List do Rzymian 14

List do Rzymian, rozdział 14 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (23 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Rzymian 14 — Biblia Gdańska

1 A tego, który jest w wierze słaby, przyjmujcie, nie na sprzeczania około sporów.

2 Boć jeden wierzy, iż może jeść wszystko, a drugi będąc słaby, jarzynę jada.

3 Ten, który je, niech lekce nie waży tego, który nie je; a który nie je, niech nie potępia tego, który je; albowiem go Bóg przyjął.

4 Ktoś ty jest, co sądzisz cudzego sługę? Panu własnemu stoi, albo upada, a ostoi się; albowiem go Bóg może utwierdzić.

5 Bo jeden różność czyni między dniem a dniem, a drugi każdy dzień za równo sądzi; każdy niech będzie dobrze upewniony w zmyśle swoim.

6 Kto przestrzega dnia, Panu przestrzega; a kto nie przestrzega dnia, Panu nie przestrzega; kto je, Panu je, bo dziękuje Bogu; a kto nie je, Panu nie je, a dziękuje Bogu.

7 Albowiem nikt z nas sobie nie żyje, i nikt sobie nie umiera.

8 Bo choć żyjemy, Panu żyjemy; choć umieramy, Panu umieramy; przetoż choć i żyjemy, choć i umieramy, Pańscy jesteśmy.

9 Gdyż na to Chrystus i umarł i powstał i ożył, aby i nad umarłymi i nad żywymi panował.

10 Ale ty przeczże potępiasz brata twego? Albo też ty czemu lekceważysz brata twego, gdyż wszyscy staniemy przed stolicą Chrystusową?

11 Bo napisano: Jako żyję Ja, mówi Pan, iż mi się każde kolano ukłoni, i każdy język wysławiać będzie Boga.

12 A przeto każdy z nas sam za się odda rachunek Bogu.

13 A tak już nie sądźmy jedni drugich; ale raczej to rozsądzajcie, abyście nie kładli obrażenia, ani dawali zgorszenia bratu.

14 Wiem i upewnionym jest przez Pana Jezusa, iż nie masz nic przez się nieczystego, tylko temu, który mniema co być nieczystem, to temu nieczyste jest.

15 Lecz jeźli dla pokarmu brat twój bywa zasmucony, już nie postępujesz według miłości; nie zatracaj pokarmem twoim tego, za którego Chrystus umarł.

16 Niechże tedy dobro wasze bluźnione nie będzie.

17 Albowiem królestwo Boże nie jest pokarm ani napój, ale sprawiedliwość i pokój i radość w Duchu Świętym:

18 Bo kto w tych rzeczach służy Chrystusowi, miły jest Bogu, a przyjemny ludziom.

19 Przetoż tedy naśladujmy tego, co należy do pokoju i do społecznego budowania.

20 Dla pokarmu nie psuj sprawy Bożej. Wszystkoć wprawdzie jest czyste; ale złe jest człowiekowi, który je z obrażeniem.

21 Dobrać jest, nie jeść mięsa i nie pić wina, ani żadnej rzeczy, którą się brat twój obraża albo gorszy albo słabieje.

22 Ty wiarę masz? miejże ją sam u siebie przed Bogiem. Błogosławiony, który samego siebie nie sądzi w tem, co ma za dobre.

23 Ale kto jest wątpliwy, jeźliby jadł, potępiony jest, iż nie je z wiary; albowiem cokolwiek nie jest z wiary, grzechem jest.

Komentarz do rozdziału: List do Rzymian 14

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Rzymian 14:1

Paruzja (C.T. Russell):

„W wierze słaby” — Niezupełnie oddany Chrystusowi.

„Około sporów” — Aby dyskutować nad czyimi zwątpieniami. Dać mu sposobność usłyszeć o wierze, o której mówi z powątpiewaniem, wtedy jego powątpiewania ustąpią, albo on sam ustąpi.

„14:1 A słabego w wierze” — Określenie „słabego” pochodzi z greckiego słowa astheneo, które oznacza, w tym przypadku, moralną lub duchową słabość. (R4099:2*) Na początku wiara jest zawsze stosunkowo słaba; lecz Bóg nie gardzi dniem małych początków. „ Trzciny nadłamanej nie dołamie”. Silni w wierze mają znosić słabych. (R2163:4*) Niezupełnie oddanego Chrystusowi. (R1868:2) W więzach. (R1734:6) Nie wszyscy jesteśmy jednakowo silni w wierze. Niektórzy słabi w wierze widzą, że Chrystus jest naszym Odkupicielem, lecz nie zdają sobie jeszcze sprawy z wolności, jaką mamy w Chrystusie. (R974:5, 1734:3)

„Przyjmujcie” — Słabsi bracia muszą być pozostawieni wolności ich sumień i winni być przyjęci jako bracia, zaś prawda sama musi stopniowo ich wykształcić. (R974:6, 1734:5) Nie wdając się Nie spotykajcie się, aby dyskutować wątpliwości niewierzącego, lecz aby potwierdzać wiarę wierzącego. (R1868:2, 3019:1)

„W ocenę jego poglądów” — Nie byłoby mądrym dla nas, abyśmy zamknęli drzwi dyskusji i wyrażania odmiennych opinii tak szczelnie, aby wykluczyć wszystko, co mogłoby być uznane za błąd. (F318) Rozważanie tematów świeckich, nauk światowych i filozofii winno być wyłączone, a jedynym przedmiotem rozmów winno być rozważanie Boskiego objawienia. (F318) Zbór powinien widzieć różnicę pomiędzy podstawowymi zasadami doktryn o Chrystusie, a dyskusją zaawansowanych doktryn. (F318) Dyskusja nad kwestiami niefundamentalnymi winna być zawsze swobodnie dopuszczona; w tym celu powinny być zorganizowane odpowiednie nabożeństwa. (F318) Kontrowersje nie powinny być omawiane raz za razem, zaś jednostka nie powinna mieć wolności zakłócania i przerywania każdego nabożeństwa i każdego tematu kwestiami swego szczególnego zainteresowania. (F318) Niech kwestia, która kogoś szczególnie interesuje, będzie należycie przedyskutowana w wyznaczonym czasie, z osobami dobrze ugruntowanymi w Prawdzie; jeżeli zostanie uznane, że nie ma ona oparcia w Piśmie Świętym, niech jej zwolennik powstrzyma się od podnoszenia tego tematu na rok. (F318) Jeżeli nie będzie dozwolone, aby wygłosić myśl przeciwną, wówczas istnieje niebezpieczeństwo popadnięcia w stan chrześcijaństwa, gdzie nie ma możliwości znalezienia dostępu do uszu jego członków, gdyż każda próba postępu jest strzeżona. (F318) Jeżeli ktoś ma jakąś myśl, to nie będzie czuł się zaspokojony, jeżeli nie zostanie wysłuchany; gdy już zostanie W sposób rozsądny wysłuchany, wówczas winien on uznać niewłaściwość ponownego podnoszenia tej samej kwestii. (F318) Należy ufać, że dyscyplina, doświadczenie, wzrost w łasce i poznaniu stopniowo doprowadzi go do wolności, którą inni mogą osiągnąć szybciej. (R974:6, 1734:5)

List do Rzymian 14:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Słaby” — Greckie słowo "asteneo", jak w wyrażeniu: "jestem chory". Zniewolony pod pewnymi prawami, pod które zdaje się mu, iż podupada.

„Wszystko” — Określenie użyte w przeciwieństwie do „jarzyn”. (R1778:2, 1269:4) Powiedzielibyśmy, „zje wszystko i cokolwiek”. (R1778:2, 1269:4)

„Słaby” — Z greckiego astheneo, bez siły, jak w zapisie „Choruje kto między wami?” (Jak. 5:14). (R4099:2,6*) Objęty więzami jakiegoś prawa, pod którym, według jego mniemania, się znajduje. (R1734:3, 974:5)

„Jarzynę jada” — Tylko warzywa. (R974:5, 1734:3, 1269:4)

Epifania i Bazylea:

„jeden wierzy, iż może jeść wszystko” — bez kwestionowania, czy mięso było ofiarowane bałwanom czy nie, zdając sobie sprawę, iż bałwan nic nie znaczy (1 Kor. 8:4) jako mięso czyste. (TP 1968, s. 73)

„a drugi będąc słaby, jarzynę jada” — obawiając się, że w przeciwnym razie może jeść mięso, które było sprzedane w jatkach — na rynku — po ofiarowaniu go bałwanom — (1 Kor. 10:24-28). (TP 1968, s. 73)

List do Rzymian 14:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Bóg go przyjął” — Każdy powinien nauczyć się obdarzać innych pełną wolnością sumienia. Powinna nam wystarczyć wiedza, że Bóg przyjmuje nawet najsłabszych. (R1734:3, 974:5)

List do Rzymian 14:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Może utwierdzić” — Ponieważ jego niedoskonałości są przykryte szatą sprawiedliwości Chrystusowej.

