Objawienie Jana 3

Objawienie Jana, rozdział 3 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (22 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Objawienie Jana 3 — Biblia Gdańska

1 A aniołowi zboru, który jest w Sardziech, napisz: To mówi ten, który ma siedm duchów Bożych i siedm gwiazd: Znam uczynki twoje, i masz imię, że żyjesz; aleś jest umarły.

2 Bądź czujny, a utwierdzaj innych, którzy umrzeć mają; albowiem nie znalazłem uczynków twoich zupełnych przed Bogiem .

3 Pamiętaj tedy, jakoś wziął i słyszał, a chowaj i pokutuj. Jeźli tedy czuć nie będziesz, przyjdę na cię jako złodziej, a nie zrozumiesz, której godziny przyjdę na cię.

4 Ale masz niektóre osoby w Sardziech, które nie pokalały szat swoich; przetoż chodzić będą ze mną w szatach białych, iż godni są.

5 Kto zwycięży, ten będzie obleczony w szaty białe i nie wymażę imienia jego z ksiąg żywota, ale wyznam imię jego przed obliczem Ojca mojego i przed Aniołami jego.

6 Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi zborom.

7 A Aniołowi zboru Filadelfskiego napisz: To mówi on Święty i Prawdziwy, który ma klucz Dawidowy, który otwiera, a nikt nie zawiera i zawiera, a nikt nie otwiera.

8 Znam uczynki twoje; otom wystawił przed tobą drzwi otworzone, a żaden nie może ich zamknąć; bo acz masz niewielką moc, przecięś zachował słowo moje i nie zaprzałeś się imienia mego.

9 Otoć dam niektórych z bóżnicy szatańskiej, którzy się powiadają być Żydami, a nie są, ale kłamią. Oto sprawię, że przyjdą i będą się kłaniali przed nogami twemi, i poznają, żem ja cię umiłował.

10 Żeś zachował słowo cierpliwości mojej, ja też cię zachowam od godziny pokuszenia, która przyjdzie na wszystek świat, aby doświadczyła mieszkających na ziemi;

11 Oto idę rychło; trzymaj, co masz, aby nikt nie wziął korony twojej.

12 Kto zwycięży, uczynię go filarem w kościele Boga mojego, a więcej z niego już nie wynijdzie; i napiszę na nim imię Boga mego i imię miasta Boga mego, nowego Jeruzalemu, które zstępuje z nieba od Boga mego i imię moje nowe.

13 Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi zborom.

14 A Aniołowi zboru Laodyceńskiego napisz: To mówi Amen, świadek on wierny i prawdziwy, początek stworzenia Bożego:

15 Znam uczynki twoje, żeś nie jest ani zimny ani gorący, bodajżeś był zimny albo gorący!

16 A tak, ponieważ jesteś letni, a ani zimny ani gorący, wyrzucę cię z ust moich.

17 Albowiem mówisz: Jestem bogaty i zbogaciłem się, a niczego nie potrzebuję; a nie wiesz, żeś ty biedny i mizerny, i ubogi, i ślepy, i nagi.

18 Radzę ci, abyś kupił u mnie złota w ogniu doświadczonego, abyś był bogaty, i szaty białe, abyś był obleczony, a żeby się nie okazywała sromota nagości twojej; a oczy twoje namaż maścią wzrok naprawiającą, abyś widział.

19 Ja którychkolwiek miłuję, strofuję i karzę. Bądź tedy gorliwym, a pokutuj.

20 Oto stoję u drzwi i kołaczę; jeźliby kto usłyszał głos mój i otworzył drzwi, wnijdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną.

21 Kto zwycięży, dam mu siedzieć z sobą na stolicy mojej, jakom i ja zwyciężył i usiadłem z Ojcem moim na stolicy jego.

22 Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi zborom.

Komentarz do rozdziału: Objawienie Jana 3

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Objawienie Jana 3:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Zbór w Sardziech” — sardis znaczy " który zostaje " . Oodnosi się do krótkiego czasu przed Reformacją.

