Objawienie Jana 7

Objawienie Jana, rozdział 7 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (17 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Objawienie Jana 7 — Biblia Gdańska

1 Potemem widział czterech Aniołów, stojących na czterech węgłach ziemi, trzymających cztery wiatry ziemi, aby nie wiał wiatr na ziemię, ani na morze, ani na żadne drzewo.

2 I widziałem inszego Anioła występującego od wschodu słońca, mającego pieczęć Boga żywego, i zawołał głosem wielkim na onych czterech Aniołów, którym dano, aby szkodzili ziemi i morzu;

3 Mówiąc: Nie szkodźcie ziemi ani morzu, ani drzewom, aż popieczętujemy sługi Boga naszego na czołach ich.

4 I usłyszałem liczbę popieczętowanych: sto czterdzieści i cztery tysiące jest popieczętowanych ze wszystkich pokoleń synów Izraelskich:

5 Z pokolenia Judowego dwanaście tysięcy popieczętowanych; z pokolenia Rubenowego dwanaście tysięcy popieczętowanych; z pokolenia Gadowego dwanaście tysięcy popieczętowanych;

6 Z pokolenia Aserowego dwanaście tysięcy popieczętowanych; z pokolenia Neftalimowego dwanaście tysięcy popieczętowanych; z pokolenia Manasesowego dwanaście tysięcy popieczętowanych;

7 Z pokolenia Symeonowego dwanaście tysięcy popieczętowanych; z pokolenia Lewiego dwanaście tysięcy popieczętowanych; z pokolenia Isacharowego dwanaście tysięcy popieczętowanych;

8 Z pokolenia Zabulonowego dwanaście tysięcy popieczętowanych; z pokolenia Józefowego dwanaście tysięcy popieczętowanych; z pokolenia Benjaminowego dwanaście tysięcy popieczętowanych.

9 Potemem widział, a oto lud wielki, którego nie mógł nikt zliczyć, z każdego narodu i pokolenia, i ludzi, i języków, którzy stali przed stolicą i przed oblicznością Baranka, obleczeni w szaty białe, a palmy były w rękach ich.

10 I wołali głosem wielkim, mówiąc: Zbawienie należy Bogu naszemu, siedzącemu na stolicy i Barankowi.

11 A wszyscy Aniołowie stali około stolicy i starców i czworga zwierząt, i upadli przed stolicą na oblicze swoje, i kłaniali się Bogu,

12 Mówiąc: Amen! Błogosławieństwo i chwała, i mądrość, i dziękowanie, i cześć, i moc, i siła Bogu naszemu na wieki wieków. Amen.

13 I odpowiedział jeden z onych starców i rzekł mi: Ci, którzy są obleczeni w szaty białe, co zacz są? i skąd przyszli?

14 I rzekłem mu: Panie! ty wiesz. I rzekł mi: Cić są, którzy przyszli z ucisku wielkiego i omyli szaty swoje, i wybielili je we krwi Barankowej.

15 Dlatego są przed stolicą Bożą i służą mu we dnie i w nocy w kościele jego, a ten, który siedzi na stolicy, jako namiotem zasłoni ich.

16 Nie będą więcej łaknąć i nie będą więcej pragnąć, i nie uderzy na nich słońce, ani żadne gorąco

17 Albowiem Baranek, który jest w pośrodku stolicy, będzie ich pasł i poprowadzi ich do żywych źródeł wód, i otrze Bóg wszelką łzę z oczów ich.

Komentarz do rozdziału: Objawienie Jana 7

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Objawienie Jana 7:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Cztery wiatry” — które spowodują zawieruchę w czasie ucisku.

„Wiatr” — wielkie wojny między narodami.

„Nie wiał na ziemię” — społeczeństwo.

„Ani na morze” — masy ludu, burzliwe.

