Objawienie Jana 12

Objawienie Jana, rozdział 12 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (17 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Objawienie Jana 12 — Biblia Gdańska

1 I ukazał się cud wielki na niebie: Niewiasta obleczona w słońce, a księżyc pod nogami jej, a na głowie jej była korona z dwunastu gwiazd;

2 A będąc brzemienna, wołała pracując ku porodzeniu i męczyła się, aby porodziła.

3 I ukazał się drugi cud na niebie, a oto smok wielki rydzy, mając siedm głów i rogów dziesięć, a na głowach jego siedm koron;

4 A ogon jego ciągnął trzecią część gwiazd niebieskich i zrzucił je na ziemię; a smok on stanął przed niewiastą, która miała porodzić, aby skoro by porodziła, pożarł dziecię jej.

5 I urodziła syna, mężczyznę, który ma rządzić wszystkie narody laską żelazną; i porwane jest dziecię jej do Boga i do stolicy jego,

6 A niewiasta uciekła na pustynię, gdzie ma miejsce od Boga zgotowane, aby ją tam żywiono przez dni tysiąc dwieście i sześćdziesiąt.

7 I stała się bitwa na niebie. Michał i Aniołowie jego potykali się z smokiem, smok się też potykał i aniołowie jego.

8 Ale nie przemogli, ani miejsce ich dalej znalezione jest na niebie.

9 I zrzucony jest smok wielki, wąż on starodawny, którego zowią dyjabłem i szatanem, który zwodzi wszystek okrąg świata; zrzucony jest na ziemię i aniołowie jego z nim są zrzuceni.

10 I słyszałem głos wielki mówiący na niebie: Terazci się stało zbawienie i moc, i królestwo Boga naszego, i zwierzchność Chrystusa jego, iż zrzucony jest oskarżyciel braci naszych, który na nich skarżył przed oblicznością Boga naszego we dnie i w nocy.

11 Ale go oni zwyciężyli przez krew Baranka i przez słowa świadectwa swego, a nie umiłowali duszy swojej aż do śmierci.

12 Przetoż rozweselcie się nieba! i wy, którzy mieszkacie na nich. Biada mieszkającym na ziemi i na morzu! iż zstąpił dyjabeł do was, mając wielki gniew, wiedząc, iż krótki czas ma.

13 A gdy wiedział smok, iż był zrzucony na ziemię, prześladował niewiastę, która była porodziła mężczyznę.

14 I dano niewieście dwa skrzydła orła wielkiego, aby leciała od obliczności wężowej na pustynię, na miejsce swoje, gdzie by ją żywiono przez czas i czasy, i połowę czasu.

15 I wypuścił wąż z gęby swojej za niewiastą wodę jako rzekę, chcąc sprawić, aby ją rzeka porwała.

16 Ale ziemia ratowała niewiastę; i otworzyła ziemia usta swoje, i wypiła rzekę, którą był wypuścił smok z gęby swojej.

17 I rozgniewał się smok na niewiastę, i poszedł, aby walczył z drugimi z nasienia jej, którzy zachowują przykazania Boże i mają świadectwo Jezusa Chrystusa. I stanąłem na piasku morskim.

Komentarz do rozdziału: Objawienie Jana 12

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Objawienie Jana 12:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Cud na niebie” — mocy duchowych władz.

„Niewiasta” — pierwotny Kościół.

„obleczona w słońce” — jaśniejąca pełnym, jasnym i czystym światłem Ew.

„Księżyc pod nogami jej” — Prawo Zakonu na którym się Kościół opiera nie jest źródłem światła, lecz odbiciem słońca.

„z 12 gwiazd” — naznaczeni i natchnieni od Boga nauczyciele, 12 Apostołów, światła apostolskie, których także wyobrażają 12 studni w Elim. Liczba jest ograniczona i dlatego błędnymi są pretensje papieży i biskupów, którzy uważają się za następcóww Apostołów i jako gwiazdy.

