Ewangelia Jana 10

Ewangelia Jana, rozdział 10 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (42 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Jana 10 — Biblia Gdańska

1 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto nie wchodzi drzwiami do owczarni, ale wchodzi inędy, ten jest złodziej i zbójca;

2 Lecz kto wchodzi drzwiami, pasterzem jest owiec.

3 Temu odźwierny otwiera i owce słuchają głosu jego, a on swoich własnych owiec z imienia woła i wywodzi je.

4 A gdy wypuści owce swoje, idzie przed niemi, a owce idą za nim; bo znają głos jego.

5 Ale za cudzym nie idą, lecz uciekają od niego; bo nie znają głosu obcych.

6 Tę im przypowieść Jezus powiedział; lecz oni nie zrozumieli tego, co im mówił.

7 Rzekł im tedy zasię Jezus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, iżem ja jest drzwiami owiec.

8 Wszyscy, ile ich przede mną przyszło, złodzieje są i zbójcy; ale ich nie słuchały owce.

9 Jamci jest drzwiami; jeźli kto przez mię wnijdzie, zbawiony będzie, a wnijdzie i wynijdzie, a pastwisko znajdzie.

10 Złodziej nie przychodzi, jedno żeby kradł, a zabijał i tracił; jam przyszedł, aby żywot miały, i obficie miały.

11 Jam jest on dobry pasterz; dobry pasterz duszę swoję kładzie za owce.

12 Lecz najemnik i ten, który nie jest pasterzem, którego nie są owce własne, widząc wilka przychodzącego, opuszcza owce i ucieka, a wilk porywa i rozprasza owce.

13 A najemnik ucieka, iż jest najemnik i nie ma pieczy o owcach.

14 Jam jest on pasterz dobry i znam moje, a moje mię też znają.

15 Jako mię zna Ojciec i ja znam Ojca, i duszę moję kładę za owce.

16 A mam i drugie owce, które nie są z tej owczarni, i teć muszę przywieść; i głosu mego słuchać będą, a będzie jedna owczarnia i jeden pasterz.

17 Dlatego mię miłuje Ojciec, iż ja kładę duszę moję, abym ją zasię wziął.

18 Żaden jej nie bierze ode mnie, ale ja kładę ją sam od siebie; mam moc położyć ją i mam moc zasię wziąć ją. Toć rozkazanie wziąłem od Ojca mego.

19 Tedy się stało znowu rozerwanie między Żydami dla tych słów.

20 I mówiło ich wiele z nich: Dyjabelstwo ma i szaleje; czemuż go słuchacie?

21 Drudzy mówili: Te słowa nie są dyjabelstwo mającego; izali dyjabeł może ślepych oczy otwierać?

22 A było w Jeruzalemie poświęcanie kościoła, a zima była.

23 I przechadzał się Jezus w kościele, w przysionku Salomonowym.

24 Tedy go obstąpili Żydowie i rzekli mu: Dokądże dusze nasze na rzeczy trzymasz? Jeźliżeś ty jest Chrystus, powiedz nam jawnie.

25 Odpowiedział im Jezus: Powiedziałem wam, a nie wierzycie; sprawy, które ja czynię w imieniu Ojca mego, te o mnie świadczą.

26 Ale wy nie wierzycie; bo nie jesteście z owiec moich, jakom wam powiedział.

27 Owce moje głosu mego słuchają, a ja je znam i idą za mną;

28 A ja żywot wieczny daję im i nie zginą na wieki, ani ich żaden wydrze z ręki mojej.

29 Ojciec mój, który mi je dał, większy jest nad wszystkie, a żaden nie może ich wydrzeć z ręki Ojca mego.

30 Ja i Ojciec jedno jesteśmy.

31 Porwali tedy znowu kamienie Żydowie, aby go ukamionowali.

32 Odpowiedział im Jezus: Wiele dobrych uczynków ukazałem wam od Ojca mego, dla któregoż z tych uczynków kamionujecie mię?

33 Odpowiedzieli mu Żydowie, mówiąc: Dla dobrego uczynku nie kamionujemy cię, ale dla bluźnierstwa, to jest, że ty będąc człowiekiem, czynisz się sam Bogiem.