Epifania i Bazylea:

„Potemem” — M.St. (TP 1968, s. 43)

„Widział” — w rozdz. 6 Obj. (TP 1968, s. 43)

„Czterech Aniołów” — posłańców gniewu tj: (TP 1968, s. 43) 1/ władców, (TP 1968, s. 43) 2/ arystokratów, (TP 1968, s. 43) 3/ właścicieli interesów i gospodarstw rolnych, (TP 1968, s. 43) 4/ pracowników. (TP 1968, s. 43)

„Stojących” — Każda grupa postawiona w tej części społeczeństwa, do jakiej należy. (TP 1968, s. 43)

„Na czterech węgłach ziemi” — symboliczna ziemia - społeczeństwo, niebiosa symboliczne nie są tu włączone, podzielone jest na cztery części, z których każda odpowiada jednemu z czterech posłańców gniewu: (TP 1968, s. 43) 1/ władcom, (TP 1968, s. 43) 2/ arystokracji, (TP 1968, s. 43) 3/ burżuazji, (TP 1968, s. 43) 4/ pracy. (TP 1968, s. 43)

„Trzymających” — grupy te powodowane mniej lub więcej samolubstwem, które działało w odmiennej formie w poszczególnych grupach, swoim działaniem wstrzymały upadłych aniołów od sprowadzenia wielkiego utrapienia prędzej niż czas na to przyszedł. (TP 1968, s. 43)

„Cztery wiatry” — cztery klasy upadłych aniołów. (TP 1961, s. 88) Rz. 8:38,39; Ef. 6:12. . . którzy panują nad symboliczną ziemią. (TP 1968, s. 43) cztery grupy upadłych aniołów panujące nad czterema oddziałami społeczeństwa ludzkiego. (TP 1972, s. 67)

„Ziemi” — społeczeństwo (TP 1968, s. 43)

„Aby wiatr” — Wojna Światowa. (TP 1961, s. 88) Wojna 1939-1945 była dalszy ciągiem wojny z lat 1914-1918 i jest częscią symbolicznego wiatru. (TP 1946, s. 36)

„Nie wiał” — nie sprowadzał utrapienia. (TP 1968, s. 43)

„Na ziemię” — społeczeństwo (TP 1968, s. 43)

„Ani na morze” — niespokojne, buntownicze, bezprawie lubiące masy. (TP 1968, s. 43)

„Ani na żadne drzewo” — wielkie; lud Pański uważany jest za wielki przez Niego; a przewodnicy pomiędzy czterema częściami społeczeństwa uważani są za wielkich przez swoich stronników. (TP 1968, s. 43)

Objawienie Jana 7:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Widziałem” — w czasie żniw.

„Od wschodu” — skąd przychodzi słońce sprawiedliwości.

„Mającego pieczęć” — Teraźniejszą Prawdę.

Epifania i Bazylea:

„I widziałem” — umysłowo i fizycznie. (TP 1968, s. 43)

„Anioł” — lud Boży w jego zdolności usługiwania Prawdą swym braciom, którzy jej jeszcze nie posiedli. (TP 1963, s. 48) żniwiarze na koniec wieku. (TP 1968, s. 43)

„Występującego od wschodu słońca” — Jezus i Kościół, cały Chrystus, są Słońcem, Światłością Świata - Jan. 9, 5; Mat. 5, 14. (TP 1968, s. 43)

„mającego Pieczęć” — Prawda. (TP 1963, s. 48) Prawda na czasie. (TP 1968, s. 43)

„Boga żywego” — daną w Piśmie. (TP 1968, s. 43)

„I zawołał głosem wielkim” — jako sól ziemi, Światłość świata i Miasto stojące na górze / Mat. 5, 13 - 16/ , wierni wielkim posłannictwem zgromili świat dla grzechu, sprawiedliwości i przyszłego sądu / Jan. 16, 8 - 11/ , a praca ta miała zdrowy skutek dla świata i zaszczepiła takie zasady, które częściowo wchłonięte, w pewnej mierze wstrzymały samolubstwo rodzaju ludzkiego od ustąpienia w całości woli upadłych aniołów, a w ten sposób powstrzymały te niezbożne istoty. (TP 1968, s. 43)

„Na onych czterech Aniołów” — cztery grupy rodzaju ludzkiego, jak powyżej, gdyby nie były pohamowane dawno sprowadziłyby ruinę Czasu Ucisku na rodzaj ludzki. (TP 1968, s. 43)

„Którym dano aby szkodzili ziemi i morzu” — cztery klasy ludu, są tymi którzy sprowadzają wielkie utrapienie i gniew na ludność zorganizowaną w teraźniejszym porządku rzeczy. (TP 1968, s. 43)

Objawienie Jana 7:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie szkodźcie ziemi” — teraźniejszy czas przyjazny dla swobód i różnych korzyści, które Bóg przygotował.