Epifania i Bazylea:

„Wielki cud” — [semeion] coś nowego i cudownego, zaczęło im się ukazywać w Żniwie Żydowskim i później. (TP 1982, s. 94)

„Na niebie” — w sferze władz duchowej kontroli. => 82

„Niewiasta” — Kościół. (TP 1964, s. 77) wczesny Kościół chrześcijański. dwanaście Apostołów i 70 uczniów było antycypalnie członkami Kościoła i miało swoje imiona napisane w niebie. - Łuk. 10, 20. (TP 1982, s. 94)

„obleczona” — tu szaty reprezentują oficjalne władze. (TP 1938, s. 36)

„Słońce” — N. T. (TP 1974) jasne niezaćmione Prawdy N. T. (TP 1966, s. 94)

„Księżyc” — St. T. (TP 1974) prawdy St. T. , które są odbiciem większego światła zawartego (TP 1966, s. 94) w N. T. (TP 1966, s. 94)

„Korona z 12 gwiazd” — dwanaście Apostołów jako nauczyciele Kościoła. (TP 1964, s. 77) słowo gwiazda [aster] nie jest użyte w Piśmie Św. dla określenia jednostek wiernych, za wyjątkiem Apostołów. (TP 1981, s. 61)

Źródła: 38'36; 64'77; 66'94; 81'61; 82'94;

Objawienie Jana 12:2

Epifania i Bazylea:

„Brzemienna” — z powodu " tajemnicy nieprawości, która już w niej działała / 2Tes. 2, 7/ . To zostało zapoczątkowane w niej przez Szatana wzbudzającego wodzów we wczesnym Kościele do chwytania władzy i narzucania jej Kościoławi / np. Diotrefes - 3Jan. 9, 10; po śmierci Apostołów - Dz. A. 20, 30; Obj. 2, 2/ (TP 1982, s. 94,95)

„Wołała pracując ku porodzeniu” — pragnąc bardzo uwolnienia się od posiadania " tajemnicy nieprawości " w pośród siebie. (TP 1982, s. 94,95)

„I męczyła się” — Kościół w prawdziwych sługach wielce bolał i doznawał utrapień z powodu tego rozwoju. (TP 1982, s. 94,95)

Objawienie Jana 12:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Smok wielki rydzy” — Rzym pogański.

„z siedmioma głowami” — 7 różnych form rządu, następujące po sobie.

„I 10 rogami” — podział władzy na 10 królestw. Państwa - królestwa ziemi.

Epifania i Bazylea:

„Smok wielki rydzy” — Rzym, jako władza cywilna. (TP 1982, s. 95)

„Siedem głów” — odrębnie panujące: (TP 1982, s. 95) 1/ Rzym jako republika, (TP 1982, s. 95) 2/ Cesarstwo Rzymskie, (TP 1982, s. 95) 3/ Zachodnie Cesarstwo, (TP 1982, s. 95) 4/ Herulowie, (TP 1982, s. 95) 5/ Ostrogoci, (TP 1982, s. 95) 6/ Papiestwo, (TP 1982, s. 95) 7/ Królestwo Sabaudzkie. (TP 1982, s. 95)

„Dziesięć rogów” — dziesięć grup językowych narodów Europy: - francuska - włoska - słowiańska - hiszpańska - angielska - niemiecka - grecka - skandynawska - węgierska - turecka. (TP 1982, s. 95)

Objawienie Jana 12:4

Paruzja (C.T. Russell):

„A ogon jego ciągnął” — w tym się liczą jego następstwa.

„Część gwiazd” — kościelni nauczyciele stali się zwolennikami nauk pogańskiego Rzymu, w nadziei pozyskania względów państwowych, by tym sposobem uniknąć prześladowań. Gwiazdy fałszywe, błądzące gwiazdy nauczycielskie, napróżno ubiegające się o honory 12 gwiazd.

„Ziemia” — usiłowania w pozyskaniu względów u świata spowodowało, że duchowni nauczyciele utracili swe stanowiska i przestali być świecącymi pochodniami dla prawdziwego Kościoła.

