Objawienie Jana 1

Objawienie Jana, rozdział 1 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (20 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Objawienie Jana 1 — Biblia Gdańska

1 Objawienie Jezusa Chrystusa, które mu dał Bóg, aby okazał sługom swoim rzeczy, które się w rychle dziać mają; a on je oznajmił i posłał przez Anioła swojego słudze swemu Janowi,

2 Który świadectwo wydał słowu Bożemu i świadectwu Jezusa Chrystusa, i cokolwiek widział.

3 Błogosławiony, który czyta i ci, którzy słuchają słów proroctwa tego, i zachowują to, co w niem jest napisane; albowiem czas blisko jest.

4 Jan siedmiu zborom, które są w Azyi. Łaska wam i pokój niech będzie od tego, który jest i który był, i który przyjść ma; i od siedmiu duchów, którzy są przed oblicznością stolicy jego;

5 I od Jezusa Chrystusa, który jest onym świadkiem wiernym, pierworodnym z umarłych i książęciem królów ziemi; który nas umiłował i omył nas z grzechów naszych krwią swoją;

6 I uczynił nas królami i kapłanami Bogu, Ojcu swemu; jemuż niech będzie chwała i moc na wieki wieków. Amen.

7 Oto idzie z obłokami i ujrzy go wszelkie oko, i ci, którzy go przebili; i narzekać będą przed nim wszystkie pokolenia ziemi. Tak, Amen.

8 Jam jest Alfa i Omega, początek i koniec, mówi Pan, który jest i który był, i który przyjść ma, on Wszechmogący.

9 Ja Jan, którym też jest bratem waszym i uczestnikiem w ucisku i w królestwie, i w cierpliwości Jezusa Chrystusa, byłem na wyspie, którą zowią Patmos, dla słowa Bożego i dla świadectwa Jezusa Chrystusa:

10 Byłem w zachwyceniu ducha w dzień Pański i słyszałem za sobą głos wielki jako trąby, mówiący:

11 Jam jest Alfa i Omega, on pierwszy i ostatni; a co widzisz, napisz w księgi i poślij siedmiu zborom, które są w Azyi, do Efezu i do Smyrny, i do Pergamu, i do Tyjatyru, i do Sardów, i do Filadelfii, i do Laodycei.

12 I obróciłem się, abym widział on głos, który mówił ze mną; a obróciwszy się, ujrzałem siedm świeczników złotych,

13 A w pośrodku onych siedmiu świeczników podobnego Synowi człowieczemu, obleczonego w długą szatę, i przepasanego na piersiach pasem złotym;

14 A głowa jego i włosy były białe jako wełna biała, jako śnieg, a oczy jego jako płomień ognia;

15 A nogi jego podobne mosiądzowi, jakoby w piecu rozpalone, a głos jego jako głos wielu wód.

16 I miał w prawej ręce swojej siedm gwiazd, a z ust jego wychodził miecz z obu stron ostry, a oblicze jego jako słońce, kiedy jasno świeci.

17 A gdym go ujrzał, upadłem do nóg jego jako martwy. I włożył prawą rękę swoję na mię, mówiąc mi: Nie bój się! Jam jest on pierwszy i ostatni,

18 I żyjący; a byłem umarły, a otom jest żywy na wieki wieków. I mam klucze piekła i śmierci.

19 Napisz te rzeczy, któreś widział i które są, i które się dziać mają napotem.

20 Tajemnicę onych siedmiu gwiazd, któreś widział w prawej ręce mojej i siedmiu świeczników złotych. Siedm onych gwiazd są Aniołowie siedmiu zborów, a siedm świeczników, któreś widział, jest siedm zborów.

Komentarz do rozdziału: Objawienie Jana 1

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Objawienie Jana 1:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Które mu dał” — Chrystus nie żądał " być równym Bogu " " Bóg Ojciec miłuje Syna i ukazuje mu wszystko co sam czyni " - Jan 5, 20

„A on je oznajmił” — w znamionach i symbolach.