Epifania i Bazylea:

„A Aniołowi zboru, który jest w Sardziech” — SARDES (Sardes oznacza to co pozostaje) (TP 2000, s. 75,76) lata 1309 - 1479 (TP 2000, s. 75,76) MARSYLIUSZ (TP 2000, s. 75,76) Tauler; Wycliffe; Huss. (TP 2000, s. 75,76)

„Siedem duchów” — nauki Boże. Jest to równoznaczne z wyrażeniem Duch Św. - 61. (TP 1997, s. 2) nauki Biblii: 1/ doktryny, 2/ przykazania, 3/ proroctwa, 4/ napomnienia, 5/ obietnice, 6/ historie, 7/ typy. (TP 1997, s. 2)

Źródła: 61'120,134; 97'2; 00'75,76;

Objawienie Jana 3:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie pokalały szat” — jak to uczyniło W. G.

Epifania i Bazylea:

„nie pokalały szat” — szaty przedstawiają tu przymioty Ducha Św. (zalety). (TP 1938, s. 36)

„Szaty białe” — dobre charakterystyki i charaktery. (TP 1969, s. 45)

Objawienie Jana 3:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto zwycięży” — w sobie ducha tego świata.

„Ten będzie obleczony” — przy zmartwychwstaniu.

„W szaty białe” — rzeczywistą sprawiedliwość. " Bisior są usprawiedliwienia świętych " . - Obj. 19, 8.

„Nie wymażę imienia” — niektóre imiona będą jednak wymazane.

„Z ksiąg żywota” — liczby wybranych. " Zapisanych w niebie " . To reprezentuje przyjaźń, miłość i błogosławieństwo. Bóg przechowuje w pamięci swych przyjaciół, lecz zapomina o nieprzyjaciołach.

Źródła: MANNA - 28 STYCZNIA

Epifania i Bazylea:

„Kto zwycięży” — stosuje się do ostatecznego zwycięstwa. (TP 1932, s. 76)

„nie wymażę imienia jego” — Podczas wieku Ewangelii każdy, poświęcony lub poświęcona w czasie wejścia do wysokiego powołania, rozpoczynał wpisywanie swego charakteru do przymierza potwierdzonego przysięgą, w zarysach przymierza Sary, w zarysach rozwijających Chrystusa, gdyż Chrystus, Głowa i członkowie Jego ciała, są antytypowym Izaakiem. Niektórzy jednak zaniedbali kontynuowanie tego dobrego dzieła przez dopuszczenie, by grzech, błąd, samolubstwo i/lub światowość stanęły im na przeszkodzie do tego stopnia, że odpadli do Wielkiej Kompanii, do drugorzędnej wybranej klasy duchowej. Tak więc, zostali wykreśleni ze swoich miejsc jako członkowie klasy Maluczkiego Stadka. A jeśli byli niewiernymi jako członkowie Wielkiej Kompanii, zostali wymazani ze swoich stanowisk jako tacy oraz całkowicie z egzystencji, zmarli śmiercią drugą. (TP 1986, s. 94)

„Ale wyznam” — każdy będzie przedstawiony Ojcu przez naszego Pana w pochlebnych słowach i serdecznie pozdrowiony przez Ojca słowami wyrażającymi radość i gratulacje. (TP 1980, s. 53)

„Imię” — charakter. (TP 1961, s. 85,133)

„Szaty białe” — reprezentują sprawiedliwość Świętych, ich własną aktualną sprawiedliwość. (TP 1961, s. 85,133) Ta szata nie jest już więcej sprawiedliwością Jezusa "tylko im pożyczoną, albo przypisaną", ale ich własną aktualną sprawiedliwością -- "sprawiedliwymi uczynkami świętych". (TP 1961, s. 85,133) dobre charakterystyki i charaktery. (TP 1969, s. 45)

