List do Rzymian 10

List do Rzymian, rozdział 10 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (21 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Rzymian 10 — Biblia Gdańska

1 Bracia! przychylna wola serca mego i modlitwa, którą czynię do Boga za Izraelem, jestci ku zbawieniu.

2 Albowiem daję im świadectwo, iż gorliwość ku Bogu mają, ale nie według wiadomości.

3 Bo nie znając sprawiedliwości Bożej, a chcąc własną sprawiedliwość wystawić, sprawiedliwości Bożej nie byli poddani.

4 Albowiem koniec zakonu jest Chrystus ku sprawiedliwości każdemu wierzącemu.

5 Gdyż Mojżesz pisze o sprawiedliwości, która jest z zakonu, iż ktobykolwiek te rzeczy czynił, przez nie żyć będzie.

6 Ale sprawiedliwość, która jest z wiary, tak mówi: Nie mów w sercu swem: Kto wstąpi na niebo? to jest Chrystusa na dół sprowadzić:

7 Albo kto zstąpi do przepaści? to jest Chrystusa od umarłych wyprowadzić.

8 Ale (Mojżesz) cóż mówi: Blisko ciebie jest słowo w ustach twoich i w sercu twojem. Toć jest słowo wiary, które opowiadamy:

9 Że jeźlibyś usty wyznał Pana Jezusa i uwierzyłbyś w sercu twojem, że go Bóg z martwych wzbudził, zbawiony będziesz.

10 Albowiem sercem wierzono bywa ku sprawiedliwości, ale się usty wyznanie dzieje ku zbawieniu.

11 Bo Pismo mówi: Wszelki, kto w niego wierzy, nie będzie pohańbiony;

12 Gdyż nie masz różności między Żydem i Grekiem; bo tenże Pan wszystkich, bogaty jest ku wszystkim, którzy go wzywają.

13 Każdy bowiem, kto by wzywał imienia Pańskiego, zbawiony będzie.

14 Jakoż tedy wzywać będą tego, w którego nie uwierzyli? a jako uwierzą w tego, o którym nie słyszeli? a jako usłyszą bez kaznodziei?

15 Jakoż też będą kazać, jeźliby nie byli posłani? Jako napisano: O jako śliczne są nogi tych, którzy opowiadają pokój, tych, którzy opowiadają dobre rzeczy.

16 Aleć nie wszyscy posłuszni byli Ewangielii; albowiem Izajasz mówi: Panie! któż uwierzył kazaniu naszemu?

17 Wiara tedy jest z słuchania, a słuchanie przez słowo Boże.

18 Ale mówię: Izali nie słyszeli? i owszem na wszystkę ziemię wyszedł głos ich i na kończyny okręgu ziemi słowa ich.

19 Ale mówię: Izali tego nie poznał Izrael? Pierwszy Mojżesz mówi: Ja was do zawiści pobudzę przez naród, który nie jest narodem, przez naród nierozumny rozdrażnię was.

20 A Izajasz śmiałości używając mówi: Jestem znaleziony od tych, którzy mnie nie szukali, i jestem objawiony tym, którzy się o mnie nie pytali.

21 Ale przeciwko Izraelowi mówi: Cały dzień wyciągałem ręce moje do ludu upornego i sprzeciwiającego się.

Komentarz do rozdziału: List do Rzymian 10

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Rzymian 10:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Izraelem” — Wszystkie dwanaście pokoleń.

„Zbawieniu” — Nikt nigdy nie zostanie zbawiony przez ignorancję. (R5575:4) Nie raduję się z ich upadku. (R1979:2)

„Izraela” — Pełne dwanaście plemion. (B206, C252, R2085:6)

List do Rzymian 10:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Daję im bowiem świadectwo” — Nie oskarżam ich o obojętność i umyślną niewiarę. (R1970:2)

„Mają gorliwość” — Błąd leży nie w gorliwości, która owocowała pracą i wysiłkiem ponoszonym dla innych, lecz W okoliczności, że ich gorliwość powodowana była błędnymi ideami. (R1071:3) Wielu misjonarzy W duchu pobożności i samoofiary udało się z krajów chrześcijańskich do pogańskich, wykazując się godną pochwały gorliwością, lecz nie we właściwym poznaniu. (CR19:5, R1071:3, NS19:5) Mają wielką gorliwość dla Boga, lecz plan i sposób postępowania mają własne, w związku z czym są zaślepieni i nie dostrzegają Bożego sposobu i planu usprawiedliwienia poprzez okup. (R1970:2)

„Nierozsądną” — Nie może być zbawienia bez poznania. (R5575:4)

List do Rzymian 10:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Wystawić” — Przez zachowywanie wszystkich szczegółów Zakonu.

