List do Rzymian 6

List do Rzymian, rozdział 6 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (23 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Rzymian 6 — Biblia Gdańska

1 Cóż tedy rzeczemy? Zostaniemyż w grzechu, aby łaska obfitowała?

2 Nie daj tego Boże! albowiem którzyśmy umarli grzechowi, jakoż jeszcze w nim żyć będziemy?

3 Azaż nie wiecie, iż którzykolwiek ochrzczeni jesteśmy w Chrystusa Jezusa, w śmierć jego ochrzczeni jesteśmy?

4 Pogrzebieniśmy tedy z nim przez chrzest w śmierć, aby jako Chrystus wzbudzony jest z martwych przez chwałę ojcowską, tak żebyśmy i my w nowości żywota chodzili.

5 Bo jeźliżeśmy z nim wszczepieni w podobieństwo śmierci jego, tedy też i w podobieństwo zmartwychwstania wszczepieni z nim będziemy.

6 To wiedząc, że stary nasz człowiek pospołu jest z nim ukrzyżowany, aby ciało grzechu było zniszczone, żebyśmy już więcej nie służyli grzechowi;

7 Bo ktoć umarł, usprawiedliwiony jest od grzechu.

8 Jeźliśmy tedy z Chrystusem umarli, wierzymy, iż też z nim żyć będziemy,

9 Wiedząc, że Chrystus powstawszy z martwych, więcej nie umiera i śmierć mu więcej nie panuje.

10 Bo iż umarł, grzechowi raz umarł, a iż żyje, żyje Bogu.

11 Tak też i wy rozumiejcie, żeście wy umarłymi grzechowi, aleście żywymi Bogu w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

12 Niechże tedy nie króluje grzech w śmiertelnem ciele waszem, żebyście mu posłuszni byli w pożądliwościach jego.

13 Ani stawiajcie członków waszych orężem niesprawiedliwości grzechowi: ale stawiajcie siebie samych Bogu, jako z umarłych żywi, i członki wasze orężem sprawiedliwości Bogu.

14 Albowiem grzech panować nad wami nie będzie; bo jesteście nie pod zakonem, ale pod łaską.

15 Cóż tedy? Będziemyż grzeszyli, żeśmy nie pod zakonem, ale pod łaską? Nie daj tego Boże!

16 Azaż nie wiecie, że komu się stawiacie za sługi ku posłuszeństwu, tegoście sługami, komuście posłuszni; bądź grzechowi ku śmierci, bądź posłuszeństwu ku sprawiedliwości?

17 Ale chwała Bogu, że bywszy sługami grzechu, usłuchaliście z serca sposobu onej nauki, którejście się poddali.

18 A będąc uwolnieni od grzechu, staliście się niewolnikami sprawiedliwości.

19 Po ludzku mówię dla mdłości ciała waszego. Albowiem jakoście stawiali członki wasze na służbę nieczystości i nieprawości ku czynieniu nieprawości: tak teraz stawiajcie członki wasze na służbę sprawiedliwości ku poświęceniu.

20 Bo pókiście byli sługami grzechu, byliście wolnymi od sprawiedliwości:

21 Jakiżeście tedy naonczas pożytek mieli onych rzeczy, za które się teraz wstydzicie? Bo koniec onych jest śmierć.

22 Lecz teraz, będąc uwolnieni od grzechu, a zniewoleni Bogu, macie pożytek swój ku poświęceniu, a koniec żywot wieczny.

23 Albowiem zapłata za grzech jest śmierć; ale dar z łaski Bożej jest żywot wieczny, w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

Komentarz do rozdziału: List do Rzymian 6

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Rzymian 6:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Zostaniemy” — Którzy ofiarowali się Bogu, mogą jedynie pojąć głębokość Jego miłości i miłosierdzia.

„Czy mamy” — Klasa świętych, poświęconych na śmierć. (R648:6, 2720:3, 931:4) Chrześcijanie z pogan. (R952:2)

„Pozostać w grzechu” — Przebaczalnym, nie śmiertelnym grzechu. (R1984:1) Postępowanie takie byłoby grzeszeniem z rozmysłem, co zmienia grzech przebaczalny na śmiertelny. (R1984:1) Czy powinniśmy grzeszyć, gdy nam się to podoba, licząc na Boską Opatrzność i przebaczenie? (R930:3, 2720:3, 952:2) Usprawiedliwiając nas, przypisując nam sprawiedliwość, która nie jest Właściwie nasza, Bożą intencją jest, abyśmy nie trwali nadal w grzechu. (R1223:5)

„Łaska obfitsza była” — Ufając w Boże przebaczenie w Chrystusie. (R930:3)

List do Rzymian 6:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Umarli” — Święci, którzy liczą się umarłymi w ciele, są ożywieni w duchu.

„Grzechowi” — Tak dalece, jak się to dotyczy naszej woli.

„Jakże” — Z jaką konsekwencją. (R649:1) Jakże moglibyśmy w takich okolicznościach czerpać przyjemność z grzeszenia? (R930:3) My, którzy grzechowi umarliśmy - Święci, którzy jesteśmy uznani za martwych w ciele, lecz za żywych w duchu. (D476, R1861:4) Poświęcenie na śmierć. (R649:1, 728:6) Traktując zastępstwo naszego Pana za grzech jak gdyby to nasza własna grzeszna istota umarła. (R930:3) Jeżeli chodzi o naszą wolę. (F368, R2167:1) Przez lub dla którego, jako ofiara za grzech. (R649:1, 728:6)

„Jeszcze w nim żyć mamy” — Mieć społeczność z tym, co staramy się usilnie zniszczyć lub usunąć. (R649:1) Przez nasze przymierze z Bogiem uznaliśmy się za martwych dla grzechu. (R1528:1, 1628:4) Powinniśmy odpierać i sprzeciwiać się grzechowi jako naszemu wielkiemu wrogowi, który raz już spowodował naszą śmierć. (R930:3) Jeżeli nasza wola zwracałaby się w kierunku grzechu, oznaczałoby to, że umarliśmy jako nowe stworzenie. (F368)

List do Rzymian 6:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Którzykolwiek” — Którzy stali się członkami Ciała Chrystusowego.