34 Odpowiedział im Jezus: Izali nie jest napisano w zakonie waszym: Jam rzekł: Bogowie jesteście?

35 Jeźliżeć one nazwał bogami, do których się stało słowo Boże, a nie może być Pismo skażone;

36 A mnie, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat, wy mówicie: Bluźnisz, żem rzekł: Jestem Synem Bożym?

37 Jeźliż nie czynię spraw Ojca mego, nie wierzcież mi.

38 A jeźliż czynię, chociażbyście mnie nie wierzyli, wierzcież uczynkom, abyście poznali i wierzyli, żeć Ojciec jest we mnie, a ja w nim.

39 Tedy zasię szukali, jakoby go pojmać; ale uszedł z rąk ich.

40 I odszedł zasię za Jordan na ono miejsce, gdzie przedtem Jan chrzcił, i tamże mieszkał.

41 A wiele ich do niego przychodziło i mówili: Janci wprawdzie żadnego cudu nie uczynił; wszakże wszystko, cokolwiek Jan o tym powiedział, prawdziwe było.

42 I wiele ich tam uwierzyło weń.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Jana 10

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Jana 10:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Do owczarni” — Prawo Zakonu.

„Inną drogą” — Aniżeli zachowywanie Prawa i kupienia owcy (złożenie okupu przez Chrystusa za Adama i w nim za całe jego potomstwo).

„Ten jest złodziejem” — Gdy widzisz "złodzieja" - wyższego krytyka - bieżysz z nim.

Epifania i Bazylea:

„drzwiami” — Jezus jest zarówno drzwiami jak i dobrym pasterzem. On jest Drzwiami owczarni, prawną i właściwą bramą wejścia, przez którą lud Boży może wejść do Boskiego odpoczynku. (TP 1967, s. 3)

Ewangelia Jana 10:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Owiec” — Człowiek światowy nie lubi myśleć o sobie, by być podobnym do owcy, ale raczej do wilka, lwa, tygrysa, na co wskazuje nauka o herbach.

Epifania i Bazylea:

„drzwiami” — Jezus jest zarówno drzwiami jak i dobrym pasterzem. On jest Drzwiami owczarni, prawną i właściwą bramą wejścia, przez którą lud Boży może wejść do Boskiego odpoczynku. (TP 1967, s. 3)

Ewangelia Jana 10:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Odźwierny” — Wyobraża Zakon.

„Słuchają głosu jego” — Który jedynie łączy w sobie: sprawiedliwość, miłość, moc i mądrość.

„Własnych owiec” — "Zna Pan kto jest Jego", 2 Tym.2:19.

„Z imienia” — W Palestynie owczarze mieli oddzielne imię dla każdej owcy.

„Wyprowadza je” — Na paszę zieloną i do wód cichych orzeźwiających duszę.

Epifania i Bazylea:

„odźwierny” — otwiera drzwi owczarni pasterzowi. Rozumiemy, że ten odźwierny przedstawia Przymierze Zakonu. (TP 1967, s. 3) ... gdy prawdziwy Pasterz przyszedł, to zadośćuczynił Zakonowi (odźwiernemu). On wypełnił Zakon (Mat. 5:17—20). (TP 1967, s. 3)

Ewangelia Jana 10:4

Paruzja (C.T. Russell):

„A gdy wypuści” — We właściwy sposób z nimi postępuje.

„Idzie przed nimi” — "Zostawiwszy wam przykład, abyście naśladowali stóp Jego", 1 Piotra 2:21.

„Owce idą za nim” — "Nie odmawia co jest dobrego tym, którzy chodzą w niewinności", Ps.84:12. "Według rady swojej prowadź mnie, a potem do chwały przyjmiesz mię", Ps.73:24.

„Znają głos jego” — Uznają głos Prawdy. "Ten jest Syn mój miły, słuchajcie Go", Mat.17:5.