„Osądzasz” — Ani świat, ani bracia nie byli w stanie osądzić św. Pawła; tylko Pan, który może czytać w sercach, może go należycie osądzić. My również nie możemy potępiać innych, którzy twierdzą, że kroczą jako dzieci Boże. (R2480:2) Nikt nie ma prawa osądzać swego bliźniego w kwestii, jaki dzień winien być przez niego obchodzony jako Sabat (Kol. 2:16) Q824:T Cudzego sługę - Pokuszenie, aby mieszać się w sprawy, które Pan powierzył rękom innej osoby. (R4305:3)

„Czy stoi, czy pada” — Do Pana należy zatwierdzanie lub nie udzielanie pochwały. Nie jest naszą rzeczą obejmowanie kierownictwa albo kontroli, czy też w jakimkolwiek stopniu wymuszanie naszego punktu widzenia na innych. (R4305:3)

„Do pana swego należy” — Do Pana. (R4305:3, 2480:2) Nie naszą rzeczą jest osądzać, lecz aby pomagać braciom słowem, przykładem, w każdy sposób. (CR38:4)

„Ostoi się” — W swej próbie lub sądzie. (R3052:5) Ponieważ jego niedoskonałości są przykryte szatą sprawiedliwości Chrystusowej. (R3052:5)

List do Rzymian 14:5

Paruzja (C.T. Russell):

„W umyśle swoim” — By się nie starać zmuszać innych, aby w sprawach małego znaczenia mieli zapatrywać się zupełnie tak samo, jak ty.

„Różnicę między dniem a dniem” — Byłoby dla nas korzystne traktować niedzielę w bardziej szczególny sposób niż inni ludzie na świecie i tak, prawdopodobnie, jest. Mamy cały dzień przepełniony duchowymi radościami, głoszeniem Ewangelii, cieszeniem się jej posłannictwem. (R4920:1, 5412:5) Traktujmy niedzielę z szacunkiem, nie jak pod więzami zakonu, lecz jako wielki przywilej i sposobność społeczności w rzeczach duchowych, lepszy niż moglibyśmy sami sobie zorganizować. (R4085:1) Niektórzy twierdzą, że pierwszy dzień po Sabacie został wprowadzony edyktem jednego z papieży. Jednakże pogląd taki jest błędny; dzień ten miał swój początek w fakcie, że pierwszego dnia nasz Pan powstał i spotkał się z uczniami. (R1727:4, 1446:5) Nauczyliśmy się szanować każdy dzień jako poświęcony Panu, lecz nie będziemy obrażać sumień innych chrześcijan, którzy uznają pierwszy dzień za bardziej święty od innych; cieszymy się takim dniem. (R1580:5, 5412:5, 4085:1) Jako że Jezus zmazał pisemne nakazy, jakie były nam przeciwne i przybił je do krzyża, nikt nie powinien nas osądzać co do dnia świętego, który był cieniem rzeczy przyszłych. (R543:4) Kwestia dotycząca przestrzegania Sabatu jest tego rodzaju, że zależy ona intencji tego, który go przestrzega. Jeżeli zachowuje on dzień siódmy, tak jak pod „Zakonem Mojżeszowym”, mając na dzieję na otrzymanie związanych z tym błogosławieństw, wówczas Chrystus nie daje mu żadnych korzyści. (R543:5) Nie możemy zdobyć życia przez zachowywanie Zakonu, ponieważ nikt nie może zachować go w sposób doskonały; zachowanie trzeciego przykazania i naruszenie któregokolwiek innego skutkuje pod Przymierzem Zakonu pozbawieniem życia i potępieniem na śmierć. (R543:5) Nie zdając sobie sprawy z tego, że one wszystkie mają być uznawane za dni, w których należy szukać jego chwały. (HG583:6*) Siódmy dzień, w ramach Zakonu danego Izraelitom, miał być obchodzony jako święty. Prawo to nadal obowiązuje Żydów. (Q823:4; R5412:5) Adwentysta Dnia Siódmego, protestant lub katolik powinni świętować dzień, o którym wierzą, że zostało nakazane jego obchodzenie; nie byłoby dobre dla niego naruszanie jego sumienia przez czynienie czegoś innego. (Q823:4)

„Każdy dzień ocenia jednakowo” — Wszystkie dni tygodnia są poświęcone na służbę Panu i praca całego tygodnia wykonywana jest tylko w jednym celu ku chwale Boga. (R1557:3, 1727:3, 1446:4) Poświęcony Panu, sabat albo odpoczynek wiary (Hebr. 4:10). (R1580:4, 5412:5) Może nadejdzie właściwy czas i sposobność, abyśmy mogli wytłumaczyć naszą wyższą myśl w przedmiocie znaczenia sabatu. (R4084:6) Św. Paweł był Pańskim narzędziem w prowadzeniu Kościoła do prawdziwej wolności; niekiedy spotykał się on z Kościołem w pierwszym dniu, a niekiedy szedł do synagogi siódmego dnia. (R543:5) Apostoł wykorzystywał sposobności sabatu (siódmego dnia tygodnia) w żydowskich synagogach nie jako Żyd pod Zakonem, lecz jako chrześcijanin wolny od Zakonu, traktujący w taki sam sposób każdy dzień. (R1557:3) Wedle Zakonu, siódmy dzień tygodnia był przeznaczony na odpoczynek. Ten, kto ufa jezusowi jako temu, który usprawiedliwia, taki odpoczywa od prób podejmowania pracy i uznaje ją za wykonaną dar od Boga przez Jezusa. (R543:5) Czas wejścia poprzez wiarę do rzeczywistego odpocznienia nadszedł wraz z Pięćdziesiątnica. Czas wejścia do rzeczywistego odpocznienia jest już bliski, wraz z zaprowadzeniem nowej dyspensacji. (R1446:3) Zakon nigdy nie był dany Kościołowi Wieku Ewangelii, lecz jego sprawiedliwość (prawość) jest w nas wypełniona. Nie może być jakiegokolwiek obowiązku przestrzegania któregokolwiek dnia. (R543:3)

„Pozostanie przy swoim zdaniu” — Każdy powinien w pełni realizować swe przekonanie, lecz nie powinien traktować tego w kategoriach dobre albo złe. (R1734:4, 974:5) Wykazując jednocześnie cierpliwość i zrozumienie w stosunku do słabszych braci. (R5556:1) Nie powinniśmy zajmować się stwierdzaniem, co jest wolą Bożą w stosunku do innych. (R5556:1) Lud Boży musi pojąć kwestie podstawowe: że wszyscy byli grzesznikami, że Jezus odkupił na przez swą ofiarę, że jesteśmy uczeni i przygotowywani w szkole Chrystusowej oraz zrozumieć pełne poświęcenie. (F327) Chociaż zdawał sobie sprawę ze swej wolności w Chrystusie, apostoł nie wahał się jej używać tylko między Panem i sobą samym oraz między tymi z braci, którzy mogli docenić tę kwestię. (R2118:6) Jest powszechnym błędem zmuszanie wszystkich, aby przyjmowali dokładnie te same wnioski co do znaczenia Słowa Bożego. (F326)

List do Rzymian 14:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Dla Pana przestrzega” — Nie uważamy za złe wykonywanie w niedzielę wszystkich tych czynności, które mogą być wykonane w inne dni, ale nasze zachowanie mogłoby mieć szkodliwy wpływ na innych i w ten sposób zaprzepaścić wszystko to, co moglibyśmy przekazać im na temat religii. (R4920:1, 5412:4) Świętując niedzielę powinniśmy się tak zachowywać, żeby nie przynieść hańby Panu lub Jego Słowu. (R4084:6, 5412:3) Czyż można się zatem dziwić, że bez jakiegokolwiek polecenia, aby tak czynić, lubili oni spotykać się wspólnie pierwszego dnia, zanosząc dziękczynienie, łamiąc chleb oraz wspominając na łaskawe obietnice Boże i ich wyjaśnienia, otrzymane od Pana? (R1727:4)

List do Rzymian 14:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Nikt z nas” — Tylko Chrystus i Kościół zawarli takie przymierze samozaparcia. (R5324:2)

„Dla siebie nie żyje” — Jeżeli chodzi o świat, to on żyje dla siebie. Liczy się dla niego, przede wszystkim, jego własny interes. (R5324:2)

List do Rzymian 14:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Dla Pana żyjemy” — Aby czynić Jego wolę, a nie naszą, aby służyć Jemu, a nie sobie samym. (R5324:2)

„Dla Pana umieramy” — W tym sensie, że zostają oni policzeni za członków Ciała Chrystusowego. (R5324:2) Pańscy jesteśmy - Miłość jest rzeczą pierwszorzędną. Ktokolwiek w najwyższym stopniu rozwinął miłość i współczucie, ten zostanie uznany przez Pana za najlepiej rozwiniętego pod tymi względami, które są najważniejsze dla jego pośredniczącego Królestwa. (R5324:4) Jedno zrozumienie woli Pańskiej nie jest równie dobre jak inne, my natomiast mamy stawać się silni; jednakże nie możemy gardzić słabym ani go bagatelizować, ani też zmuszać go, aby pogwałcił swoje sumienie. (R974:6, 1734:5)

List do Rzymian 14:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby panował” — Po swoim zmartwychwstaniu jako władca, zwierzchnik, właściciel, mistrz przez nabycie. Pan Dawida, Pan wszystkiego z prawem obchodzenia się z rodzajem ludzkim jako z dziećmi. Prawnie, sprawiedliwie, zdolny dać nowe warunki do życia wszystkim ludziom.

„Nad umarłymi” — Umarłym i umierającym światem ludzkości, "przez którego mamy przystęp", Rzym. 5:2.