Epifania i Bazylea:

„Objawienie Jezusa Chrystusa. . . , aby okazał sługom swoim” — Tu Jezus jest przedstawiony jako dający objawienie, które zawiera się w księdze nazywanej Księgą Objawienia. On posłał to objawienie Swemu słudze, tzn. najpierw M.St. a potem W.G. ; a we właściwym czasie będzie ono także objawieniem dla St.G. i M.G. tj. przy końcu 1000 - lecia. (TP 1967, s. 88) Ale podczas W.Ew. ono jest tylko dla Jego sług, M.St. i W.G. (TP 1967, s. 88)

„Oznajmił” — podał myśli przez znaki, symbole i figury. (TP 1985, s. 26)

„Przez Anioła” — 49 członków gwiezdnych /przedstawieni są tu w jednym posłańcu/ (TP 1949, s. 42)

„słudze swemu Janowi” — Jan przedstawia lud Pański w czasie wypełnienia się wydarzeń podanych w symbolach. Klasa Jana po śmierci posłannika Epifanii składała się z W.G. i klasy M.G. (TP 1952, s. 4)

Objawienie Jana 1:3

Paruzja (C.T. Russell):

„I ci, którzy słuchają:” — choćby tylko w części rozumieli

„Proroctwa tego” — które było pomocne Lutrowi w poznaniu papiestwa, iż ono jest Antychrystem.

Objawienie Jana 1:4

Epifania i Bazylea:

„siedmiu zborom” — Czynności siedmiu kościołów z Obj. rozdz. 1-3, wyobrażają czynności prawdziwego i nominalnego ludu Bożego. Po pierwsze... Kościół Prawdziwy składa się tylko z Członków Ciała Chrystusowego... po drugie Kościół Prawdziwy składa się ze wszystkich nowych stworzeń, tak z tych co zatrzymali korony, jak i z tych co je utracili -- Kościół ten nazwany jest także Kościołem Pierworodnych (Wieku Ew.)... Słowo kościół jest także użyte w innym znaczeniu, a mianowicie kościół nominalny... W tym znaczeniu są włączeni nie tylko M.St. i W.G., ale także usprawiedliwieni i nieusprawiedliwieni wyznawcy, którzy wyznawają Chrystusa, lecz obłudnie. W Obj. rozdz. 1-3, gdzie są przedstawione części Kościoła, Pan czasami odzywa się do prawdziwych Swoich naśladowców, a czasami do tych co tylko wyznają, że są Jego naśladowcami, lecz którzy w rzeczywistości nimi nie są. (TP 1956, s. 47)

„Łaska wam i pokój” — przez nauki Biblii otrzymujemy łaskę i pokój. (TP 1986, s. 87,93,94)

„Od tego, który jest, który był, i który ma przyjść” — Od Jehowy. (TP 1986, s. 87,93,94)

„Który jest” — który obecnie istnieje. (TP 1986, s. 87,93,94)

„I który był” — który istniał przez całą przeszłą wieczność. # Zawiera w sobie znaczenie Boskiej wieczności w przeszłości. (TP 1986, s. 87,93,94)

„I który przyjść ma” — który będzie istniał przez całą przyszłą wieczność. (TP 1986, s. 87,93,94)

„Siedem duchów” — siedem kierunków myśli zawartych w Biblii, czyli całkowicie objawiona znajomość Boga. Jest to równoznaczne z wyrażeniem Duch Św. - 61. (TP 1986, s. 87,93,94) nauki Biblii: 1/ doktrynalne, 2/ etyczne, 3/ obietnicze, 4/ napominające, 5/ prorocze, 6/ historyczne, 7/ typiczne. (TP 1986, s. 87,93,94) ...Zgodnie z jednym z dwunastu znaczeń słowa duch, siedem duchów Bożych z w.4 oznacza nauki (2 Tes. 2:2,8; 1 Jan 4:1-3; 5:6; Obj.19:10) i symbolizuje siedem rodzajów nauk Biblii: (1) doktrynalne, (2) etyczne, (3) obietnice, (4) napomnienia, (5) proroctwa, (6) historie i (7) typy. - E1. 491

Źródła: TP 56'47; 61'120,134; 86'87,93,94;

Objawienie Jana 1:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Pierworodnym” — zrodzony pierworodnym " Początek Stworzenia " - Obj. 3, 14

„Z umarłych” — " Chrystus jako pierwiastek " . Pierwszy powstał z umarłych, " Wódz " - 1Kor. 15, 23; Dz. 26, 23