Źródła: MANNA - 9 LIPCA

Epifania i Bazylea:

„bo znają głos jego” — one są w stanie rozpoznać głos Jego Prawdy. (TP 1934, s. 31) głos Jego jest głosem Prawdy. (TP 1958, s. 41)

Źródła: MANNA - 9 LIPCA

Ewangelia Jana 10:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie idą za cudzymi” — Ponieważ nie lubią brzęku pieniędzy, brzęku ambicji, władzy kleru, itp.

Ewangelia Jana 10:7

Epifania i Bazylea:

„iżem ja jest drzwiami” — Jezus jest zarówno drzwiami jak i dobrym pasterzem. On jest Drzwiami owczarni, prawną i właściwą bramą wejścia, przez którą lud Boży może wejść do Boskiego odpoczynku. (TP 1967, s. 3)

Ewangelia Jana 10:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Złodzieje i zbójcy” — Faryzeusze i nauczeni w Piśmie rościli prawo do kierowania Izraelem, a byli tylko najemnikami szukającymi własnych korzyści, honorów, chwały od ludzi, wpływu, bogactw, itp., do czego niektórzy dochodzili podstępem, a inni przez jawny gwałt.

Ewangelia Jana 10:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Jam jest drzwiami” — Było tam jedno wejście na "Dziedziniec".

Epifania i Bazylea:

„Jamci jest drzwiami” — Jezus jest zarówno drzwiami jak i dobrym pasterzem. On jest Drzwiami owczarni, prawną i właściwą bramą wejścia, przez którą lud Boży może wejść do Boskiego odpoczynku. (TP 1967, s. 3)

„wnijdzie” — wchodzenie owiec wyobraża, że wchodzimy do udziału Boskiej opieki i protekcji, którą wytwarza Boska opatrzność. (TP 1929, s. 16) przez wchodzenie owiec rozumie się wejście i uczestniczenie w Boskiej pieczy i protekcji w procesie doświadczania nas przez Boską opatrzność. Ta więc część figury przedstawia stan przebywania pod Boską opatrznością. (TP 1969, s. 47)

„wynijdzie, a pastwisko znajdzie” — wyobraża inne szczególne przywileje owiec. Pan Jezus, nasz Pasterz -- karmi nas Słowem Bożym. W pastwiskach Jego Słowa jesteśmy prowadzeni przez Pasterza do najodświerzających uczt Prawdy, -- że udziela nam błogosławieństw przez Jego opatrzności -- i że pozwala nam wyjść -- tj, że karmi nas Jego Słowem, pokarmem na czasie, którego Bóg dostarcza nam obficie W Chrystusie. (TP 1929, s. 16) Pod tym względem Jego owce wchodzą, mając udział i stając się udziałowcami Boskiej troski i protekcji, do stanu, w którym znajdują się pod Boską opatrznością przedstawioną w wyrażeniu „wejście i wyjście” z pastwiska. (TP 1993, s. 5) przedstawia inne specjalne przywileje Boskich owiec. Palestyński pasterz wyprowadzający rano swoje owce, w celu karmienia ich na pastwisku, przedstawia Pana Jezusa jako naszego Pasterza wprowadzającego nas w inne przywileje Boskich owiec — karmienia się Słowem Bożym. (TP 1969, s. 47)

Ewangelia Jana 10:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby kradł” — Przywłaszczając sobie tytuł pasterza.

„Zabijał” — Wystawiając na zgubę duchową życie owiec, byle dobro sekty podtrzymać.

„Aby żywot miały” — "Zoee", życie, istnienie, aby miał Kościół.

Epifania i Bazylea:

„jedno żeby kradł” — pociągał uczni za sobą. (TP 1958, s. 40)

„a zabijał i tracił” — powodował zniszczenie życia duchowego owiec, aby móc służyć swoim własnym interesom. (TP 1958, s. 40)

Ewangelia Jana 10:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Duszę swoją” — "Psyche", duszę, istotę. "Położył ofiarą za grzech duszę swą", Izaj.53:10. Zaczął od chrztu, a skończył na krzyżu. Nasz Pan, broniąc swe owce przed wilkami, przepłacił to życiem.

