Ewangelia Jana 19

Ewangelia Jana, rozdział 19 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (42 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Jana 19 — Biblia Gdańska

1 Tedy Piłat wziął Jezusa i ubiczował go.

2 A żołnierze uplótłszy koronę z cierni, włożyli na głowę jego i płaszczem szarłatowym przyodziali go,

3 A mówili: Bądź pozdrowiony, królu żydowski! i dawali mu policzki.

4 I zasię wyszedł Piłat na dwór, i rzekł im: Oto go wam wywiodę na dwór, abyście wiedzieli, iż w nim żadnej winy nie znajduję.

5 Tedy Jezus wyszedł na dwór, niosąc onę cierniową koronę i on płaszcz szarłatowy; i rzekł im Piłat: Oto człowiek!

6 A gdy go ujrzeli przedniejsi kapłani i słudzy ich, zawołali mówiąc: Ukrzyżuj, ukrzyżuj go! Rzekł im Piłat: Weźmijcie go wy, a ukrzyżujcie, boć ja w nim żadnej winy nie znajduję.

7 Odpowiedzieli mu Żydowie: Myć zakon mamy i według zakonu naszego ma umrzeć; bo się czynił Synem Bożym.

8 A gdy Piłat usłyszał te słowa, bardziej się uląkł.

9 I wszedł zasię do ratusza i rzekł do Jezusa: Skądżeś ty jest? Lecz mu Jezus nie dał odpowiedzi.

10 Tedy mu rzekł Piłat: Nie mówisz ze mną? Nie wiesz, iż mam moc ukrzyżować cię i mam moc wypuścić cię?

11 Odpowiedział Jezus: Nie miałbyś żadnej mocy nade mną, jeźliby ci nie była dana z góry; przetoż, kto mię tobie wydał, większy grzech ma.

12 Odtąd Piłat starał się o to, jakoby go wypuścił; lecz Żydowie wołali mówiąc: Jeźli go wypuścisz, nie jesteś przyjacielem cesarskim; każdy bowiem, co się królem czyni, sprzeciwia się cesarzowi.

13 A przetoż Piłat usłyszawszy te słowa, wywiódł Jezusa na dwór i siadł na stolicy, na miejscu, które zowią Litostrotos, a po żydowsku Gabbata.

14 A było to w dzień przygotowania przed wielkanocą, około szóstej godziny, i rzekł Piłat Żydom: Oto król wasz!

15 A oni zawołali: Strać, strać! Ukrzyżuj go! Rzekł im Piłat: Królaż waszego ukrzyżuję? Odpowiedzieli przedniejsi kapłani: Nie mamy króla, tylko cesarza.

16 Tedy im go wydał, żeby był ukrzyżowany. I wzięli Jezusa i wywiedli.

17 A on niosąc krzyż swój, wyszedł na ono miejsce, które zwano trupich głów, a po żydowsku zowią je Golgota;

18 Gdzie go ukrzyżowali, a z nim drugich dwóch z obu stron, a w pośrodku Jezusa.

19 Napisał też Piłat i napis, i postawił nad krzyżem; a było napisane: Jezus Nazareński, król żydowski.

20 A ten napis czytało wiele Żydów; bo blisko miasta było ono miejsce, gdzie był ukrzyżowany Jezus; a było napisane po żydowsku, po grecku i po łacinie.

21 Tedy rzekli Piłatowi przedniejsi kapłani żydowscy: Nie pisz król żydowski; ale iż on powiadał: Jestem królem żydowskim.

22 Odpowiedział Piłat: Com napisał, tom napisał.

23 A gdy żołnierze Jezusa ukrzyżowali, wzięli szaty jego i uczynili cztery części, każdemu żołnierzowi część, i suknią; a była ta suknia nie szyta, ale od wierzchu wszystka dziana.

24 Tedy rzekli jedni do drugich: Nie krajmy jej, ale o nię rzućmy losy, czyja ma być; aby się Pismo wypełniło, które mówi: Podzielili między się szaty moje, a o odzienie moje los miotali. To tedy uczynili żołnierze.

25 A stały podle krzyża Jezusowego matka jego i siostra matki jego, Maryja, żona Kleofaszowa, i Maryja Magdalena.

26 Tedy Jezus ujrzawszy matkę i ucznia, którego miłował, tuż stojącego, rzekł matce swojej: Niewiasto, oto syn twój!

27 Potem rzekł uczniowi: Oto matka twoja! a od onej godziny wziął ją on uczeń do siebie.

28 Potem widząc Jezus, iż się już wszystko wykonało, aby się wypełniło Pismo, rzekł: Pragnę.

29 A było tam naczynie postawione octu pełne; tedy oni napełniwszy gąbkę octem, a obłożywszy (ją) hizopem podali do ust jego.

30 A gdy Jezus skosztował octu, rzekł: Wykonało się; a nachyliwszy głowę, oddał ducha.

31 Tedy Żydowie, aby ciała na krzyżu na sabat nie zostały, ponieważ był dzień przygotowania, (albowiem był wielki on dzień sabatu,) prosili Piłata, aby im golenie połamano, i zdjęto je.