„I nad żywymi” — Upadli aniołowie nie byli skazani na śmierć. Na to bowiem - Od chwili, gdy Jezus powiedział „wykonało się” i umarł, „crisis” należało do przeszłości”. Był to wielki punkt zwrotny, decydujący akt prawny, który zwolnił człowieka z więzów grzechu. (R669:2) Przez dokonanie „wykupu” (rachunku człowieka, jego zobowiązań, itp.) za pomocą Jego drogocennej krwi, Jezus jest teraz właścicielem, „Panem wszystkiego”. (E18) Gdy powstał z martwych, nie mówił już więcej: „Nie mogę sam z siebie nic uczynić”, ale oświadczył: „Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi”. Bóg wzbudził Go, aby był Księciem i Zbawicielem (Jana 5:30, Mat. 28:18, Dzieje 5:31) (R745:4) Chrystus stał się Panem Dawida i korzeniem, z którego Dawid musi otrzymać życie w chwili swego zmartwychwstania, dzięki zasłudze śmierci Chrystusa. Władza ta została uznana przez Boga i ogłoszona człowiekowi poprzez zmartwychwstanie Chrystusa. (R810:1) Jezus nie jest Panem Dawida z tego powodu, że był duchową istotą. Stał się zwierzchnikiem Dawida, „Panem wszystkiego” dzięki wielkiemu dziełu, jakie wykonał jako Pośrednik Pojednania. (E134) Adam był panem ziemi;Jezus umarł, aby być Panem umarłych, żywych i wszelkich części ziemi. Chrystus wykorzystał ziemskość, aby odkupić ziemię; posiada to, co duchowe, aby je wszczepić duchowym. (R483:6*, 43:5*) Dzieło odkupienia poprzez śmierć nie może być mylone z dziełem drugiego Adama, które polegać będzie na wszczepieniu duchowego życia. Chrystus nie stał się drugim Adamem, dopóki nie stał się „duchem ożywiającym” (1 Kor. 15:45). (R43:5*) Karą za nasz grzech była śmierć. Pytanie brzmiało: „Któż mnie wybawi z tego ciała śmierci?” Odpowiedź wskazuje, że On, który „grzechy nasze sam na ciele swoim poniósł na drzewo” (Rzym. 7:24, 1 Piotra 2:24). (R641:6, 464:1) Gdy Chrystus zajmie swój tron, Kościół będzie królował wraz z nim nad wszystkimi narodami, umarłymi i żywymi; w przeciwnym razie ich tytuł „nasienie Abrahamowe” jest błędny (Kol 3:4, Gal 3:29). (HG336:6)

„Chrystus” — Skompletowany Chrystus, włączając w to wszystkich, którzy stawiają swoje ciała jako żywą ofiarę, który cierpiał i umarł i ożył uwielbiony, staje się Panem, ojcem wieczności odrodzonego rodzaju ludzkiego. (R316:5*)

„Umarł” — Umarł, aby w ten sposób nabyć prawo kontrolowania wszystkich, którzy zmarli. (R5612:1, 709:5) I ożył - Śmierć naszego Pana, powstanie i ożywienie były niezbędnymi elementami dzieła odkupienia. (R4633:3)

„Umarł i ożył” — Najstarsze greckie manuskrypty. (R1853:6)

„Aby” — Poprzez swą śmierć i zmartwychwstanie. (HG359:5) Po swym zmartwychwstaniu. (B133) To przez zasługę śmierci naszego Pana stał się On Panem, władcą, ojcem rodzaju ludzkiego oraz otrzymał moc obchodzenia się z ludźmi jak z własnymi dziećmi, uwolnionymi od przekleństwa Boskiego wyroku. (E453) Ten werset w trafny sposób opisuje wartościową transakcję dokonaną przez naszego Pana. Jego śmierć była konieczną przesłanką dzieła odkupienia;Jego powstanie i powrót do życia były równie konieczne. (R4633:3) Poprzez wzbudzenie stał się niebiańskim Panem. (A133) Władcą, zwierzchnikiem. (A149; E18; R726:3*, 709:5, 43:5) Panem, właścicielem. (R1286:4, 1970:3, 726:3*, 641:6, 464:1, 61:2*) Władcą. „Zwierzchnictwo” oznacza dominium, moc, władzę. (R726:3*, 61:2*) Pan Dawida, Pan wszystkiego. (E134) Pan sabatu, Pan i Chrystus, Pan chwały, Pan z nieba, jeden Pan Jezus Chrystus, jeden Pan, jedna wiara, Pan Żydów i pogan, Pan aniołów. (R61:2*) Anglosaskie słowo „Hlaford” oznacza chlebodawcę i stosuje się je do tego, kto sprawuje opiekę i władzę nad rodziną. Tytuł „Pan”, [ang. Lord, przyp. tłum.] stosowany w odniesieniu do Jezusa, wyraża wspaniałą pełnię mocy i miłości. (R61:2*) Nasz Pan dostarczywszy okupu w postaci własnego życia za ród Adama, może w sprawiedliwy sposób dać im wszystkim nową ofertę życia. (A141) Z prawem i mocą, aby obchodzić się z całym rodzajem jak z własnymi dziećmi. (E453) Jeżeli chcesz skorzystać z wielkiego zbawienia przewidzianego w Rzym. 10:10, musisz publicznie i otwarcie wyznać, że Jezus jest Panem twoim Mistrzem, że poprzez swą śmierć kupił cię i w ten sposób stał się twoim właścicielem. (R1970:3) Zapis 1 Kor. 15:21 zgadza się z tym stwierdzeniem, że prawo albo władza do wzbudzania z martwych i do doprowadzenia wielu, albo wszystkich do doskonałości, zostało nabyte przez naszego Pana przez Jego śmierć jako okup za wszystkich. (R1854:6) Nie mógłby być Panem w żaden inny sposób bez powołania przez Ojca. (R4633:3) Ten werset jest cytowany wraz z innymi oraz z pytaniami dla modelowego badania pierwszego rozdziału Boskiego Planu Wieków: Na jakiej pewnej podstawie możemy mieć nadzieję „poranku” i jego „radości”? (R1900:5) Mimo iż nazywają Chrystusa Panem, niektórzy zaprzeczają i gardzą powagą oraz skutecznością samej transakcji, poprzez którą stał się Panem. Odważnie stwierdzają brak potrzeby Odkupiciela. (C202) Jedną z ról Chrystusa jako Pana będzie funkcja sędziego. Ktokolwiek upadnie w nowej próbie tysiącletniego dnia sądu, zostanie skazany na drugą śmierć. (R1452:6) ,,Nic należycie też do siebie samych drogoście bowiem kupieni”; „Człowiek, Chrystus Jezus, który siebie samego złożył jako okup za wszystkich” (1 Kor. 6:19,20; 1 Tym. 2:5,6). On nie uwolnił wszystkich. Z Jego postanowienia istnieje tylko jedna droga do wolności poprzez wiarę w Jego ofiarę. (R1286:4) Nasz Pan, Jezus Chrystus, jako przedstawiciel Jehowy zabezpieczył przywilej pojednania z grzesznikami poprzez swą drogocenną krew. (R1316:5) Dzięki zasłudze Jego posłuszeństwa aż do śmierci. R810:1, 72623* Nikt nie ujdzie ani w tym wieku, ani w przyszłym konieczności stawienia się na próbie życia przed trybunałem Chrystusowym. (HG41:2) I nad umarłymi - Martwym i umierającym światem ludzkości. (A150; R1853:6, 1680:4) Chrystus żył jako człowiek i umarł, aby w ten sposób nabyć prawo kontrolowania wszystkich tych, którzy weszli do Więzienia śmierci. (R5612:1) Bóg polecił Izraelowi zniszczyć narody. Ludzie, którzy wówczas zginęli, znajdują się w stanie nieświadomego snu, a nie cierpienia. Zostaną oni zbudzeni z tego snu i otrzymają wszystkie błogosławieństwa Wiecznego życia. (R5706:4) To Jego głos zbudzi umarłych, a Jego mądrość i łaska poprowadzi wszystkich chętnych i posłusznych do spełnienia pełnego zmartwychwstania. (R1816:3) Drugie zmartwychwstanie będzie dziełem Chrystusa i będzie mieć miejsce w czasie Jego tysiącletniego panowania; w celu wzbudzenia, podniesienia, obdarzenia życiem, co będzie szczególnym dziełem w czasie Jego panowania. (R1118:2*) Pierwszym zmartwychwstaniem będzie zmartwychwstanie świętych, natychmiast w czasie przyjścia Chrystusa. (R1118:2*) „Naprawienie wszystkich rzeczy” oznacza przywrócenie wszystkich rzeczy do stanu poprzedniego, zarówno martwych jak i żywych, do ich pierwotnego stanu doskonałości, utraconej w wyniku przestępstwa Adama (Dzieje 3:21). (R1118:5*)

„I nad żywymi” — Żywymi upadłymi aniołami, nie potępionymi na śmierć. (A150; R1853:6, 1680:4) Królestwo Mesjańskie obejmie błogosławieństwem nie tylko żywych, lecz również i tych, którzy zasnęli snem śmierci. (R5706:4, 5324:2; A149)

Epifania i Bazylea:

„Gdyż na to” — W tym celu. (TP 1960, s. 114)

„Chrystus i umarł” — dał Siebie jako okup za nas. (TP 1959, s. 162) Jako Okup za wszystkich. (TP 1960, s. 114)

„i ożył” — w wyniku Swojej okupowej ofiarniczej śmierci dostąpił wywyższenia do Boskiej natury i namiestnictwa Boga oraz wykonawcy wszystkich Jego planów i celów (Filip. 2:8,9; Żyd. 1:3-5). (TP 1980, s. 77)