Ewangelia Jana 10:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Najemnik” — "Wszyscy za drogą swoją udali się, każdy za łakomstwem swoim", Izaj.56:11.

„Ucieka” — Zachowuje się cicho, gdy Prawda jest atakowana na synodach, konferencjach, zezwalając ażeby owce były sprowadzane z właściwej drogi.

„A wilk” — Fałszywy nauczyciel.

Ewangelia Jana 10:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Ojciec zna mnie” — Ma we mnie zaufanie, więc powierzył mojej pieczy staranie się o owce.

„I ja znam Ojca” — Mam w Nim zaufanie i uznaję Go za swojego pasterza, rządcę i kierownika.

„Kładę duszę” — "Psyche", duszę, istotę.

„Za owce” — By otworzyć drogę pojednania się z Bogiem.

Ewangelia Jana 10:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Drugie owce” — Klasę owiec (ludzi) w Tysiącleciu.

„Nie z tej owczarni” — Nie z klasy Małego Stadka z Wieku Ewangelii.

„Muszę przywieść” — W odpowiednim czasie przyprowadzić do znajomości Prawdy i wszystkich przywilejów owiec.

„Jeden Pasterz” — "Aby w zarządzeniu zupełności czasów w jedno zgromadził wszystkie rzeczy w Chrystusie, i te, które są na niebie, i te, które są na ziemi", Efez.1:10.

Epifania i Bazylea:

„drugie owce” — "drugie owce" wymienione w tej przypowieści są to ci, którzy staną się Pańskimi owcami po skompletowaniu wybrańców. Całe Tysiąclecie będzie potrzebne na znalezienie innych Pańskich owiec, Jego prawdziwych owiec spośród rodzaju ludzkiego w ogólności, włączając tych Izraelitów, którzy z powodu zaślepienia grzechem i błędem, byli niegodni stania się owcami obecnej trzody i odwrócili się w zaślepieniu. (TP 1967, s. 5,6)

„które nie są z tej owczarni” — Trzoda, którą Pan gromadził do siebie w czasie dania tej przypowieści nie była Izraelem naturalnym, ale Izraelem duchowym. (TP 1967, s. 5,6) nie są z tej [Wieku Ewangelii] owczarni. (TP 1969, s. 95)

Ewangelia Jana 10:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Kładę duszę” — "Psyche", duszę, istotę. Dla klasy owiec w Tysiącleciu Baranek Boży bez zmazy, jak i wszystkie owce ewangelicznej trzody, są przeznaczone na ofiarę.

„Abym ją wziął” — Otrzymał według Boskiej obietnicy i mocy przez zmartwychwstanie.

Epifania i Bazylea:

„Dlatego mię miłuje Ojciec” — Jest tu mowa o szczególnej miłości Ojca do Syna ponad wszystkich innych. Podstawą tej specjalnej miłości była zupełna ufność Syna do Ojca i całkowita zgoda z Boską wolą oraz posłuszeństwo dla niej. (TP 1967, s. 7)

„iż ja kładę duszę moję, abym ją zasię wziął” — Zleceniem naszego Pana było nie tylko złożenie Swego życia w ofierze, ale także ponowne odzyskanie go. Miał On obietnice od Ojca, że zmartwychwstanie Od umarłych. (TP 1967, s. 7) Nasz Pan chciał aby zrozumiano, że Jego życie, które wkrótce miało być oddane, zostało dobrowolnie złożone przez Niego. (TP 1967, s. 7) abym otrzymał ją i korzystał z niej przy wzbudzaniu do nieśmiertelności i Boskiej natury, w celu błogosławienia rodu ludzkiego. (TP 1994, s. 55)

Ewangelia Jana 10:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Mam moc” — Rozkaz od Ojca, abym oświadczył, że to jest Jego wola dla mnie do wykonania.

„Wziąć ją” — Otrzymać z powrotem.