„Własną sprawiedliwość” — Co było niemożebne w ich upadłym stanie.

„Nie znając” — Nie dostrzegają Bożego sposobu i planu usprawiedliwienia poprzez okup. (R1970:2)

„Własne” — Energiczne i ambitne osoby W świecie, których motywacją nie była miłość, lojalność i pokora, lecz samolubna duma i próżna chwała. (R2368:3)

„Usiłując ustanowić” — Poprzez zachowywanie Zakonu w każdym szczególe. (R1970:2) Co jest niemożliwe W ich zdegenerowanym stanie. (R1970:2) Wierząc swym zbawicielom takim jak: Sokrates, Konfucjusz, Zoroaster, Mojżesz, Mahomet, itp., którzy uczą iż Bóg przyjmuje nie na podstawie zasługi Chrystusa, lecz na podstawie ich własnej zasługi i sprawiedliwości. (R864:3, 761:2) Apostołowie szatana to nie barmani i biali handlarze niewolników, lecz w większości „wyświęceni” duchowni. (R5848:5*) Niektórzy są aktywni W hodowaniu „korzenia gorzkości”. Jest rzeczą niezbędną, aby Kościół był przesiany sprawdzony. (R2368:6)

List do Rzymian 10:4

Paruzja (C.T. Russell):

„koniec Zakonu” — Wypełnienia się Zakonu Przymierza.

„Ku sprawiedliwości” — Usprawiedliwieniu.

„Każdemu” — Żydowi tylko, bo nikt inny nie znajdował się pod Prawem Zakonu.

„Wierzącemu” — A nie komu innemu.

„Końcem zakonu jest Chrystus” — Albo wypełnieniem. R1729:6, 5047:1, 1970:2, 972:1 Wypełnił roszczenia Zakonu względem wszystkich tych, którzy byli nim objęci. (R542:3) Wymazując Zakon, „przybijając go do krzyża” (Kol. 2:14). (R1724:6, 3752:3, 2121:5) Prawnie zakończył jego rządy. (R542:3) „On zniósł zakon przykazań i przepisów, aby czyniąc pokój, stworzyć w sobie samym z dwóch jednego nowego człowieka” (Efez. 2:15). (R5047:2) Jedynie dla tych, którzy zobaczyli w Panu Jezusie swego Odkupiciela. (PT377:2*) Jezus zachował wszelkie wymagania Zakonu i w ten sposób stał się dziedzicem wszelkich błogosławieństw obiecanych Zakonem; w ten sposób zakończył On te błogosławieństwa, jeżeli chodzi o innych. Q432:T, (R2121:5) Przymierze Zakonu zostało zakończone w tym znaczeniu, że jego ustanie zostało przygotowane. (R4619:4) Koniec Przymierza opartego na Bożym Prawie. On nigdy nie zakończy samego Bożego Prawa. Q432:T Nie oznacza to, że na krzyżu ustało Boskie prawo rządzące wszechświatem i zakazujące grzechu. (R1724:6) Przymierza Zakonu. (F226, 380, R5047:1, 2268:6, 1729:6, 1725:3)

„Usprawiedliwiony” — Usprawiedliwiony. (R2268:6, 5047:1, 1725:5) W Nim jesteśmy sprawiedliwi wobec prawa. (R411:6, 3062:2) Chrystus w sprawiedliwy sposób wypełnił wymogi prawa, a zatem, my w Nim jesteśmy Sprawiedliwi wobec prawa. (R411:6) Prawnie zakończył jego rządy. (R542:3) Każdy Żyd, nikt inny nigdy nie znajdował się pod Przymierzem Zakonu. (R3062:2, 5047:2, 2121:5, 1984:3, 1729:6, 1727:6, 1725:5)