„aby nad umarłymi i nad żywymi panował” — [tu w Biblii angielskiej występuje wyrażenie: aby On mógł stać się Panem]; to znaczy, aby mógł działać jako Pan. Podczas Swego wniebowstąpienia stał się Panem dla dobrych aniołów i Kościoła, ale wówczas to nie objęło niewybrane dzieci Adama i pokutujących upadłych aniołów. Obj. 19:16 i Żyd. 1:6 pokazują, że On został Panem tych ostatnich podczas Swego wtórego przyjścia. Te dwa cytaty dowodzą, że Jezus w czasie Swego powtórnego przyjścia stał się Panem niewybranych i pokutujących upadłych aniołów. (TP 1980, s. 77) aby mógł stać się Panem i Władcą zarówno żywych jak i umarłych. Stąd też Jego śmierć będzie błogosławić w Królestwie cały nieżyjący rodzaj Adamowy. (TP 1959, s. 162) Nad całym rodzajem ludzkim straconym w Adamie, bez względu na to czy znajduje się w grobie, czy też nie. (TP 1960, s. 114) nad umarłymi, czyli nad niewybranymi podlegającymi wyrokowi śmierci dziećmi Adama, niezależnie od tego czy znajdują się w procesie umierania czy w stanie śmierci (Mat. 8:22; 2 Kor. 5:14; Obj. 20:13). Obj. 19:16 pokazuje, że to się stało w czasie Jego wtórego przyjścia. Stąd niewybrani znajdujący się w stanie śmierci zostaną wyprowadzeni z grobu w okresie Tysiąclecia, aby On wówczas mógł być ich Panem. Nad żywymi, czyli nad tymi, którzy nigdy nie podlegali wyrokowi śmierci, to jest nad nowymi stworzeniami jako takimi oraz nad pokutującymi upadłymi aniołami i nieupadłymi aniołami. Dla nowych stworzeń i nieupadłych aniołów stał się Panem od wniebowstąpienia i zesłania Ducha Świętego a dla pokutujących upadłych aniołów stał się Panem podczas Swego wtórego przyjścia. (TP 1980, s. 77)

List do Rzymian 14:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Stolicą Chrystusową” — Który jako Ojca przedstawiciel, przez cały wiek ewangeliczny sądził i egzaminował członków swego mistycznego ciała (Kościoła żywego), by im pomagać, zachęcać i przygotować do Królestwa, a przy końcu wieku ewangelicznego wydał ostateczną decyzję w sprawie każdego członka.

„Osądzasz” — Z greckiego określenia krino, osądzać albo próbować (lecz nie w znaczeniu ostatecznej decyzji). (R2430:2, 2431:5) Słowo „osądzać” zawiera w sobie głębsze znaczenie niż samo wyrokowanie albo wykonywanie wyroku. Obejmuje ono również pojęcie procesu osądu i sprawiedliwej decyzji podejmowanej na podstawie przeprowadzonego procesu. (R568:6) Nowe Stworzenia nie powinny osądzać braci w znaczeniu potępiania ich, lecz raczej powinny osądzać samych siebie, a w ten sposób okazywać pomoc braciom i dawać szlachetny przykład dla świata. (R4517:4) Każdy powinien pamiętać, że Bóg jest sędzią; należy, zatem, upewnić się, że mamy czyste sumienie, wolne od występków przeciwko Bogu i człowiekowi. (R4084:4) Apostoł surowo potępia wzajemne osądzanie się, które tak często prowadzi do powstania korzenia gorzkości, nieporozumień i braku społeczności, a które na podobieństwo starego kwasu winno być usunięte. (R3034:6)

„Swego brata” — Jeżeli zobaczymy cielesne skazy u brata, z którymi on się nie zgadza i walczy z nimi, powinniśmy pamiętać, że zło, które widzimy jest, wrogiem naszego brata a nie naszym bratem, który jest nowym stworzeniem. (R4810:5)

„Pogardzasz” — Wyśmiewając się z niego i sprawiając, że gwałci on swoje sumienie. (R2167:4) Wszyscy staniemy - Czy to za życia, czy po śmierci. (HG41:2) Każdy, kto jest teraz przyjmowany jako członek Kościoła, musi ostatecznie przejść kontrolę Głowy Kościoła; ponieważ nasze obecne uczestnictwo w Jego Ciele ma charakter próbny. (R5324:6) Kościół jest na próbie, zaś Jezus, reprezentujący Ojca, sprawdza i egzaminuje członków swego Ciała, nie aby ich odciąć, lecz w celu okazania im pomocy, zachęty, wsparcia, pouczenia i przygotowania do Królestwa. (R4084:4) Zarówno żywi jak i umarli będą mieli we właściwym czasie swą rozprawę przed Chrystusem, wielkim sędzią. (R569:1)

„Przed sądem” — Tak jak teraz jesteśmy przed sądową stolicą Chrystusową, tak w Wieku Tysiąclecia cały świat ludzkości stanie przed Jego sędziowskim krzesłem i zostanie rozdzielony na dwie klasy: owiec i kozłów. (R4084:4) „Sąd tego świata”, który według słów Chrystusa, rozpoczął się od Niego samego i jest próbą życia. Wielki dzień sądu jest przewidziany wyraźnie w celu umieszczenia świata na próbie życia. (HG41:2)

„Bożym” — [Chrystusa, BG] - Który jako przedstawiciel Ojca w czasie tego wieku weryfikował członków swego Ciała i przy jego końcu oddaje każdemu z nich zgodnie z jego dziełem. (R4084:4)

„Bożym” — Tischendorf, Rotherham, Revised Version i wszystkie najlepsze przekłady. (R2425:3*) Przykazania Chrystusa są zasadami rządzącymi naszym codziennym życiem. Sąd Kościoła został powierzony Synowi przez Jehowę (Jana 5:22). Sąd jest Ojca przez Syna. (R2426:3,4,5) Nie ma konieczności, abyśmy się wzajemnie osądzali. Jeżeli się nawzajem krytykowaliśmy w przeszłości, powinniśmy tego unikać na przyszłość. (R4517:5) Rodzaj ludzki nie przechodził próby w Chrystusie, jedynym imieniu pod niebem, przez które mogą być zbawieni (Dzieje 4:12). (HG41:2)

Epifania i Bazylea:

„gdyż wszyscy staniemy przed stolicą Chrystusową” — sądzenie o jakim jest mowa w tym wierszu rozpoczęło się w 1878 roku i trwa nadal. (TP 1932, s. 78) Wzbudzeni Święci stanęli przed Jego stolicą sądową, ażeby usłyszeć Jego wyrok co do ich nagród. (TP 1932, s. 78) To sądzenie nie odnosi się do sądzenia Jego Własności, która jest w ciele. (TP 1932, s. 78)

List do Rzymian 14:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Mówi Pan” — Moc Boga Jehowy sprowadzi zwycięstwo Chrystusa podczas Tysiąclecia.

„Każde kolano” — "Wykonam sąd według sznura", Izaj.28:17.

„Każdy język” — Licząc w to i upadłych aniołów.

„Mówi Pan” — Tysiącletnie zwycięstwo Chrystusa osiągnięte będzie mocą Jehowy. (R3079:5,6)

„Ugnie się przede mną wszelkie kolano” — Pod czas mesjańskiego Królestwa sprawiedliwości. (CR131:5) Względem władzy sprawującej wówczas kontrolę. (D520) Kłaniając się przed Królem królów. (SM172:2) Gdy Chrystus przyjdzie, aby ustanowić swe Królestwo w mocy i wielkiej chwale dla błogosławienia i zbawienia świata. (CR131:4) Zapis Obj. 21:3-5 jest obrazem postępowania Boga z ludźmi na ziemi po uwielbieniu Kościoła, gdy wszyscy ludzie będą mieli pełną sposobność powrotu do wszystkiego, co zostało stracone przez Ojca Adama. (HG234:2) Wszyscy, którzy będą chcieli przyjść do harmonii, będą musieli ugiąć kolana. (R5303:1) Przejście do Komnaty Królowej jest niskie, wędrowiec musi skłonić głowę. Droga prawości zawsze była drogą pokory. W czasie Wieku Tysiąclecia wszyscy będą musieli ugiąć się przed Królestwem Chrystusowym. (C369) Wiek Tysiąclecia złamie wiele kamiennych i dumnych serc, doprowadzając ludzkość do stanu, w którym będą mogli docenić Bożą łaskę. (R1466:1) Nikt nie mógł ostać się przed Jozuem; żadne złe moce ani przeszkody na ścieżce wypełnienia się Bożych obietnic nie ostają się przed pozaobrazowym Jozuem. (R3079:6) Odkupiciel i Jego naśladowcy będą królami i kapłanami, odzianymi w chwałę, cześć i nieśmiertelność. Król będzie panować w sprawiedliwości, a książęta będą wykonywać sądy na ziemi. R4331 :5 Wszyscy, którzy odmówią, zostaną zniszczeni w drugiej śmierci. (R4956:6)

„I wszelki język” — Włączając w to upadłych aniołów. (R1679:6; HG729:5)

„Wyznawać będzie” — Sprawiedliwość porządku. (D520) Bożym celem przeprowadzenia Królestwa Mesjańskiego i wypełnienia ziemi poznaniem chwały Bożej jest danie ludzkości lepszej sposobności pokuty i pojednania z Nim samym. (HG647:3,4) Wówczas nastanie ulewa prawdy i łaski, która wywoła powódź sprawiedliwości i poznania Pana na całym świecie. (HG432:2) Wszyscy w Wieku Tysiąclecia zostaną doprowadzeni do tego dobrego wyznania, pomimo ze nie wszyscy zostali doprowadzeni do poznania prawdy w tym świecie, a niektórzy popełnili grzech niewybaczalny. (HG15:1)

List do Rzymian 14:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Zda rachunek Bogu” — We właściwym czasie. Bracia mniej i więcej zdolni nie powinni nawzajem się krytykować i sądzić, Bóg jest sędzią.