„Ochrzczeni” — Zanurzeni, a nie pokropieni wodą.

„W Chrystusa Jezusa” — A nie w wodę. To pozwala nam na słowa, które odpowiednie są przy zanurzaniu w wodzie.

„Ochrzczeni” — Nie w wodę, lecz pogrzebaliśmy naszą wolę, która kontroluje naszym ciałem: rękami, nogami, oczami, językiem, myślą i wszystkim, cokolwiek posiadamy.

„W śmierć Jego” — Zostali uczynieni uczestnikami w Nim w Jego ofiarniczej śmierci.

„My wszyscy” — Członkowie Ciała Chrystusowego. (F435, R1016:5, NS50:4)

„Ochrzczeni” — Zanurzeni, a nie pokropieni. (F435) To jest rzeczywisty chrzest, którego jedynym pięknym i właściwym symbolem jest zanurzenie w wodzie. (R1278:6, 930:4) Dopuszczenie do Chrystusa, do Ciała lub Kościoła Chrystusowego. (R2825:6, 2465:1, 649:1) Z greckiego baptizo, pogrzebać, zanurzyć, przykryć, zanurzać. Jeżeli jesteśmy zanurzeni w Chrystusa, tracimy samych siebie. (R132:3, 302:4, 132:3) Zatopieni, pochłonięci, pogrzebani. (R649:1) Apostoł kładzie nacisk na ślub poświęcenia. (R4264:6) Od czasu pełnego poświęcenia się Bogu uznani jesteśmy za martwych. (Q764:4) Poganie wymagają zanurzenia w Chrystusa. (R75:3)

„W Chrystusa Jezusa” — A nie w wodę. (F435, R2465:1, 514:1, CR75:4) Sugeruje to słowa, jakie są Właściwe dla symbolicznego zanurzenia. (F455, R1544:4) W Ciało, którego Chrystus jest głową. (SM346:3, R2810:4, 1544:4, 1278:6, 649:1, 270:6, Q32:3, CR75:4, 171:4, OV241:5) Nikt nie może wejść w Ciało Chrystusowe inaczej, jak przez zanurzenie swej woli w wolę Chrystusa. (R2465:1) Nasze wejście w Ciało Chrystusa jako dzikich gałązek oliwnych, wszczepionych w zaaprobowany ród. (R2931:4, 2825:6) Nie jesteśmy jedynie ochrzczeni we wspaniałe przyszłe Ciało, lecz jesteśmy ochrzczeni w Jezusa, aby móc mieć udział w śmierci Jezusa, ofierze, oraz mieć udział w chwale Jezusa, Mesjasza. (R5054:4) Stać się wraz z Jezusem Chrystusem, Pomazańcem, ponieważ Chrystus znaczy Pomazaniec. (SM346:3) Nasza jedność z Jezusem jako członków Chrystusa może być w jasny sposób zilustrowana w symbolu piramidy. (R270:6, 135:1) Nie w Kościół Baptystyczny ani w jakąkolwiek ludzką instytucję, lecz w jeden prawdziwy Kościół Boga żywego. (R2810:4) Denominacja Uczniów nie rozumie tego i praktykuje chrzest Jana ku pokucie i odpuszczeniu grzechów. (R2417:6) W śmierć jego - Uczynieni współuczestnikami Z Nim w jego śmierci ofiarniczej. (F439, R4547:5, 1542:3, 514:1, CR75:5, OV241:7) „Stając się podobnym do niego w jego śmierci” (Filip. 3:10). (R133:1) Pełne poświęcenie naszej woli, a ostatecznie zupełne położenie naszego życia, wiernie, aż na śmierć. (R2700:6, 2167:1) Samozaparcie poprzez krzyżowanie ludzkiej natury wraz z jej uczuciami i żądzami. (R133:4) Wieczna śmierć ludzkiej natury. (R302:4) Nie śmierć Adamowa, lecz okup, zastępstwo za nią. (R649:1) Mamy również udział w wyniku śmierci Chrystusowej; usuwaniu grzechów całego świata. (R649:1) Ciężko jest umrzeć w każdym sensie, a szczególnie trudno jest być martwym dla świata, jego opinii, przyjemności i życzeń, będąc w nim nadal. (R133:5) Oddając rzeczy, które nie są grzeszne i do których masz prawo jako człowiek. (R133:2) W przypadku Kościoła również śmierć dla grzechu. (R2147:6) Chwała i wina są niczym dla tego, kto jest rzeczywiście martwy i został pogrzebany z Chrystusem. (R202:6*) „Chrzest w śmierć” wyłącza postawy niedenominacyjne. Obejmuje on tych z każdej denominacji i tych spoza jakiejkolwiek denominacji, którzy stosują się do jego warunków wiary i posłuszeństwa oraz poświęcenia aż na śmierć. (CR76:1, R4019:1) Jest zupełnie czymś innym zostać ochrzczonym w śmierć Chrystusa, a być ochrzczonym w wodzie wraz z Nim. (CR171:4) Nie dla odpuszczenia grzechów. (Q32:3) Bóg nigdy nie uznał nikogo za członka Kościoła Chrystusowego, za wyjątkiem tych, którzy zupełnie poddali Mu swą wolę i stali się martwi dla świata. (SM346:3, R2700:6)