„Krwią swoją” — " Odkupiłeś nas Bogu przez krew swoją " - Obj. 5, 9; " Krew Jezusa Chrystusa Syna Jego oczyszcza nas od wszelkiego grzechu " - 1Jan. 1, 7

Epifania i Bazylea:

„I omył nas” — Krew Jezusa oczyszcza nas od przekleństwa grzechów i błędów. (TP 1969, s. 45)

„Wiernym” — wierność jest zaletą charakteru, przez którą tą zaletę dana jednostka, pomimo wszelkich trudności, stale wypełnia lojalne oddanie się prawdzie i sprawiedliwości oraz osobom, wobec których się do tego zobowiązała, a także zasadom i/ lub rzeczom. (TP 1981, s. 67)

Objawienie Jana 1:6

Paruzja (C.T. Russell):

„I uczynił nas” — W czasie 1000 - lecia uczyni nas

„Królami i Kapłanami” — praca kapłana polega na pośrednictwie i nauczaniu sprawiedliwości, ściśle biorąc obejmuje w sobie uległość i przyszłe dzieło zbawienia.

Epifania i Bazylea:

„Kapłanami” — Jezus jest najwyższym kapłanem naszego wyznania, a my (Kościół) jesteśmy kapłanami aby błogosławić świat w następnym wieku. (TP 1960, s. 17,51,105) Kapłanem jest ten, kto na podstawie ofiary ofiarowanej Bogu na korzyść drugich, działa jako pojednawca między Bogiem a człowiekiem. - Żyd. 2, 17; 5, 1. (TP 1960, s. 17,51,105)

„Królmi” — którzy będą zarządzać błogosławieństwami 1000 - lecia dla świata. (TP 1960, s. 17,51,105) [basilea] - królestwo, tu przetłumaczono na królami. - 61. (TP 1960, s. 17,51,105)

Objawienie Jana 1:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Idzie z obłokami” — obłoki czasu ucisku

„Ujrzy go” — [horao], rozezna Go, rozpozna Jego obecność, władzę i zwierzchność

„Narzekać będą przed Nim” — Zamiast nawrócić się podczas Jego wtórego przyjścia.

Epifania i Bazylea:

„Oto idzie z obłokami” — utrapienia w Wielkim Ucisku. (TP 1961, s. 59) sprowadza uciski na Babilon począwszy od 1878r. (TP 1972, s. 6) Przyjście i panowanie Jehowy występuje w towarzystwie „obłoków”, to znaczy, niszczycielskich utrapień czasu wielkiego ucisku. (TP 1982, s. 22)

„i ujrzy” — rozpozna; (por. Żyd. 2:9)... Świat, swymi oczami zrozumienia stopniowo rozpozna Jego Wtóra Obecność, Jego moc i autorytet . (TP 1975, s. 24)

„Oko” — odnosi się do oczu umysłowych - oczu wyrozumienia. (TP 1961, s. 59) Jest tu mowa o wzroku umysłowym i wskazuje jak ci, którzy Go przebili, będą Go widzieć w czasie Jego Wtórego Przyjścia. (TP 1961, s. 59) Jego obecność będzie rozpoznana przez świat ludzkości. - 73.

„I ci, którzy go przebili” — ukrzyżowali. (TP 1988, s. 91) ...Jak wyjaśnicie werset: "Oto idzie z obłokami, i ujrzy Go wszelkie oko, i ci, którzy Go przebili" (Obj. 1:7)? Zauważcie, że ten werset pochodzi z Księgi Objawienia, która jest wysoce symboliczną księgą. Zwróćmy uwagę, iż werset oświadcza, że kiedy Jezus przychodzi, On "idzie z obłokami". To nie o literalnych obłokach jest tutaj mowa, lecz raczej o symbolicznych chmurach gniewu i ucisku, które obecnie są widoczne wszędzie na ziemi. Prorok Daniel i nasz Pan prorokowali o tym ucisku, mówiąc: "Albowiem naonczas będzie wielki ucisk, jaki nie był od początku świata aż dotąd, ani potem będzie" (Mat. 24:21; Dan. 12:1). Ten czas wielkiego ucisku jest jednym ze znaków, którego Jezus udzielił, by wskazać, że On jest teraz obecny na ziemi razem ze Swą wybraną Oblubienicą, pracując w celu zniszczenia szatańskiego imperium zła. Szatan nie usunie się bez walki i stąd wynika cały społeczny niepokój spowodowany klęskami, wojną, rewolucją, anarchią, głodem, itp. - SB 2006. 52

Źródła: TP 61'59; 72'6; 73'13; 75'24; 82'22; 88'91;

Objawienie Jana 1:8

Paruzja (C.T. Russell):

„I koniec” — bezpośredniego stworzenia Bożego

„On Wszechmogący” — " Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi " - Mat. 28, 18 : Dopiero od czasu zmartwychwstania Chrystus stał się Wszechmogącym.