„Każdy z nas” — Jako poświęcony członek Ciała Chrystusowego. (R2167:2)

„Zda sprawę” — We właściwym czasie. (R2735:5, 2613:5, 723:4) Żyjemy w czasie, gdy dokonywane jest przygotowanie do Jego Królestwa, gdy Pan rozlicza się ze swymi sługami żyjącymi obecnie, mając na celu wyznaczenie ich na stanowiska w Królestwie, jakie wkrótce ustanowi. (R2736:3) Pan oczekuje od swego poświęconego ludu, że będzie używał talentów, jakie ma w posiadaniu i nie uzna za niewinnych nawet tych, którzy mają choćby najmniejszą zdolność służenia Mu, lecz zaniedbują wykorzystania jej. (R2765:1) Z tego właśnie punktu widzenia powinniśmy oceniać próby i przesiewania, jakie obecnie mają miejsce pomiędzy poświęconymi, pomiędzy wszystkimi sektami: „Gdyż was doświadcza Pan, Bóg wasz” (5 Moj. 13:3). (R2736:3) W rozważaniach nad myślami apostoła Pawła dotyczącymi rodzajów zbroi oraz kwestii, w jakim duchu Chrześcijanie winni osiągnąć zwycięstwo, ten tekst został umieszczony w podtytule: „utrzymujcie czyste sumienie”. (R4479:1*) Członkowie tej klasy, którzy umarli w minionych latach tego wieku, zostaną rozliczeni najpierw; ci, którzy zostaną uznani za godnych, będą mieli udział w pierwszym zmartwychwstaniu, poprzedzając tych, którzy są żywi i pozostaną do tego czasu. (R2736:3) Żywi muszą zdać rachunek; muszą oni być poddani sądowi, muszą być albo zgromadzeni jako „pszenica” do stodoły, albo pozostawieni na polu, gdzie „kąkol” zostanie wkrótce spalony (Mat. 13:30). (R2736:4) Starsi podejmują się wielkiej odpowiedzialności. Pan kupił to stadko drogocenną krwią Baranka Bożego. (R4459:1,2) Rozliczenie nie jest kwestią chwili, lecz pewnego dozwolonego czasu. Błogosławiony jest ten, kto zauważywszy, że nie był tak wiemy, jak mógł być, obecnie podwaja swe wysiłki. Nasz Król jest skłonny okazać łaskę. (R2736:4) Potrzebne będzie całe tysiąc lat, aby wykazać, kto jest przyjacielem sprawiedliwości. Zostało to pokazane w Piśmie Świętym jako oddzielanie „owiec” od „kozłów” (Mat. 25:32,33). (R2736:6) Niektórzy z obywateli błędnie zrozumieli charakter Króla, lecz dostrzegając, jak dalece „książę tego świata” jest obcy Księciu pokoju, staną się Jego zwolennikami i będą się wielce radować. (R2736:5) Kara, jaką Pan przewidział dla nieprzyjaciół sprawiedliwości, jest druga śmierć. (R2736:5)

„Bogu” — Słabsi bracia nie powinni osądzać i potępiać innych ani silniejsi bracia nie powinni osądzać ani potępiać słabszych. Bóg jest sędzią. (R4084:4) Nie powinniśmy oceniać się całkowicie z perspektywy tego, co mogą pomyśleć nasi bliźni, lecz powinniśmy zwracać szczególną uwagę na Pana i Jego osąd względem nas. (R4084:5) Lud Boży odpowiada przed Bogiem, jeżeli chodzi o ich poglądy co do jego woli względem spraw mniejszej wagi, co do których nie wydał On definitywnych instrukcji. (R2167:2) Prawo miłości pozostawiło znacznie więcej osądowi jednostki niż prawo Zakonu dane na Synaju. Pod prawem miłości odpowiedzialność za decyzje spoczywa w znacznej mierze na jednostce i jej własnemu sumieniu. (R4084:2)

List do Rzymian 14:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie sądźmy” — Nie potępiajmy.

„Nie kładli obrażenia” — Pychy, próżności lub jakiej złej rzeczy. Tylko ludzie zmysłowi są obrażeniem na drodze ludowi Bożemu, jak również i ludzie cieleśni. "Aniołom swoim przykazał (Bóg) o tobie ... abyś nie obraził o kamień nogi twej", Ps. 91:11-12.

„Przeto nie” — Nikt nie powinien usiłować wtrącać się w sprawy wolności sumienia i postępowania. (R3034:6)

„Osądzajmy” — Potępiajmy. (R4084:5, 5324:3) Apostoł nie miał na myśli tego, że bracia powinni poszukiwać okazji do wskazywania błędów w każdym słowie i czynie, lecz że powinni być tak przepełnieni miłością, aby sprawy trywialne były pomijane. (R3034:5,6) Pan nie ustanawia niskiego standardu ani Jego zamiarem nie jest, aby ludzie lekko traktowali swe własne i cudze słabości oraz błędy. On ustanawia wysoki standard miłości, współczucia i dobroci. (R5324:4) Nikt nie ma kompetencji, aby zakazywać małżeństwa, w sposób pośredni lub bezpośredni. Każdy z członków ludu Bożego powinien podjąć w tym temacie decyzję w harmonii ze swym własnym osądem i przekonaniami. (R4717:4; Q461:1)

„Jedni drugich” — Sprawdzajmy sami siebie. (R845:4) Jeżeli ktoś chciałby oceniać innych według standardu doskonałości, oznacza to, że uznajemy ten wysoki standard, co daje Panu pełne prawo do ocenienia tej osoby według tego samego wysokiego standardu. (R5324:4) Apostoł nie miał zamiaru wspierać działań zmierzających do wyszukiwania uchybień w sferach prywatnych, sposobie wykorzystywania czasu, pieniędzy, itp. Są to rzeczy zastrzeżone dla naszej służby i właściwych wolności sumienia. (R3034:5)

„Ale raczej baczcie” — Z greckiego krino, sądzić lub próbować. (R2430:1, 2431:5) Sprawdzajcie samych siebie. jako wysłannicy Boży, służcie, wzmacniajcie, podtrzymujcie na duchu „stopy” Chrystusowe, niech każdy członek pomaga drugiemu, przygotowując Oblubienicę dla Oblubieńca. (R845:4)

„Aby nie dawać bratu” — To człowiek w ciele kładzie kamienie obrażenia na ścieżce świętych, a oni je usuwają. „Albowiem aniołom swoim polecił, aby cię strzegli na wszystkich drogach twoich. Na rękach nosić cię będą, byś nie uraził 0 kamień nogi swojej” (Ps. 91:11-12). (R844:6)

„Powodu do upadku lub zgorszenia” — Rany, szkody lub przyczyny do zranienia sumienia. (R4084:6) Do pychy, próżności lub jakiejkolwiek innej złej rzeczy. (R1895:2) Żadne przejawy wyróżnień ani pochlebstw nie mogą być tolerowane w Ciele; co więcej, wielu zacnych członków Kościoła zostało pokonanych przez pochlebstwa nienależną chwałę, czcigodny szacunek. (R1895:2) Powinniśmy unikać wzajemnego potępiania się, unikać czynienia czegokolwiek, co mogłoby zniechęcić brata albo sprawić, że odpadnie od wiary; naszą powinnością jest natomiast zadowolenie we wzajemnym zachęcaniu się w czasie drogi. (R5324:3) Nasza wolność w Chrystusie musi zadbać, aby inni nie zostali zranieni w czasie jej wykorzystywania; ponieważ zachowanie takie byłoby potępione przez nasze prawo miłości. (R1734:3) Niektórzy, szczególnie doceniający wolność od Zakonu, używali jej bezmyślnie ku szkodzie słabszych braci, którzy jeszcze nie nauczyli się tej wolności. (R1580:1) Zauważyliśmy siłę pokuszeń w czasie Pamiątki, odpowiedzialność za „bycie obrażonym”. Czuwajmy i módlmy się za siebie i innych, nie rzucajmy kamieni obrażenia przed naszych braci. (R3178:6) Ci, którzy rozsiewają zarazę i strzelają strzałami błędu, którzy rzucają kamienie obrażenia na ścieżkę, to ludzie w ciele; z kolei ci, których Bóg używa dla podnoszenia na duchu „stóp” Chrystusowych, to również narzędzia ludzkie. (R844:6) W rozważaniach na temat słów apostoła Pawła dotyczących zbroi oraz kwestii, w jakim duchu Chrześcijanin winien odnosić zwycięstwo, tekst ten jest wymieniony pod tytułem „Rozważcie wpływ na sumienia innych”. (R4478:1*) Przyczynianie się do upadku któregoś z Jego braci jest poważnym przestępstwem względem prawa miłości i Pańskiego nakazu, lecz naszym przestępstwem wjego oczach byłoby również przyczynianie się do upadku innych. (R3145:6)

List do Rzymian 14:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Nieczystego” — Prawnie nieczyste, zabronione jako pokarm.