„Dopóki” — Święci Pańscy po tej stronie zasłony (w tym życiu).

„Nie położymy pieczęci” — naznaczymy, odłączymy, odróżnimy.

„Na czołach ich” — damy im możność ocenienia planu Bożego, zarysy czasów itp. jako pociechę, ochronę i znamię, czyli dowód ich synostwa.

Epifania i Bazylea:

„Mówiąc” — nauczaniem przez W.Ew. należytych zasad w stosunku do grzechu, sprawiedliwości i przyszłego sądu. (TP 1968, s. 40,43)

„Nie szkodźcie” — nie ustępujcie takim niezbędnym wpływom, które by skłaniały was do szkodzenia. (TP 1968, s. 40,43)

„Ziemi” — społeczeństwu (TP 1968, s. 40,43)

„Ani morzu” — niespokojne, buntownicze, bezprawie lubiące masy. (TP 1968, s. 40,43)

„Ani drzewom” — tak dzieciom Bożym jak i wielkim w społeczeństwie. (TP 1968, s. 40,43)

„Aż my” — Kościół w jego roli dawania Prawdy braciom, którzy jej jeszcze nie posiedli. (TP 1968, s. 40,43)

„Popieczętujemy” — dostatecznie oświecimy. (TP 1968, s. 40,43) Pieczętowanie jest odciskiem Ducha pojednania z Panem w sercu, które raduje się i zgadza się z wszystkimi Jego drogami, czy one wyrażone są w Jego Duchu, Słowie czy Opatrzności. Pieczętowanie na czole jest obdarzeniem dostateczną ilością Prawdy, aby na podstawie znajomości jej, jak również na podstawie błędów nominalnego ludu Bożego obydwu Izraelów / Iz. 8, 14/ , umożliwić człowiekowi opuszczenie ich systemów / Obj. 18, 4/ . (TP 1968, s. 40,43) jest dowodem Boskiego uznania pieczętowanego. (TP 1987, s. 67,68,69,75) pieczętowanie czół świętych zostało zakończone 18. 04. 1916 r. (TP 1987, s. 67,68,69,75) 1Moj.15, 7 - 21 dowodzi przez lata tych zwierząt i ptaków, że żęcie i pokłosie było skończone do 16. 04. 1916 r. (TP 1936, s. 69) Wybrańcy, Małe Stadko, pełne 144 000 członków, wszyscy mieli być popieczętowani na czołach (dostatecznie oświeceni przez Prawdę, aby umożliwić im opuszczenie Babilonu, czyli świata — tzn. mieli być zżęci). (TP 1972, s. 67) Każdy kraj chrześcijański był wplątany (niekoniecznie jako strona prowadząca wojnę) w wojnę przed jesienią 1916 roku. Dlatego wszyscy wybrani zostali popieczętowani na czołach, zżęci, przed jesienią 1916 roku. (TP 1976, s. 72)

„Sługi Boga” — prawdziwie poświęconych, którzy są wierni małej Prawdzie jaką posiadają. (TP 1968, s. 40,43)

„Na czołach ich” — intelektualnie w takim stopniu, aby umożliwić ich wydostanie się z niewoli wśród ludu Bożego z imienia. (TP 1968, s. 40,43)

Objawienie Jana 7:4

Paruzja (C.T. Russell):

„I usłyszałem liczbę 144 000” — liczbę przeznaczoną. Określoną i ustanowioną liczbę wybranych.