„Kto wierzy” — Lecz nikt inny. (R5047:1, 3062:2,1729:6) Kto stał się naśladowcą Chrystusa. (Q729:2,R4619:4, 4505:1) W zakresie, w jakim ktoś staje się naśladowcą Chrystusa i poświęca swe prawa restytucyjne w śmierci jako żywa ofiara, biorąc przykład ze swego Odkupiciela. (R4505:2) Dla wszystkich takich miłość jest wypełnieniem Zakonu. (R315:2, 542:6) Dla tej klasy Przymierze Zakonu było jako martwe. (PT375:2*) Bóg przewidział dla tej klasy sposobność rozdzielania błogosławieństw Nowego Przymierza. (PT375:2*) Dla pozostałych Żydów Przymierze Zakonu jest równie wiążące jak zawsze było. (PT377:2*, Q167:2) Nie jest to zaskoczeniem, jeśli przypomnimy sobie ich pierwotne uprzedzenie na korzyść Zakonu, kiedy to duch prawdy miał powoli doprowadzić ich do pełni prawdy w tym przedmiocie. (R972:1)

Epifania i Bazylea:

„koniec Zakonu jest Chrystus” — Przymierze Zakonu skończyło się dla tych wszystkich Żydów, którzy przyszli do Chrystusa. Oczywiście Przymierze Zakonu nigdy nie dotyczyło pogan, czyli tych, którzy nie byli Żydami i dlatego nie można mówić o jego początku lub zakończeniu, gdy chodzi o pogan. Przymierze to w Wieku Ewangelii było w procesie kończenia się dla tych, ma się rozumieć Żydów, którzy nie przyjęli Chrystusa, lecz nie jest jeszcze całkowicie zakończone. Typ instytucyjny, do którego należy Przymierze Zakonu musi posiadać swą siłę obowiązkową dla poddanych sobie aż do czasu, gdy jego pozafigura wejdzie w życie. Tak więc niektóre zarysy Przymierza Zakonu przeminęły dla Żydów, którzy nie przyszli do Chrystusa: jego kapłani, ofiary, świątynia, cykle jubileuszowe, jubileusze, Dzień Pojednania, Baranek Wielkanocny itd. Stało się tak dlatego, że gdy pozafigura wchodzi w życie to figura przemija. Istnieją jednak zarysy Zakonu, które nie były jeszcze wypełnione, a więc obowiązują do dzisiaj tych Żydów, którzy nie przyszli do Chrystusa, jak np: obrzezanie (Gal. 5:3), dziesięcioro przykazań łącznie z dniem Sabatu, czyste i nieczyste pożywienie itd. (TP 1963, s. 11) Dziesięć Przykazań stanowiło część Przymierza Zakonu (2 Mojż. 34:28; 5 Mojż. 4:13, 14; 5; Żyd. 8:6-8), antytypowej Agary i dlatego nie zostało nakazane chrześcijanom. Chrześcijanie zachowują antytypowy sabat lub odpocznienie. (TP 1981, s. 83)

List do Rzymian 10:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Ktokolwiek by czynił” — Doskonale czynił jedynie Jezus Chrystus.

„Żyć będzie” — Otrzyma prawo do żywota wiecznego.

„Mojżesz pisze” — W 3 Moj. 18:5. (R282:3, 5072:5, 1970:2, 1724:5, 789:1, 454:6)

„Zakonu” — Prawa danego Izraelowi na górze Synaj. (R682:3)

„Człowiek” — Jedynie Jezus Chrystus. (R1725:2)

„Który spełnił zakon” — Czyni to, co prawe wedle Zakonu, będzie żył i nie umrze. (R1970:2, 5465:3) Stosuje się do wszystkich Żydów pod Zakonem, nawet do dziś dnia. (Q174:4, R4696:2) Takie były warunki Przymierza Zakonu. R43303 Oni nie mogli dochować Zakonu. (R410:6) Przymierze Zakonu oferowało wieczne życie, pod warunkiem zachowania Zakonu. (R5072:5, 5128:1) W Starym Testamencie nie ma obietnicy wiecznego życia, za wyjątkiem Zakonu danego Izraelowi. 83143:4 Nowe Przymierze, podobnie jak i stare, wymagać będzie posłuszeństwa wobec litery prawa Bożego. (R4442:2, 4760:3, CR326:4) Będzie to praca stopniowa, w miarę dochodzenia do warunków Nowego Przymierza, będą obdarowywani błogosławieństwem życia. (R4760:6) Obietnica ta jest warunkowa, mówi ona, że ten, kto przyjmie śmierć Chrystusa, taki będzie trwał w Jego miłości, w Jego łasce. (R4911:1)

