List do Rzymian 4

List do Rzymian, rozdział 4 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (25 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Rzymian 4 — Biblia Gdańska

1 Cóż tedy, rzeczemy, znalazł Abraham, ojciec nasz według ciała?

2 Bo jeźli Abraham z uczynków jest usprawiedliwiony, ma się czem chlubić, ale nie u Boga.

3 Albowiem cóż Pismo mówi? Uwierzył Abraham Bogu i przyczytano mu to za sprawiedliwość.

4 A robiącemu zapłata nie bywa przyczytana podług łaski, ale podług długu;

5 Nie robiącemu zaś, lecz wierzącemu w tego, który usprawiedliwia niepobożnego, przyczytana bywa wiara jego za sprawiedliwość.

6 Jako i Dawid powiada, że błogosławieństwo człowieka jest, któremu Bóg przyczyta sprawiedliwość bez uczynków, mówiąc:

7 Błogosławieni, których odpuszczone są nieprawości, a których zakryte są grzechy;

8 Błogosławiony mąż, któremu Pan grzechu nie przyczyta.

9 To tedy błogosławieństwo tylko na obrzezkę przychodzi, czy też na nieobrzezkę? Gdyż mówimy, iż wiara Abrahamowi jest przyczytana za sprawiedliwość.

10 Jakoż mu tedy jest przyczytano? Gdy był w obrzezce, czyli w nieobrzezce? Nie w obrzezce, ale w nieobrzezce.

11 I przyjął znak obrzezki za pieczęć sprawiedliwości onej wiary, która była w nieobrzezce, na to, aby był ojcem wszystkich wierzących w nieobrzezce, aby i onym przyczytana była sprawiedliwość;

12 I aby był ojcem obrzezki, nie tylko tych, którzy są z obrzezki, ale też i tych, którzy chodzą stopami wiary ojca naszego Abrahama, która była w nieobrzezce.

13 Albowiem nie przez zakon się stała obietnica Abrahamowi albo nasieniu jego, aby był dziedzicem świata, ale przez sprawiedliwość wiary.

14 Bo jeźli ci, którzy są z zakonu, dziedzicami są, tedyć zniszczała wiara i wniwecz się obróciła obietnica.

15 Gdyż zakon gniew sprawuje; albowiem gdzie zakonu nie masz, tam ani przestępstwa.

16 Przetoż z wiary jest dziedzictwo, aby było z łaski, i żeby była warowna obietnica wszystkiemu nasieniu, nie tylko temu, które jest z zakonu, ale i temu, które jest z wiary Abrahamowej, który jest ojcem nas wszystkich;

17 (Jako napisano: Ojcem wielu narodów wystawiłem cię) przed Bogiem, któremu uwierzył, który ożywia umarłe i który przywołuje te rzeczy, których nie masz, i jakoby były.

18 Który (Abraham) przeciwko nadziei w nadzieję uwierzył, że się stanie ojcem wielu narodów według tego, co mu powiedziano: Tak będzie nasienie twoje.

19 A nie będąc słabym w wierze, nie patrzył na ciało swoje już obumarłe, mając około stu lat, ani na obumarły żywot Sary.

20 O obietnicy tedy Bożej nie wątpił z niedowiarstwa; ale się umocnił wiarą i dał chwałę Bogu,

21 Będąc też tego pewien, że cokolwiek on obiecał, mocen jest i uczynić.

22 Przetoż przyczytano mu to za sprawiedliwość.

23 A nie napisano tego dla niego samego, iż mu to przyczytano,

24 Ale i dla nas, którym ma być przyczytano, którzy wierzymy w tego, który wzbudził Jezusa, Pana naszego, z martwych;

25 Który wydany jest dla grzechów naszych, a wstał z martwych dla usprawiedliwienia naszego.

Komentarz do rozdziału: List do Rzymian 4

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Rzymian 4:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Był usprawiedliwiony” — Do społeczności z Bogiem tylko, lecz nie był usprawiedliwiony do żywota (wiecznego, przed złożeniem okupu).

„Został usprawiedliwiony” — Do społeczności z Bogiem, nie do życia. (F111, R4574:1) Zarówno wąski jak i szeroki punkt widzenia na usprawiedliwienie jest prawdziwy. (R5474:1) Wskazuje to na istnienie trzech różnych stopni - dwóch Abrahama i jednego naszego Pana. (R4574:1)

List do Rzymian 4:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Uwierzył Bogu” — Tym sposobem Abraham był figuralnym lewitą na wiele lat przed pomazaniem Jezusa, pierwszego pozafiguralnego Kapłana.