32 Przyszli tedy żołnierze, a pierwszemu wprawdzie złamali golenie i drugiemu, który z nim był ukrzyżowany.

33 Ale do Jezusa przyszedłszy, gdy ujrzeli, że już umarł, nie łamali goleni jego.

34 Lecz jeden z żołnierzy włócznią otworzył bok jego, a zarazem wyszła krew i woda.

35 A ten, co to widział, świadczył o tem i prawdziwe jest świadectwo jego; a on wie, iż prawdę powiada, abyście wy wierzyli.

36 Albowiem się to stało, aby się wypełniło Pismo: Kość jego nie będzie złamana.

37 I zasię drugie Pismo mówi: Ujrzą, kogo przebodli.

38 A potem prosił Piłata Józef z Arymatyi, (który był uczniem Jezusowym, ale tajemnym dla bojaźni żydowskiej), aby zdjął ciało Jezusowe. I pozwolił Piłat. Szedł tedy i zdjął ciało Jezusowe.

39 Przyszedł też i Nikodem, (który był przedtem przyszedł w nocy do Jezusa), niosąc zmieszanej myrry i aloes, około sta funtów.

40 Wzięli tedy ciało Jezusowe i uwinęli je w prześcieradła z onemi rzeczami wonnemi, jako jest zwyczaj Żydom umarłe chować.

41 A był na onem miejscu, gdzie był ukrzyżowany, ogród, a w ogrodzie grób nowy, w którym jeszcze nikt nie był położony.

42 Przetoż tam dla dnia przygotowania żydowskiego, iż on grób był blisko, położyli Jezusa.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Jana 19

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Jana 19:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Ubiczował Go” — Spodziewał się, iż to zadowoli żądnych krwi oskarżycieli Chrystusa.

Ewangelia Jana 19:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Oto człowiek” — Doskonały człowiek, Jezus Chrystus. Takiego człowieka nie macie w całym waszym kraju.

Ewangelia Jana 19:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Gdyby ci nie była daną” — Świętym nie może wydarzyć się żaden wypadek (bez woli Stwórcy, Psalm 116:15, Mat.10:30).

Ewangelia Jana 19:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Odtąd Piłat” — Okazywał o wiele większe zainteresowanie aniżeli okazałoby papiestwo w podobnych okolicznościach.

Ewangelia Jana 19:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Przed Wielkanocą” — To dowodzi, że Jezus z uczniami swoimi spożywał baranka dnia poprzedniego, a nie w ten, w którym Żydzi to czynili.

Epifania i Bazylea:

„A było to w dzień przygotowania” — wyrażenie "dzień przygotowania" jest określone w Mar.15:42, jako dzień przed sabatem i znaczy piątek, ponieważ ten dzień był dniem w którym Żydzi przygotowywali swój pokarm itd.. na sabat, w którym zabronione było im pracować. Dlatego nazwali piątek, w którym nasz Pan umarł, tak jak każdy inny piątek, dniem przygotowania. (TP 1937, s. 63) Oprócz tego Żydzi między innymi świętami, nazywali 15 Nisan sabatem (3Moj.23:6,11,15-17), dniem odpoczynku, świętego zgromadzenia. Dlatego dzień po śmierci Jezusa był podwójnym sabatem, tygodniowym i Wielkanocnym. Według tego to 15 Nisan, jako sabat Wielkanocny miał swój dzień przygotowania przedtem. (mój dopisek: przeddzień 15 Nisan był dniem przygotowania przed sabatem Wielkanocnym). (TP 1937, s. 63) Te dwa Sabaty schodząc się razem uczyniły 15 Nisan tego roku w którym umarł nasz Pan wielkim dniem (Jan.19:31). (TP 1937, s. 63) 14 Nisan bardzo często przypada na inny dzień niż piątek. (TP 1959, s. 34)

Ewangelia Jana 19:15

Epifania i Bazylea:

„drugich dwóch” — wyobrażają dwie klasy ostatnich nieoczyszczonych Lewitów w prawdzie, tj. tych niedobrych i gorszych ze złych Lewitów. (TP 1927, s. 102) -dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1922-VII.1923)

„go ukrzyżowali” — wyobraża publiczne wykazanie w stosunku do pozafiguralnej klasy Jezusa, że są złymi w ich służbie (ręce przebite gwoździami), i charakterze (nogi przebite gwoździami). (TP 1930, s. 40)

Źródła: 27'102; 30'40;

Ewangelia Jana 19:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Wzięli szaty Jego” — Przeto odzież i ciało, w którym Jezus pokazał się po zmartwychwstaniu, musiały być specjalnie stworzone.

„Ta suknia” — Prawdopodobnie podarunek od którejś z niewiast, które służyły ze swych majętności na potrzeby Jezusa i Jego dwunastu apostołów. Wyobraża on szatę sprawiedliwości Chrystusa i szatę weselną.

„Dziana” — Tkana i pięknie wyobraża osobistą doskonałość Chrystusa.