„Przezeń żyć będzie” — Będzie miał prawo do życia wiecznego. R5128:1, 4869:4, 1725:3, 573:2, Q197:T Nigdy nie umrą z uwagi na swe posłuszeństwo. (R454:6, 573:2) Łaska pod rządami Przymierza Zakonu polegała na tym, że jeżeli którykolwiek Żyd dotrzymałby postanowień Zakonu, wówczas miałby prawo do życia i nigdy by nie umarł. (R503:2) To samo prawo, które gwarantuje, że nieposłuszny umrze, gwarantuje również, że posłuszny będzie żył. (R573:2) Odkąd Mojżesz napisał te słowa, nikt nie zasłużył na życie. (R1970:2, 887:1*) Nadzieje Izraela szybko zostały zniweczone, ponieważ jeden po drugim umierali dając dowód temu, że nikt z nich nie był w stanie zachować w pełni swej części Przymierza. (R789:1) Prawo do życia zostało zabezpieczone przez Jezusa dzięki posłuszeństwu względem Zakonu. (R4905:4, 5342:4) Bóg dał to prawo narodowi żydowskiemu, którego figuralne ofiary stanowiły cień rzeczywistej ofiary za grzech. (R4765:5) Poprzez wiarę Kościół zaczyna teraz czerpać z tej warunkowej obietnicy, która zależy od jego wierności aż do końca, cierpliwej wytrwałości. (R4911:1)

List do Rzymian 10:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie mów” — Nie trać czasu przez mówienie:

„Kto wstąpi” — Z ludzi do nieba?

„Sprowadzić” — Chrystusa, by stał się naszym odkupicielem.

„Z wiary” — Chrześcijanin przejawia wiarę w posłannictwo Ewangelii. (R5409:5) Rzecz ta nie jest przed nimi ukryta ani nie jest od nich daleko, trudna do zrozumienia. (R1970:3)

„Tak mówi” — Jak również mówił Mojżesz (5 Moj. 30:11-14). (R1970:3)

„Nie mów” — Ci, którzy pozbywają się uprzedzeń i wierzą, nie powiedzą w ten sposób. (R1970:3) Chrześcijanin nie będzie pytał, w jaki sposób ktoś mógłby wstąpić do nieba, aby sprowadzić Jezusa na ziemię, albo zejść do grobu, aby Go z niego wywieść, Chrześcijanin przyjmuje fakty takie, jakie są. (R5409:5)

„W sercu swym” — Niektórzy wątpili, czy Jezus jest Mesjaszem, który został zabity a następnie powstał. (R5409:5)

„Kto wstąpi” — Kto wstąpił. (R1970:3)

„Do nieba” — Jezus przyszedł z nieba, święty, niewinny, nieskalany. (R5409:5)

„Chrystusa sprowadzić na dół” — Aby był naszym Odkupicielem. (R1970:3,4) Tacy, mając ucho wiary, mają już swą deklarację woli Bożej, uosobioną w Chrystusie. (R3071:5)

List do Rzymian 10:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Albo kto zstąpi” — Do umarłych.

„Chrystusa wyprowadzić” — Aby nas nauczał.

„Albo kto zstąpi” — Albo kto zstąpił do grobu, aby podnieść Chrystusa z martwych. R197023

„Chrystusa wywieść” — Ku naszemu pouczeniu. (R3071:5)

„Z martwych” — Bóg uznał zasługę dzieła Jezusa i podniósł Co z martwych. (R5409:5) Wiara przyjmuje przyjście Chrystusa z góry, jego śmierć, zmartwychwstanie i wniebowstąpienie. (R1970:3)

List do Rzymian 10:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Słowo” — Prawda, którą głosimy.

„Blisko” — Nie należąca do przyszłego wieku, lecz można osiągnąć przez wiarę teraz.

„W sercu twoim” — Rozumne i łatwe do zrozumienia, posiadające dostateczną podstawę w nauce i wielkim dziele Jezusa, apostołów i proroków.

„Blisko ciebie” — Niedaleko, nie odnosi się do innego wieku, lecz można je teraz otrzymać przez wiarę. (R3071:5)

„Jest słowo” — Prawda, którą głosimy. (R1970:3)

„I w sercu twoim” — Rozsądne i łatwe do zrozumienia, mające podstawę w słowach Jezusa, proroków i apostołów. (R1970:3)

List do Rzymian 10:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Usty wyznał” — Wyznanie uczynione ustami jest najpierwszym dowodem wiary w sercu.