„Uwierzył Abraham Bogu” — Zatem, mimo, iż w jego czasach nie nastał jeszcze nawet obraz, Abraham jako usprawiedliwiony wierzący był członkiem „domu wiary”, zobrazowanego w Lewitach. (T27) Biorąc pod uwagę ewangelię: „W tobie będą błogosławione wszystkie narody” (Gal. 3:8). (R217:2, 2873:6) Abraham nie rozumiał procesu, w jaki wszystkie narody miały być błogosławione, za wyjątkiem faktu, że miało to nastąpić za pośrednictwem jego potomstwa, jednakże on uwierzył w to bez znajomości sposobu. (R217:3) Abraham czuł, że Bóg w jakiś sposób odwróci przekleństwo. (OV428:1) Jedynie przez wiarę w naszego Odkupiciela możemy zostać uznani za przykrytych szatą sprawiedliwości, za godnych przyjęcia. (R4003:2)

„Za sprawiedliwość” — Wiara zakrywa wiele ułomności. (R4003:2) Usprawiedliwienie Kościoła, podobnie jak Abrahama, następuje przez wiarę. (R4442:6)

Epifania i Bazylea:

„i przyczytano mu to” — jego wiarę.- TP 78, 32;

List do Rzymian 4:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Wiarę” — Nie ma zasługi w samej wierze; nie jest ona sprawiedliwością ani nas nie usprawiedliwia, lecz jesteśmy usprawiedliwieni przez wiarę. (R555:3)

„Poczytuje mu się” — Uznaje się. (R2854:2, 193:3) Mimo iż może nie był on wówczas nieskazitelnego charakteru, to jednak Abraham posiadał coś, co mogło zaowocować świętością, zaś Bóg poczytał początek tego dzieła za zakończone. (R76:2)

„Za sprawiedliwość” — Usprawiedliwienie. (R193:3) Uwielbienie starożytnych świętych okazywane swemu Stworzycielowi i posłuszeństwo wobec Jego Słowa obietnicy wskazywało na fakt, że ich serca były pełne ufności i właściwego ducha tak, że Bóg mógł uznać je za doskonałe. (R4386:1) Abraham był usprawiedliwiony przez wiarę i zostało mu to poczytane za sprawiedliwość. (R76:2) Nasze wysiłki kroczenia według ducha są liczone nam za sprawiedliwość. (NS244:5) Przez Jezusa, który z własnej woli nas zastąpił. (R657:2,5)

Epifania i Bazylea:

„Nierobiącemu zaś” — niewypełniającemu doskonale Zakonu.- TP 78, 32;

List do Rzymian 4:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Bez uczynków” — Których nie czynił.

„Usprawiedliwienia, niezależnie od uczynków” — Usprawiedliwienie przez wiarę. (R2194:3) Sprawiedliwość, której sobie nie wypracował. (R2194:3)

List do Rzymian 4:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Zakryte grzechy” — Szatą sprawiedliwości Chrystusa, aż przyjdzie czas, że zostaną zupełnie zmazane.

„Którym” — Poświęceni, spłodzeni z ducha, członkowie Ciała Chrystusowego na próbie. (R4842:1)

„Nieprawości” — Słowo to zawiera w swym znaczeniu również niegodziwość, bezprawie. (R2295:1)

„Grzechy” — Słowo to oznacza przekroczenie. (R2295:1) Niekontrolowane słabości, wynikające z upadku. (R1698:2, 2295:1)

„Są zakryte” — Dopóki grzech nie zostanie zmazany, jest przykryty. (R2295:1) Przez okup. 1698:2 Skryte pod szatą sprawiedliwości Chrystusowej, aż do czasu ich zmazania w czasie pierwszego zmartwychwstania. (R2194:3, 4842:1, 1654:2) Przykrycie grzechów następuje natychmiast, gdy tylko wierzący przyjmuje odkupienie w Jezusie Chrystusie. (R2194:2) Ci, którzy są usprawiedliwieni z wiary, którzy czynią najlepiej to, co mogą, są przyjmowani przez Boga tak, jak gdyby byli doskonałymi. (R3366:5) Grzesznikowi przebaczone są moralne uchybienia wynikłe z grzechu, z którym już więcej nie sympatyzuje, zaś sam grzech, choć nie wyczyszczony, zostaje zakryty. (R2295:1) Szata sprawiedliwości nie zakrywa, jak niektórzy zdają się myśleć, grzechów nowego umysłu. (R4842:4) Mimo iż grzechy wierzącego zostały zakryte, nadal walczy z tymi niedoskonałościami. (R2194:3) Wszyscy z wiarą w ofiarę Chrystusa i poświęcenie dla służby Bożej wchodzą pod przykrycie Nowego Przymierza. (R1654:1)