Ewangelia Jana 19:25

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1922-VII.1923) (TP 1930, s. 40,41)

„A stały podle krzyże Jezusowego matka Jego” — Maria, matka Jezusa wyobraża epifanią oświeconych M.G. (TP 1930, s. 40,41)

„siostra matki jego, żona Kleofasowa i Maryja Magdalena” — wyobrażają dobrych lewitów w trzech grupach lewickich. (TP 1930, s. 40,41)

Ewangelia Jana 19:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Którego miłował” — Jezus uczynił różnicę z powodu jego miłego usposobienia.

Epifania i Bazylea:

„Niewiasto, oto syn twój” — Maria reprezentuje Młodocianych Godnych oświeconych Epifanią”, a Jan „dobrych Lewitów w Prawdzie Epifanii. (TP 1967, s. 58) -dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1922-VII.1923)

„i ucznia, którego miłował” — Jan przy ukrzyżowaniu wyobraża dobrych lewitów w Prawdzie epifanii. (TP 1930, s. 40)

Źródła: 30'40; 67'58;

Ewangelia Jana 19:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Oto matka twoja” — Pan Jezus sam był w wielkim utrapieniu, a mimo to troszczył się jeszcze o dobro swej matki.

„Wziął ją do siebie” — Jan, który miał swój dom, jak miała Marta, Maria i Łazarz. Komunizmu wtedy nie było; gdyby było takie zrzeszenie założone przez Pana, to Pan by na pewno swą matkę polecił takiemu zrzeszeniu czy towarzystwu. Dla Wieku Ewangelii komunizm nie był potrzebny, nie było o nim wzmianki przez Jezusa ani apostołów.

Epifania i Bazylea:

„rzekł uczniowi: Oto matka twoja” — Maria reprezentuje Młodocianych Godnych oświeconych Epifanią”, a Jan „dobrych Lewitów w Prawdzie Epifanii. (TP 1967, s. 58) -dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1922-VII.1923)

„Oto matka twoja” — dobrzy lewici w Prawdzie epifanii (Jan) otrzymali nadzór starania nad oświeconymi epifanią M.G. (TP 1930, s. 41)

Źródła: 30'41; 67'58;

Ewangelia Jana 19:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Wykonało się” — Ofiara okupu rozpoczęła się półczwarta roku wstecz, nim została dokończoną.

Epifania i Bazylea:

„Wykonało się” — Gdy Jezus zawołał „Wykonało się”, to odnosił się On tylko do pierwszej części dzieła pojednania, mianowicie do dostarczenia ceny okupu, którą On w pełni złożył na krzyżu i poruczył, czyli złożył w ręce Ojcowskie. O tej właśnie części Jego dzieła pojednania mógł On powiedzieć: „Wykonało się”. (TP 1972, s. 54)

Ewangelia Jana 19:31

Epifania i Bazylea:

„albowiem był wielki on dzień sabatu” — Żydzi między innymi świętami, nazywali 15 Nisan sabatem (3Moj.23:6,11,15-17), dniem odpoczynku, świętego zgromadzenia. Dlatego dzień po śmierci Jezusa był podwójnym sabatem, tygodniowym i Wielkanocnym. Według tego to 15 Nisan, jako sabat Wielkanocny miał swój dzień przygotowania przedtem. (mój dopisek: przeddzień 15 Nisan był dniem przygotowania przed sabatem Wielkanocnym). (TP 1937, s. 63) Te dwa Sabaty (tygodniowy i Wielkanocny) schodząc się razem uczyniły 15 Nisan tego roku w którym umarł nasz Pan wielkim dniem. (TP 1937, s. 63) 14 Nisan bardzo często przypada na inny dzień niż piątek. (TP 1959, s. 34)

Ewangelia Jana 19:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Krew i woda” — Co wskazywało, że nastąpiło pękniecie serca. Jezus przyjął i nosił nasze słabości, aż został wielce osłabiony. To było niezbitym dowodem, że nasz Pan rzeczywiście umarł.

Epifania i Bazylea:

„włócznią otworzył bok jego” — przedstawia prześladowanie M.St. (TP 1935, s. 41)

Ewangelia Jana 19:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Ujrzą kogo przebodli” — Meżebne, że ciało Chrystusa zostało zachowane, jako wielka pamiątka miłości Bożej, posłuszeństwa Chrystusowego i naszego odkupienia, którego figurą była manna przechowana w złotej misie w arce przymierza.

Ewangelia Jana 19:38

Epifania i Bazylea:

„Józef z Arymatei” — przedstawia br. Johnsona. (TP 1967, s. 62)

Ewangelia Jana 19:39

Epifania i Bazylea:

„Nikodem” — Przedstawia dobrego Lewitę, pomocnika br. Johnsona. (TP 1967, s. 62)

Ewangelia Jana 19:40

Epifania i Bazylea:

„prześcieradła” — przedstawia sprawiedliwe uczynki świętych. (TP 1961, s. 86)

Literatura o rozdziale Ewangelia Jana 19

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Jana

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.