„Księga żywota” — nie mamy myśleć o " księdze żywota " jako o literalnej księdze. (. . . ) Powinniśmy najpierw zauważyć, że ogólnie mówiąc są dwie księgi życia - jedna dla wybranych i druga dla niewybranych. (Obj. 20, 12). Według tego wersetu księgi (66 Ksiąg Biblii) podczas wieku Ew. są stopniowo otwierane dla zrozumienia przez lud Boży. Jest to Barankowa księga życia, (Obj. 13, 8), lecz w 1000 - leciu będzie otwarta (stanie się zrozumiała) " druga księga. . . księga żywota " (objawienia nowego przymierza). (TP 1986, s. 94) Ponieważ Biblia jest prawdziwym opracowaniem wielkich przymierzy Bożych, dwóch ksiąg życia, możemy więc ogólnie powiedzieć, że odnoszą się one do przymierza Abrahamowego, które obejmuje wszystko a szczególnie w swych zarysach potwierdzonych przysięgą (1 Moj. 12, 3; 22, 16 - 18) i do nowego przymierza, przymierza 1000 - letniego. (TP 1986, s. 94)

Źródła: MANNA - 28 STYCZNIA

Objawienie Jana 3:6

Epifania i Bazylea:

„Uszy” — uszy zrozumienia, wiara. (TP 1988, s. 59)

„Duch” — Prawda (TP 1961, s. 120)

Objawienie Jana 3:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Zbór w Filadelfii” — filadelfia znaczy " bratnia miłość " i oodnosi się do czasu począwszy od Reformacji aż do niedawnych czasów.

„Klucz Dawidowy” — klucz proroctw.

„Który otwiera” — wielkie uzasadnienie wypełniającego się czasu w zaraniu 1000 - lecia.

„I zamyka” — " Przyszedł Oblubieniec i zamknięto drzwi " - Mat. 25, 10.

Epifania i Bazylea:

„A Aniołowi zboru Filadelfijskiego” — księciem gwiazdy Filadelfijskiej był Wessel. (TP 1958, s. 136) Podnoszono istotne pytania odnoszące się do punktu początkowego Filadelfijskiego okresu Kościoła. Br. Johnson przedstawił trzy daty: 1479, 1492 i 1517. My wybraliśmy 1479 rok, ponieważ Jan Wessel służył około tego czasu i przedstawił cztery fundamentalne nauki Reformacji: (1) usprawiedliwienie przez wiarę; (2) Biblia jako wyłączne źródło i [główna] reguła wiary; (3) kapłaństwo wszystkich poświęconych; i (4) Chrystus jedyną zwierzchnością w Kościele. Wessel umarł w roku 1489. Jednakże nasi czytelnicy powinni być świadomi tych dwóch alternatywnych dat. (TP 2000, s. 70,75,76) FILADELFIA (filadelfia znaczy miłość braterska) (TP 2000, s. 70,75,76) lata 1479 - 1874 (TP 2000, s. 70,75,76) WESSEL (TP 2000, s. 70,75,76) Savonarola; Luter; Zwingli; Hubmaier; Cranmer; Servetus; Browne; Fox; John Wesley; Thomas Campbell; Miller. (TP 2000, s. 70,75,76)

„Święty i Prawdziwy” — Nasz Pan. . . wiersz ten nazywa Go świętym i prawdziwym, ponieważ w czasie Reformacji Pan srogo strofował Rzym za jego nieświęte praktyki i błędy, a pocieszał protestantów w ich świętym życiu i prawdziwych naukach. (TP 1929, s. 37)

„klucz Dawidowy” — atytypowego Dawida - Chrystusa. (TP 1983, s. 61) władza którą używał jako miłośnik Kościoła (Dawid) do otworzenia Biblii, którą Rzym miał pod zamkiem i kluczem (symbolizowane przez Lutra znalezienie zamkniętej na zamek i przywiązanej do łańcucha Biblii w klasztorze. (TP 1929, s. 37)

„Który otwiera” — wyjaśnia Prawdę. (TP 1929, s. 37)

„I zawiera” — zbija papieskie nauki. (TP 1929, s. 37)

„A nikt nie otwiera” — których nikt nie mógł otworzyć - w obronie wyjaśnić. (TP 1929, s. 37)

Objawienie Jana 3:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Mówią, że są Żydami” — Duchowymi Izraelitami.

