List do Rzymian 2

List do Rzymian, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (29 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Rzymian 2 — Biblia Gdańska

1 Przetoż jesteś bez wymówki, o człowiecze! który osądzasz; bo w czem drugiego osądzasz, samego siebie osądzasz, ponieważ toż czynisz, który drugiego osądzasz.

2 Lecz wiemy, iż sąd Boży jest według prawdy przeciwko tym, którzy takowe rzeczy czynią.

3 Czy mniemasz, o człowiecze! który osądzasz tych, co takowe rzeczy czynią, a sam je czynisz, że ty ujdziesz sądu Bożego?

4 Czy bogactwy dobrotliwości jego i cierpliwości, i nieskwapliwości pogardzasz, nie wiedząc, iż cię dobrotliwość Boża do pokuty prowadzi?

5 Ale podług zatwardziałości twojej i serca niepokutującego skarbisz sobie samemu gniew na dzień gniewu i objawienia sprawiedliwego sądu Bożego.

6 Który odda każdemu podług uczynków jego;

7 Tym, którzy przez wytrwanie w uczynku dobrym szukają sławy i czci i nieskazitelności, odda żywot wieczny;

8 A zaś swarliwym i prawdzie nieposłusznym, lecz posłusznym niesprawiedliwości, odda zapalczywość i gniew;

9 Utrapienie i ucisk duszy każdego człowieka, który złość popełnia, Żyda najprzód, potem i Greka;

10 A chwałę i cześć, i pokój wszelkiemu czyniącemu dobre, Żydowi najprzód, potem i Grekowi.

11 Albowiem nie masz względu na osoby u Boga.

12 A którzykolwiek bez zakonu zgrzeszyli, bez zakonu też poginą; a którzykolwiek w zakonie zgrzeszyli, przez zakon sądzeni będą.

13 (Gdyż nie słuchacze zakonu sprawiedliwymi są u Boga; ale czyniciele zakonu usprawiedliwieni będą.)

14 Bo ponieważ poganie nie mający zakonu, z przyrodzenia czynią, co jest w zakonie, ci, zakonu nie mając, sami sobie są zakonem;

15 Którzy ukazują skutek zakonu, napisany na sercach swych, z poświadczaniem sumienia ich i myśli wespół siebie oskarżających albo też wymawiających,

16 W dzień, gdy sądzić będzie Bóg skryte rzeczy ludzkie według Ewangielii mojej przez Jezusa Chrystusa.

17 Oto się ty nazywasz Żydem i polegasz na zakonie, a chlubisz się Bogiem.

18 I znasz wolę jego i rozeznajesz rzeczy różne od niej, wyćwiczony będąc z zakonu;

19 I masz za to, żeś jest wodzem ślepych, światłością tych, którzy są w ciemności;

20 Mistrzem bezrozumnych, nauczycielem niemowlątek, mając kształt znajomości i prawdy w zakonie.

21 Który tedy uczysz drugiego, siebie samego nie uczysz? Który opowiadasz, żeby nie kradziono, kradniesz?

22 Który mówisz, żeby nie cudzołożono, cudzołożysz? który się brzydzisz bałwany, święte rzeczy kradniesz?

23 Który się chlubisz zakonem, przez przestępstwo zakonu Boga lżysz?

24 Albowiem imię Boże dla was bluźnione bywa między pogany, jako napisano.

25 Boć obrzezanie jest pożyteczne, jeźlibyś pełnił zakon; ale jeźlibyś był przestępcą zakonu, twoje obrzezanie stało się nieobrzezką.

26 Jeźliby tedy nieobrzezka przestrzegała praw zakonnych, azaż jego nieobrzezka nie będzie przyczyną za obrzezkę?

27 I osądzi nieobrzezka z przyrodzenia zakon pełniąca ciebie, który przez literę i obrzezkę jesteś przestępcą zakonu.

28 Albowiem nie ten jest Żydem, który jest Żydem na jawie, ani to jest obrzezka, która jest na jawie na ciele;

29 Ale który jest w skrytości Żydem i obrzezka serca, która jest w duchu, nie w literze, której chwała nie jest z ludzi, ale z Boga.