Epifania i Bazylea:

„Jam jest Alfa i Omega” — oodnosi się do Boga Jehowy. (TP 1986, s. 87) Nasz Pan wskazał na siebie jako na Alfę i Omegę bezpośredniego Boskiego stworzenia. - BS. 92

„Początek” — w którym Logos był stworzony - jako pierwsze ze wszystkich stworzeń. (TP 1974, s. 83)

„Który jest” — który obecnie istnieje. (TP 1986, s. 87)

„I który był” — który istniał przez całą przeszłą wieczność. (TP 1986, s. 87)

„I który przyjść ma” — który będzie istniał przez całą przyszłą wieczność. (TP 1986, s. 87)

Źródła: TP 74'83; 86'87; BS. 92'42; E2.. 52;

Objawienie Jana 1:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Ja Jan” — Wyobraża w pewny względzie ostatnich członków " M. St. " - " Jeśli chcę, aby on został aż przyjdę, co ci do tego " - Jan 21, 22

„Który jestem bratem” — On nie tytułuje się: " Wielebny Św. Jan , dr Teologii "

„W królestwie” — w swym zaczątku. " Królestwo niebieskie gwałt cierpi i gwałtownicy porywają je " - Mat. 11, 12

„Byłem na wyspie” — na wygnaniu - prawdopodobnie zesłany jako więzień do robót w kopalniach marmuru. Zapewne to wyobraża ostracyzm (wyrok skazujący na wygnanie) i zupełne odosobnienie Kościoła.

„Którą zowią Patmos” — wyspa prawie niedostępna, opoczysta nieurodzajna.

Epifania i Bazylea:

„Ja Jan” — Jan przedstawia lud Pański w czasie wypełnienia się wydarzeń podanych w symbolach. Klasa Jana po śmierci posłannika Epifanii składała się z W.G. i klasy M.G. (TP 1952, s. 4)

„Patmos” — Słowo "patmos" znaczy cierpienie, śmiertelność i jest użyte w celu symbolizowania cierpień i śmiertelnych warunków Kościoła w ciele. Z tego wynika, że pozaobrazowy Jan w ciele, na symbolicznej wyspie Patmos, będzie wykonywał wszystkie rzeczy symbolizowane przez czyny Apostoła w czasie wizji na literalnej wyspie Patmos. (TP 1962, s. 110) Niektóre rzeczy widziane przez Jana mające miejsce, gdy on jeszcze był w ciele, pozaobrazowy Jan zobaczy w stanie śmiertelnym i cierpiącym na symbolicznej wyspie Patmos OCZYMA CIAŁA i zrozumienia. (TP 1962, s. 110) Niektóre z tych rzeczy widzianych przez Jana reprezentują rzeczy wypełniające się PO opuszczenia ciała przez pozaobrazowego Jana, a które on widział BĘDĄC W CIELE na symbolicznej wyspie Patmos TYLKO OCZYMA WIARY. (TP 1962, s. 110)

Objawienie Jana 1:10

Paruzja (C.T. Russell):

„W zachwyceniu” — w zachwyceniu ducha

„W dzień Pański” — w dzień Jego zmartwychwstania, w niedzielę, pierwszy dzień tygodnia, który wyobraża wiek 1000 - lecia, Dzień Chrystusowy.

„Za sobą” — to pokazuje, że poselstwo, które nam objawia cudowne rzeczy Boskiego charakteru i planu znajdujące się w Słowie Bożym, stoi za nami.

Epifania i Bazylea:

„Dzień Pański” — określa tu pierwszy dzień tygodnia. (TP 1959, s. 32)

Objawienie Jana 1:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Jam jest Alfa” — tych i następnych słów, aż do wyrazu " ostatni " włącznie nie znajdujemy w najstarszych greckich rękopisach.