„W sercu” — Bez względu na ile kto w umyśle swoim może być przekonany o Prawdzie, lecz jeżeli serce jego jest uparte, nie uwierzy.

„10:9 Ustami swoimi” — Wyznanie ustami jest pierwszym zewnętrznym dowodem wiary w sercu. (R3071:6)

„Jezus jest Panem” — Należy otwarcie i publicznie wyznać, że Jezus jest Panem - twoim Panem. (R1970:3, 2164:3*)

„W sercu swoim” — Bez względu na to, jak dalece czyjś umysł jest przekonany o prawdzie, jeżeli jego serce jest uparte, to nie uwierzy. (R1970:4)

List do Rzymian 10:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Sercem” — Nie głową.

„Sprawiedliwości” — Do zmiany serca, które pobudza do sprawiedliwości.

„Ku zbawieniu” — Ktokolwiek mniema, że światło, które on otrzymał i zachowuje je w swoim sercu, może być wstrzymane bez publicznego wyjawienia go, taki zwodzi siebie. Wielu z tego powodu jest słabych i chorych, ponieważ nie posiadają odwagi, by rozumnie i z powagą wyznać jak wielkie rzeczy Bóg im uczynił. Albowiem sercem - A nie jedynie głową. (R5433:6, 2651:5, 2038:2) Aby całkowicie w nas wniknęło, abyśmy byli zupełnie przez nie przekonani, abyśmy nie mieli żadnych wątpliwości. (CR155:3) Bracia, gdy osiągniecie właściwy stan serca, wówczas będziecie w stanie zarówno uwierzyć, jak i wyznać Jezusa jako swego Pana. (R1970:4) Wpływa ono na wszystko, na każdą sprawę życia. (CR155:5) Spolegliwość serca jest wiarą w jej utrwalonej formie. (R1822:3) Nie można uwierzyć sercem w coś, czego się do jakiegoś stopnia nie rozumie. (R2966:4) Istnieje droga do każdego serca, jeżeli będziemy jej szukać; szorstkie i nieokrzesane metody są odpychające. Zanim dusza zostanie zbawiona, należy zdobyć serce. (R1784:1)

„Wierzy się” — Zarówno głowa jak i serce, intelekt jak i uczucia są niezbędne dla Wiary. (R1822:3) W przypadku niektórych są to tylko emocje, dla innych tylko intelekt, lecz żadna z tych postaw nie jest w stanie sprostać sprawdzianowi ognistych prób; aby wytrwać, obie muszą iść ze sobą w parze. (R1822:3)

„Ku usprawiedliwieniu” — Do zmiany serca, które zmierza do sprawiedliwości. R2651:5 Sprawiedliwe życie jest jednym z najlepszych sposobów dowiedzenia naszego posłuszeństwa względem Pana. (R5436:1, 5476:1)

„A ustami” — Po wierze następuje wyznanie, które jest nieodzowne; ci, którzy nie opowiadają innym o radości, jaką znaleźli, nie są godni udziału w Małym Stadku. (SM763:2) Wiara musi pojawić się w sercu przed uczynieniem zewnętrznego wyznania, przed wyznaniem Pana naszymi ustami. (R5497:2) Nie jest wystarczające to, że będziemy lojalni w naszym sercu, lecz Pan wymaga publicznego wyznania, świadectwa wydanego przed ludźmi. (R5539:4) Nie mamy prawa wyznawać Go naszymi ustami, o ile wcześniej nie uwierzymy ku usprawiedliwieniu. (R5497:2)

„Wyznaje się” — Świadczy się, chwali się tego, który powołał nas z ciemności. (R5476:1) Istnieją dwa rodzaje błogosławieństw, jakie otrzymujemy poprzez wyznanie; świadectwo dla świata oraz dobry wpływ na nas samych. (R5436:4, 5476:1) Wszyscy świadkowie prawdy muszą być jej męczennikami, muszą być gotowi cierpieć dla niej. (R5539:4, 5476:4) Nasz Mistrz powiedział, że ktokolwiek nie wyzna go przed ludźmi, tego On nie wyzna przez Ojcem i świętymi aniołami. (R5539:4, 5497:2) Ci, którzy obecnie kładą swe życie w służbie dla Niego, winni oddawać Mu chwałę, głosząc wspaniały charakter i dobroć naszego Boga. (R5476:4, 5436:4)