„Zostaliśmy ochrzczeni” — Nie w wodę, lecz w pogrzebanie naszej woli, która kontroluje nasze ciało, ręce, stopy, oczy, usta, mózg, konto bankowe i wszystko to, co posiadamy. (F436, R1542:5, 1008:2, 514:1, CR75:4) Biblijny chrzest jest nieodzowny. Nikt, kto nie został ochrzczony, nie będzie członkiem Małego Stadka. (R132:2) Ten chrzest nie będzie ukończony, dopóki ostatni członek nie umrze. PD56/69

Epifania i Bazylea:

„którzykolwiek ochrzczeni jesteśmy w Chrystusa Jezusa, w śmierć jego ochrzczeni jesteśmy” — oznacza to, że ci, którzy zostali ochrzczeni w taki sposób zanużyli aż do śmierci swoją wolę w Jego woli i tym samym będąc w Nim, stali się członkami Jego ciała. Powoduje to ich śmierć, śmierć ofiarniczą, taką jak Jego (Gal. 2:20; 3:27; 1 Kor. 12:12,13; Rzym. 8:10). (TP 1985, s. 103) Trzeba pamiętać, że gdy bywamy chrzczeni w Boga i w Chrystusa, to w dodatku chrzczeni jesteśmy w Kościół. (TP 1961, s. 133) Słowa te nie odnoszą się do chrztu w wodzie, lecz do prawdziwego chrztu, który następuje w sercu, gdy jednostka całkowicie oddaje się Bogu i Chrystusowi. Jest to chrzest w duchu Jezusa. (TP 1984, s. 19)

List do Rzymian 6:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Pogrzebani” — W figuralnym chrzcie. Gdy kto raz został w ten sposób pogrzebany i powstał, drugi raz nie może być grzebanym.

„W śmierć” — Ofiarowanie w czasie spłodzenia z ducha. Zostali uczynieni uczestnikami w Nim w Jego ofiarniczej śmierci.

„Tak i my” — Od chwili naszego ofiarowania się pogrążamy naszą wolę w wolę Bożą.

„W nowości żywota” — Jako stworzenia do nowej natury, do której zostali spłodzeni po ofiarowaniu.

„Pogrzebani tedy jesteśmy” — Odnosi się to do poprzedniego wersetu. Pragniemy być zanurzeni w Jezusie Chrystusie, a nie jedynie w ciele upokorzenia, lecz zwłaszcza w Ciele chwały. (HG263:4) Zostaliśmy pochowani (Diaglott). (R649:1) Pogrzebanie naszej ludzkiej woli w wolę Chrystusa jest naszą śmiercią jako istot ludzkich. (F436, R96:2, 132:3) W pewnym sensie każdy pogrzebany traci swą indywidualność i kontrolę nad samym sobą, a łączy się z Ciałem Chrystusowym. (NS326:3) Po chwili tego pogrzebania następuje spłodzenie. (F436) W czasie symbolicznego chrztu osoba mu podlegająca ani nie zostaje pogrzebana ani nie zostaje wzbudzona. My jedynie oddajemy naszą wolę, całych siebie, Panu. (R3362:3)

„Nim” — Jezusem. (R759:3) Chrystusem. (HG258:3)

„Przez chrzest” — Przez zanurzenie. (Diaglott) (R649:1) Pismo Święte nigdzie nie wspomina, że to właśnie chrzest wodny powołuje wierzących do Chrystusa. (R5063:5, F440) Zanurzenie w wodzie jest jedynie symbolem, obrazem pogrzebania w śmierci woli i interesów każdej jednostki. (SM123:1, R1542:2,3; 962:3) Zanurzeni w Ciało, prawdziwy Kościół. (R396:2) Spłodzeni, w chwili pełnego poświęcenia. (E184, R1301:4) Drzwi ofiary. (R5446:3)

„W śmierć” — Uczestnictwo wraz z Odkupicielem w śmierci, którą i On umarł. (R5063:5, SM123:1) Śmierć własnej woli, ziemskich nadziei, celów i perspektyw. (R759:3) Śmierć dla ciała. (SM123:1) Zostajemy przyjęci jedynie poprzez oddanie naszej Własnej woli oraz przyjęcie w zamian woli Bożej. (R5446:3)

„Abyśmy jak” — W celu. (R649:1)

„Wskrzeszony został” — Chrzest jest symbolem zarówno śmierci jak i zmartwychwstania. (R1322:2*, 930:4) Został wzbudzony na poziom Boski. (R5748:6)

„Z martwych” — Przez pewne części trzech dni leżał martwy w grobie bez życia w jakimkolwiek sensie. (R5748:6) Oddał On swe ludzkie życie, aby już nigdy go nie wziąć z powrotem. R574826

„Chwałę Ojca” — Boskość. (R145:6*)

„Tak i my” — Od czasu naszego poświęcenia, zanurzenia naszej woli w wolę naszego Pana. (R1278:6) Oblubienica jest powołana do tej samej chwalebnej natury jak jej Głowa. (R5748:6)