Epifania i Bazylea:

„Bóżnica szatańska” — anielscy i ludzcy wodzowie zastępów szatańskich, szczególnie papiestwo (włączając w to hierarchię), sekciarski kler katolicki i protestancki. (TP 1963, s. 74)

„I będą się kłaniali przed nogami twemi” — Teraz jest niewłaściwym oddawanie czci prawdziwie świętym Boga. Jednakże w 1000 - letnim Pośredniczącym panowaniu będzie ona (cześć) także słusznie rozszerzona na nich, ponieważ wówczas będą oni uwielbioną Oblubienicą, Małżonką Baranka. (TP 1982, s. 62)

Objawienie Jana 3:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Cierpliwości mojej” — [hupomone], ochocza, ustawiczna wytrwałość.

„Godzina pokuszenia” — szczególne próby czasu żniwa.

Źródła: MANNA - 3 GRUDNIA

Epifania i Bazylea:

„Godzina pokuszenia” — trwała 41 i 2/ 3 lat. Ta godzina rozpoczęła się na Wielkanoc 1878 pierwszym przesiewaniem Żniwa, a skończyła się w XII. 1919 r. , podczas którego to czasu wszyscy przeszli szczególną próbę. (TP 1961, s. 90) Ta godzina rozpoczęła się 18. 04. 1878 r. , a trwała do 6. 12. 1919 r. (TP 1936, s. 71) Pan zesłał na lud ( aby przeprowadzić: 4/ wymłócenie, 5/ przewianie, 6/ przesianie - [3 procesy żniwa]) różne próby, pokusy i doświadczenia, które Biblia nazywa godziną pokuszenia. (TP 1960, s. 38) Do 1878 r. Bóg zawsze używał kościół nominalny jako szafarza Prawdy. (TP 1973, s. 40) początek owej godziny 16. 04. 1878 r. ( 14 Nisan wg. kalendarza Żydowskiego), zważywszy że próba przebiegała podczas Pańskiegp Dnia Sądu, owa godzina była 1/24 częścią Tysiąclecia, wynoszącą 41 lat i 8 miesięcy. Dlatego zakończyła się 6. 12. 1919 r. (14 Kislew wg kalendarza Żydowskiego). Dnia 16. 04. 1878 r. pan N. H. Barbour wieczorem zaczął ulegać " pokuszeniu " ; krótko potem rozpoczął pierwsze przesiewanie żniwa. (TP 1990, s. 83,84)

„która przyjdzie na wszystek świat” — Próby w tym "złym dniu" zaczęły się od kościoła ("Domu Bożego"), ale na nim się nie zakończyły. Godzina pokuszenia miała przyjść "na wszystek świat, aby doświadczyła mieszkających na ziemi". Pokuszenie to, czyli próba, dotknęło ludzi ze wszystkich narodów, szczególnie zaś z narodów chrześcijańskich (pokuszenie było następstwem tej "godziny" w ruchu paruzyjnym). Srogie doświadczenia, jakie wiele osób przeżyło, wiodły do zwątpienia w rzeczywiste istnienie Boga. Wątpiący nie mogli wyobrazić sobie Boga, który by mógł dopuścić na takie straszne nieszczęścia jakie się wydarzyły i zezwolić na przyszłe załamanie się. Ludzie tracili wszelką ufność w najwyższą istotę, bo nie znali Bożego wielkiego planu, nie rozumieli wspaniałego wyniku obecnych warunków, złotych promieni widocznych wokół ciemnej chmury wiszącej nad całym światem. (TP 1990, s. 83,84)

Źródła: MANNA - 3 GRUDNIA

Objawienie Jana 3:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Trzymaj” — " Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę żywota " - Obj. 2, 10.

„Co masz” — to co ci udzielono powierzono.

„Aby nikt nie wziął” — liczba koron jest ograniczona, a są tacy, którzy ją postradają, a wierniejsi od nich uzyskają.

„Korony twojej” — raz Ciało Chrystusowe uzupełnione, dodatek nie będzie możliwy. W obrazie widzimy, że nikt nie mógł zajmować urzędu Najwyższego Kapłana jeżeli miał zbytni palec u ręki lub u nogi.

