelia Jana 21:11

Epifania i Bazylea:

„sieć” — sieć przedstawia poselstwo Ewangelii — powołanie Wieku Ewangelii. (TP 1971, s. 4,5,7)

„sto pięćdziesiąt i trzy” — Liczba 153 może być rozłożona na czynniki 3x3x17. To nasuwa na myśl Małe Stadko jak następuje: Liczba 3 użyta dwa razy wskazuje na to, co jest bardzo dobre. A 17 może być przedstawiona jako 10+7, co znowu nasuwa na myśl przypisaną doskonałość Małego Stadka w ciele (10) przez zasługę okupu Jezusa i na ostateczną rzeczywistą doskonałość Maluczkiego Stadka W Boskiej naturze (7). Wydaje się, że nasz Pan dał nam znamienne sprawdzenie liczby 153 jako przedstawiającej Małe Stadko. (TP 1971, s. 4,5,7) Oni uwielbieni wraz z Nim w Pierwszym Zmartwychwstaniu, jako Jego współdziedzice w Boskiej naturze (Rz. 8:17). Greckie słowo „współdziedzice” jest również bardzo znamienne w tym względzie. Słowo to jest sygkleronomoi i jego ogólna wartość liczbowa wynosi 1071, czyli 153x7. (TP 1971, s. 4,5,7) Jeżeli teraz weźmiemy pod uwagę liczbową wartość liter hebrajskiego wyrażenia „synowie Boży”, mianowicie: Beni-Ha Elohim, to znajdujemy, że litery tego wyrażenia dokładnie dają liczbę 153, która przedstawia zarządzoną przez Boga liczbę 144 000 członków Kościoła, którzy przez ćwiczenie osiągną synostwo jako Boskie istoty (2 Piotra 1:4). (TP 1971, s. 4,5,7)

„nie zdarła się” — sieć nie zdarła się, ponieważ nie była przeładowana — ona tylko zawierała z góry przeznaczona liczbę, 12 000 z każdego z dwunastu symbolicznych pokoleń, razem więc 144 000 członków (którzy są przedstawieni przez 153 „wielkie ryby”). (TP 1971, s. 4,5,7) ... Tak więc, jeśli teraz weźmiemy pod uwagę liczbową wartość hebrajskich liter w wyrażeniu "synowie Boży", a mianowicie, Beni-Ha Elohim, stwierdzamy, iż wynosi ona dokładnie 153 przedstawiając przez Boga ustaloną liczbę 144 000 tych, którzy po przejściu szkolenia mieli osiągnąć synostwo jako Boskie istoty (2 Piotra 1:4). - TP 2003, 60 (TP 1971, s. 4,5,7)

Ewangelia Jana 21:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Jest Pan” — Lecz nie był poznany po znakach od gwoździ, a po uczynionym cudzie.

Epifania i Bazylea:

„żaden z uczniów nie śmiał Go pytać: kim jesteś? - wiedząc, że był to Pan” — Ta uwaga widocznie znaczy: (TP 1965, s. 43) (1) że uczniowie nie poznali Go z Jego postaci; (TP 1965, s. 43) (2) że przekonał ich w dużej mierze, ale nie całkiem, iż ich umiłowany Mistrz był znowu wśród nich; (TP 1965, s. 43) (3) odczuwali oni w sercach, że był to cud, który - musieli to przyznać - jako silne świadectwo ich wiary pokazywał, iż był to Pan i dla tego powodu wstydzili się Go pytać o słowne przyznanie Jego identyczności, chociaż pragnęli mieć dla przekonania takie zapewnienie i (TP 1965, s. 43) (4) że takiego pragnienia nie mieliby, gdyby Jezus ukazał się im w Swej starej, znanej postaci. (TP 1965, s. 43)

Ewangelia Jana 21:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Szymonie” — Nazywając go jego dawnym imieniem, nasz Pan okazał Piotrowi, że w tych ostatnich dniach nie okazał swego charakteru podobnego do kamienia, który miał wyobrażać jego nowe imię.

„Miłujesz mnie?” — Słowo greckie "agape", najwyższa miłość. Czy posiadasz najwyższy stopień miłości dla mnie, Szymonie?

„Więcej niżeli ci?” — I ponad swe łodzie, sieci i ziemskie rzeczy.

„Miłuję Cię” — Słowo greckie "phileis", obowiązkowa miłość. Mam obowiązującą miłość dla Ciebie, Panie.

„Paś baranki moje” — Uczyń im wiadome słowo moje, plan i charakter Boga Jehowy jako wzór doskonałości.