List do Rzymian 4:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Grzechu nie poczyta” — Nie uzna. (R1654:1) Uznanym synom, braciom Jezusa nie jest poczytany żaden grzech. (R489:4*) Bóg nie uznaje ich za takich, jakimi są w rzeczywistości, lecz przypisuje ich grzechy Chrystusowi, który z kolei przypisuje swą wartość na ich rzecz. (R1654:2)

List do Rzymian 4:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Przed obrzezaniem” — Obrzezanie zostało ustanowione po zawarciu przymierza z Abrahamem. - (R4370:5)

List do Rzymian 4:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Znak obrzezania” — Lecz nie jako wymóg jego usprawiedliwienia. R2720: 1

„Jako pieczęć” — Lub znak usprawiedliwienia i harmonii z Bogiem, jaką osiągnął. (R2720:1)

Epifania i Bazylea:

„I przyjął” — Abraham. (TP 1928, s. 84)

„znak obrzezki za pieczęć sprawiedliwości” — rozumiane tu jest Tymczasowe Usprawiedliwienie, albowiem zasługa, która przez przypisanie ożywia Usprawiedliwienie jeszcze nie istniała. (TP 1928, s. 84)

„ojcem wszystkich” — czy są poświęceni czy nie. (TP 1928, s. 84)

„wierzących” — zatem nie tylko poświęconych, ale także nie poświęconych wierzących. (TP 1928, s. 84)

„w nieobrzezce” — pogan. (TP 1928, s. 84)

„aby i onym przyczytana była” — wszystkim nieobrzezanym wierzącym. (TP 1928, s. 84)

„sprawiedliwość” — Tymczasowe lub Ożywione Usprawiedliwienie, zależnie od nie przypisania, albo przypisania im zasługi. (TP 1928, s. 84)

List do Rzymian 4:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Wiary ojca naszego Abrahama” — Żydzi nie mają żadnego prawa do Ziemi Obiecanej, o ile nie będą polegać na obietnicy danej Abrahamowi i zaprzysiężonej Przymierzem. (R5178:1)

Epifania i Bazylea:

„aby był ojcem obrzezki” — Żydów. (TP 1928, s. 84)

„nie tylko tych, którzy są z obrzezki” — tych Żydów, którzy nie przyjmują Chrystusa. (TP 1928, s. 84)

„ale też i tych, którzy chodzą stopami wiary” — tych Żydów, którzy przyjąwszy Chrystusa, zostawili wszystko, by iść w podróż do Niebieskiego Chanaan, jak Abraham zostawił wszystko i szedł w podróż do ziemskiego Chanaan. (TP 1928, s. 84)

List do Rzymian 4:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Dziedzicem świata” — Pan Jezus. (R1063:1*)

„Usprawiedliwienia z wiary” — Abraham był usprawiedliwiony z wiary, uznany w oczach Bożych za doskonałego i sprawiedliwego człowieka. (R196:3) Usprawiedliwia wiara, a nie woda. (R1969:3)

Epifania i Bazylea:

„Albowiem nie przez zakon się stała obietnica Abrahamowi albo nasieniu jego, aby był dziedzicem świata” — gdy Zakon jeszcze nie przyszedł Bóg przysiągł Abrahamowi i uczynił obietnicę, że nasienie Abrahama odziedziczy obietnicę nieśmiertelności i nieskazitelności, przy czym klasa Chrystusa odziedziczy obydwie te rzeczy, a W.G. odziedziczy nieskazitelność także, lecz nie odziedziczy nieśmiertelności. Ta obietnica nie była uczyniona na podstawie Zakonu, bo Zakon był dany w 430 lat później. (TP 1962, s. 95)

„ale przez sprawiedliwość wiary” — Abraham podobał się Bogu z powodu swej wiary i otrzymał tę obietnicę w jej rezultacie. (TP 1962, s. 95)