„Nowe życie” — Odnosi się nie bezpośrednio do naszego udziału w pierwszym zmartwychwstaniu, lecz odnosi się głównie do naszego obecnego życia. (F440, Q59:2, NS52:4) W nowym życiu. (Diaglott) (R649:1) Uznając się za zmartwychwstałych, lecz nie będących istotami duchowymi jak Jezus jest obecnie, trzymających się z dala od grzechu i cieszących się społecznością wraz z Nim. (R649:1 , 3132:3, 1542:6) Nowe stworzenia z nowym wewnętrznym człowiekiem albo ukrytym człowiekiem serca, który jest odnawiany każdego dnia. (R2231:6) Nowe nadzieje, ambicje, relacje z Bogiem poprzez Chrystusa. (F437) Nasze zmartwychwstanie już sie rozpoczęło. (R5440:5, 1542:6) Zostaliśmy w symboliczny sposób podniesieni z umarłych. (R5089:2) Jako stworzenia o nowej naturze, do której zostaliśmy natychmiast spłodzeni po poświęceniu. (F436, 675, R154:4)

„Prowadzili” — Ostrożnie, nie jako głupcy, odkupując czas. (R1753:2)

Epifania i Bazylea:

„Pogrzebieniśmy tedy z nim przez chrzest w śmierć” — Fakt ów, iż wraz z Jezusem i pozostałym ludem Bożym przechodzimy chrzest śmierci, wynika z innego faktu pokazującego, że jesteśmy chrzczeni w Jezusa Chrystusa a tym samym w Jego śmierć. (Mar. 10:38,39; Łuk. 12:50; 1 Kor. 15:29; Kol. 2:12). (TP 1985, s. 103,104) Chrzest jest symbolem śmierci i pogrzebania woli wierzącego usprawiedliwionego z wiary, jego przyjęcia woli Bożej i powstania do nowego życia. (TP 1959, s. 31)

„aby jako Chrystus wzbudzony jest z martwych” — Zmartwychwstanie Jezusa o jakim mowa nie jest tym zmartwychwstaniem, którego Jezus doświadczył trzeciego dnia po swym ukrzyżowaniu, bowiem Jego zmartwychwstanie, o którym tu mowa, jest zmartwychwstaniem jakiego doznajemy odkąd rozpoczęliśmy nowe życie. Apostoł pokazuje, że jest ono takim samym zmartwychwstaniem, jakie nasze w naszym nowym życiu. (TP 1985, s. 103,104) Zmartwychwstanie Jezusa było powstaniem ze stanu Jego bezgrzesznych ludzkich uczuć względem siebie i świata do stanu uczuć niebiańskich skierowanych na sprawy dotyczące duchowego poziomu, korespondujące z celami do jakich dążyły owe umarłe ludzkie uczucia. To właśnie ze stanu umarłych ludzkich uczuć Jezus powstał jako nowe stworzenie, ciesząc się żywymi niebiańskimi uczuciami. Doznał On zatem takiego samego rodzaju zmartwychwstania umysłu, serca i woli jakiego my doznajemy. (TP 1985, s. 103,104) Jego przemiana trwająca trzy i pół roku była zmartwychwstaniem Jezusa. Zmartwychwstanie to ukończone dzięki Jego wiernemu wypełnieniu poświęcenia aż do śmierci i aż w śmierć (powodując śmierć) zostało nagrodzone przez Boga obdarzeniem Go Boskim ciałem w zmartwychwstaniu, trzeciego dnia po Jego ukrzyżowaniu. Akt ów zakończył proces Jego zmartwychwstania. (TP 1985, s. 103,104)

„przez chwałę ojcowską” — chwała Boża jest przede wszystkim wspaniałością Jego charakteru. (TP 1985, s. 103,104)

„tak żebyśmy i my w nowości żywota chodzili” — powód naszego cierpienia aż do śmierci i to śmierci takiej jak ta, której doświadczył Jezus jest zmartwychwstanie do życia, podobnie jak w przypadku Jezusa, na które On wskazuje jako drogę do nowego życia. (Efez. 5:14). (TP 1985, s. 103,104)

List do Rzymian 6:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Podobieństwo” — Podobny rodzaj, rodzaj ofiarniczy.

„Śmierci Jego” — A nie wody.

„Tedy też” — Tysiące osób było zanurzonych w wodzie, którzy nigdy nie otrzymają Jego zmartwychwstania.

„Bo jeśli wrośliśmy” — Zostaliśmy zjednoczeni. (Revised Version) (HG264:2) Ochrzczeni. (R132:3) Wrośliśmy w śmierć, w podobieństwo śmierci Chrystusowej. (F441) Chrzest wodny byłby bardzo tanią gwarancją miejsca w Królestwie. (HG263:6) Jeszcze nie uczynieni zupełną ofiarą. (R99:3*)

„W podobieństwo” — Na wzór. (R2477:2) W podobny rodzaj ofiary. (R649:1) Nie ma innego sposobu osiągnięcia nowej natury. (R5871:4)

„Jego śmierci” — Musimy umrzeć wraz z Nim, cierpieć wraz z Nim. (R191:1, 3152:5)

„Wrośniemy również” — Będziemy uczestnikami. (R1542:6, 1278:6, 1260:2) Tysiące zostało zanurzonych w wodzie, lecz nigdy nie będą mieli udziału w jego zmartwychwstaniu. (F441) W podobieństwo - Doświadczenie braci w zmartwychwstaniu będzie jedynie powieleniem doświadczenia ich Pana. (R2477:2)

„Jego zmartwychwstania” — Pierwszego zmartwychwstania. (R190:6, 2671:6, 2477:2, 1542:6, SM152:3) Boskiej natury. (R1442:1) Głównego zmartwychwstania. (R1511:2) Nasz Pan jest Głową, pierworodnym z umarłych spośród wielu braci. (R2477:2) Do chwały, czci i nieśmiertelności. (Rzym. 2:7) (R2773:1, 5871:4, 1262:6, 1260:2, 649:1) Do doskonałości duchowej. (R649:1) Do nowej natury i ostatecznie do udziału w królestwie niebieskim. (R3152:6) Przemiana będzie momentalna, za wyjątkiem tych, którzy spali. (R1260:2) Umieramy dla świata i powstajemy, aby „postępować nie według ciała, ale według ducha”. (Rzym. 8:1,4) (R133:6)