„(1Moj. 15, 13 - Czterysta lat” — począwszy od Ismaela który wyszydzał Izaaka w 30 lat po uczynionym przymierzu z Abrahamem, gdy Izaak miał 5 lat, aż do wyjścia z Egiptu. {Uwaga - 400 prorockich lat / 400 x 360/ równa się 144 000 dni. })

Epifania i Bazylea:

„popieczętowanych” — ostatni członek otrzymał pieczęć na Wielkanoc 1916 roku. (TP 1957, s. 5)

„Ze wszystkich pokoleń synów Izraelskich” — M.St. (TP 1967, s. 92) Dwunastu Apostołów było typowo przedstawionych przez dwunastu synów Jakuba, których było tylko dwunastu, nie ma więc zezwolenia na jakichkolwiek dodatkowych „apostołów”. Jak żydowska dyspensacja rozpoczęła się z śmiercią Jakuba i uznaniem jego dwunastu synów, tak chrześcijańska dyspensacja rozpoczęła się z śmiercią Jezusa i uznaniem Jego dwunastu Apostołów. I jak jedno z pokoleń Izraela (Dan) jest wyeliminowane i nie wymienione w wykazie Obj. 7:5—8, lecz zastąpione pokoleniem Manasesa, tak spomiędzy Apostołów Jezusa Judasz został wyeliminowany a Paweł wyznaczony na jego urząd. (TP 1981, s. 61)

Objawienie Jana 7:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Wielkie mnóstwo” — grono większe aniżeli grono Chrystusowe, którzy okazali dostateczną gorliwość do ofiarowania swojego życia, lecz nie ofiarowali go zupełnie na służbę Bożą. Wierni, lecz nie okazali się ochotnymi w posłuszeństwie, posiadali gorliwość, lecz nie według umiejętności. Z obawy śmierci nie dotrzymali swego zobowiązania, by życie swoje złożyć na ołtarzu ofiarnym, obciążeni troską o to życie i mniej lub więcej pokalani światowymi sprawami i wpływami. Mimo to liczą się oni do klasy dziewic, tj. takich których intencje są czystymi. Zobacz zsumowanie pisma o tej klasie. Klasę tę wyobraża Benjamin. Jest także przypodobana do pewnych ziaren, do których plewa szczelnie przylega. Wyobrażona przez " naczynia srebrne " używane w " wielkim domu " , o którym Paweł wspomina. - 2Tym. 2, 20. Wyobrażone przez Elizeusza gdy jeszcze był z Eliaszem. Tę klasę również reprezentuje Rachab. Jest przypodobana latoroślom winnego krzewu, które nie przynoszą owocu. Niemowlątka w Chrystusie.

„Nie mógł nikt zliczyć” — zdolny powiedzieć. Liczba nie ustalona ani przeznaczona, ponieważ do tej klasy nikt nie był powoływany.

„Przed tronem” — a nie na tronie jako Oblubienica i współdziedzice.

„W szaty białe” — szatę sprawiedliwości Chrystusowej.

Epifania i Bazylea:

„Lud wielki” — członkowie tej klasy zostali wezwani przez Wysokie Powołanie do Boskiej natury i współdziedzictwa z Chrystusem, ale niestety nie dotrzymali wiernie swych ślubów poświęcenia i dlatego muszą pozostać w klasie niższej. (TP 1960, s. 52) Wyrażenie "lud wielki" w tym wierszu jest tym samym co w Obj.19:1,6. (TP 1962, s. 110)

„Przed stolicą” — pokazuje że W.G. jest klasą duchową. Stolicą tu jest Boski KRÓLEWSKI (nie sędziowski wymieniony u Dan. 7, 9. 10; Mat. 25, 31 - 46; Obj. 20, 11 - 15. ) tron. Znajdowanie się przed Boskim królewskim tronem oznacza stanowienie szlachty i urzędników Królestwa. (TP 1979, s. 87)

„A palmy” — niesienie przez nich gałęzi palmowych, jest symbolem zwycięstwa. (TP 1985, s. 67)

Objawienie Jana 7:14

Paruzja (C.T. Russell):

„To są ci” — święci, którzy znaleźli się w ucisku. Niemowlątka w Chrystusie, Baranki.

„Z” — dosłownie " z pod " lub " przez " .