Komentarz do rozdziału: List do Rzymian 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Rzymian 2:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie ma przeto usprawiedliwienia” — Człowiek może winić jedynie siebie za swój upadek. (R1223:4) Wielka degradacja, jaką możemy oglądać w niektórych narodach pogańskich, powstała w wyniku braku przestrzegania najprostszych reguł sprawiedliwości. (HG354:1) Oddając się cielesnym pożądliwościom, które prowadziły ich do coraz to większej degradacji i zezwierzęcenia, mimo iż światło natury podpowiadało im, że pożądliwości te nie są właściwe. (HG354:2) Niewiedza i przesądy istniejące na świecie nie są winą Boga. (R1091:4) Apostoł nie mówi tutaj o odrzuceniu Chrystusa przez pogan, ponieważ oni nigdy o Nim nie słyszeli. (HG354:2)

„Człowiecze” — Wszyscy ludzie, zarówno Żydzi jak i poganie, znaleźli się pod pewnym wpływem ciemności. (R648:4)

List do Rzymian 2:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Dobroci” — Boża dobroć objawiona jest w Chrystusie. (R100:1*) Dobroć Boża prowadzi człowieka do pokuty. (R759:5*) Ktokolwiek teraz słyszy o Bożej dobroci i serca jego nie zmiękcza myśl o potrzebie Zbawiciela, może nigdy nie przyjąć Jego łaski, nawet w przyszłym wieku. (SM359:2)

„Cierpliwości” — Z greckiego makrothymia; znaczenie tego słowa odpowiada potocznemu znaczeniu słowa cierpliwość, oznacza ono jedynie anielską cierpliwość. (R2790:6)

„Upamiętania” — Wszyscy, którzy słyszeli wieść o ewangelii i wykazali w tym względzie jakiś stopień zrozumienia i uznania, ponoszą w związku z tym pewną odpowiedzialność. (SM359:2)

Epifania i Bazylea:

„i cierpliwości” — pobłażliwości.- TP 83, 45

List do Rzymian 2:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Na dzień gniewu” — Na świtaniu tysiącletniego dnia.

„Dzień gniewu” — „Czas ucisku”, okres czterdziestu lat poprzedzający królowanie Mesjasza. (B137, 138) Wielki czas ucisku, zwłaszcza pod koniec okresu Wieku Ewangelii. (R787:3, 5402:4, 4522:2) Ucisk ten rzeczywiście będzie wynikiem zła czynionego przez człowieka. OV345:T W ogromnym ucisku Dnia Gniewu świat będzie miał ilustrację swego własnego stanu zbudowanego na pieniądzu. (R4522:2) Gniew objawiony w śmierci za grzech Adama będzie uzupełniony o gniew w czasie ucisku, wywołany umyślnym działaniem i przekorą upadłych dzieci Adama. (R787:3) Tysiącletni czyściec. (R1471:1)

„Objawienia” — Za pomocą gniewu wylanego na narody Bóg objawi światu fakt zmiany dyspensacji i zmiany władzy. (B138)

„Sądu Boga” — Wobec wszystkich stojących w opozycji względem sprawiedliwości i prawdy. (R1471:2) Odpłata będzie początkowo bardzo ciężka, co sprawi, że „nastanie czas takiego ucisku, jakiego nigdy nie było, odkąd istnieją narody” (Dan. 12:1). (B138)

Epifania i Bazylea:

„na dzień gniewu i objawienia sprawiedliwego sądu Bożego” — To odnosi się do czasu Wtórego Przyjścia naszego Pana, kiedy - w Czasie Ucisku (w Swojej Epifanii lub Apokalipsie) - będzie On sądził „żywych", a podczas Swego Królestwa (Bazylei) będzie On sądził „umarłych", ponieważ wówczas dopiero „odda każdemu podług uczynków jego" . (TP 1973, s. 31)

List do Rzymian 2:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Który odda” — W Tysiącleciu.

„Który odda” — Gdy sądy Boże będą wykonywane na ziemi. (Q793:4, A298)

„Każdemu” — Ma to zastosowanie w pewnym stopniu do każdego, ale zwłaszcza do Kościoła. (R4501:3) Według uczynków jego - Wszystko, co możemy czynić sobie nawzajem, jest w rzeczywistości sprawdzianem naszej lojalności wobec Boga, naszej sprawiedliwości wobec świata, naszej miłości i oddania braciom. (R4501:6) Istnieje wielkie niebezpieczeństwo „grzechu arogancji”. (R1802:3)

List do Rzymian 2:7

Paruzja (C.T. Russell):

„W uczynku dobrym” — W poświęceniu ludzkich korzyści.