Epifania i Bazylea:

„wszczepieni w podobieństwo śmierci Jego” — jeżeli uzupełnimy swój chrzest śmierci według przykładu danego nam przez Jezusa. (TP 1985, s. 104) umarliśmy z Nim jako ofiara. (TP 1935, s. 69)

„w podobieństwo zmartwychwstania wszczepieni z nim będziemy” — tym samym dopełnimy zmartwychwstania naszych umysłów, serc i woli po czym zmartwychwstaniemy w naszych Boskich ciałach, podobnie jak Jezus po osiągnięciu całkowitego zmartwychwstania swego umysłu, serca i woli dostąpił zmartwychwstania w Boskim ciele. (TP 1985, s. 104)

List do Rzymian 6:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Stary człowiek” — Nasze "ja" będąc pod przekleństwem, skłonne jest do grzechu, zdegradowania.

„Ukrzyżowany” — W Nim, gdy Jezus został ukrzyżowany.

„Aby ciało grzechu” — Organizm, który tu jest wyobrażony jako nieprzyjaciel rodu ludzkiego.

„Było zniszczone” — Jezus we własnej osobie był uznany za grzech i jako taki "stał się za nas przekleństwem" za grzech, Gal. 3:13.

„Wiedząc to” — Pamiętając o tym w tym kontekście. (R649:1)

„Że nasz stary człowiek” — Ludzka natura. (R728:6, 212:1*, Q44:9) Nasza zdegradowana, skłonna do grzechu istota, znajdująca się pod potępieniem. (R649:2, 99:3) Nasze poprzednie „ja”, usprawiedliwione przez wiarę w ofiarę Chrystusa. (R960:2, 3067:6, 931:4) Stara natura oddawana przy poświęceniu, różna od „ciała grzechu”. (Q44:3)

„Został wespół z nim ukrzyżowany” — Poświęcony na śmierć. (R931:4) Abyśmy mogli być członkami Jego Ciała, duchowymi nowymi stworzeniami. (R960:2) Był ukrzyżowany w Nim, pokazany w Jezusie w czasie, gdy On był ukrzyżowany. (R649:4)

„Aby grzeszne ciało” — Symboliczne uosobienie zła lub grzechu. (R931:4, 960:2, Q651:1, 44:9) Antychryst; system błędu, którego przyszłe powstanie widział św. Paweł, a który miał zafałszować i przeciwstawiać się „Ciału Chrystusowemu”. (R980:2, 930:2) Organizacja grzechu. (R3067:6) Cały system grzechu ze wszystkimi swymi członkami i gałęziami. (R960:2) Przedstawia cały grzech na świecie. (Q651:1) Nie chodzi tu o grzeszną jednostkę. (R980:2) Grzech jest tutaj przedstawiony pod postacią symbolu jako wielki, okrutny władca, którego panowanie wraz z jego sługą śmiercią przyniosło tyle nieszczęścia na świecie. Wszyscy ludzie zostali przez grzech zniewoleni, lecz zostaliśmy wybawieni z jego mocy przez okup Chrystusa. (R930:6) Ofiary za grzech. (R728:2) Zostało unicestwione - Z greckiego katargeo, uczynić bezsilnym, zniszczyć. (R2001:4) Jezus swą własną osobą przedstawiał grzech jako całość i jako taki „stał się za nas przekleństwem” za grzech. (Gal. 3:13) (R649:4) Gdy ostatni wróg zostanie zniszczony, którym jest śmierć. Q45:T Nie służyli grzechowi - Aby nie być dłużej zniewolonym grzechem. (Diaglott) (R649:4, 728:6) Ani w żaden sposób nie uznawać grzechu jako naszego Pana. (R3067:6)

List do Rzymian 6:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto umarł grzechowi” — Zupełnie ofiarował się Bogu, jako nowe stworzenie. Kto bowiem umarł - Kto umarł symbolicznie w śmierci Chrystusa, kto przyjmuje, że Chrystus umarł za nasze grzechy. (R649:4) Ci, którzy przeszli ze śmierci do żywota przez Chrystusa i są nowymi stworzeniami. R4041 :1

„Uwolniony jest” — Został usprawiedliwiony od grzechu. (Diaglott) (R649:4, 728:6)

„Od grzechu” — Który wcześniej trzymał ich w niewoli niegodziwości. (R4041:1) Nie grzech pierworodny. (R4041:1) Wszyscy, którzy się poświęcili na śmierć z Chrystusem, muszą najpierw zostać darmo usprawiedliwieni. (R728:6)

List do Rzymian 6:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeśliśmy umarli” — Jako ludzkie istoty przez chrzest śmierci, jako członkowie Jego ciała.

„Z Chrystusem” — Uznani zostali jako umarli z Nim, a nie z Adamem.

„Wierzymy” — Jako nowe duchowe istoty. Codzienna przemiana, jaka się odbywa w naszym ciele, wcale nie oddziaływa na naszą tożsamość osoby.

„Z Nim żyć będziemy” — Uczynieni "współdziedzicami Chrystusowymi jeśli tylko z Nim cierpimy", Rzym. 8:17.