List do Rzymian 4:14

Epifania i Bazylea:

„Bo jeźli ci, którzy są z zakonu, dziedzicami są, tedyć zniszczała wiara i wniwecz się obróciła obietnica” — gdyby bowiem Zakon czynił ich dziedzicami, zależałoby to od zasługi zdobytej posłuszeństwem wobec Zakonu. To czyniłoby wiarę bez znaczenia - tę wiarę, którą posiadał Abraham i którą mieli wierni naśladowcy Abrahama. Ta wiara byłaby bez znaczenia , gdyby błogosławieństwa przychodziły na podstawie Zakonu. Dosłownie obietnica w takim razie byłaby odsunięta na bok. Byłoby to niezgodne z Boskim charakterem, bo niemożliwością jest, by Bóg był kłamcą i krzywoprzysiężcą. (TP 1962, s. 95)

List do Rzymian 4:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie ma też przestępstwa” — Nikt nie może przestąpić prawa, jakie nie zostało mu nadane, które się do niego nie stosuje. (R5070:2) Świat nie znalazł się jeszcze pod indywidualnym potępieniem, ponieważ świat nie został jeszcze objęty Boskim prawem. (R5071:2) W wywodzie apostoła Pawła w przedmiocie żydowskiego pojmowania Prawa Mojżeszowego, używa on tego stwierdzenia, aby pokazać, że Żydzi źle rozumieli ten temat. (R5070:2) „Grzechu się nie liczy, gdy zakonu nie ma” (Rzym. 5:13). (R5071:1) Świat jest objęty wyrokiem wydanym na Adama i jedynie ci, którzy zostali podniesieni z tego potępienia, mogą znaleźć się pod innym wyrokiem. (R5071:1)

List do Rzymian 4:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Nasieniu” — "A jeśliście wy Chrystusowi, tedyście nasieniem Abrahama", Gal. 3:29.

„Nie tylko temu” — Według ciała nasieniu.

„Które jest z Zakonu” — Które otrzyma swoje błogosławieństwa podczas Tysiąclecia.

„Ale i temu” — Duchowemu nasieniu.

„Przeto” — Przymierze Abrahamowe, obejmujące Kościół. (R4366:1, 4606:3)

„Z łaski” — Nasienie duchowe rozwija się według ducha, według łaski. (R4606:3)

„Zapewniona” — Przymierze to nie zawiera żadnych warunków, wobec czego nie może ono przeminąć ani zostać zmienione lub uzupełnione. (R282:2)

„Całemu potomstwu” — Wszystkim dzieciom. (NS287:3) Dwa potomstwa: Niebieskie potomstwo Abrahama i ziemskie potomstwo Abrahama. (Q642:2, R4453:1, 3259:5, 793:2, 282:2, 220:1, 201:3) 1 Moj. 22:17: „Rozmnożę tak licznie potomstwo twoje jak gwiazdy na niebie (klasa duchowa, niebieska, Kościół) i jak piasek na brzegu morza (nasienie ziemskie)”. (SM368:1) Jedna klasa niebiańska, druga klasa ziemska, z Mesjaszem jako głową nad wszystkim. (CR157:4) Dwa potomstwa, jedno rozwinięte na podstawie wiary, drugie pod Zakonem i na podstawie uczynków. (R5300:2, 1140:6, T35) Dwa wybrane kościoły, żydowski i chrześcijański, mają być Zjednoczonymi narzędziami błogosławienia całego rodzaju ludzkiego. (R1316:2) Obietnica błogosławienia wszystkich narodów będzie spełniona nie tylko w odniesieniu do Chrystusa i Kościoła, lecz również w stosunku do samego Abrahama i jego naturalnego potomstwa, które przyjdzie do harmonii z Boskim planem. (R1140:6) Dzieci w znaczeniu naturalnego następstwa pokoleń oraz dzieci wedle mocy Bożej, nie dzieci samego Abrahama, ale tego, na kogo Abraham był obrazem. (R793:2) Będą dwie fazy Królestwa Bożego, które będzie błogosławić wszystkie narody; ziemska i niebieska. (R1140:6) Gdy Izrael w ciele otrzyma miłosierdzie ze strony uwielbionego Chrystusa, zostanie wykorzystany jako Pańskie narzędzie w celu błogosławienia całego rodzaju ludzkiego. (C299) Nasienie duchowe rozwijane jest w czasie Wieku Ewangelii. Nasienie ziemskie, klasa restytucji, zostanie wykształcona pod Nowym Przymierzem (Starożytni Święci zostali rozwinięci przed okresem Wieku Ewangelii). (R4366:1) Odnosi się również do Starożytnych Świętych minionych wieków, którzy otrzymają udział w pierwotnej obietnicy i w dziele błogosławienia pogańskiego świata. (R2375:5, 1156:6) Pokazane w Izaaku i Ismaelu. (R793:2) Obietnice dane ziemskiemu i duchowemu potomstwu są mniej lub bardziej splecione ze sobą. (R3259:5) Ci, którzy teraz chodzą w wierze, są prawdziwym potomstwem Abrahamowym. (R1753:4) Izrael nie może przyjść na łono Abrahama, do prawdziwego odpocznienia i pokoju, ponieważ nie pojęli oni we właściwy sposób i nie wykorzystali Bożych obietnic. (R1042:6, HG386:6) Do końca Wieku Tysiąclecia, jego potomstwo będzie obejmować wszystkich zbawionych na poziomie ziemskim. (R4606:5, CR98:3)