„Szukają” — To, czego ludzie jeszcze nie mają. Jeżeli ją posiadają, to dlaczego jeszcze jej szukają?

„Sławy” — "Albowiem przystało temu ... aby wielu synów do chwały przywiódł", Żyd. 2:10.

„Czci” — Współdziedzictwa z Jezusem.

„I nieśmiertelności” — Greckie słowo "aptharsia" znaczy to, co jest wytrzymałe na śmierć i nie może być skażone, umrzeć, lub przeminąć. Taka jest natura Boga Jehowy.

„Żywot wieczny” — "Dar z łaski Bożej jest żywot wieczny", Rzym. 6:23. Nagroda dla wszystkich, którzy ubiegają się o niego, licząc w to i Wielkie Grono, które nie otrzyma najwyższej nagrody. Tym - Tylko pewnej klasie - wierzącym w Jezusa, którzy uciekają od niegodziwości. (R142:5, 5768:4, 279:3) Tym, którzy są poczęci z ducha świętego. (R5371:3) Klasie powołanej do współuczestnictwa z Chrystusem w Jego Królestwie. (R5711:4) Tym, którzy poświęcili się Panu Jezusowi Chrystusowi i zostali policzeni za członków Jego Ciała. (R5710:6) Klasie „wybranych”, wypróbowanych, sprawdzonych. (R3106:6) Którzy mają społeczność w cierpieniach swego Mistrza. (R2317:5) „Kościołowi”, „Ciału Chrystusowemu”, „Królewskiemu Kapłaństwu”, „nasieniu Abrahama”. (R1879:4, 2317:5)

„Przez trwanie” — Którzy cierpliwie, wytrwale kultywują i rozwijają podobieństwo charakteru do naszego Odkupiciela. (R4501:3) Przez cierpliwe rozwijanie charakteru na wzór Chrystusa w pokorze, łagodności, cierpliwości i miłości. (R4502:1) Drogocenne obietnice Boże są nasieniem niezniszczalnym, a jeżeli zostaną zachowane i pielęgnowane, wówczas rozwiną się w Boską naturę. (R1642:4) Wymagania co do charakteru na wysokie stanowisko są niezwykle pracochłonne; jedynie nieliczni z wielu powołanych osiągną nagrodę Boskiej natury. (R1642:3, 281:3) Wymagana jest nie tylko wiara, ale również lojalność. (R5844:2) Dozwolenie złego daje możliwość ofiary i rozwoju serca. (R1879:1) Ci, których Bóg obdarzy tym zaszczytem, muszą wcześniej pomyślnie przejść ten sprawdzian. (F125, 63)

„W dobrym uczynku” — W poświęcaniu ludzkich celów. (T28, E411) Różnorodne sprawdziany obecnego czasu są testami lojalności wiary wobec Boga i zupełnego poddania się Jego woli. (R5844:3) Przez pełne i płynące z serca posłuszeństwo umysłu. (R1642:3) Wypracowywanie owoców sprawiedliwości przygotowuje nas do wiele większej i wiecznej chwały. (E411) Rozwinąć w sobie bardziej obficie Jego ducha, a przez to przygotować się na chwałę, cześć i nieśmiertelność. (E411) Ci, którzy poświęcają ziemskie prawa i przywileje, w ostatecznym rozrachunku, poza zasłoną, osiągną chwałę, cześć i nieśmiertelność. (HG732:3*)

„Dążą” — Współdziedzictwo z Panem w jego niebiańskiej mocy i Królestwie jest nadzieją, jaka spoczywa przed Kościołem. (R2479:5, 5371:2, 3774:1) Dążą oni jedynie do czynienia woli Niebieskiego Ojca. (R5711:1) Naszą rzeczą jest uczynić nasze powołanie i wybór pewnym. (R3913:5, E390) Do uwielbienia Niebieskiego Ojca. (R2698:6) „Szukajcie najpierw Królestwa Bożego” (Mat. 6:33). (R2479:5) Do osiągnięcia tej pozycji Lud Boży winien dążyć poprzez wierność, pokorę, miłość i gorliwość w służbie dla Pana. (R5711:2) Modlitwa jest doskonałą pomocą w tym dążeniu. (R2479:5) Przez ześrodkowanie naszych uczuć na rzeczach niebiańskich i odrywając je od rzeczy ziemskich. (R2479:5) Święci Chrystusowi są nawoływani do dążenia do nieśmiertelności. (E390) Jedynym sposobem dążenia tą drogą i osiągnięcia wielkiej nagrody jest cierpliwe i wytrwałe kształtowanie charakteru na podobieństwo naszego Odkupiciela. (R4501:3)