Objawienie Jana 3:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Uczynię go filarem” — " I wy jako żywe kamienie budujcie się " itd. - 1Piotr. 2, 5.

„W kościele” — prawdziwym Kościele Chrystusowym.

„Nowej Jerozolimy” — Królestwa Bożego.

„Imię moje nowe” — imię uwielbionego Chrystusa. " To jest imię jego, którym go zwać będą: Sprawiedliwość Jehowy " . - Jer. 26, 3.

Epifania i Bazylea:

„Kto zwycięży” — stosuje się do ostatecznego zwycięstwa. (TP 1932, s. 76)

„uczynię go filarem w kościele Boga mojego, a więcej z niego już nie wynijdzie” — Gdy zwycięzcy zmartwychwstaną i staną się filarami w Świątyni, czym nigdy dotąd nie byli, a także zajmą ustalone dla nich wieczne urzędy w Królestwie Boga, nie będzie już dla nich możliwe, by przestali oni być tymi antytypowymi filarami. Rozwijając tę myśl, gdyby mieli taką możliwość, oznaczałaby ona dla nich wtórą śmierć. (TP 1980, s. 74)

„napiszę na nim imię” — odnosi się do Kościoła po za zasłoną. (TP 1932, s. 76)

Objawienie Jana 3:13

Epifania i Bazylea:

„Uszy” — uszy zrozumienia, wiara. (TP 1988, s. 59)

„Duch” — Prawda (TP 1961, s. 120)

Objawienie Jana 3:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Do anioła zboru” — szczególnemu słudze, któremu polecono reprezentować Pana.

„Laodycejskiego” — znaczy " sprawiedliwość dla ludu " . Obecny czas jest ostatnim okresem tego wielkiego Kościoła Nominalnego, składającego się z Ewangeliicznej pszenicy i kąkolu.

„Amen” — znaczy " Zaprawdę " , wyraz ten często spotykamy w słowach Pana Jezusa, kiedy niektórym swym wyrażeniom pragnął nadać ważność, powagę.

„Początek” — " I koniec " , " Jednorodzony " . Pierworodny wszystkiego stworzenia.

Epifania i Bazylea:

„zboru Laodycejskiego” — Brat Russell pisał o Kościele Laodycejskim, jako zawierającym w sobie nominalny lud Boży... Okres Laodycejski był okresem żniwa od 1874 do 1954; pierwszy 40-letni okres -- Parousia -- był czasem żęcia, a drugi 40-letni okres -- Epifania -- był czasem innych czynności. A więc z punktu widzenia ludu Bożego, ostatnia część okresu laodycejskiego i Epifania -- ostatni specjalny okres W.Ew., zdaje się, że kończą się razem. Zebranie do Królestwa ostatniego członka M.St. 22.10.1950 roku, kilka lat przed 1954 rokiem, zakończyło okres laodycejski Kościoła dla Ciała Chrystusowego w ciele, lecz nie dla innych powyżej podanych części (Obj.1:20) Kościoła Laodycejskiego. Dla tych rok 1954 zaznacza koniec w znaczeniu ścisłym, tak dla epoki laodycejskiej jak i dla okresu Epifanii, ponieważ tutaj wybrani W.Ew. jako całość, zawierają w sobie M.G., są po raz pierwszy uzupełnieni w swym członkostwie, jak i pierwsza praca Bazylei się rozpoczyna. (TP 1956, s. 47,48) Lecz okres Epifanii, chociaż skończył się w 1954 w ścisłym znaczeniu, to jednak ciągnie się nadal w innych znaczeniach poza lata 1954 i 1956; a więc okres laodycejski Kościoła, którego Epifania jest ostatnią częścią, także ciągnie się poza lata 1954 i 1956. Także W.G. (część Prawdziwego Kościoła) i M.G. będą obecni na ziemi niepewną liczbę lat po latach 1954-56. A więc dla nich, okres Laodycei przedłuża się na nieoznaczony czas poza lata 1954-1956. (TP 1956, s. 47,48) LAODYCEA (oznaczawy próbowany lub osądzony lud) (TP 2000, s. 76,78) lata 1874 (TP 2000, s. 76,78) RUSSELL (TP 2000, s. 76,78) JOHNSON. (TP 2000, s. 76,78)