„Przez się” — Grecki wyraz "heautou" jak w wyrażeniu: "nie będzie mówił o sobie samym". Samo w sobie - Greckie słowo heautou zostało tutaj przetłumaczone jako „siebie” [rodzaj nijaki, przyp. tłum].]ednakże to samo słowo tłumaczone jest jako „siebie” [rodzaj męski, przyp. tłum] w tych wersetach, gdzie trynitarze chcą odnieść się do Ducha Świętego jako do trzeciej osoby Trójcy. (E171) Nie chodzi o to, że świnie, króliki czy ostrygi uczyniłyby Żyda nieczystym w oczach Bożych, ale o to, że ograniczenia te były nałożone jako sprawdzian jego lojalności i posłuszeństwa względem Boga. (R5324:5) Nieczyste - Nieczyste wg prawa, zakazane jako pożywienie. (R4084:6) Ograniczenia żydowskiego Zakonu były nałożone jako sprawdzian ich wierności i posłuszeństwa. (R5324:5) W miarę, jak rosło poznanie, zdano sobie sprawę z tego, że bałwany nie są bogami; dlatego więc zwyczaj ludu, aby składać bałwanom mięso w ofierze przed jego sprzedażą na cele spożywcze, nie czynił mięsu żadnej szkody. (R4084:2)

„Dla tego” — Jeżeli ktoś uważa się za zobowiązanego, wówczas będzie odpowiedzialny, zgodnie ze swym rozeznaniem i osądem danej sprawy. (R5324:5) Należy dozwolić na najszerszy zakres wolności sumienia. Należy jednak rozróżnić kwestę wolności w sprawach sumienia od kwestii wolności w sprawach wiary. (R2166:2)

„Nieczyste” — Nie święte. (R5324:4) Nie korzystajmy z naszej wolności, jeżeli powoduje to, że bracia, którzy jeszcze nie zdają sobie z niej sprawy, potykają się, a ich sumienie jest naruszane. (A285)

Epifania i Bazylea:

„Tylko temu, który mniema co być nieczystem, to temu nieczyste jest” — Kto jest najwyższym i ostatnim autorytetem w decydowaniu, co jest czyste a co nieczyste? Niewątpliwie ten, który stworzył na początku czyste i nieczyste zwierzęta, jest ostatnim sędzią w tej sprawie. Nie jest więc w zakresie żadnego człowieka twierdzić, że jakiekolwiek mięso jest czyste i nadające się do jedzenia, które właśnie Bóg ogłosił jako nieczyste i nie nadające się do jedzenia. (TP 1968, s. 72,73) Jest tu użyte greckie słowo koinos, które znaczy pospolite, tzn. to co jest używane w pospolitej praktyce, co jest świeckie i odrębne od rzeczy świętych lub religijnych. (TP 1968, s. 72,73) Przekład Diaglotta podaje ustęp z listu do Rzym. 14:14 jak następuje: „Wiem i jestem upewniony przez Pana Jezusa, iż nie masz nic przez się pospolitego; jednak temu, który uważa coś za pospolitego, to temu jest pospolite". (TP 1968, s. 72,73) Nie chodzi w liście do Rzym. 14 o sprawę mięsa nieczystego jako odrębnego od mięsa czystego, ale raczej o różnicę pomiędzy dwoma klasyfikacjami mięsa czystego. (TP 1968, s. 72,73)

List do Rzymian 14:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie zatracaj” — Przez wyszydzanie jego przekonań, by miał gwałcić swoje sumienie, a tym sposobem być przyczyną jego upadku, który by go przyprowadził o zgubę.

„14:15 Trapi się twój brat” — Brat gorzej poinformowany w tym temacie niż my sami. (R4517:5) Nowe stworzenie powinno zabiegać o swego brata w tym znaczeniu, że musi brać pod uwagę jego interesy na równi ze swoimi. (R4006:2) Rzymscy Żydzi doświadczyli trudności w swych wysiłkach zmierzających do przestrzegania Zakonu. Gdy przyjęli Chrystusa, mieli kłopoty ze zdaniem sobie sprawy z tego, że Przymierze, w ramach którego starali się zadowolić Boga, było na ukończeniu. (R4084:2) Apostoł Paweł zgadzał się z tymi nielicznymi, że bożek to tylko dzieło ręki rzemieślnika; jednakże zdawał sobie on sprawę i z tego, że w przypadku niektórych osób potrzeba będzie czasu, aby przezwyciężyć uprzedzenia i stworzyć mocną podstawę dla ich sumień w tej kwestii. (R4084:3, 5412:2, 4478:3)

„Nie zatracaj” — Przez wyśmiewanie jego sumienności, sprawiając, że będzie naruszał on swoje sumienie, a tym samym popychając go w dół, co doprowadzi go do zniszczenia. (R2167:4) Dla niego naruszenie jego sumienia oznaczałoby, że umyślnie popełnił grzech. (R5324:5) Myśl, że nasz Niebieski Ojciec obdarzył kogoś łaską i powołał go, powinna uczynić nas bardzo ostrożnymi w sposobie, w jaki współpracujemy z Panem w sprawie powołania, oraz powinna sprawić, że będziemy względem nich jak najbardziej pomocni. (R3136:3) Należy kontrolować swoją wolność za pomocą prawa miłości. (R4478:6)

„Za którego” — Powinniśmy okazywać braciom szczególną cierpliwość. (R3136:3)

„Chrystus umarł” — Skoro Chrystus tak umiłował świat, że umarł za grzeszników, my również powinniśmy być szczęśliwi, mogąc położyć nasze życie za braci i okazać gotowość powstrzymania się od korzystania z błahych wolności, przez wzgląd na słabszych. (R5324:6) Skoro Chrystus tak ich umiłował, że Jego śmierć stała się dla nich drzwiami do ich zbawienia, my również powinniśmy ich miłować i okazywać gotowość współpracy dla niesienia im pomocy. (R4084:6) Ten, kto ma większe poznanie, powinien raczej powstrzymać się od jedzenia takiego mięsa, niż narażać na szkodę swego brata, którego Chrystus tak umiłował, że oddał za niego swe życie. (R4006:3)

List do Rzymian 14:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Bluźnione” — Postępuj tak, aby twoje dobre zamiary i intencje wyrażały przed ludźmi twój rzeczywisty sposób myślenia. Nie czyń tak, ażeby twoje lepsze i jaśniejsze pojęcie o znaczeniu sabatu miało sprowadzić ujmę Bogu lub Jego Słowu.

„14:16 Dobrem waszym” — Poznanie i uznanie waszych wolności. (R5325:1) Wasze prawidłowe zrozumienie tej kwestii. (R2167:4)

„Do bluźnierstwa” — Poprzez nieostrożne lub nieroztropne postępowanie. (R1586:6) Apostoł wzywa do większej ostrożności. (R1580:1) Nie należy robić, co inni mogliby ocenić jako niesprawiedliwe. (R4084:6) Nie pozwólcie, aby wasze jaśniejsze zrozumienie znaczenia Sabatu spowodowało brak szacunku dla Pana lub Jego Słowa. (R4084:6) Nie należy prowadzić takiego życia, w którym wasze dobre intencje nie demonstrują waszych prawdziwych uczuć. (R3305:5) W razie potrzeby powinniśmy się zaprzeć samych siebie, aby nie doprowadzić innych do upadku. (R756:3*)

List do Rzymian 14:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie jest pokarm” — Gdyż składa się ono z większych błogosławieństw, aniżeli wolność spożywania pokarmów.

„Sprawiedliwość” — Wolność czynienia dobrze.

„I pokój” — Z Bogiem przez Chrystusa.

„W duchu świętym” — Przez uczestnictwo ducha świętego (jako mocy Bożej).

„Albowiem Królestwo Boże” — Królestwo Boże jest głównym motywem Pisma Świętego; stanowi podsumowanie i samą treść ewangelii. (R1579:3) Przypowieści opisują to samo Królestwo z różnych punktów widzenia ziarno gorczyczne, kwas W cieście, skarb ukryty w polu, perła wielkiej wartości, sieć zagarniająca ryby wszelkiego rodzaju. (R4636:2) Żydzi wchodzący w skład pierwotnego Kościoła zostali przeniesieni do Królestwa drogiego Syna Bożego w tym sensie, że zostali obdarzeni pewnymi wolnościami, jakich nie mieli pod Zakonem. A285 My jesteśmy Królestwem Bożym w zalążku. (R2167:4, 4085:2) Istnieje różnica pomiędzy Królestwem ustanowionym w mocy i chwale, a Królestwem w jego pierwotnej, kształtującej fazie, w upokorzeniu, jakiego obecnie doświadcza. (R1579:3) Drogie przywileje Królestwa, nawet obecnie, w czasie jego upokorzenia sprawiedliwość, pokój, radość są czymś, czego świat nie może docenić. (R1580:4) Do Królestwa Bożego w jego obecnym stanie upokorzenia należą te proroctwa, które mówią o tym, że Królestwo to musi cierpieć gwałt, zaś jego członkowie będą wzgardzeni i traktowani jak śmiecie tego świata. (R1579:6) Do Królestwa ustanowionego (w czasie drugiej obecności Chrystusa) należą wszystkie drogocenne obietnice dotyczące jego chwały. (R1579:3) Wspaniałe królowanie Mesjasza, jakie trwać będzie tysiąc lat. (R5097:1)