„Do chwały” — „Który przywiódł do chwały wielu synów” (Hebr. 2:10). (E395) Poziom, na którym wzbudzony będzie Kościół. (R5760:3, 1879:4) Powołanie Wieku Ewangelii jest powołaniem do chwały, czci i nieśmiertelności. R5371:2 Chociaż „siane w niesławie”, zbierane będzie w chwale (1 Kor. 15:43). (R5711:1) Takie jest chwalebne dziedzictwo Syjonu. (R5711:2) „Radujcie się, abyście i podczas objawienia chwały jego radowali się i weselili” (1 Piotra 4:13). R511823 Kościół, tak jak jego Pan, wchodzi do chwały w chwili zmartwychwstania. (R1879:4) „Na to bowiem powołani jesteście” (1 Piotra 2:21). (R3913:5) Daleko ponad aniołów, władze i moce, ponad wszelkie imię. (R2859:6) Pierwsze zmartwychwstanie. (R2859:6) Stan duchowy. (R2317:4) Przemienieni mocą zmartwychwstania z ludzkiej natury. (R1879:5)

„I czci” — Współdziedzictwa z Jezusem. (F125, R5677:4) Klasa ta osiągnie pozycję ponad wszystkimi innymi klasami, nad innymi stanami, na ziemi lub w niebie. (R5711:1) Takie wywyższenie może być osiągnięte jedynie od Boga, na Jego własnych warunkach. (R5711:2) To wywyższenie, które pragnął uchwycić Lucyfer, zostanie przekazane jako nagroda Chrystusowi, Głowie i Ciału. (R5711:2) Pan powołał nas ze świata, aby dzielić z Nim duchową, niebieską chwałę i cześć. (R3913:5) Współdziedzictwo z naszym Zbawicielem w niebieskim Królestwie, które zapanuje nad światem na tysiąc lat. (HG694:5, F125, R5677:4) Jeżeli okażemy się wiernymi, Bóg wywyższy nas we właściwym czasie, lecz On nie może wywyższyć nikogo, kto nie jest pokorny. (R5844:1)

„I” — Mamy prawo do nich dążyć. (R5082:3)

„Nieśmiertelności” — Z greckiego aphtharsia, niezniszczalność. Określenie zbliżone znaczeniowo do athanasia, oznaczającego nieśmiertelność. (R2339:4, 3175:2, 281:5, 204:1, E397, F727) Stan, w którym nie ma rozkładu, gdzie nie można umrzeć. (R3175:2) Niezniszczalna egzystencja, która nie potrzebuje odnowy lub podtrzymania; wrodzone życie. (R1641:6, 192:4*) Nad którą druga śmierć nie będzie miała mocy. (R1642:4) Nikt nie może rościć sobie prawa do nieśmiertelności poza Chrystusem; życie to nie jest również rezultatem posłuszeństwa wobec Zakonu. (R5871:4) Tylko członkowie klasy mądrych panien, którzy wykształcili w sobie kopię charakteru Pana, zostaną uznani za „więcej niż zwycięzców”. (R5371:3) Tylko Malutkie Stadko, klasa Oblubienicy, osiągnie nieśmiertelność. (R5371:6) Nieśmiertelność jest warunkowa, jest to nagroda udzielana tym, którzy okażą się wierni i posłuszni wobec przykazań Pana. (Q834:3) Nagroda dla tych, którzy dotrzymali swego przymierza ofiary z Bogiem. (R5006:6, 5759:6, 5371:3, 297:4, 281:3) Z Kościoła Pierworodnych część otrzyma nieśmiertelność, a część życie wieczne. (R5371:6) Zostaną oni wywyższeni daleko ponad aniołów i zostaną obdarzeni Boską naturą, tak jak ich Mistrz i prekursor. (R5711:1, 2479:5, F63, NS172:2) Wielki awans jakim Bóg chce obdarzyć swych prawdziwych świętych Wieku Ewangelii. (R5711:1) Biblia w wyraźny sposób ogranicza przymiot nieśmiertelności do Ojca i Syna, dając jednocześnie tę nadzieję świętym. (R3774:1, 5371:6) Stanie się to natychmiast w czasie drugiego przyjścia Odkupiciela, w celu ustanowienia Królestwa. (R3107:1) Bóg obiecał to tym, którzy Go miłują. (R2699:1) Pierwsze zmartwychwstanie, zmartwychwstanie Chrystusowe. R5711:1, SM253:T Nasz Pan już je osiągnął jako nagrodę za swą wierną służbę. (R2479:5) Dar, wiecznie tryskające źródło samego życia. (R1642:4) Dane Synowi, obiecane jako dar naśladowcom Chrystusa. (R715:4, F727) Radość dana Jezusowi. (R281:3) Człowiek nie posiada tego przymiotu, bo gdyby go posiadał, po cóż miałby do niego dążyć? (R802:5*, HG129:6) Podczas gdy Kościół Rzymski naucza, że nieśmiertelność jest częścią każdego człowieka, Pismo Święte naucza, że nieśmiertelność jest chwalebną nagrodą, do której trzeba dążyć i jaka osiągnięta zostanie jedynie przez wybranych. (R560:4*, 2047:1)