Epifania i Bazylea:

„Gwiazdy” — nauczyciele błędu. (TP 1966, s. 93) światli nauczyciele i wodzowie wczesnego Kościoła, którzy szli na kompromis, aby uniknąć prześladowań. (TP 1982, s. 95)

„Trzecia część” — Zwolennicy Cesarstwa Rzymskiego w Kościele. (TP 1982, s. 95)

„Aby, skoroby porodziła, pożarł dziecię jej” — Wodzowie pogańskiego Rzymu dowiedzieli się o tym oczekiwaniu i przygotowałi się do pochłonięcia takiego wszelkiego, znajdującego się w stadium początkowym, nowego rządu na ziemi, który by się obrazowo narodził. (TP 1982, s. 95)

Objawienie Jana 12:5

Paruzja (C.T. Russell):

„I urodziła” — przedwcześnie w roku 314

„Syna” — człowieka grzechu, papiestwo

„rządzić narody” — podczas średniowiecza

„do Boga” — do boga tego świata, by go uczynił mocarzem - papieżem.

„i do tronu jego” — władzy panowania jako zastępca Chrystu

Epifania i Bazylea:

„I urodziła” — obrazowe narodzenie. (TP 1982, s. 95)

„Syna mężczyznę” — antychrysta, fałszywego lub podrobionego Chrystusa, papiestwo. (TP 1982, s. 95)

„Który ma rządzić narody laską żelazną” — miało panować nad narodami żelazną władzą - i tak czyniło we wczesnym średniowieczu. (TP 1982, s. 95)

„I porwane jest dziecię jej do Boga i do stolicy jego” — papiestwo było stopniowo wywyższane do stanowiska, tytułów, uszanowania i chwały jako przypuszczalne prawdziwe " nasienie " niewiasty, tak że wyniosło się " nad to wszystko co się zowie Bogiem, albo co ma Boską cześć, tak iż on w kościele Bożym jako Bóg usiądzie, udawając się za Boga " - 2Tes. 2, 4. W taki sposób papiestwo zostało porwane do Boga i do stolicy jego. (TP 1982, s. 95)

Objawienie Jana 12:6

Paruzja (C.T. Russell):

„A niewiasta” — prawdziwy Kościół

„Na pustynię” — do odosobnienia, pogardy z przyczyny swej wierności Panu i Prawdzie.

„Dni 1260” — " czas, czasy i połowa czasu " wypełniły się w literalnych 1260 latach. Te lata wyobrażały 3 i pół lat Eliasza na puszczy w których deszcz przestał padać na ziemię.

Epifania i Bazylea:

„A niewiasta” — prawdziwy Kościół, który protestował przeciw papiestwu i jego błędom wypływającym z doktryny i praktyki. (TP 1982, s. 95)

„Na pustynię” — w stan izolacji od Babilonu (TP 1960, s. 87) w stan izolacji gdy papiestwo zostało wywyższone. (TP 1982, s. 95) powrót ze stanu puszczy jest od czasów Reformacji. (TP 1989, s. 191)

„Dni 1260” — 1260 lat (od 539 r. - 1799 r. ) (TP 1985)

Objawienie Jana 12:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Wojna na niebie” — wśród dzierżaw duchowych

„Michał” — " Który jako Bóg " . Przedstawiający się za Boga - papież.

„I smok” — pogański Rzym.

Epifania i Bazylea:

„I stała się bitwa na niebie” — na symbolicznym niebie. (TP 1982, s. 95)

„Michał i Aniołowie jego” — Papiestwo i jego niższe duchowieństwo, oraz stonniczy poplecznicy, antychryst, fałszywy podrobiony Michał, który jako Bóg / Michał znaczy " który jako Bóg " / usiadł w Kościele, świątyni Boga - 2Tes. 2, 4. (TP 1982, s. 95)

„Smok. . . i Aniołowie jego” — władze cywilne - rzymscy cesarze - ze swoimi podwładnymi. (TP 1982, s. 95)

„Potykali się” — walczyli o władzę. (TP 1982, s. 95)

Objawienie Jana 12:8

Paruzja (C.T. Russell):

„I nie przemogli” — walka jaka wynikła między władzą papieską a władzą pogańską, zakończyła się obaleniem władzy pogańskiej.