„Ucisku wielkiego” — szczególnie czasu wielkiego ucisku, w którym ta klasa będzie zachowana " tak jednak jak przez ogień " . Ogień ten zesłany jako szczególne dobrodziejstwo, mający spowodować w nich pokutę i właściwe ocenienie wzoru Prawdy i sprawiedliwości. Cierpienia klasy W. G. mają przewyższać cierpienia M. St.

„Obmyli szaty swoje” — które zostały splamione i pobrudzone przez obcowanie ze światem. Ta klasa nie jest z tych, którzy są prowadzeni Jego spojrzeniem. Przez cierpienia których doświadczą, będą wtedy umieli lepiej ocenić powinowactwo ich do Baranka Bożego i Jego zasług, a przez wiarę będzie im dozwolone zastosować takowe do ich oczyszczenia.

Epifania i Bazylea:

„Cić są” — odnosi się do W.G. , (TP 1973, s. 26,35)

„Przyszli z ucisku wielkiego” — później (po anarchii / po 1956r. / , po II fazie ucisku Jakuba i po nawróceniu Izraela) nastąpi wybawienie W.G. (TP 1962, s. 57) ucisk Jakuba składa sie z dwóch faz. Pierwsza faza tego ucisku zaczęła się w 1881 r., kiedy rozpoczęto czynić starania o wykorzenienie Żydów z róznych krajów europejskich i wierzymy, że wkrótce ta faza zakończy się; zaś druga faza tego ucisku ma przyjść po symbolicznym ogniu. (TP 1948, s. 7) ucisk Jakuba w pierwszej jego fazie (od roku 1881 do 1954 co najmniej). (TP 1962, s. 57) Zdaje sie, ze pierwsza faza Ucisku Jakuba, czyli obejmujaca ponowne zgromadzenie (Jer. 30:7), jest prawie zakończona. Druga faza nadejdzie przy końcu anarchii, gdy pozostali anarchisci wystąpią przeciwko ponownie zgromadzonemu Izraelowi, aby go złupić, a po stronie którego będzie walczył Bóg (Ez. 38; 39; Zach. 14:2, 3). (TP 1983, s. 16) z Epifanii. (TP 1969, s. 43)

„I omyli szaty swoje, i wybielili je we krwi Barankowej” — oczyszczenie jakie otrzymuje się przez wodę Słowa, (4Moj.8:7) to jest sprawa stopniowa zakończona z końcem Epifanii. W przeciwieństwie do oczyszczenia przez krew Barankową, które jest natychmiastowe. (TP 1938, s. 8) ze splugawień grzechu, samolubstwa, światowości i błędu. Odnosi się bezpośrednio do W.G. , chociaż w zasadzie do wszystkich poświęconych. (TP 1973, s. 26,35) mieli ubrudzone - z powodu strachu w mniejszym lub większym stopniu zaniedbali się w wiernym poświęceniu swojej ludzkiej natury. (TP 1979, s. 91) Najpierw musimy zauważyć różnicę pomiędzy kilkoma rzeczami: (TP 1950, s. 48) 1/ pomiędzy tym, co ma być w nich oczyszczone; i (TP 1950, s. 48) 2/ pomiędzy oczyszczeniem jednostek aż do czasu ich klasowego oczyszczenia i ich oczyszczeniem jako klasy. Są dwa gatunki zła, z którego utratnicy koron muszą być oczyszczeni: (TP 1950, s. 48) 1) z grzechu, samolubstwa i światowości, i (TP 1950, s. 48) 2) z błędu. (TP 1950, s. 48) Utratnicy koron jako jednostki, aż do czasu ich klasowego oczyszczenia, musieli się oczyszczać z pierwszych wymienionych rzeczy, tj. z grzechu, samolubstwa i światowości, bo gdyby nie oczyszczali się z tego w tym życiu w znaczeniu zwyciężenia zła to umarliby wtórą śmiercią. Lecz ta klasa niekoniecznie musi się oczyszczać z drugiego rodzaju zła tj. z błędu... Czas na oczyszczenie ich z błędu i udzielenie im Prawdy na czasie nastąpi dopiero po ich zmartwychwstaniu jako istoty duchowe. (TP 1950, s. 48) Ten pogląd o dwojakim oczyszczeniu utratników koron jest potrzebny, bo inaczej musielibyśmy przyjść do wniosku, że wszyscy utratnicy koron, którzy nie oczyścili się z obu rodzajów zła w tym życiu, umarli śmiercią wtórą. (TP 1950, s. 48) Lecz ta sprawa przedstawia się inaczej z klasowym oczyszczeniem utratników koron, które nastąpi wkrótce po wystawieniu 60 - go słupa epifanicznego. Oni (jako klasa) będą musieli oczyścić się z błędów i przyjąć Prawdę parousyjną i epifaniczną, jak również przemóc grzech, samolubstwo i światowość. (TP 1950, s. 48) Naszą opinią jest, że sześćdziesiąta grupa będzie się składać z dobrych Lewitów, tj. utracjuszy koron w ruchu Epifanicznym. (TP 1938, s. 8) Powinniśmy rozróżnić między osobistym oczyszczeniem, co ciągnęło się przez cały W.Ew., a oczyszczeniem się W.G. jako klasy, co rozpoczęło się wkrótce po ustawieniu 60 słupa. (TP 1955, s. 5) Rozumiemy, że pozafiguralni Lewici w ich klasowym oczyszczeniu będą musieli oczyścić się z ich błędów i przyjąć Prawdę Parousii i Epifanii, jak również przezwyciężyć ich grzechy, samolubstwo i światowość. (TP 1955, s. 5) Tutaj odnosi się to do klasowego oczyszczenia. (TP 1955, s. 5)