„Da żywot wieczny” — W czasie swego powrotu obdarzy swych wiernych nagrodą; wiecznym życiem. (F402) Takie wywyższenie może być osiągnięte jedynie od Boga, na jego własnych warunkach. (R5711:2) „Darem łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie” (Rzym. 6:23). (E285) Możliwy do osiągnięcia jedynie poprzez krew wylaną niegdyś jako cena okupu za cały świat. (R5871:4, E285, HG305:6) Dany tym, którzy dążą do chwały, czci i nieśmiertelności poprzez sprawdzian wiary i lojalności wobec Boga, oraz sprawdzian całkowitej uległości wobec jego woli. (R5844:3) Jako nagroda dla wszystkich, którzy dążą do najwyższej nagrody, wliczając w to Wielkie Grono, lecz jej nie osiągają. (R3154:1) Nikt nie może twierdzić, że wiara w jakiegoś wielkiego nauczyciela i posłuszeństwo wobec jego poleceń przyniesie wieczne życie. (R5871:4) Moc Boża objawiająca się w stałym zapewnianiu warunków niezbędnych dla wiecznego trwania. (R3774:1) Zakon zawierał w sobie obietnicę wiecznego życia dla każdego Żyda, który by go zachował. PD66/78

Epifania i Bazylea:

„szukają sławy i czci” — Słowo chwała jest tu użyte w znaczeniu charakteru na podobieństwo charakteru Bożego.-TP 64, 5

List do Rzymian 2:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Prawdzie nieposłuszni” — Ducha niezgody można przeważnie zauważyć między tymi, co nie żyją według ducha Prawdy, którego już przedtem uznali.

„I gniew” — W Tysiącleciu.

„Tych zaś, którzy o uznanie dla siebie zabiegają” — Duch i skłonność do sporów spotykany jest głównie między tymi, którzy nie żyją w zgodzie z duchem prawdy, którą poznali. (R4009:1) Skłonność do wytykania innym błędów, niezadowolenie, wybuchowość; nawyki te nie będą nagrodzone życiem wiecznym. (R4501:3) Ci, którzy są nieposłuszni wobec prawdy. (R2804:1) Jakaż szkoda, że między osobami w prawdzie znajdują się również i tacy, którzy przejawiają skłonności do wszczynania sporów i szerzenia zniszczenia, zamiast zajmować się budowaniem innych. (R4502:2)

„I sprzeciwiają się prawdzie” — Kto się sprzeciwia? Ci, którzy znają prawdę. (R222:1*, 404:4*)

„I pomsta” — W czasie tysiąca lat drugiej obecności Pana. (R1471:2)