„To nie pokarm i napój” — Obejmuje znacznie większe błogosławieństwa niż wolność w kwestii pokarmu. (A285) Nie tylko wolność w kwestiach zakazanych pod Zakonem. (R5918:5, 4517:5, 1580:1) Faryzeusze sprzed osiemnastu stuleci oraz dzisiejsi Żydzi stopniowo odchodzili od Bożego Słowa i stali się naśladowcami ludzkich tradycji. R509622 Zwyczaje faryzeuszów w zakresie cudownego obmywania siebie oraz swych naczyń pochłaniały znaczną część ich czasu i były ciężarem dla biednych, którzy nie mieli sług, aby ci wykonywali te czynności za nich. (R5096:5) Talmud unieważnił Boże przykazanie czczenia ojca i matki z chwilą, gdy ogłosił, że człowiek może zwolnić się z tego obowiązku przez poświęcenie się i swego majątku Bogu dla celów religijnych. (R5096:6) Oświadczenie to jest przez niektórych błędnie interpretowane, że Królestwo nie jest realne, a jest jedynie panowaniem sprawiedliwości, radości i pokoju w sercach wierzących. (R4085:1, 5097:1) Chociaż Biblia jest dzisiaj uznanym standardem i autorytetem dla chrześcijan, to jednak w czasie czytania jej słowa są przesłonięte interpretacją uznanych wyznań wiary. (R5096:2)

„Lecz sprawiedliwość” — Usprawiedliwienie przez Chrystusa. (R2167:5) Przypisana sprawiedliwość Chrystusa, która sprawia, że jesteśmy akceptowani przez Boga jako jego synowie. (R1580:1) Ze sprawiedliwością Bożą zawsze związane jest błogosławieństwo. (CR425:1) Wolność, aby czynić dobrze. (A285) Korzyści płynące z naszego związku z Panem nie polegają jedynie na wolności w spożywaniu pokarmów i napojów wedle naszego uznania; nasze główne błogosławieństwo polega na sprawiedliwości, pokoju i radości w duchu świętym. (R4517:5) Przemienieni poprzez odnowienie swego umysłu zaczęli oni doceniać i miłować sprawiedliwość i prawdę. (R5097:4) Chrześcijanie są pozostawieni z wszystkimi swoimi pytaniami i zaledwie z ogólnymi wskazówkami, że muszą ciągle dążyć do oddawania czci Panu Bogu i czynienia dobrze wszystkim ludziom, zarówno w swym ciele, jak i w duchu. (HG368:1)

„I pokój” — Względem Boga przez Chrystusa. A285 jedno z wielkich błogosławieństw, jakimi cieszymy się będąc członkami klasy Królestwa w zalążku. (R5097:4) W duchu świętym, w wyniku naszego usprawiedliwienia. (R2167:5, 1580:2, 4517:5) Obecnie „nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie” (Rzym. 8:1). (R1580:2) Ten werset oraz: „Szukaj pokoju i ubiegaj się oń”, „Dążcie do pokoju ze wszystkimi”, „Albowiem Bóg nie jest Bogiem nieporządku, ale pokoju”, „do pokoju powołał was Bóg” są wymienione wraz z wieloma innymi w „Bożym przesłaniu o pokoju” (Ps. 34:15, Hebr. 12:14, 1 Kor. 14:33, 1 Kor. 7:15). (R2946:3) Jego błogosławieństwa pokoju, radości i sprawiedliwości będą realizowane przez wszystkie rodzaje ziemi. (R1579:6)

„I radość” — Radość płynąca z posiadania zmysłu Chrystusowego. (R1580:2) Owoce wynikające z naszego nowego związku z Chrystusem. (R2119:1, 4085:2) Nie są one samym Królestwem, lecz błogosławionym wynikiem członkostwa w klasie Królestwa. (R5918:5) Przeinaczeniem Szatana jest stwierdzenie, że Królestwo Boże to tylko sprawiedliwość i świętość życia. (R5918:1)

„W Duchu Świętym” — W uczestnictwie w duchu świętym. (A285) Społeczność z Ojcem i Synem oraz z wszystkimi, którzy posiadają ducha sprawiedliwości. (R5097:4)

List do Rzymian 14:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Służyć Chrystusowi” — Oddając swoje prawa i wolność.

„W tym” — Pod nagłówkiem „Boże posłannictwo pokoju”, zacytowane są następujące wersety: „Lecz pokorni odziedziczą ziemię i rozkoszować się będą obfitym pokojem”, „radość mają ci, którzy doradzają pokój” (Ps. 37:11, Przyp. 12:20) i na tym artykuł się kończy. (R2947:4) Służy Chrystusowi - Oddając swe własne prawa i wolności. (R2167:5) Apostoł nie zawsze korzystał z możliwości wykonywania swego prawa do wolności w Chrystusie, jeżeli uznawał, że lepsze rezultaty osiągnie poprzez zaniechanie roszczeń albo korzystania z wolności. (R2119:2)

„Przyjemny ludziom” — Ma akceptację poprawnie myślących ludzi. (R4085:4) Na ile tylko to możliwe i w zgodzie z własnym sumieniem, apostoł Paweł starał się być miłym dla wszystkich ludzi, nie bacząc na własne korzyści i szukając głównie pożytku wielu dla ich zbawienia. (R4007:6) Bliźni będą doceniać takie małe ofiary składane na ich rzecz. (R2167:5)

List do Rzymian 14:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Dążmy więc” — Wszyscy, którzy stali się Nowymi Stworzeniami w Chrystusie. (R3146:5) Zamiast rywalizować o nasze prawa i przywileje lub walczyć o nie. (R2167:5)

„Co służy ku pokojowi” — Zamiast osądzać współczłonków poświęconego Ciała, powinniśmy okazywać im pełnię sympatii, zdając sobie sprawę z tego, że nie znamy ich wszystkich doświadczeń, trudności, okoliczności, dziedzicznych obciążeń. (R5324:3) Zwracajcie uwagę na motywy i starania nowego stworzenia, a nie na ułomności lub błędy naczyń ludzkich. (R1841:5) Przedstawiając prawdę w tak łagodny i uprzejmy sposób, aby wszyscy, którzy są z prawdy, mogli ją docenić i być w ten sposób wzmocnieni. (R4085:5) Ten werset oraz wiele innych, a w szczególności: „abyśmy ciche i spokojne życie wiedli”, „Ale mądrość, która jest z góry, jest (...) miłująca pokój”, „Temu, którego umysł jest stały, zachowujesz pokój” (1 Tym. 2:2, Jak. 3:17, Izaj. 26:3). (R2946:6) Pomiędzy tymi, którzy przyjęli Chrystusa za swojego Zbawiciela, należy dopuścić najszerszy zakres wolności sumienia. Należy jednak rozróżnić kwestę wolności w sprawach sumienia od kwestii wolności w sprawach wiary. (R2166:2) Wolność, za pomocą której Chrystus oswobadza, pozwala nam na spożywanie pokarmów bez ograniczeń, ale również na zachowywanie wstrzemięźliwości. Duch Chrystusowy wykorzystuje wolność w sposób pełen miłości, W duchu samoofiary dla korzyści innych. (R3145:5) Zasady nie powinny być nigdy odrzucone, bez względu na okoliczności, lecz wolności i prawa osobiste mogą być często zignorowane z uwagi na interes innych, co jest miłe Bogu. (R2119:2) Odmawiamy korzystania z naszych osobistych wolności, które mogą gorszyć innych, lecz nie powinniśmy naginać się do ludzi w każdym drobnym przypadku lub przesądzie. Możemy uczęszczać do nominalnego kościoła, ale nie brać udziału w mszy. (R3146:1) Ku wzajemnemu zbudowaniu - W czasie nabożeństw, należy starać się czynić dobrze i stawać się dobrym. (R1867:1) Wszystko, co nie służy zbudowaniu, nie jest korzystne i nie powinno być źródłem radości ani nie powinno być praktykowane, bez względu na stanowisko prawa w tym względzie. (R4006:1) Jest bardziej korzystne, aby sprawdzać stan swego wzrostu za pomocą wzrostu w miłości, niż aby czynić to jedynie w odniesieniu do wiedzy, chociaż wielkość zarówno w wiedzy jak i w miłości byłaby stanem idealnym. (R4920:2) Osoba o słabszych zdolnościach w rozsądzaniu może być słabsza pod każdym względem, podatna na kierownictwo innych na ścieżki, których ich sumienie nie akceptuje, w kierunku umyślnego grzechu, prowadzącego nawet aż na drugą śmierć. (R3145:5)

List do Rzymian 14:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Sprawy Bożej” — By psuć działającą łaskę Bożą w twoim własnym sercu, albo przez zasmucenie ducha i pogwałcenie sumienia drugiego słabszego brata, w którym łaska zaczęła działać. Wszystko - odkąd jesteśmy wolni od Prawa Zakonu, wszystkie pokarmy są dla nas czyste - jadalne. Dozwolone jest jeść i rzeczy nieczyste Prawem Zakonu wzbronione.

„Z obrażeniem” — Nie spożywa pokarmów dlatego, że sam uważa je za zabronione przez Prawo Boże.