Epifania i Bazylea:

„Ale nie przemogli” — nie zwyciężyli. (TP 1982, s. 95)

„Ani miejsce ich dalej znalezione jest na niebie” — nie mogli pozostać jak poprzednio w duchowej sferze. (TP 1982, s. 95)

Objawienie Jana 12:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Wąż starodawny” — szatan, który zwiódł matkę Ewę.

„Diabłem” — Rzym, który z powodu swego prześladowania i okrócieństw, był najbardziej szatańskim spomiędzy wszystkich rządów.

„I szatanem” — którego istnieniu wielu dziś zaprzecza.

Epifania i Bazylea:

„I zrzucony jest smok wielki” — rzymscy cesarze ze stanowiska PONTIFEX MAXIMUS. (TP 1982, s. 96)

„Którego zowią diabłem” — jako część szatańskiego systemu. (TP 1982, s. 96)

„Na ziemię” — do świeckiej sfery i stanu podporządkowania (TP 1982, s. 96)

„I Aniołówie jego” — jego zwolennicy. (TP 1982, s. 96)

Objawienie Jana 12:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Głos wielki” — chełpliwe i samozwańcze roszczenia papiestwa.

Epifania i Bazylea:

„Terazci się stało zbawienie i moc, i Królestwo Boga naszego i Chrystusa jego” — ta proklamacja stwierdzała, że wówczas / stosuje się to specjalnie do wydarzeń po 799 r. gdy rozpoczęło się papieskie Milenium/ nastąpiło wybawienie, pokój na ziemi, przez silny rząd obiecane Królestwo Boga i Chrystusa na ziemi z Jego autorytetem wykonywanym przez papieży i hierarchię (TP 1982, s. 96)

„Iż zrzucony jest oskarżyciel braci naszych” — powodem tego rezultatu było zrzucenie władzy pogańskiej, która nieustannie oskarżała ich / niekiedy słusznie z powodu ich wielkich grzechów/ i prześladowała ich i innych wyznających chrześcijan. (TP 1982, s. 96)

Objawienie Jana 12:11

Paruzja (C.T. Russell):

„duszy swojej” — [psyche], życie.

Epifania i Bazylea:

„Przez krew Baranka i przez słowa świadectwa swego” — oni twierdzili, że zwyciężyli władców pogańskich przez moc krwi Chrystusowej i swoje świadectwo. (TP 1982, s. 96)

„A nie umiłowali duszy swojej” — byli oni pełni oddania w samo ofiarniczych wysiłkach proklamowania tego podrobionego poselstwa o Królestwie i służenia mu na korzyść wielkiego systemu antychrysta. (TP 1982, s. 96)

Objawienie Jana 12:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozweselcie się niebiosa” — papiestwo i wszyscy mający z nim łączność.

Epifania i Bazylea:

„Rozweselcie się nieba” — Papieże i hierarchia napominali niższy kler, oraz wszystkich znajdujących się pod ich wpływem, do rozweselenia się z wyniku ich bitwy z pogańskim Rzymem. (TP 1982, s. 96)

„Biada mieszkającym na ziemi i na morzu” — proklamowali nieszczęście w tym życiu / i po śmierci/ , dla tych w społeczeństwie ludzkim i wśród niespokojnych mas ludzkości, którzy nie łączyli się w tym, co uważali za początek Królestwa Bożego na ziemi. (TP 1982, s. 96)

„Iż zstąpił diabeł do was mając wielki gniew, wiedząc, iż krotki czas ma” — wykazywali, że szatan, działający przez wyrzucone władze cywilne był bardzo rozgniewany, zdając sobie sprawę, że władze cywilne zostaną wkrótce całkowicie zwyciężone przez sfałszowane nadchodzące Królestwo Boże. (TP 1982, s. 96)

Objawienie Jana 12:13

Paruzja (C.T. Russell):

„A gdy smok” — papiestwo jest piątą formą rządu starego Rzymu, lecz jego ciało przedstawia cesarstwo, albo władzę wojskową , pod zwierzchnictwem władzy kościelnej.