List do Rzymian 2:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Żyda” — Którzy żyli podczas krzyżowania Chrystusa i od tamtej pory tych wszystkich, co reprezentują Izraela. Po wyjściu z niewoli babilońskiej wyraz "Żyd" równał się wyrazowi "Izrael" i zawierał w sobie tych wszystkich, co pokładali nadzieję w obietnicy Abrahama. Utrapienie i ucisk - Mniej lub bardziej związany z obecnym życiem albo jako części Wielkiego Grona, albo tych, którzy zginą drugą śmiercią. (R4502:2) W czasie Wieku Tysiąclecia. (R1412:3) Kto doświadcza utrapienia, poczyta to za wynik swego złego postępowania i niezadowolenia Króla. (R1412:3) Oczekujemy, że otrzymają oni wiele razów, wiele kar ale nie będą to wieczne tortury. (R3779:4)

„Który popełnia złe” — Pismo Święte deklaruje sprawiedliwą odpłatę wobec każdej duszy, która czyni źle. (R3779:4)

„Najprzód Żyda” — Który w czasach ukrzyżowania i później, przedstawia cały Izrael. (C253) Po czasach niewoli babilońskiej wyraz „Żyd” stał się synonimem słowa „Izraelita” i obejmuje swoim znaczeniem wszystkich tych, którzy mieli nadzieję na wypełnienie się obietnic Abrahamowych. (C292, R1340:6)

List do Rzymian 2:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Żydowi najpierw” — Podczas Tysiąclecia jako naturalny wynik znajdowania się pod Zakonem.

„I Grekowi” — Wszystkim rodzajom ziemi.

„A chwała i cześć, i pokój” — Świat ludzkości, sprawiedliwy i posłuszny, otrzyma doskonały ludzki stan. Q794:T

„Najpierw Żydowi” — W czasie drugiego przyjścia, jako naród będą oni pierwszym plonem między narodami. (A298) W czasie Tysiąclecia, jako naturalny rezultat nauki otrzymanej ze strony Zakonu. A297, R500022 Najpierw będzie miało miejsce pokropienie Izraela, tak jak sposobność stania się duchowym Izraelem została najpierw zaoferowana Żydom. (R5000:2) Głoszenie Ewangelii o wysokim powołaniu było najpierw skierowane do Żydów, ponieważ oni jako naród już byli usprawiedliwieni z grzechu i symbolicznie poświęceni Bogu. (R952:1, 5000:2)

„A potem i Grekowi” — „I będą w tobie błogosławione wszystkie plemiona ziemi” (1 Moj. 12:3). (A298) Którzy nawet w obrazie byli w stanie bez Boga i bez jakiejkolwiek znajomości Jego Planu ani nadziei na udział w nim. (R952:1) Gdy sądy Boże będą wykonywane na ziemi, ci, którzy się im podporządkują, zarówno Żydzi jak i poganie, otrzymają Boską łaskę. Q793:T

List do Rzymian 2:11

Paruzja (C.T. Russell):

„U Boga nie ma względu na osobę” — Żydzi nie mogli twierdzić, że mieli większe prawa do wiecznego życia i zbawienia (restytucji), do pierwotnej doskonałości, niż poganie. (R929:5*) Żydzi jako pierwsi otrzymają błogosławieństwo, lecz nie ze względu na częściowość Boskiego planu, lecz z uwagi na przymierze, jakie zawarł On z ich ojcem, Abrahamem. (R5964:3*)

List do Rzymian 2:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Którzy bez zakonu zgrzeszyli” — Poganie, bez Zakonu danego przy Górze Synaj, byli grzesznikami. (R1223:4)

„Bez zakonu też poginą” — Umierali z wyroku prawa, lecz nie prawa Zakonu z Góry Synaj. (R1223:4)

„Którzy w zakonie zgrzeszyli” — Cały naród żydowski: „wszyscy zgrzeszyli” (Rzym. 3:23). (E417)

„Przez zakon sądzeni będą” — Naród, który z uwagi na objęcie Przymierzem Zakonu był objęty szczególną łaską, został również szczególnie potępiony. (E417)

List do Rzymian 2:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Usprawiedliwieni będą” — Jeżeli człowiek miałby być usprawiedliwiony do życia na podstawie Zakonu, jaki otrzymał, musiałby go w doskonały sposób wypełnić. (R929:5) Nie ten, który otrzymał Zakon albo ten, który go słucha, jest dzięki niemu usprawiedliwiony, ale ten, który postępuje według jego wymogów. (NS18:4)