„Świadek on wierny i prawdziwy” — od 1874 dawał On wierne świadectwo dla Prawdy i był przeciwko wszystkim błędom między nominalnym i prawdziwym ludem Bożym, co w okresie Filadelfii było tylko na małą skalę tj. dla niektórych Prawd i przeciw niektórym błędom. Najważniejsza Prawda podczas Laodycei na trójcę i Jego równość z Bogiem, była ta, że jest On " początkiem stworzenia Bożego " . (TP 1929, s. 37)

„początek” — to czas na początku którego został stworzony Logos; ten czas zaczął się przed stworzeniem aniołów. (TP 1959, s. 21,86) [arche] (TP 1986, s. 59)

Objawienie Jana 3:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Znam uczynki twoje” — uczynki mają większą wagę niż wiara.

„Ani zimny” — nie starający się być przedstawicielem Prawdy Bożej.

„Ani gorący” — pełen zapału i poświecenia dla Chrystusa.

Objawienie Jana 3:16

Paruzja (C.T. Russell):

„A tak” — jak nominalny cielesny Izrael był odrzucony R. P. 33, tak Nominalne Chrześcijaństwo, którego tamten był obrazem, zostało odrzucone wiosną w 1878 r.

„Ponieważ jesteś” — Nominalny Kościół.

„Letni” — trzymają się Pisma Św. pozornie, a rzeczywistość pokazuje, że zaniedbują go.

„Wyrzucę cię” — " Jeśli Bóg przyrodzonym gałęziom nie przepuścił, wiedz, że i tobie nie przepuści " . - Rz. 11, 12

„Z ust moich” — nie znam cię więcej jako narzędzie mówcze.

Epifania i Bazylea:

„Ani zimna, ani gorąca” — w sprawach duchowych. (TP 1988, s. 59)

„Wyrzucę cię z ust moich” — nominalny duchowy Izrael został wypluty z ust Bożych w 1878 r. (TP 1963, s. 59) Babilon został odrzucony od urzędu mówczego narzędzia. (TP 1975, s. 72)

„usta” — mówcze narzędzia Boże (TP 1970, s. 38)

Objawienie Jana 3:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Albowiem mówisz” — Nominalny Kościół naszych czasów.

„Jestem bogaty” — liczebnie i w dobrobycie. Posiadam wszelkie światło duchowe jakie istnieje na świecie. Posiada " wiele dóbr złożonych na wiele lat " . " Siedzę jako królowa, a nie jestem wdową i smutku nie ujrzę " . - Łuk. 12, 19; Obj. 12, 17; 18, 17. " Nawróćcie się do mnie, a nawrócę się do was, mówi Pan Zastępów. Ale mówicie: w czymże się nawrócimy " . - Mal. 3, 7. Misją Chrystusową jest to, że " ubogim Ewangeliia jest opowiadana " - Mat. 11, 5.

„Ubogi” — pod względem posiadania Prawdy i ducha Prawdy.

„Ślepy” — " krótkowidzący " nie może widzieć długości, szerokości, wysokości i głębokości miłości Bożej, ani wysokiego powołania Kościoła lub naprawienia wszystkich rzeczy dla świata. " Bóg świata tego oślepił zmysły " . - 2Kor. 4, 4.

„I nagi” — obnażony i obdarty z szat sprawiedliwości Chrystusowej, przez kler i wyższych krytyków Ewolucji. Warunki w jakich znajduje się Protestantyzm, a który był objawiony na światowym Kongresie Religijnym.

Epifania i Bazylea:

„Albowiem mówisz” — Pan zwraca się do kościoła laodycejskiego, nominalnego systemu jako całości. (TP 1964, s. 42)

„nagi” — W symbolach Pisma Św. nagość jest użyta w sposób figuralny, aby przedstawiała grzech i pokazywała stan grzechu. (TP 1959, s. 64)

Objawienie Jana 3:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Kupić u mnie” — kosztem oddania siebie na ofiarę Bogu.