„Polega na zakonie” — Naturalne potomstwo, klasa restytucji. T35, R5300z2, 1140:6, 201:3 Przymierze Abrahamowe i Zakon są od siebie odrębne. (T35) Ci, którzy staną się potomstwem Abrahama pod rządami Nowego Przymierza w czasie Wieku Tysiąclecia, poprzez posłuszeństwo wobec prawa pod lepszym pośrednikiem niż Mojżesz Chrystusem jako Głową i Kościołem, jego Ciałem. (R4606:5, 4438:3, C299) „Piasek na brzegu morza”. (R4606:4) Wskazując wstecz na Przymierze Zakonu dane Mojżeszowi oraz naprzód na Przymierze Zakonu przyszłości. (R4606:4) Ziemskie potomstwo Abrahama rozwijać się będzie pod Prawem. (R4606:4) Stare przymierze Zakonu nie wywiodło potomstwa Abrahama, lecz Nowe Przymierze (Zakonu) wywiedzie wiele dzieci. (R4453:1) Starożytni Święci nie mogą być zaliczeni do potomstwa duchowego, lecz, zgodnie z logiką, do potomstwa naturalnego. (R4606:6)

„Ma wiarę” — Duchowe potomstwo. (R5300:2, 1316:2, T35) Do których odnosi się Przymierze i ogromne oraz cenne obietnice w swym największym wypełnieniu. (R1753:4) Jesteśmy uznani za potomstwo Abrahama z uwagi na naszą wiarę i stajemy się członkami duchowego nasienia. (R4606:1) „Gwiazdy na niebie” (1 Moj. 22:17). (R4606:4) Jedynymi dziećmi Abrahama rozwiniętymi do tej pory są ci, którzy są nasieniem Abrahama według wiary. (R4453:1)

„Ojca nas wszystkich” — Którzy są wiary Abrahama. (R1623:6) Tak jak Jehowa będzie ojcem wszystkich zbawionych, nie tylko Kościoła, ale również świata po przeprowadzeniu restytucji. (R4366:1) Życie Abrahama było długą próbą wiary i cierpliwości, ponieważ miał być on ojcem wiernych, obrazem na ojcostwo Boga. (R1915:3, SM201:2) Abraham był ojcem nasienia jedynie w sensie obrazowym. (R905:2) Godny przykład dla wszystkich jego dzieci, zarówno tych pod Zakonem, jak i dla tych objętych nowym przymierzem łaski. (R1915:3) Ojciec wiernych. (R1905:3) Jego dzieci wszyscy ci, którzy mają Wiarę Abrahama, zarówno potomstwo ziemskie jaki i niebieskie. (R1905:3)

Epifania i Bazylea:

„Przetoż z wiary jest dziedzictwo” — z wiary którą miał Abraham i którą miało nasienie Abrahama; wiary w obietnicę jaką Bóg dał. (TP 1962, s. 95)

„aby było z łaski” — jest więc sprawą Przymierza Łaski z Bożej łaskawości, a nie sprawą Przymierza Zakonu, zależnie od jego dotrzymania. (TP 1962, s. 95)