List do Rzymian 2:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Sami sobie” — "Aby wszystkie usta zostały zatulone i aby wszystek świat podlegał karaniu Bożemu", Rzym. 3:19. Nie mają zakonu - Spisanego Zakonu danego przy Górze Synaj. R58724, 1223:4, 789:5, 556:2*

„Co zakon nakazuje” — Niektórzy poganie czynią pewne dobre rzeczy w harmonii z Boskim planem. (R2344:6)

„Są sami dla siebie zakonem” — Pierwotne prawo Boże tkwi w ich sercach i potępia ich. (R5070:6, 6:5) „Aby wszelkie usta były zamknięte i aby świat cały podlegał sądowi Bożemu” (Rzym. 3:19). (A101) Mają wystarczająco światła, inteligencji, aby wszyscy podpadli pod potępienie. (HG361:1) Poganie zostali potępieni, a nie usprawiedliwieni, przez światło sumienia. (A101)

List do Rzymian 2:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Skutek Zakonu” — Pozostałość z pierwotnego prawa danego człowiekowi.

„Oskarżających” — Tym sposobem przyznanie się do złego.

„Wymawiających” — Znowu przyznających się do złego.

„Dowodzą też oni” — Dają pewne dowody. (R587:4, 1717:5, 789:5) Treść zakonu jest zapisana w ich sercach - Pozostałości pierwotnego prawa, fragmentaryczne dowody tego, że kiedyś było ono wrodzone u ludzkości. (F351) Przebłysk sumienia, często tłumiony przez uprzedzenia i błędy, jest zapowiedzią tego, że kiedyś zostanie w pełni zapisany w ich sercach. (R789:5) Nadal możemy znaleźć ślady pierwotnego prawa nawet u najbardziej upadłych ludzi na całym świecie. (R1717:5, 789:5, 587:4)

„Sumienie ich” — Jako że cały świat uznaje przez swe sumienie, że jest potępiony, wobec tego cały świat jest poczytany winnym w Bożych oczach. (R5070:6, 556:2*)

„Oskarżają lub też biorą w obronę” — Świat zdaje sobie sprawę ze swego skażonego i niedoskonałego stanu, gdyż jego sumienie niekiedy oskarża go, a niekiedy usiłuje usprawiedliwić. (HG361:1, A101) Stan rzeczy między poganami to zniekształcone pozostałości pierwotnego prawa człowieka. (F351) Przyznając się w ten sposób do złego postępowania. (R3398:3) Bez względu na głębokość upadku, człowiek nadal ma w swym sercu wystarczająco dużo pierwotnych zasad prawa, że jego sumienie potępia go w przypadku złych uczynków lub usprawiedliwia. (R5070:6, 1717:5, 789:5, 587:4)

List do Rzymian 2:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Bóg” — Bóg był pierwszym Prawodawcą oraz Sędzią i tę pozycję zachowa na zawsze. (F396)

„Sądzić będzie” — Z greckiego krino, rozróżniać, decydować, próbować; w odniesieniu do sądu w Wieku Tysiąclecia. (R2426:4)

„Tajemnice człowieka” — świata. (F396)

„Przez Jezusa Chrystusa” — Co pokazuje, że znajomość Chrystusa jest niezbędna. (R33:4*) Sąd świata (próba) przez jehowę został powierzony umiłowanemu Synowi. (R2426:4) Żyda nie zwolni zachowanie Zakonu Mojżeszowego, zaś pogan nie zwolni zachowanie praw sumienia, lecz cały świat musi przyjąć Chrystusa. (HG283:4)

List do Rzymian 2:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Na zakonie” — Danym Żydom, a nie poganom, wobec czego tylko Żyd mógł otrzymać jego błogosławieństwo lub przekleństwo. (R4868:2)

List do Rzymian 2:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Za wodza ślepych” — Ktokolwiek wykonuje dar nauczania, ten ponosi większą odpowiedzialność w oczach Bożych i ludzi. (Jak. 3:1) (R2156:3)

List do Rzymian 2:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Nauczycielem” — "Niech was niewielu będzie nauczycielami", Jakub 3:1.

List do Rzymian 2:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Dla was” — Z powodu, iż wy fałszywie Go przedstawiacie.