„Złota” — prawdziwe niebieskie bogactwo, Boską naturę.

„W ogniu doświadczonego” — uwolniony od ziemskich naleciałości przez ciężkie próby i doświadczenia. " Niech wam nie będzie rzeczą dziwną ten ogień, który na was przychodzi ku doświadczeniu waszemu " . - 1Piotr. 4, 12. Czy można odłączyć żużel bez tygla i płomienia?

„Szaty białe” — przypisaną sprawiedliwość Chrystusową, która często jest odrzucana.

„A oczy twoje namaż” — oczy wyrozumienia.

„Maścią wzrok leczącą” — którą jest cichość, poświęcenie i poddanie się woli Bożej.

„Abyś widział” — piękność Planu Bożego.

Epifania i Bazylea:

„Radzęć” — Bóg odzywa się do tych, którzy nie mieli ożywionego usprawiedliwienia. (TP 1973, s. 40) te słowa nie są adresowane do świata, lecz do usprawiedliwionego i poświęconego ludu Bożego. (TP 1925, s. 70,75) Pan zwraca się do kościoła laodycejskiego, nominalnego systemu jako całości. (TP 1964, s. 42)

„Abyś kupił” — kosztem całkowitego poświęcenia wszystkiego co posiadamy. (TP 1925, s. 70,75)

„Złoto” — Boska natura. (TP 1925, s. 70,75)

„Szata biała” — Chrystusowa sprawiedliwość. (TP 1925, s. 70,75)

„Nagość” — grzech i jawny grzeszny stan. (TP 1925, s. 70,75) W symbolach Pisma Św. nagość jest użyta w sposób figuralny, aby przedstawiała grzech i pokazywała stan grzechu. (TP 1959, s. 64)

„Maść wzrok naprawiająca” — poselstwo Prawdy. (TP 1984, s. 45)

Objawienie Jana 3:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Ja którychkolwiek miłuję” — tych, którzy są w sercu szczerymi i wiernymi Bogu.

„Strofuję” — przez sprowadzenie na nich urągowisk, zniewag wstydu i pochańbienia.

„I karzę” — Ćwiczę, czyli kształcę jako dziecko, lub młodzieńca.

Epifania i Bazylea:

„Strofuję i karzę” — Bóg każe nas dlatego że miłuje nas jak synów. (TP 1961, s. 128)

Objawienie Jana 3:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Stoję u drzwi” — jestem obecny niewidzialny.

„I kołaczę” — przez użycie ustnych lub drukowanych dowodów, że proroctwa się wypełniły. Słudzy nie mają wiedzieć tego przed czasem, ale w czasie przybycia i to bez możności widzenia. Kołatanie to rozpoczęło się od roku 1875 i trwa dotąd. " A wy bądźcie podobni ludziom oczekującym Pana swego, aby kiedy przyjdzie i zakołacze, wnet mu otworzono " . - Łuk. 12, 36.

Epifania i Bazylea:

„Oto” — Oświadcza nominalnemu duchowemu Izraelowi tę rzecz zwracając się do nich pod nazwą kościoła laodycejskiego. (TP 1964, s. 42)

„Stoję u drzwi” — drzwi umysłów i serc. (TP 1980, s. 59)

„I kołaczę” — proroczo; Jego " kołatanie " jest objawione w wielkim posłannictwie proroczej Prawdy pochodzącej z Biblii, jako właściwe naszym czasom. (TP 1988, s. 59,60) " kołatanie " i " głos " : (TP 1951, s. 27) 1/ będą niedosłyszalne dla naturalnych uszu i słyszane będą tylko uszami wyrozumienia, słuchem wiary; (TP 1951, s. 27) 2/ będzie to kołatanie lub wołanie wyznaniowe (jak do adwentystów, prezbiterian itp. ) (TP 1951, s. 27) 3/ będzie to kołatanie, które musi być słyszane indywidualnie i na które odpowiedź musi być indywidualna. (TP 1951, s. 27)