Epifania i Bazylea:

„miłujesz” — [agapas]; (TP 1994, s. 53)

„mnie więcej niżeli ci” — [w angielskim: te]; prawdopodobnie wskazywał na ryby, łodzie i sieci. Stałeś się moim uczniem, a teraz zadaję ci pytanie: Gdzie jest twoje serce — ze mną w służbie na rzecz królestwa czy w sprawach związanych z łowieniem ryb? (TP 1994, s. 53)

„Paśże baranki moje” — [moich maluczkich]; Zawierała się w tym sugestia częściowego przywrócenia Piotra do szczególnej pracy w tej służbie. (TP 1994, s. 53) ... To nowe polecenie, by pasł baranki ze stada, pośrednio oznaczało, że jeszcze teraz nie może być w pełni przywrócony na stanowisko pasterza owiec. (TP 1994, s. 53) Powinno być "miłujesz mię więcej niżeli te (rzeczy) - ryboustwo, itd. ziemskie rzeczy (TP 1994, s. 53)

Ewangelia Jana 21:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Miłujesz mnie?” — Po raz drugi zapytał. Greckie słowo "agape", najwyższa miłość. Czy posiadasz najwyższy stopień miłości dla mnie, Szymonie?

„Miłuję Cię” — Greckie słowo "phileis", obowiązkowa miłość. Mam obowiązującą miłość dla Ciebie, Panie.

Epifania i Bazylea:

„Paśże owce moje” — [Paśże - w greckim: opiekuj się]; troszcz się o owce, służ owcom. Przez owe dwie części tego polecenia Piotr otrzymał upoważnienie pasienia baranków, lecz tylko opiekowania się owcami: nie otrzymał jeszcze pełnych przywilejów pasterza. (TP 1994, s. 53)

Ewangelia Jana 21:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Po raz trzeci” — Piotr zaparł się Pana Jezusa trzy razy i było właściwym, aby po trzykroć wyznał swoją miłość.

„Miłujesz mnie?” — Greckie słowo "phileis", obowiązkowa miłość. Czy jesteś pewny, że masz dla mnie chociaż obowiązkową miłość?

„Zasmucił się Piotr” — To doświadczenie miało miejsce wkrótce po odrzuceniu nominalnego Izraela, a co figuruje próbę i doświadczenie klasy świątnicowej w obecnym czasie życia ziemskiego.

„Ja Cię miłuję” — Greckie słowo "phileis", obowiązkowa miłość. Mam obowiązującą miłość dla Ciebie, Panie.

„Paś owce moje” — Słabe i delikatne owce. Tu jest użyty inny wyraz grecki niżeli w wierszu Jan 21:16.

Epifania i Bazylea:

„Paśże owce moje” — Przy tym trzecim wyznaniu nasz Pan w pełni przywrócił go na stanowisko biskupa, pasterza, mówiąc: „Paśże owce moje”. W ten sposób Piotr, w pełni przywrócony na stanowisko jednego z Pańskich Apostołów otrzymał upoważnienie nie tylko do karmienia baranków i opiekowania się owcami, lecz ostatecznie także do karmienia owiec. (TP 1994, s. 53,54)

Ewangelia Jana 21:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Miłował Jezus” — Jana, czyniąc wyjątek z powodu jego szczególnego miłego usposobienia.

Ewangelia Jana 21:21

Epifania i Bazylea:

„żeby on został” — (Jan); przedstawia ostatnich z Kościoła. (TP 1985, s. 84)

Ewangelia Jana 21:23

Epifania i Bazylea:

„on uczeń” — (Jan); przedstawia ostatnich z Kościoła. (TP 1985, s. 84)

„umrzeć nie miał” — niektórzy zostaną aż do Jego drugiej obecności, i wtedy zostaną przemienieni w okamgnieniu i nie zasną. (1Kor.15:51). (TP 1985, s. 84)

Ewangelia Jana 21:24

Epifania i Bazylea:

„Tenci...” — wszystkie stare rękopisy posiadają ten wiersz, lecz on widocznie jest dodany do tego co Jan napisał. Starsi i biskup kościoła w Efezie dodali go, jako zaświadczenie, że Jan był pisarzem Ewangelii. (TP 1937, s. 53)

Ewangelia Jana 21:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Jest jeszcze” — Ten wiersz jest dodany, bo go nie ma w starych manuskryptach.

Epifania i Bazylea:

„Jest...” — wszystkie stare rękopisy posiadają ten wiersz, lecz on widocznie jest dodany do tego co Jan napisał. Starsi i biskup kościoła w Efezie dodali go, jako zaświadczenie, że Jan był pisarzem Ewangelii. (TP 1937, s. 53)

Literatura o rozdziale Ewangelia Jana 21

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Jana

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.