„Ku zbawieniu” — Ktokolwiek uważa, że światło, jakie otrzymał w swym sercu, może być zachowane bez jego publicznego wyznania, taki jest w błędzie. (R3071:6) Wielu jest słabych, mizernych, chorych z powodu braku odważnego, mądrego, miłosiernego głoszenia wspaniałych rzeczy, jakie Bóg dla nich uczynił. (R3072:1) Nie ma zbawienia bez wyznawania Pana, te dwie rzeczy są nierozłączne. (R5497:2) Ci, którzy mają wiarę, lecz nie głoszą innym radości, jaką znaleźli, nie należą do tych, których Pan uzna za godnych udziału w Malutkim Stadku. (SM1763:2)

List do Rzymian 10:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszelki” — Żyd lub poganin.

„Nie będzie zawstydzony” — Ktokolwiek by wstydził się przyznać do Jezusa, a szczególnie do Jego nauki o zmartwychwstaniu nie znajduje się w bezpiecznym stanie.

„10:11 Powiada bowiem Pismo” — Izaj. 28:16. (R3962:3)

„Każdy” — Słowa te stosują się nie tylko do Izraela, ale również do całego rodzaju ludzkiego. (R1970:4)

„Zawstydzony” — Ktokolwiek wstydzi się Jezusa, a zwłaszcza jego doktryny o zmartwychwstaniu, taki nie jest jeszcze zbawiony. (R1970:3,4) Ktokolwiek by wołał o miłosierdzie i pojednanie, na podstawie wiary w okup, nie będzie zawstydzony. (R923:5)

List do Rzymian 10:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie masz” — W Piśmie Świętym różnicy.

„Nie masz bowiem różnicy” — Według Ewangelii. (R1970:4) Gdy obaj przyszli do Chrystusa. (R3356:6) Najpierw zaoferowana Żydom, a następnie poganom, na tych samych warunkach. (R1141:1)

„Między Żydem a Grekiem” — Pokazuje to, że bez względu na to, jak wielka przychylność była okazana Żydom pod rządami Zakonu, to jednak w ramach Ewangelii nie ma być żadnej różnicy. (R1970:4)

„Wszystkich” — Wszyscy, którzy są w Chrystusie Jezusie, są jednym. (R1696:6)

„Którzy go wzywają” — „Gdy najmniej pragniemy modlitwy, wówczas jest największa potrzeba, aby się modlić.” (R5382:4)

List do Rzymian 10:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto by wzywał imienia” — W Tysiącleciu, "albowiem nie masz żadnego imienia pod niebem danego ludziom, przez które byśmy mieli być zbawieni", Dz. 4:12.

„Każdy bowiem” — Pierwsze błogosławieństwo Królestwa dane będzie duchowemu Izraelowi, drugie albo ziemskie błogosławieństwo rozpocznie się od Izraela, ale na tym nie koniec; ponieważ cała ludzkość stanie się prawdziwymi Izraelitami. (D654)

„Kto wzywa” — O miłosierdzie i pojednanie, na podstawie wiary w okup. (R923:5)

„Imienia” — „Albowiem nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni” (Dzieje 4:12). A100-101

„Pańskiego” — Stwierdzenie, że niewiedza jest podstawą zbawienia, jest nie tylko niebiblijne, ale również nierozsądne. (R858:4)

„Zbawiony będzie” — Przywrócony do stanu, jaki został utracony. (R923:5)

Epifania i Bazylea:

„Każdy bowiem, kto by wzywał imienia Pańskiego, zbawiony będzie.” — każdy, kto będzie powoływał się na imię lub urząd Jehowy, reprezentowany przez Jezusa i Kościół, zostanie wyzwolony z przekleństwa Adamowego i otrzyma błogosławieństwa, jakie Bóg dla takich przewidział.-E17'349

List do Rzymian 10:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Jakoż tedy” — Odkąd zauważyliśmy z pism prorockich, że jest rzeczą właściwą dla pogan wzywać imienia Pańskiego.

„Bez kaznodziei” — Czy nie jest zatem rzeczą właściwą kazać Ewangelię poganom?