„Siedmiu zborom” — wyobraża siedem stopni rozwoju prawdziwego Kościoła.

„Które są w Azji” — wyraz Azja znaczy " mętny " , albo błotnisty. - wskazuje na rodzaj drogi, po której Kościół w swym rozwoju miał kroczyć.

Epifania i Bazylea:

„Pierwszy i ostatni” — Jezus; On był "sam jedyny" bezpośrednio spłodzony przez Boga. Wszyscy inni byli pośrednio stworzeni przez Boga tj przez Jezusa. (Jan. 1: 3; Kol. 1: 15 - 17). (TP 1965, s. 50)

„Siedmiu zborom, które są w Azji” — by były w harmonii z resztą księgi, muszą być symboliczne, a ponieważ ta księga jest głównie historią wcześniej napisaną, muszą one symbolizować siedem następujących po sobie okresów w historii Chrześcijańskiego Kościoła i obejmować okres pomiędzy Pierwszym i Wtórym Przyjściem Chrystusa. (TP 2000, s. 73,74,75,78)

„do Efezu” — [lata po Chr. 33 - 69]; Słowo Efez oznacza pierwsze, pożądane. Podczas tego okresu nasz Pan trzymał siedem gwiazd w swojej prawej ręce (porównaj Obj. 1:13, 16, 20). Posłannicy Kościołów – Apostołowie Paweł, Piotr, Jan, i inni - byli pod tak wielkim wpływem i władzą naszego Pana Jezusa w tej epoce, iż ich nauki uznajemy za Jego nauki, wierząc, iż ich słowa tak naprawdę były Jego słowami. (TP 2000, s. 73,74,75,78)

„do Smyrny” — [lata 69 - 313/325]; Smyrna znaczy gorzki. W tym okresie Chrześcijańskiego Kościoła miały miejsce najbardziej gorzkie prześladowania pod panowaniem rzymskich cesarzy, od Nerona do Dioklecjana. (TP 2000, s. 73,74,75,78)

„do Pergamonu” — [lata 325 - 799]; Pergamon znaczy ziemskie wyniesienie. Mówcą jest Ten, który ma "miecz z obu stron ostry" (greckie dwuustny) - Słowo Boże (porównaj Obj. 1:16). Podczas tego okresu, gdy nominalny Kościół stawał się popularny, prawdziwi Chrześcijanie byli poddawani próbom i badani przez wprowadzanie i rozwijanie idei papieskich i pogańskich. (TP 2000, s. 73,74,75,78)

„do Tyjatyru” — [lata 799 - 1309]; Tiatyra oznacza słodka woń ofiary. Był to okres papieskich prześladowań. Nieskalany Kościół znosił trudy pobytu na puszczy, podczas gdy Kościół odstępczy zasiadał na tronie swojego królewskiego kochanka (władzy świeckiej). (TP 2000, s. 73,74,75,78)

„do Sardów” — [lata 1309 - 1479]; Sardes oznacza to, co pozostaje, jak gdyby wskazywało na bezużyteczną resztkę, coś z czego uszło życie lub zalety. (TP 2000, s. 73,74,75,78) Nominalny Kościół w tym okresie stwarzał pozory, że jest tym, czym w istocie nie był, posiadał kształt pobożności bez jej mocy. A zatem Sardes było tym co pozostało, "resztkami" prawdziwego Kościoła, który do tego czasu został wypędzony na puszczę. Prześladowania zawsze rozwijały energię Kościoła. Kiedy prześladowania zaczęły słabnąć, gorliwość Sardesu stygła. (TP 2000, s. 73,74,75,78)

„do Filadelfii” — [lata 1479 - 1874]; Filadelfia znaczy miłość braterska. Ten okres historii Kościoła rozpoczął się wraz z Reformacją. Istnieje znaczne podobieństwo pomiędzy dziełem rozpoczętym w Dzień Pięćdziesiątnicy a pracą Lutra i pozostałych reformatorów. W pewnym sensie Reformacja była początkiem nowej ery, za świtaniem światła w miejscu, gdzie wszystko było ciemnością, oddzieleniem prawdy od fałszu oraz nowym początkiem na drodze Prawdy. (TP 2000, s. 73,74,75,78)