„Nie niszcz” — Nie obalaj. (R4478:6) Nie narażaj na szwank interesów innych tylko z powodu zachowania tego, co nie jest istotne. (R4085:5, 2167:5) Nie wolno nawet ryzykować szkody dla dzieła łaski Bożej w innych poprzez wykorzystanie wolności w sposób przeciwny dla ich dobra. Ustąpienie ze swoich praw uznać należy za przywilej, w celu uwielbienia Boga i błogosławienia swych bliźnich. (R4517:5, 4478:5)

„Dzieła Bożego” — Dzieła laski w twym własnym sercu albo dzieła łaski, jakie rozpoczęło się w twym bracie w wyniku zniszczenia jego sumienia jako słabszego brata. (R2167:5) Wszystko wprawdzie Wszystkie rodzaje mięsa. (R4085:3, 2167:5) Odkąd jesteśmy wolni od Zakonu Mojżeszowego. (R2167:5)

„Jest czyste” — Czyste. (R4478:6)

„Przez jedzenie daje zgorszenie” — Je to, co uważa za zakazane na mocy Bożego przykazania. (R2167:6)

List do Rzymian 14:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Dobrze jest” — Chrześcijańska wolność daje nam swobodę spożywania pokarmów bez ograniczeń, ale daje nam również wolność ograniczania się w geście samoofiary, naśladując postępowanie Mistrza, starając się kłaść nasze życie za braci. (R4920:2) Żaden inny system religijny nie głosi wolności osobistej do takiego stopnia, jak czyni to Biblia. Trudność polega na wyważeniu naszych wolności jako Nowych Stworzeń ze skazami naszej starej natury. (R4005:2)

„Nie jeść mięsa” — Chociaż może istnieć różnica opinii w przedmiocie diety mięsnej i wegetariańskiej, to jednak każdy powinien podjąć decyzję sam za siebie co do tego, która jest dla niego najbardziej korzystna. Św. Paweł tego nie omawia. (R4919:2) Ofiary ze zwierząt były składane bałwanom zaś ich mięso było przekazywane kapłanom, którzy sprzedawali je na rynku za pośrednictwem rzeźników. W pogańskim świecie trudno było uniknąć jedzenia takiego mięsa. (R4006:2, 5412:2, 4478:3) Pierwotny chrześcijanin nie był zobowiązany, aby przypuszczać, że jego mięso było ofiarowane bałwanom, nie musiał go odmawiać. Mógł za nie składać dziękczynienie, o ile tylko bojaźliwy brat nie został zgorszony tym, że on je spożywa. (R4006:6) Tak jak w przypadku Daniela i jego trzech hebrajskich przyjaciół, odważne podtrzymywanie zasad sprawiedliwości najlepiej przysłuży się Panu i w najlepszy sposób wpłynie na innych wokół nas. (R4873:6)

„Nie pić wina” — Chociaż w Piśmie Świętym nie ma niczego, co by zakazywało spożycia wina, to jednak nasze wolności powinny być ograniczone okolicznościami; było ono używane częściej Wówczas niż obecnie, w Europie jest używane częściej niż tutaj, zaś rodzaj ludzki jest obecnie słabszy. (R4919:5) Nie powinniśmy porzucać ważniejszej pracy głoszenia dobrej nowiny o Królestwie i angażować się w ruch abstynencki; lecz to jest lepsza sprawa niż niemal każda inna na świecie. (R4007:1) W czasie Pamiątki nie byłoby błędem używać czegoś jako substytutu wina, co nie będzie kusić kogokolwiek. (R1101:5)

„Ani nic takiego” — Nie powinniśmy korzystać z naszej wolności w żaden sposób, który mógłby doprowadzić brata do upadku W każdym znaczeniu tego słowa albo sprawić, że pogwałci swe sumienie. (R5324:5, 2167:2) Jest częścią naszego przywileju oraz naszej umowy z Panem, że będziemy unikać wszystkiego, co mogłoby być szkodliwe dla innych. (R4919:2)

„Co by” — Jeżeli interes braci kiedykolwiek by wymagał rezygnacji z wolności w sprawach pokarmu lub napoju, wówczas takie samozaparcie winno być traktowane jako ofiara czyniona z radością. (R5097:5) Nowe Stworzenie jest stróżem swego brata w tym znaczeniu, że musi brać pod uwagę interesy swego brata na równi z własnymi. (R4006:2)

„Twego brata przyprawiło o upadek” — Przez spożywanie mięsa i sprawianie, że słabszy brat będzie naruszał swe sumienie. (R4919:3, 5556:1, 5324:3, 4873:6) Należy kontrolować swoją wolność za pomocą prawa miłości. (R4478:6) Nowe Stworzenie powinno pozwolić, aby duch miłości tak gruntownie wypełnił ich serca, że będzie pomocą, a nie kamieniem obrazy dla braci. (R4006:2) W oczach Pana przyczynianie się do upadku innych będzie także przestępstwem - również tych, którzy nie są naszymi braćmi - gdyż utrudni to im stanie się braćmi, członkami domu wiary. (R3145:6) Sumienie jest najważniejszą rzeczą, z jaką mamy do czynienia i należy zawsze dawać mu posłuch. Nie powinniśmy dążyć do załamania cudzego sumienia, ani zezwalać, aby nasz wpływ je niszczył. (R4919:3) Brat, który nie może w sposób sumienny brać udziału w jedzeniu takiego mięsa, może być dumny lub nie posiadać wystarczającej odwagi, aby postępować według swych przekonań, a w efekcie naruszy swe sumienie starając się dotrzymać kroku temu, kto rozumie wolność. (R4006:3)

Źródła: zob. MANNA - 31 MAJA

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob. MANNA - 31 MAJA

List do Rzymian 14:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Masz wiarę” — Posiadasz pewność, że wszystkie pokarmy są właściwe do jedzenia i że bałwan jest rzeczywiście niczym, a mięso przedtem ofiarowane bałwanowi nie mogło być w niczym uszkodzone.

„Miej u siebie” — Nie opowiadaj wszystkim jakiej używasz swobody w czasie i miejscu, co mogłoby być szkodliwe dla innych.

„Ma za dobre” — To nie gwałć jego sumienia, bez względu czy to jego sumienie jest oświecone lub nie jest.

„Przekonanie, jakie masz” — Pewność, że wszystkie rodzaje mięsa są właściwe do spożycia, a ze względu na to, że bałwan jest w rzeczywistości niczym, mięsu nie zaszkodziło to, że wpierw zostało ofiarowane bałwanowi. (R4084:3, 2167:3) W przedmiocie prawd nowej dyspensacji, które umożliwiły nawróconym z Żydów zdać sobie sprawę z tego, że są wolni od więzów Przymierza Zakonu. (R1581:2) Zachowaj dla siebie - Nie deklaruj wszystkich swych wolności W czasie i miejscach, które mogłyby się okazać szkodliwe dla innych. (R4084:6, 1581:3) Jeżeli rozgłaszamy naszą wiarę i potrzeby, oczekując współczucia i pomocy człowieka, to w znacznej mierze nie jest to odpoczywaniem W Bogu. (R1159:1*, 2163:2*) „Ale ty, gdy się modlisz, wejdź do komory swojej, a zamknąwszy drzwi za sobą, módl się do Ojca swego, który jest w ukryciu, a Ojciec twój, który Widzi w ukryciu, odpłaci tobie” (Mat. 6:6). (R865:1) Kto nie osądza - Inni mają prawo rekomendować lub doradzać, ale nie rozkazywać ani potępiać. (R2167:2)

„Za to, co uważa za dobre” — Nie narusza swego sumienia, bez względu na to, czy jest ono oświecone, czy też nie. (R1581:5)

Epifania i Bazylea:

„Błogosławiony, który samego siebie nie sądzi w tym, co ma za dobre” — kto nie jest potępiony przez swoje własne oświadczenia w odniesieniu do spraw innych ludzi. (TP 1989, s. 70)

List do Rzymian 14:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Wątpliwy” — Nie jest zdecydowany, czy to, co czyni, jest dobre lub złe.

„Potępiony jest” — Nie tak, żeby miał iść na wieczne męki, lecz jest pod potępieniem jako odłączony od Pana. Takie odłączenie jeżeli trwa stale, to może przyprowadzić do ostatecznego i zupełnego potępienia - wtórej śmierci. Potępiony przed obliczem Bożym.

„Jeżeliby jadł” — Ponieważ jedząc, czyni to, co uważa za złe.

„Nie je z wiary” — Dlatego, że je i lekceważy Prawo Boże, a co go potępia ze względu nowo otrzymanej wiary w Chrystusie, która uwalnia Żyda chrześcijanina i poganina też od uczynków Zakonu Żydowskiego. Lecz przeciw wierze, uczynione jest przeciw sumieniu i dlatego podłego potępieniu.

„Kto ma wątpliwości” — Kto nie ma pewności co do tego, co jest słuszne lub złe w jakiejkolwiek sprawie. (R1581:5) Gdy je - Gdy jedząc czyni to, co uważa za złe. (R1581:5)

„Jest potępiony” — Nie skazany na Wieczne męki, lecz na potępienie, oddalenie od Pana, za naruszenie swego sumienia. Takie oddalenie, jeżeli będzie trwałe, może ostatecznie doprowadzić do drugiej śmierci. (R4086:1)

„Nie postępuje zgodnie z przekonaniem” — Ponieważ spożywanie pokarmów i odrzucenie przepisów Zakonu nie wypływa W takim przypadku z nowo otrzymanej Wiary, która wyzwoliła go od Zakonu. (R1581:5)

„Co nie wypływa z przekonania” — Lecz jest naruszeniem sumienia. (R1734:5)

„Jest grzechem” — Naśladowanie przykładu silniejszego brata przy jednoczesnym poczuciu, że takie postępowanie jest złe, byłoby grzechem dla takiej osoby. (R4920:5, 1994:5) Hipokryzją. (R2005:4) Jeżeli brat Wkłada pewna miarę energii W celu uczynienia jakiejś decyzji, to nie jest on wątpiącym. Jego umysł jest natomiast w rozterce. Zastanawia się on nad danym tematem, w celu podjęcia takiej decyzji, która będzie zgodna z wolą Bożą. (R1994:5)

Literatura o rozdziale List do Rzymian 14

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Rzymian

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.