Epifania i Bazylea:

„Żaden jej nie bierze ode mnie” — ludzie nie odebrali Mu życia w sensie, aby uczynili coś, czego On nie chciał. (TP 1962, s. 26)

„mam moc położyć ją, i mam moc zasię wziąć ją” — Rotherham daje lepszy przekład: "Mam autorytet [po grecku exousia] położyć ją, i autorytet [exousia] zasię przyjąć [po grecku lambano] ją. (TP 1986, s. 83) Innymi słowy, Jezus był upoważniony przez Ojca do dania swego życia jako okupu za wszystkich. Nikt z ludzi nie mógł zabrać Mu życia przed nadejściem Jego godziny. Jezus był też upoważniony do przyjęcia go w czasie swego zmartwychwstania. Jednak sam nie mógł wzbudzić siebie i powstać, lecz był wzbudzony przez Ojca. (TP 1986, s. 83)

Ewangelia Jana 10:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Diabelstwo ma” — Zły duch oświadczył inaczej niżeli lud. "Wiem kim jesteś, żeś święty Boży", Mar. 1:24.

„I szaleje” — Ponieważ stara się o rzeczy niewidzialne.

Ewangelia Jana 10:25

Paruzja (C.T. Russell):

„W imię Ojca” — Jako Jego przedstawiciel.

Ewangelia Jana 10:27

Epifania i Bazylea:

„głosu mego słuchają” — one są w stanie rozpoznać głos Jego Prawdy. (TP 1934, s. 31)

Ewangelia Jana 10:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Żywot wieczny” — Dlatego, że postępują zgodnie z moją nauką i słuchają mojego głosu. "Długością dni nasycę go", Ps.91:16.

Ewangelia Jana 10:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Większy nad wszystkich” — Chrystus nie rości sobie prawa być równym Bogu.

„Żaden nie może” — Tak długo, dopóki jesteśmy wierni Jego Słowu.

Ewangelia Jana 10:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Ja i Ojciec jedno” — "Aby oni byli jedno, jako my jesteśmy jedno", Jan 17:22. Ci, co wierzą, że Chrystus Jezus był także i Ojcem, muszą również wierzyć, że On nosił ciało w taki sposób, jak my nosimy ubranie, że On kazał temu ciału modlić się do siebie, i jakoby w boleściach, wielkim boju, mocnym głosem wołał ze łzami do Ojca, a właściwie do siebie, ażeby to ciało zostało ukrzyżowane i niby w agonii wołało: "Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?" - pozwolił na pogrzebanie i na pewien czas było bez przytomności, a po pewnym czasie ożywił to ciało i zabrał kości i ciało do nieba, gdzie ono tam będzie wcale nie na swoim miejscu i nieodpowiednie do swego otoczenia, aby było zachowane jako na wieczne świadectwo wielkiego złudzenia, sprowadzonego na rodzaj ludzki.

Epifania i Bazylea:

„jedno” — duchem, usposobieniem.- TP 61, 134 ...„Ja i Ojciec jedno jesteśmy” (hen – w greckim rodzaj nijaki, a nie heis – rodzaj męski, czy mia – rodzaj żeński). - E1. 516

Ewangelia Jana 10:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Dla bluźnierstwa” — Okazać gniew Boży.

Epifania i Bazylea:

„Ty będąc człowiekiem, czynisz się sam Bogiem” — Tutaj... Żydzi (którzy zawsze szukali pretekstów do oskarżenia Jezusa) fałszywie przedstawili sprawę. (TP 1986, s. 84)

Ewangelia Jana 10:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Bogowie jesteście” — Greckie słowo "theos" znaczy możni, święci. "Synami Najwyższego wy wszyscy jesteście, a jako jeden z książąt upadniecie", Ps.82:6,7.

Ewangelia Jana 10:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie może być skażone” — Nasz Pan cytuje z Psalmu 82:6 ten sam psalm, przeciw któremu krytycy rzucają gromy.

Ewangelia Jana 10:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Jestem Synem Bożym” — Chrystus nigdy nie uznawał Józefa za swego ojca.

Epifania i Bazylea:

„którego Ojciec poświęcił” — odłączył Go od innych istot duchowych w niebie. (TP 1968, s. 50)

Literatura o rozdziale Ewangelia Jana 10

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Jana

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.