„Jeśli tedy” — Apostoł podaje warunki stania się współdziedzicami. (R3709:3) Kiedy jako grzesznicy zaczniemy być reprezentowani w ofierze Chrystusa i zostaniemy usprawiedliwieni przez nią. (R649:4)

„Umarliśmy z Chrystusem” — Kościół. (E411) Jako istoty ludzkie. (A213) Jeśli my jako usprawiedliwione osoby. (R649:4) Tą samą śmiercią ofiarniczą, a nie inną śmiercią. CR327:5, F439, E411, R1260:2, 1015:6 Codzienne umieranie dla ducha, nadziei, celów i ambicji świata. (R2123:2) Zaparcie się samego siebie, umartwianie uczynków ciała. (R2123:2, 281:3) Egoizm i zdeprawowane pragnienia naszej natury winny być uznane za martwe. (D476, E411) Jako ludzkie istoty jesteśmy poświęceni na zniszczenie, jako ofiary. (A213) Cierpieć z Nim. (C208) Ci, którzy są przyjmowani przez Pana, są ofiarowywani przez Niego jako członkowie Jego samego, a ich krew (śmierć) jest policzona za część krwi Chrystusa. (R4397:6) Myśl ta powinna być w umysłach tych, którzy przystępują do Pamiątki. (R5643:1, 3962:1) Jego śmierć nie była śmiercią Adamową. (R382:6) To była pierwsza śmierć Jezusa; dla tych, którzy umierają z Nim, jest to ich druga śmierć. (R514:5) Śmierć Adamowa jest dla nas przeszłością, lecz zwycięzcy nie doznają szkody od drugiej śmierci. (R514:5, 649:5) Wierzymy -Jako nowe duchowe istoty. (A213)

„Z nim żyć będziemy” — Zmiany, jakie codziennie zachodzą w naszym ciele, nie powodują, że tracimy naszą tożsamość. (A202, R626:6) Na poziomie życia wyższym od ludzkiego. (R328:6) Zostaniemy uczynieni „współdziedzicami Chrystusa, jeśli tylko razem z nim cierpimy” (Rzym. 8:17) (C208, R5643:1, 1542:5) Przekształcenie umysłu z ziemskiego na niebieski jest początkiem tej przemiany natur. (A202, 213) Aby poznać moc jego zmartwychwstania musimy mieć udział w Jego cierpieniach. (R80:3)

List do Rzymian 6:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Więcej nie umiera” — Śmierć Jezusa na krzyżu jest dostateczną ku zbawieniu. Kto idzie na wtórą śmierć, za tego okup nigdy nie będzie dany. Za rozmyślnych grzeszników "nie zostawałaby już ofiara za grzech", Żyd. 10:26. Jezus nie może już więcej umrzeć, ponieważ stał się uczestnikiem Boskiej natury - nieśmiertelnej natury. Ofiara mszy sprawowana w kościele katolickim stoi w zupełnej sprzeczności z nauką Pisma Świętego. Już nie umiera - Śmierć już nie ma nad nim mocy. (E90, R2822:6) Żaden okup już nigdy nie będzie za nikogo dany ponownie; ponieważ nikt godzien życia nie będzie oddany drugiej śmierci. R2603:2, 5776:5, 5093:5, 2657:4, 701:6, SM31:T Ofiara naszego Pana była raz za wszystkich. (R2822:6) On odkupił ich raz od przekleństwa. (R701:6) On raz na zawsze skończył z ciałem. (NS459:1) Dla umyślnych grzeszników „nie ma już ofiary za grzechy”. (Hebr. 10:26) (R2610:2, 4575:2, 769:6) Od drugiej śmierci nie będzie zmartwychwstania. SM31:T, (R5925:5, 5354:5, 5103:1, 2610:2, 1155:4, 553:4) Jeżeli zgrzeszylibyśmy rozmyślnie jako nowe stworzenia, wówczas zatracilibyśmy prawo do życia i nie moglibyśmy być ponownie odkupieni. (R5103:1,4575:2) Ci, którzy umrą drugą śmiercią, nie będą mogli dostąpić ożywienia, oni już mieli swój udział w pojednaniu. (R5093:5) Nie jest możliwe dla Chrystusa, aby ponownie umrzeć, ponieważ stał się On uczestnikiem Boskiej natury, nieśmiertelności. (R1642:2, 677:4) Nawet gdyby się tak stało, Pismo mówi, że „jest rzeczą niemożliwą, żeby ich powtórnie odnowić i przywieść do pokuty”. (Hebr. 6:4-6). (R769:6) Biblia wspomina o pewnej liczbie kozłów, jakie pod koniec Wieku Tysiąclecia znajdą się pod karą drugiej śmierci. Kolejna ofiara nic by im nie dała, skoro poprzednio z niej nie skorzystali. (R5925:5) Czy jakakolwiek inteligentna istota oddałaby swoje życie jako równoważną cenę za kogoś, kto wykazał, że jest niepoprawny w tak sprzyjających warunkach? (R5925:5) Ofiara mszy, praktykowana w Kościele Rzymskokatolickim, pozostaje w bezpośredniej sprzeczności z tym wersetem. (R3960:6, 5641:6) Nie panuje - Nie ma już więcej nad nim władzy. (Diaglott) (R649:4)

Epifania i Bazylea:

„Chrystus powstawszy z martwych, więcej nie umiera, i śmierć nad nim więcej nie panuje” — Tak więc nie został On wzbudzony z martwych jako istota ludzka, lecz duchowa.-E17'222

List do Rzymian 6:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Grzechowi” — Przez, lub ze względu na nasze grzechy, które zostały Jezusowi przypisane.

„Bogu” — Przez łaskę i nagrodę Bożą.