„do Laodycei” — [lata 1874 - ]; Laodycea znaczy wypróbowany lub osądzony lud. Opis pokazuje nam, że kościół, do którego zostały skierowane te słowa był próbowany i okazał się letnim. (TP 2000, s. 73,74,75,78) ... W w. 11 Jezus jest mówcą: "Jam jest Alfa i Omega, on pierwszy i ostatni". Te dwa wyrażenia są synonimiczne ponieważ alpha jest pierwszą a omega ostatnią literą greckiego alfabetu (alpha, beta itd.). Wyrażenia te użyte są cztery razy w odniesieniu do Jehowy (Izaj. 41:4; 44:6; 48:12; Obj. 1:8) i również cztery razy w odniesieniu do Pana Jezusa (Obj. 1:11, 17; 2:8; 22:13). W czterech ustępach odnoszących się do Jehowy jako będącego Pierwszym i Ostatnim, trzy cytaty z Izajasza używają wyrażenia "pierwszy i ostatni", natomiast jeden z Objawienia podaje wyrażenia "Alfa i Omega, początek i koniec". - TP 1986. 87

Źródła: TP 65'50; 00'73,74,75,78;

Objawienie Jana 1:12

Paruzja (C.T. Russell):

„I obróciłem się” — wyobraża sposób w jaki spoglądamy w przeszłość, by dopatrzyć się wypełnienia różnych zarysów Boskiego Planu, usłyszeć i zrozumieć poselstwo, które dał swemu ludowi zmartwychwstały Pan.

„Siedem świeczników” — wyobraża nominalny Kościół W. Ew. , obejmujący w sobie i członków Jego Ciała. Także wyobrażają siedem stopni rozwoju prawdziwego Kościoła. Całość przedstawia złoty świecznik w " Świątnicy.

Objawienie Jana 1:13

Paruzja (C.T. Russell):

„W pośród” — doglądanie tych świeczników, oczyszczanie knotów, zaopatrywanie w oliwę itp. - wyobraża opiekę i troskliwość Pańską o dobro Jego Kościoła W. Ew.

„Synowi Człowieczemu:” — podobny do syna człowieczego, a z opisu szat podobny do kapłana.

„Długą szatę(aż do nóg)” — po śmierci apostołów w ciągu 19 stuleci, z małymi przerwami, ciało Prawdy było prawie zasłonięte, dopiero teraz Nogi, czyli ostatnie członki Ciała Chrystusowego zostały tą Prawdą oświecone.

„Pas złoty” — wyobraża służenie sprawie Bożej.

Objawienie Jana 1:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Biała jak śnieg” — przedstawia czystość i świetność. Nasuwa na myśl sędziwość, doświadczenie, znajomość.

„A oczy jego” — możność rozeznawania - mądrość

„Jako płomień ognia” — wyobraża wszechwiedzę.

Objawienie Jana 1:15

Paruzja (C.T. Russell):

„A nogi Jego” — Członki Ciała Chrystusowego, żyjący przy końcu W. Ew.

„Podobne mosiądzowi” — wypolerowanej miedzi. Pan żąda, aby wszyscy, którzy w jaki bądź sposób popierają sprawę Ciała Chrystusowego, z powodu stykania się ze światem, starali się oczyszczać, aby byli wypolerowani. " Oczyście się wy, którzy nosicie naczynia Pańskie " - Iz. 52, 11

„Jakby w piecu” — trudne próby i doświadczenia świętych.

„Wielu wód” — wyobraża, iż Pan miał przemówić do swego Kościoła wieloma językami różnych ludów i narodów, których miał używać jako swoich posłanników.

Epifania i Bazylea:

„Nogi” — postępowanie. (TP 1985, s. 100)

Objawienie Jana 1:16

Paruzja (C.T. Russell):

„W prawej ręce swojej” — pod swoim kierownictwem, ochroną i pieczą

„Siedem gwiazd” — niosących światło niebiańskie duchowej oświaty, czyli nauki.

„Miecz obosieczny” — Słowo Boże karci grzech na wszystkie strony, na tyle, na ile posiadają go jego najgorliwsi zwolennicy.