„i żeby była warowna obietnica wszystkiemu nasieniu” — nasieniu którym jest Chrystus (Głowa i Ciało) a następnie w szerszym znaczeniu W.G. jako część nasienia lecz bez nieśmiertelności, a potem St.G. I M.G. także jako część nasienia; ta obietnica dla nich będzie nie z Zakonu lecz z łaski. (TP 1962, s. 95)

„nie tylko temu, które jest z zakonu” — nie tylko dla Żydów wierzących w Chrystusa. (TP 1962, s. 95)

„temu, które jest z wiary Abrahamowej” — tych, co chodzą przez wiarę, a nie przez widzenie. (TP 1928, s. 87) tych, którzy mają jego wierność, którzy naśladują go i którzy są rzeczywistymi synami wierzącego Abrahama, tzn. rzeczywistymi synami Bożymi. Do nich przede wszystkim należy Jezus, a następnie Kościół idący w Jego ślady i uzyskujący chwałę, zaszczyt i nieśmiertelność w rezultacie; W.G., które uzyska nieskazitelność lecz nie nieśmiertelność; St.G. i M.G., którzy przez 1000 lat będą mieć doskonałą naturę ludzką, a przy końcu 1000-lecia otrzymają zmianę natury; chociaż nie jest nam objawione jaka to będzie natura, lecz wiadomo, że będzie to natura duchowa i że jako wierni Bogu będą żyli na poziomie duchowym. (TP 1962, s. 95)

„który jest ojcem nas wszystkich” — wszystkich wiernych. (TP 1962, s. 95)

List do Rzymian 4:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Przed Bogiem” — Który był Abrahama wzorem.

„Których nie masz” — Lecz Bóg postanowił, że były.

„Jakoby były” — Używając je za typy.

„Ustanowiłem cię ojcem” — Pod koniec Wieku Tysiąclecia, cały doskonały rodzaj ludzki będzie „potomstwem Abrahama” objętym porządkiem Nowego Przymierza. (CR98:3, R5388:5, 4646:1, Q196:3) Cały rodzaj ludzki stanie się potomstwem Abrahama, który wyobraża Boga. (R5909:5, 5178:5, 1140:6) Abraham wyobrażał Boga, wobec czego wiele narodów stanie się dziećmi Bożymi. R3601 :1 „Ustanowiłem cię ojcem mnóstwa narodów” (1 Moj. 17:5). (R5909:5) Pan powiedział do Abrahama: „W potomstwie twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi” (1 Moj. 22:18). (R5909:5) „Rozmnożę tak licznie potomstwo twoje (.) jak piasek na brzegu morza” (1 Moj. 22:17). (R4646:1) Przymierze Abrahamowe miało mieć podwójne wypełnienie pierwsze, w wymiarze literalnym, względem niego samego oraz jego potomstwa; oraz drugie, względem duchowego potomstwa Abrahama. (R1630:1)

„Wielu narodów” — Potomstwo. (R793:2) Cała ludzkość będzie pobłogosławiona możliwością stania się dziećmi Abrahama, dziećmi Bożymi. (R5909:5, 4646:1, 4366:1) Będzie konieczne dla ludzi z wszystkich narodów, aby stać się Izraelitami, a w ten sposób stać się dziećmi Abrahama. N (S724:4) Będą oni błogosławieni pod Nowym Przymierzem, gdy Przymierze Abrahamowe wypełni się wobec Izraela i wszystkich. R5909z5 Błogosławieństwo Pańskie spocznie na nich wszystkich. (R5388:5) Przy końcu Wieku Tysiąclecia cały doskonały rodzaj ludzki będzie „potomstwem Abrahama”. (R4646:1)

„Przed Bogiem” — Podobieństwo do Ojca; Abraham wyobrażał Boga. (R220:1, 1623:6, 905:2) Jako jego typ. (R2908:3, 3601:1, 1156:6, 1140:6, 905:2, 793:2) Wyobrażając tego, w którego uwierzył. R360121, N (S287:3)

„Który ożywia umarłych” — Ożywia. (R1436:3) Bóg sprawia ich ożywienie i odnosi się do obecnego stanu śmierci Adamowej jako do jedynie zawieszenia życia, a nie do zatracenia. (R5041:4, 666:6, Q211:4) I który to, czego nie ma - Boży plan w przedmiocie zmartwychwstania jest ustalony. Bóg mówi o rzeczach, jakie mają nadejść, w sposób jak gdyby już się wydarzyły. (E535, R32:2*)