„Umarłszy” — Ta śmierć i zmartwychwstanie jest rzeczywistym chrztem. (R145:6*)

„Dla grzechu raz” — „Przez grzech”. (Diaglott) „Dla grzechu” (Murdoch’s Syriac) (R366:2) Przez lub na rzecz naszych grzechów Jemu przypisanych. (R648:3, 930:5, 882:1, 728:6, 649:4, 366:3) Jako ofiara dla albo z powodu naszego grzechu. (R882:1) Ta jedna śmierć i ta jedyna, do której odnosił się nasz Pan lub jego apostołowie, była śmiercią na Kalwarii. (R4700:5, 5192:3)

„Dla Boga” — Z łaski i nagrody Bożej. (R649:4, 728:6)

List do Rzymian 6:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Także i wy” — Nasze istnienie jako Nowych Stworzeń jest nam tylko przypisane.

„Umarłymi grzechowi” — I wszystkim ludzkim nadziejom, dążeniom, chwale i honorom. Podobnie złorzeczenia lub pochlebstwa nie mają więcej znaczenia dla tego, kto rzeczywiście pogrzebany i umarły z Chrystusem.

„Żywymi” — Uznani za takich jako Nowe Stworzenia.

„Bogu” — Czuwając, by poznać i czynić Jego wolę. Rosnąc codziennie coraz więcej na obraz Chrystusowy.

„Podobnie i wy uważacie” — Poświęceni dla Pana. (R3246:3) Śmierć ciała i jego woli, oraz zmartwychwstanie ciała jako sługi nowej woli są jedynie kwestiami uznania. (F600, R1594:3) Śmierć Jezusa została uznana za zupełną, gdy ofiarował siebie żywą ofiarą. (T53) W naszym obecnym, uznanym stanie, staramy się W sposób mentalny i duchowy osiągnąć doskonałe podobieństwo. (R1594:3) Nie jesteśmy istotami duchowymi aż do chwili naszego zmartwychwstania, chociaż od chwili otrzymania ducha synostwa jesteśmy za takich uważani. (A197)

„Siebie” — Naszą wolę. (R5358:3)

„Za umarłych dla grzechu” — I dla wszystkich ludzkich celów i nadziei na ludzką chwałę, zaszczyty lub życie. (T53, R5584:3, 2616:1) Uśmiercanie, umartwianie cielesnych myśli. (R5486:5, 79:6) Martwi ludzie nie mogą grzeszyć. (R3246:3) Stare nawyki i predyspozycje znikają, zaś nowy umysł zaznacza swą siłę. (R1528:1) Własna wola i światowe opinie. (F450) Ten stan powinien być utrzymywany poprzez sprzeciw nowej woli względem wszelkiej działalności starej woli nad ciałem. (F600) Chwała i wstyd są niczym dla tego, kto rzeczywiście jest martwy i został pogrzebany z Chrystusem. (R202:6*) Jako mający udział z Jezusem w karze za grzech świata. (R649:4) Na rzecz grzechu, jako ofiary (por. Diaglott). (R728:6, 648:3) Uczyniwszy przymierze z Bogiem. (R1628:4, 1528:1) Gdy każda plama grzechu została usunięta, podobnie jak i On ofiarujemy bezgrzeszną ofiarę. (R366:3) Nie dla naszych własnych grzechów (które zostały zmazane Jego ofiarą), lecz dla grzechów innych, tak jak Jego śmierć. (R930:5) Chrystus umarł za nasze grzechy według pism. (1 Kor. 15:3) (R648:3) Martwy dla grzechu i śmiertelności. (R145:3*)

„A za żyjących” — Mamy uważać siebie za powstałych z martwych. R5325:2,3, 5060:6, 3132:3 Kościół został już ożywiony z Chrystusem. (R3132:3) Nasze martwe ciało zostało ożywione mocą Bożą ku Jego służbie. (Q680:2) Okryci szatą sprawiedliwości Chrystusowej. (R4761) Nasze śmiertelne ciała ożywione w służbie dla Pana. (Q508:2, R5584:3, 3132:3) Czujni, aby czynić wolę Pana w każdej sprawie. (F451, NS55:3) Żyjąc przez. (R649:1) Wzbudzeni do świętości i nieśmiertelności. (R145*) Żaden Żyd nie może osiągnąć wiecznego życia na warunkach Przymierza Zakonu. (R4537:3)

„Dla Boga” — Czujni aby czynić wolę Pana. (F451, R5584:3) Codziennie wzrastając na podobieństwo Chrystusa. (R1528:1) Oznacza to nieustanną wojnę przeciwko prześladującemu nas grzechowi naszej starej natury. (R1528:1)

„W Chrystusie Jezusie” — Boża łaska jest przekazywana do grzesznika za pośrednictwem jego Odkupiciela i tylko w ten sposób. (R965:5)

List do Rzymian 6:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Niechże więc nie panuje grzech” — Ponieważ jako Nowe Stworzenia zostaliśmy spłodzeni z innego ducha. (R2720:4) Oznacza to ciągłą wojnę przeciwko prześladującemu nas grzechowi naszej starej natury. (R1528:1, 1628:4) Nawet teraz grzech nie króluje we wszystkich, tak że niektórzy w swych sercach przechodzą ze śmierci do żywota. (R1219:1) Nie pozwólcie, aby was zdominował, odmówcie mu posłuszeństwa. (R5356:3, 5378:5, 1626:5, 93:2) W śmiertelnym ciele waszym - Człowiek nie jest nieśmiertelny. (R1642:5)

List do Rzymian 6:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Stawiajcie” — Przedstawiajcie samych siebie zgodnie z waszym ofiarowaniem się.