„Usłyszał” — uszami zrozumienia, wiarą. (TP 1988, s. 59,60)

„Głos mój” — poselstwo Jego Prawdy. . . brzmi akordem sprawiedliwości złączonym z akordem miłości, a całość intonowana jest mądrością i mocą. # Głos jest wezwaniem, które musi być usłyszane indywidualnie i na które należy indywidualnie odpowiedzieć. (TP 1988, s. 59,60)

„I otworzył drzwi” — serca i umysłu. # To wymaga działania z naszej strony. Oznacza nie tylko rezygnację z własnej woli, ale również z błędów i tradycji ludzkich. Oznacza też, nie tylko przyjęcie Pańskiej woli jako rządzącej nami we wszystkich sprawach, lecz również przyjmowanie do umysłu i serca posłannictwa Prawdy i jej Ducha. Oznacza to uświęcenie przez Prawdę i podbijanie wszelkiej myśli " pod posłuszeństwo Chrystusowe " . (TP 1988, s. 59,60) jeśli zechce może przez wiarę otworzyć drzwi swego wyrozumienia i zrozumieć wtórą obecność Pańską. (TP 1951, s. 27)

„I będę z nim wieczerzał, a on ze mną” — w uczcie Prawdy. (TP 1990, s. 40)

Objawienie Jana 3:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto” — z klasy Świątnicy.

„Zwycięży” — zwycięży miłość samego siebie, popularność, światowe powodzenie, ludzkie teorie i systemy.

„Dam mu” — jeżeli okaże się wiernym aż do śmierci.

„Siedzieć ze mną” — Królestwo nie być bez Króla. Wpierw musi przyjść Król.

„Na tronie moim” — otrzyma moją władzę panowania nad światem w celu nawrócenia go. Królestwo jest czymś więcej jak działaniem łaski w sercu.

„Jakom i ja” — " I ja sporządzam wam, jako mi sporządził Ojciec mój Królestwo " . - Łuk. 22, 29.

„Z Ojcem moim na tronie Jego” — Kościół zapewne otrzyma tę największą chwałę dopiero przy końcu wieku 1000 - lecia.

Epifania i Bazylea:

„Kto zwycięży” — stosuje się do ostatecznego zwycięstwa. (TP 1932, s. 76) Bóg dopomógł im w przezwyciężaniu samych siebie, grzechu, błędu i świata przez: (TP 1960, s. 51) 1/ zaparcie siebie i świata, (TP 1960, s. 51) 2/ czujność, (TP 1960, s. 51) 3/ modlitwę, (TP 1960, s. 51) 4/ badanie, (TP 1960, s. 51) 5/ praktykę, (TP 1960, s. 51) 6/ rozszerzanie Słowa Bożego, (TP 1960, s. 51) 7/ cierpienia dla wierności Jego Słowu. (TP 1960, s. 51)

„Dam mu siedzieć z sobą” — wzbudzeni członkowie Jego ciała w 1878 r. usiedli z Nim na Jego tronie w pewnym sensie w 1878 r. Dodatkowe ważne znaczenie, w jakim Głowa i wzbudzeni członkowie Ciała zaczęli " siedzieć " na tronie, zaistniało w 1914 r., gdy Chrystus otrzymał władzę. . . . " zwierzchność nad poganami " (narodami). (TP 1985, s. 46)

„Usiadłem z Ojcem na stolicy Jego” — Nasz Pan był wywyższony, jako najgłówniejszy minister Jehowy na tron wszechświatowego panowania. (TP 1958, s. 65)

Objawienie Jana 3:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto ma uszy” — skłonność do słuchania i przestrzegania Słowa Bożego.

Epifania i Bazylea:

„Uszy” — zrozumienia, wiara. (TP 1988, s. 59,60)

„niechaj słucha” — o duchowych rzeczach. (TP 1947, s. 29)

„Duch” — Prawda (TP 1961, s. 120)

Literatura o rozdziale Objawienie Jana 3

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Objawienie Jana

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.