Epifania i Bazylea:

„I miał” — Jezus. (TP 1962, s. 40,63)

„ręka” — w symbolice biblijnej używana jest do przedstawienia mocy, oraz służby, jak również mocy i służby sprawowanej za pomocą rąk. (TP 1985, s. 100)

„Siedem gwiazd” — aniołów, posłanników - dla oświecenia 7 okresów Kościoła. # Br. J. był członkiem ostatniej gwiazdy. (TP 1962, s. 40,63) słowo gwiazda [aster] nie jest użyte w Piśmie Św. dla określenia jednostek wiernych, za wyjątkiem Apostołów. (TP 1981, s. 61) te gwiazdy są gwiazdami składowymi. (TP 1982, s. 73)

„Miecz” — Słowo Prawdy. (TP 1975, s. 89)

„Z obu stron ostry” — prawda na tematy świeckie i religijne. (TP 1980, s. 51)

„Oblicze” — w symbolach biblijnych twarz symbolizuje wiedzę. (TP 1960, s. 79) Prawda - Słowo Boże. (TP 1964, s. 80)

Objawienie Jana 1:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Upadłem do nóg Jego” — gdy przez poznanie planu Bożego odczujemy chwałę Boskiego charakteru, to jest gdy prawdziwie poznamy Tego, z którym mamy społeczność, wtedy upadamy przed Nim, korząc się aż do prochu, dochodząc do przeświadczenia, że jesteśmy niedoskonałymi i niegodnymi Jego łask i błogosławieństw.

„Pierwszy i ostatni” — jednorodzony.

Epifania i Bazylea:

„ręka” — w symbolice biblijnej używana jest do przedstawienia mocy, oraz służby, jak również mocy i służby sprawowanej za pomocą rąk. (TP 1985)

„Nie bój się” — te słowa podano jako zachętę dla ludu Bożego. (TP 1984)

„Jam jest on pierwszy i ostatni” — oodnosi się do Jezusa. On był " sam jedyny " bezpośrednio spłodzony przez Boga. Wszyscy inni byli pośrednio stworzeni przez Boga tj przez Jezusa. (TP 1986) 84,60; 85'100; 86'87

Objawienie Jana 1:18

Paruzja (C.T. Russell):

„I żyjący” — nie mówi On: " Którym zawsze żył i nigdy nie byłem umarłym " .

„A byłem umarły” — " Wylał na śmierć duszę swoją " , " położywszy ofiarą za grzech duszę swą " - Iz. 53, 12. 10.

„Żywy na wieki” — " Śmierć mu więcej nie panuje " - Rz. 6, 9

„Klucze” — władzę otworzenia i wyswobodzenia z mocy grobu 20 bilionów więźniów nadziei.

„Piekła” — [Hades], stan unicestwienia, a nie męki.

Epifania i Bazylea:

„. . . żyjący, a byłem umarły” — w tym znaczeniu w jakim umarły był Adam, ponieważ umarł On jako zastępca Adama, aby zająć jego miejsce zgodnie z Boskim wyrokiem. (TP 1984, s. 51,53,59,60)

„A otom jest żywy na wieki wieków” — Ten tekst pokazuje, że w takim stopniu w jakim to dotyczy Jezusa, gdy zmartwychwstał ze stanu śmierci, piekło [hades] zostało zniszczone - Jezus był żywy na wieki wieków, a śmierć dłużej nie miała już nad nim władzy. (TP 1984, s. 51,53,59,60)

„I mam klucze” — moc, autorytet. (TP 1966, s. 32) klucz symbolizuje władzę otwierania i zamykania. (TP 1989, s. 79) moc usunięcia (piekła i śmierci). (TP 1985, s. 185) moc do otwarcia stanu śmierci (hadesu) i zniszczenia procesu umierania (śmierci). (TP 1984, s. 51,53,59,60)

„Piekła” — [hades], niepamięć. (TP 1972, s. 51) stan śmierci, grób. (TP 1983, s. 61)

„i śmierci” — procesu śmierci Adamowej. (TP 1985, s. 185)

Objawienie Jana 1:20

Epifania i Bazylea:

Podobnie rozumiemy tajemnicę siedmiu gwiazd (Obj. 1:20) jako reprezentację siedmiu składowych posłańców posłanych przez Boga, po jednym dla każdego okresu Kościoła, ... - E1. 474

Literatura o rozdziale Objawienie Jana 1

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Objawienie Jana

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.