„Mają uwierzyć” — Nikt nie może być Chrześcijaninem bez wcześniejszego poznania Chrystusa. Nie chodzi tu tylko o historyczną wiedzę, że ktoś taki żył, umarł i zmartwychwstał, lecz wiedza o przedmiocie i rezultacie tych wydarzeń. (R761:4) Znajomość Jezusa oraz wdzięczne przyjęcie umysłem wyników Jego dzieła stanowi o wierze w Jezusa, jako nasz okup. (R761:4) Świat nie miał Boskiej akceptacji; poganie nie mieli Boskiej akceptacji. (R4989:4)

„Nie słyszeli” — Stan usynowienia został rozciągnięty na stosunkowo niewielką liczbę w czasie Wieku Ewangelii. (R1007:6, 2375:2) Nikt nie może wołać do Pana nie znając Go; dlatego konieczne jest, aby Chrystus nie tylko „złożył samego siebie na okup za wszystkich”, ale również aby „o tym świadczono we właściwym czasie” (1 Tym. 2:6). (R923:6, 3025:6, 2122:3, 690:6*, 76:6*) Każdy członek rodu Adama będzie przyprowadzony do niezbędnego poznania. Wszyscy dojdą do poznania prawdy. (R2122:3) Nie może być zbawienia bez wiedzy. (R2375:2) Wezwanie przychodzi za pośrednictwem głoszenia Ewangelii, każdy musi usłyszeć sam dla siebie, zanim zdoła przyjąć. (R5134:1, A101)

„Nie ma tego, który zwiastuje” — Jest przywilejem wszystkich, którzy stają się członkami Bożej rodziny, aby głosić te prawdy innym. (R5134:1, 923:5) Jest zupełnie właściwe, aby głosić Ewangelię zarówno poganom jaki i Izraelowi. (R1970:4) To, co Chrześcijanie czasami próbują osiągnąć modlitwą, powinno być czynione poprzez głoszenie. Bogu upodobało się zbawiać przez głoszenie, a nie przez modlitwę. (R5834:1) Nie oznacza to koniecznie publicznego głoszenia, lecz obejmuje również bardziej prywatne głoszenie prawdy, a także głoszenie za pomocą pisma drukowanego. (R5834:1) Nasz miłujący Ojciec zapewnił nauczyciela w owym wspaniałym Pomazańcu, Głowie i Ciele. (R290:5*, 405:6*) Bóg nigdy nie został bez żywych świadków na świecie. (R715:5*) Było konieczne, aby Kościół zaszczycony był posłannictwem Ewangelii, przed Wiekiem Tysiąclecia. (R3282:4) Św. Paweł poświęcił się pracy głoszenia imienia Jezus dlatego, że wierzył w Jezusa jako jedyną drogę zbawienia. (R761:4) Jakże piękne są nogi tych, którzy głoszą ewangelię pokoju (pojednanie przez Jego krew, odpuszczenie grzechów) i niosą dobrą nowinę. (R1970:5) „A Pismo, które przewidziało, że Bóg z wiary usprawiedliwia pogan, uprzednio zapowiedziało Abrahamowi: W tobie będą błogosławione wszystkie narody” (Gal. 3:8). (R405:6*)

List do Rzymian 10:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Byli posłani” — Nie byliśmy jeszcze posłani głosić Ewangelię złym duchom i nie możemy mieć żadnej z nimi łączności.

„Pokój” — Pojednanie przez Jego krew i odpuszczenie grzechów.

„Dobre rzeczy” — Które w skutku przyjdą.

„Zostali posłani” — Posłannictwo zbawienia na chwilę obecną jest kierowane jedynie do ludzkości, nie mamy próbować dotrzeć do upadłych aniołów. (R2185:3)

„Jak napisano” — W Izaj. 52:7. (R287:2, 757:2)

„Dobre nowiny” — Pojednanie przez Jego krew, odpuszczenie grzechów. (R1970:5) Św. Paweł cytuje jedynie część zapisu Izaj. 52:7, ogłoszenie wielu najwspanialszych szczegółów restytucji do tej chwili jest wstrzymane, podczas brzmienia siódmej trąby. (R287:2, 757:2)

List do Rzymian 10:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie wszyscy” — Przyjmą z początku (wtórą obecność Pańską i wiadomość o Jego działalności w zakładaniu Królestwa Bożego).

„Nie wszyscy dali posłuch” — Nie wszyscy od razu przyjmą. Rl970:5 Wiara wynika ze słuchania Bożej prawdy. (R1970:5)

List do Rzymian 10:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Z słuchania” — Musimy naprzód usłyszeć Ewangelię Królestwa w taki sposób, aby ona przemówiła do naszego przekonania, zanim moglibyśmy w nią uwierzyć.