Epifania i Bazylea:

„A gdy wiedział smok” — gdy szatan czynny we władzach cywilnych i przez nie, zdał sobie sprawę, że został wyrugowany z władania w sferze religijnej (TP 1982, s. 96)

„Prześladował niewiastę” — dał upust swemu gniewowi w prześladowaniu prawdziwego Kościoła w osobach reformatorów i innych sług Prawdy, którzy sprzeciwiali się papieskim błędom w zakresie doktryny i praktyki. (TP 1982, s. 96)

Objawienie Jana 12:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Niewieście” — prawdziwy Kościół

„Dwa skrzydła” — dwa Testamenty - Stary i Nowy.

„Na pustynię” — miejsce odosobnienia, z dala od świata, w zgodzie i harmonii z Bogiem.

Epifania i Bazylea:

„Niewiasta” — protestujący Kościół. (TP 1982, s. 96)

„Dwa skrzydła orła wielkiego” — St. T. i N. T. (TP 1982, s. 96) Tymi skrzydłami jest Stary Testament (lewe skrzydło) i Nowy Testament (prawe skrzydło), i to tutaj znajdujemy Boską mądrość — w tych dwóch testamentach Jego świętego Słowa. Oto skrzydła, które nas unoszą. (TP 1992, s. 89)

„Czas i czasy i połowę czasu” — 3, 5 x 360 dni = 1260 dni => 1260 lat (od 539 r. - 1799 r. ) (TP 1985, s. 138)

Objawienie Jana 12:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Z paszczy” — w czasie Rewolucji Francuskiej.

„Wodę jako rzekę” — wielki strumień Prawdy odnoszący się do władzy królów i kleru.

„Za niewiastą” — protestującym Kościołem Bożym.

„Aby ją porwała” — w przypuszczeniu, że wybuchnie anarchia, któraby obaliła ten Kościół

Epifania i Bazylea:

„I wypuścił” — w Rewolucji Francuskiej. (TP 1982, s. 96)

„Wąż” — szatan poprzez swój system - / papiestwo i wspólnie złączonych władzach cywilnych/ (TP 1982, s. 96)

„Rzeka” — ostre prawdy odnoszące się do praw ludzkich itd. , które pojawiły się w czasie Rewolucji Francuskiej. (TP 1963, s. 62) ostre prawdy dotyczące kapłaństwa i osobistych praw oraz wolności dla wszystkich. (TP 1982, s. 96)

„Aby ją rzeka porwała” — szatan widocznie zamierzył, aby te prawdy zadziałały jako emetyk / silny środek na wymioty/ , wywołały reakcję i odrzucenie tych prawd w umysłach ludzkich i w ten sposób spowodowały zastosowanie surowych środków represyjnych, które zadziałałyby niesprzyjająco w stosunku do protestującego Kościoła. (TP 1982, s. 96)

Objawienie Jana 12:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale ziemia” — ludzie miłujący pokój, społeczeństwo.

„Pochłonęła” — przyjęła.

Epifania i Bazylea:

„Ziemia” — społeczeństwo. (TP 1982, s. 96)

„Rzeka” — ostre prawdy odnoszące się do praw ludzkich itd. , które pojawiły się w czasie Rewolucji Francuskiej. (TP 1963, s. 62)

Objawienie Jana 12:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Z innymi z nasienia jej” — lecz nie z członkami odpadłego kościoła.

Epifania i Bazylea:

„I rozgniewał się smok” — szatan, działający we władzach cywilnych i przez nie, był rozgniewany z powodu udaremnionych jego wysiłków zwyciężenia Kościoła Bożego. (TP 1982, s. 96)

„Walczył” — po 1799r. walczył w specjalny sposób przeciw pozostałym z tych, którzy byli posłusznymi Prawdzie na czasie i przez posiadanie Ducha manifestowali swoją przynależność do klasy Chrystusowej. (TP 1982, s. 96)

Literatura o rozdziale Objawienie Jana 12

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Objawienie Jana

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.