Objawienie Jana 7:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Przed tronem” — a nie na tronie z wybranymi M. St.

„We dnie i w nocy” — ustawicznie.

„W przybytku Jego” — w Kościele. Lecz nie stanowią części tego Kościoła. Ostatecznie dojdą do stanu duchowego, będą się znajdować tuż przy Oblubienicy.

„Będzie mieszkał między nimi. Zamiast (Osłoni ich)” — przypuści ich do swego towarzystwa i uwielbionej Oblubienicy, będą duchowymi i sprawować będą duchowe posługi.

Epifania i Bazylea:

„I służą” — W.G. w 1000 - leciu 1/ z punktu widzenia Królestwa - służba dostojników. (TP 1960, s. 41) 2/ z punktu widzenia Świątyni - służba Lewitów (TP 1960, s. 41)

„Mu” — Bogu. - 79.

„Przed stolicą” — pokazuje że W.G. jest klasą duchową. Stolicą tu jest Boski KRÓLEWSKI (nie sędziowski wymieniony u Dan. 7, 9. 10; Mat. 25, 31 - 46; Obj. 20, 11 - 15. ) tron. Znajdowanie się przed Boskim królewskim tronem oznacza stanowienie szlachty i urzędników Królestwa. (TP 1979, s. 86,87)

„Jako namiotem zasłoni ich” — zamieszka pośród nich. (TP 1984, s. 125) klasa restytucyjna nie jest załączona w scenie pałacu; ponieważ ich miejsce jest poza pałacem. (TP 1937, s. 63)

Źródła: 37'63; 60'41; 79'86,87; 84'125;

Objawienie Jana 7:16

Epifania i Bazylea:

„Nie uderzy na nich słońce, ani żadne gorąco” — utrapienia lub prześladowania. (TP 1979, s. 63)

Objawienie Jana 7:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Pośrodku tronu” — władzy, rządu.

„Źródeł wód” — Prawdy.

Epifania i Bazylea:

„będzie ich pasł” — Wielką Kompanię. (TP 2000, s. 24)

„Poprowadzi ich do źródeł żywych wód” — wskazuje iż nie będą oni nieśmiertelni. Ponieważ obecnie nikt nie posiada natury, którą Chrystus posiadał nim przyszedł na świat, jest bardzo prawdopodobne, że zostanie nią obdarzone W.G. (TP 1961, s. 34) Bóg przygotował sposób na ich oczyszczenie z błędu i otrzymanie Prawdy na czasie po ich zmartwychwstaniu jako istot duchowych. (TP 1955, s. 5)

Literatura o rozdziale Objawienie Jana 7

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Objawienie Jana

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.