„Słowo Boże” — Świadectwo wesołej nowiny powstało jedynie od Boga. Nie mamy najmniejszej wzmianki w Piśmie Świętym, aby ktokolwiek mógł otrzymać zbawienie bez wiary w obietnice Słowa Bożego.

„Wiara” — W dzieło odkupienia Chrystusa. (R1709:6) Bez wiary nikt nie może przyjść do harmonii 2 Boską wolą. (R556:1*, 5553*) Wiara jest niezbędna dla osiągnięcia harmonii z Bożym zamysłem. (R555:3)

„Jest ze słuchania” — Nie przez umysłowe wrażenie; Bóg uznaje i używa swych wiernych jako narzędzi mówczych. (R4345:1) Słuchania posłannictwa Pana. (SM307:2) Musimy słuchać tej Ewangelii Królestwa w taki sposób, aby poddać ją pod nasz osąd, zanim w nią uwierzymy. (R1581:6) Nikt, kto nie słucha, nie może uwierzyć, zaś nikt, poza wierzącymi, nie będzie miał udziału w zbawieniu Kościoła, jakie teraz ma miejsce. (R4617:3) W nauczaniu pierwotnie wykorzystywano przekaz ustny, przejście z formy ustnej na pisemną dokonywało się stopniowo. (R434:5*) Rebeka opuściła swój dom i udała się na spotkanie kogoś, kogo nigdy nie widziała, o kim tylko słyszała. (R752:2*)

„Przez Słowo Chrystusowe” — Pismo Święte. (R1584:3) Dobra nowina ma swój początek jedynie w Bogu. (R1581:6) Aby posiąść wiarę należy badać Słowo Boże i wierzyć mu. (Q752:4, R69:4*) Słowo Boże nigdzie nie wspomina, aby istniało zbawienie dla kogokolwiek bez wiary w obietnice Bożego Słowa. R1582:5, 555:3*, HG42I:4 Zaś słuchanie zależy od Bożego posłannictwa. (CR19:6)

List do Rzymian 10:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie słyszeli” — A czy będą słyszeć?

„I owszem” — Apostoł cytuje z pism prorockich.

„Wyszedł głos” — Który rozchodzi się i jeszcze będzie się rozchodził.

„Na kończyny ziemi” — "Ziemia cała będzie napełniona znajomością Pańską, jak morza napełnione są wodami", Izaj. 11:9.

„Czy nie słyszeli” — Czy nie usłyszą? (R1970:1,5) Ależ tak Apostoł ponownie cytuje słowa proroka (Ps. 19:4). (R1970:5)

„Po całej ziemi” — „Który chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy” (1 Tym. 2:4). (R2375:2)

„Rozległ się ich głos” — Ich głos się rozlegnie. (R1970:1,5) Wypowiedzi prorockie rzadko są sformułowane w czasie przyszłym, lecz opisują one rzeczy tak, jak gdyby wydarzyły się w przeszłości. (R1970:1)

„Do krańców ziemi” — Kiedy apostoł Paweł pisał te słowa, Ewangelia nie dotarła jeszcze do odległych i wówczas nieodkrytych krain. (R1969:3,6)

List do Rzymian 10:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Izrael” — Wszystkie dwanaście pokoleń.

„Nie poznał” — Czy nie poznają, nie zrozumieją i nie ocenią wesołego poselstwa? O tak!.

„Pobudzę” — Będę musiał pobudzić.

„Czy Izrael” — Wszystkie dwanaście pokoleń. (C293, R2125:3, 1341:1)

„Nie zrozumiał” — Czyż nie powinni zrozumieć, wiedzieć i doceniać dobrej nowiny? Tak! Lecz nie na długo. (R1970:5)

„Wzbudzę w was zawiść” — Będę musiał wzbudzić zawiść. (R1970:6)

List do Rzymian 10:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Mnie nie szukali” — Izajasz wyraźnie wspomina o tym, że Izrael odrzuci to przesłanie. (R1970:6)

List do Rzymian 10:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Opornego” — Samowolnego, "który chodzi nie dobrą drogą za myślami swymi", Izaj. 65:2.

„Opornego” — Samowolnego. (R1970:6)

Epifania i Bazylea:

„dzień” — Wiek Żydowski, który trwał 1845 lat. (TP 1961, s. 53)

Literatura o rozdziale List do Rzymian 10

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Rzymian

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.