„Powołuje do bytu” — Wykorzystując je jako obrazy. (R1623:6, 3601:1) To, co ma nadejść i się dopiero rozwija, opisywane jest jako już istniejące. (R32:3*) Abraham nie był wówczas ojcem wielu narodów, Bóg nie odnosił się do jego naturalnego potomstwa, lecz do Chrystusa. (R306:1) W wielu proroctwach przyjęta jest perspektywa przyszłości i rzeczy opisywane są jako istniejące, osiągnięte fakty. (R1754:6) Bóg nie tylko mówi o rzeczach przeszłych jako o nadal istniejących, lecz również o rzeczach przyszłych jako o już osiągniętych. (E353, R1881:3, HG333:5) Śmierć jest rzeczywiście unicestwieniem, lecz z uwagi na Boży plan odkupienia i odnowienia wszystkiego przez Chrystusa Jezusa, nazywa śmierć Adamową snem. (R666:6) Mimo iż w trakcie realizacji, ponieważ czas jest dla Boga niczym. (R117:3*) Spoglądając proroczym wzrokiem na koniec wieku. (R4657:1) Bóg mówi W ten sposób o zmartwychwstaniu. OD32/44, (R4657:1, 1881:3) Dlatego nie musimy się spierać z tym, którzy twierdzą, że świat jest teraz kupowany za cenę. (R4998:6)

Epifania i Bazylea:

„ożywia umarłe” — poczytuje za żywych. (TP 1984, s. 191) umarłych w upadkach i grzechach (Efez. 2:1). (TP 1981, s. 6)

„który powołuje te rzeczy których niemasz, jakoby były” — Pismo Św. mówi, że Bóg nazywa rzeczy nieistniejące istniejącymi ze względu na ich przyszły stan. (TP 1960, s. 77)

List do Rzymian 4:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Wbrew nadziei” — Bez Bożej łaski i kierownictwa Abraham niejednokrotnie znalazłby się w trudnościach. (R751:6)

„Żywiąc nadzieję, uwierzył” — Abraham uwierzył stwierdzeniu Boga, że w jego potomstwie (którym później okazał się być Chrystus) błogosławiony będzie cały rodzaj ludzki. (R2873:6)

List do Rzymian 4:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Słabym” — Grecki wyraz "astheneo", jak w wyrażeniu: "jeżeli jest ktoś chory".

„Nie zachwiał się” — Z greckiego astheneo, bez siły, podobnie jak w wyrażeniu „Choruje ktoś?” (Jak. 5:14). (R4099:2,6*)

„W wierze” — Była to tak aktywna, posłuszna wiara, że przyjęłaby samego Chrystusa tak, jak przyjęła obietnice jego dotyczące. (R2874:1)

„Obumarłe” — Abraham będąc w wieku stu lat otrzymał Izaaka narodzonego jak gdyby z umarłych. (R751:6)

List do Rzymian 4:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Wzmocniony wiarą” — Mimo iż fizycznie widział on niewielki fragment wypełniających się Bożych obietnic. (R751:6*)

List do Rzymian 4:21

Paruzja (C.T. Russell):

„On obiecał” — Niech wasza wiara nie wątpi w obietnice Boże. (R905:6) Jedynie ci, którzy uważnie zagłębiają się w objawioną Bożą prawdę, są w stanie uchwycić te obietnice i ocenić ich rzeczywistą wartość. (R905:6)

„Ma moc i uczynić” — Lud Boży winien chodzić według wiary, a nie widzenia. (D616) Świadomi naszych ludzkich niedoskonałości, zostały one nam przykryte przez przypisaną sprawiedliwość Chrystusową, naszego gwaranta i Orędownika. (R4818:1)

List do Rzymian 4:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Mu poczytano” — Sprawiedliwość. (R4442:6)

List do Rzymian 4:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Wzbudził Jezusa” — Chrystus nigdy nie wzbudził samego siebie.

„Ale ze względu na nas” — Kościół nie potrzebuje pośrednika ani przymierza dla swego usprawiedliwienia. (R4438:1) Wierzymy w tego - Wiara w Boga jest podstawą zarówno naszego usprawiedliwienia, jak i usprawiedliwienia Abrahama, jednakże w dzisiejszych czasach wiara w Boga obejmuje również wiarę w Jezusa jako naszego Odkupiciela. (R2873:6)

„Który wzbudził Jezusa” — „Bóg Go wzbudził”. (R1005:5) Chrystus nie mógłby wzbudzić siebie samego. (R2795:2)

List do Rzymian 4:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Grzechów naszych” — Ponosząc przekleństwo, które grzechy sprowadziły. Te same grzechy przeszkadzały Żydom do zachowania doskonałego Prawa danego im na górze Synaj.