„Albowiem z waszej winy” — Ludzie pochodzenia żydowskiego, którzy znaleźli się w bliskości z Bogiem poprzez Przymierze Zakonu. (R5404:2) Imieniu Bożemu bluźni dziś Chrześcijaństwo, tak jak niegdyś miało to miejsce poprzez naród żydowski, ponieważ źle Go przedstawia i praktykuje niesprawiedliwość. (D71, 72)

„Poganie” — Świat. (R5404:3)

„Bluźnią imieniu Bożemu” — Nie chodzi tu o najgorszy rodzaj bluźnierstwa, lecz o niedbałe życie, powszechne między Żydami. (R5404:3) Jeżeli czynili rzeczy hańbiące Boga w sytuacji, gdy żyli pod Jego przykazaniami, troską i sądem, to wówczas bluźnili Jego imieniu. R540423 Bluźnierstwo było strasznym przestępstwem wśród Żydów. (R5454:3) Istnieje większe niebezpieczeństwo profanacji Bożego imienia przez niedbałe życie Chrześcijan. 5404:5

List do Rzymian 2:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Zachowuje przykazania zakonu” — Jeżeli człowiek, który nie jest Żydem, czyniłby w sposób doskonały wolę Bożą, zostałby przez Niego przyjęty. (R929:5)

List do Rzymian 2:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Żydem” — Ten fragment stosuje się do cielesnego Izraela, a nie do duchowego. (R4586:2) Prawdziwi Izraelici, wszczepieni w korzeń obietnic. (R2443:1)

Epifania i Bazylea:

„obrzezka, która jest na jawie na ciele” — obrzezka ciała przedstawia w typie obie strony poświęcenia: (TP 1985, s. 104) A\. umieranie dla siebie i świata w akcie kładzenia ciała na śmierć w czasie pełnienia ofiarniczej służby wśród wypróbowujących doświadczeń; (TP 1985, s. 104) 1. odcięcie napletka - pozbycie się własnej woli, oraz woli świata; (TP 1985, s. 104) 2. krwawienie - śmierć ludzkiego ciała, jaka dokonuje się ofiarniczo; (TP 1985, s. 104) B\. nowe stworzenie powstające ze stanu umarłych samolubnych oraz światowych uczuć i cech charakterystycznych do odpowiadającego im stanu niebiańskich uczuć i cech charakterystycznych. (TP 1985, s. 104) 3. leczenie - dochodzenie do stanu Boskiego serca, umysłu i woli. (TP 1985, s. 104) 4. wyzdrowienie - dojście do całkowitego zdrowia Boskiego. (harmonii z Bogiem - mój dopisek). (TP 1985, s. 104) symbolizuje poświecenie St.G. (TP 1935, s. 71)

List do Rzymian 2:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Obrzezka” — Odrzucenie od siebie uczynków ciała, coś takiego, co, tak usprawiedliwieni jak i ofiarowani powinni czynić, a co jest przedstawione w kapłanach i lewitach, którzy umywali się w umywalni stojącej na Dziedzińcu.

„Wewnętrznie” — Wyjątkowy przywilej udziału w Królestwie Mesjańskim będzie udziałem jedynie tych Żydów, którzy udowodnią swą lojalność wobec Zakonu proroków. (R5964:3) Ortodoksyjni Żydzi będą bardziej gotowi na otrzymanie błogosławieństw nowej dyspensacji niż inni ludzie. (R5964:3)

„To jest obrzezanie, które jest obrzezaniem serca” — Prawo obrzezania przeminęło, gdy ustanowione zostało nowe prawo, na które to pierwsze wskazywało Obrzezanie serca. HG58224 Duchowi Izraelici muszą dokonać obrzezania swych serc, które oznacza odcięcie, oddzielenie się od ciała, jego celów, nadziei i pragnień. (R3022:3) Oddzielanie się od grzechów ciała, które powinni praktykować zarówno pozaobrazowi Lewici jak i kapłani, ukazane jest w rytuale obmywania się kapłanów i Lewitów w umywalni na dziedzińcu. (T119)

Epifania i Bazylea:

„obrzezka serca” — obrzezanie jest typem poświęcenia. (TP 1985, s. 104)

Literatura o rozdziale List do Rzymian 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Rzymian

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.