„Wstał dla usprawiedliwienia” — Gdyby Chrystus pozostał w śmierci, to nigdy by nie mógł być przewodem naszego usprawiedliwienia. Nasze uczynki nie mogłyby nas usprawiedliwić przed Bogiem.

„Który został wydany” — Na śmierć. (R391:3, 1247:3, 705:5, 393:4) „Życie swoje kładę za owce” (Jana 10:15). (R1247:5) Znamienny dowód miłości Bożej, który dobrowolnie oddał go na śmierć za nas wszystkich. (R1247:6)

„Za grzechy nasze” — Znosząc potępienie, jakie te grzechy wywoływały i z jakim się wiązały, te same grzechy i słabości ciała, które uniemożliwiły Żydom wykonanie doskonałego Zakonu otrzymanego na górze Synaj. (R2720:2) Ponieważ wszyscy ludzie odziedziczyli niedoskonałości i wynikłe stąd potępienie w Adamie, dlatego wszyscy mają udział w odkupieniu. (R1247:6)

„I wzbudzony z martwych” — Ze stanu śmierci. (E442) Gdyby pozostał martwy, nigdy nie stałby się dla nas kanałem dla naszego usprawiedliwienia. (F106, R1248:3, 1247:1) Gdyby nie dostąpił zmartwychwstania, nasza nadzieja zginęłaby. (R1248:3) Wzbudzenie Chrystusa było niezbędne dla wielkiego dzieła usprawiedliwienia, zbawienia i restytucji. (R1248:4, E442) Zmartwychwstanie Chrystusa jest pieczęcią naszego zmartwychwstania; „A jednak Chrystus został wzbudzony z martwych i jest pierwiastkiem tych, którzy zasnęli” (1 Kor. 15:20). (R1248:6)

„Dla usprawiedliwienia naszego” — Zbawienia lub restytucji. (R1248:4) Słowo „usprawiedliwić” oznacza uznać lub uczy' nić prawym. (R1246:3, CR467:3) Oczyszczenia z winy i potępienia. (R930:1) Stan nieskazitelny. (R391:3) Aby nas usprawiedliwić. (R705:5) Nasza nadzieja pojednania z Bogiem jest oparta na fakcie, że „Chrystus umarł za grzechy nasze” (1 Kor. 15:3) oraz został „wzbudzony z martwych dla usprawiedliwienia naszego”. (R1878:3) Obecnie Bóg w sposób sprawiedliwy sprawiedliwi darmo każdego, kto będzie Go wzywał i prosił o to przez Tego, który odkupił nas swa własną krwią. (R925:5) Nasze usprawiedliwienie bez Jego śmierci jako ceny okupu byłoby prawnie niemożliwe. (R1247:1) Jezus powstał, aby dokonać zadośćuczynienia Boskiej sprawiedliwości. (CR467:3) Nasze usprawiedliwienie, podobnie jak Abrahamowe, jest przez wiarę. (R4442:5) Przebaczenie stało się udziałem nie tylko tych objętych Zakonem (Izraela), ponieważ Abraham otrzymał obietnicę błogosławienia wszystkich narodów. (R930:1) Plan Boży obejmuje wszystkich wierzących. (R930:1) Nasze usprawiedliwienie nie będzie osiągnięte, dopóki w każdym indywidualnym przypadku nie zostaną podjęte wszystkie konieczne kroki wiary i zupełnego poświęcenia, w wyniku czego przypisana zostanie zasługa naszego Odkupiciela. (R5854:6, E444) Bóg nie będzie niesprawiedliwy, jeżeli odmówi prawa do życia, które zostało dla nas zakupione zgodnie z Jego planem. (R393:4) Wielkie dzieło rzeczywistego usprawiedliwienia jest zadaniem, jakie Bóg przewidział dla świata; dla osiągnięcia tego celu śmierć i zmartwychwstanie Jezusa są zupełną podstawą. (R1247:1) Nadanie tego błogosławieństwa dla świata czeka na wybór Kościoła jako współdziedziców z Jezusem w Jego niebieskim Królestwie. (NS5:1)

Literatura o rozdziale List do Rzymian 4

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Rzymian

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.