„Z umarłych żywi” — Jakoby rzeczywiście byli wzbudzeni i posiadali obiecane duchowe nieśmiertelne ciało.

„I nie oddawajcie” — Co by wskazywało na chorobę duchową. (R2446:1)

„Nieprawości” — Niesprawiedliwości. (R649:1)

„Ale” — Zgodnie z waszym poświęceniem. (R649:2)

„Oddawajcie siebie” — Stawiajcie siebie w harmonii z waszym poświęceniem. R649:4, 366:3 Oddawanie siebie odnosi się nie do poświęcenia, lecz do wypełniania już uczynionego przymierza. (R608:1)

„Jako” — Jak gdyby. (R649:2)

„Ożywionych z martwych” — Jak gdyby zostaliśmy już wzbudzeni i otrzymaliśmy nasze obiecane nieśmiertelne, duchowe ciało. (R649:4)

„Oręż sprawiedliwości” — Abyście mogli być użyci jako jego narzędzia. (R649:2)

List do Rzymian 6:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie pod Zakonem” — Jako słudzy pod Prawem.

„Ale” — Jako szafarze (dóbr Bożych).

„Pod łaską” — Pokrywającą wasze nierozmyślne niedoskonałości myśli, słów i uczynków.

„Grzech” — Grzeszne skłonności. (R5901:3*)

„Nie jesteście” — Kościół. (R5887:4, 4505:2, 3752:6) Pan nie mówi tak, jak mówi do sług. (R2487:2)

„Pod zakonem” — Przymierzem Zakonu. (R4013:6, 5887:4, 5071:4,5; 4600:1, 4586:5, 4505:2) Jezus uczynił koniec Przymierzu Zakonu, przybijając go do krzyża. (R3752:6) Chrześcijanin nadal winien czynić to, co jest prawe. (R5072:5, 542:3) Żydzi, którzy stali się Chrześcijanami, zostali uwolnieni od Zakonu, do którego byli przywiązani, lecz nadal byli zobowiązani czynić to, co prawe. (R5072:5,6) Mamy umieć rozróżniać między przykazaniami, jakie dał nam Chrystus, a Przymierzem Zakonu. (R5520:2, 4013:6) Kościół nie znajduje się pod Zakonem z góry Synaj ani nie jest zobowiązany do przestrzegania go w celu otrzymania wiecznego życia. (R5287:1) Zakon uśmierca. (R614:6) Co było właściwe jako zakaz względem cielesnego człowieka, byłoby niewłaściwe dla Nowego Stworzenia. (R4014:1) Mimo to, Zakon jest niezwykle cenny dla Kościoła, jeżeli chodzi o ducha Zakonu. (R5287:1, 5071:4) Ci, którzy ofiarowują swe ziemskie prawa, czynią więcej niż wymagałby Zakon. (R5287:4) Nowe Przymierze potępiłoby każdą niedoskonałą osobę, podobnie jak czyniło to przymierze Zakonu. (R4586:2) Nie znajdujemy się pod przymierzem Zakonu, lecz pod Boską łaską wyrażoną w Nowym Przymierzu zapieczętowanym krwią Chrystusa. (R1728:6)

„Albowiem” — Jako zarządcy. (R2487:7)

„Pod łaską” — Łaską. (R542:3, 5947:2, 1726, 973:4, 971:4) Która nie wymaga wypełnienia Zakonu. (R5947:2) Objawia się w nas duch Zakonu (miłość), poprzez Chrystusa, który daje albo gwarantuje życie. (R614:6) Zakrywając nasze nieumyślne niedoskonałości myśli, słowa i uczynku. (R1726:6, 971:4) Łaska oznacza to, co Pan czyni dla nas dobrowolnie, a nie jako nagroda za cokolwiek. R5073:1 „Przeto teraz nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie” (Rzym. 8:1). (R614:5) Nie jesteśmy sądzeni wedle ciała, lecz według intencji serca. (Q180:3) Miłość jest wypełnieniem Zakonu, jeżeli chodzi o nas. (R4600:1) Nie znajdujemy się pod Nowym Przymierzem, ono ma zastosowanie do Żydów. (R4586:2) Nie znajdujemy się pod Nowym Przymierzem, lecz pod zasadami łaski, Bożej łaski. (R5072:6) Przymierze łaski. (R4600:1, 4505:2) Nasza relacja z Bogiem jest tego samego rodzaju jak ta, którą cieszył się Abraham, Izaak i Jakub, przed nadaniem Zakonu. (R3752:6) Niektórzy zdają się być zaniepokojeni myślą, że są wolni od Zakonu, lecz Abraham, Izaak i Jakub zostali przyjęci bez Zakonu. (R3753:1) Kościół nie znajduje się pod Zakonem, lecz jest on dla niego wartościowy, pokazując standard doskonałości. (R5287:1) Naszym Zakonem jest słowo Chrystusa, nie jest to prawo niewoli, lecz wolności. (R973:4) Obowiązek oddawania dziesięciny, podobnie jak i inne przepisy Zakonu, był dany Żydom, a nie Nowym Stworzeniom w Chrystusie. (R1028:6)

List do Rzymian 6:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Czy mamy grzeszyć” — Świadomie. (R1728:6, 973:4) Nie wolno nam żyć w grzechu. (R5098:1) Czy mamy żyć w grzechu, podczas gdy nasze serca pozostają w harmonii ze sprawiedliwością? (R5098:1) Pozbądźmy się wszystkiego, o czym wiemy, że będzie niemiłe dla Pana. (R5098:1)

„Dlatego” — Czy powinniśmy korzystać z wolności, aby popełniać grzech? (R973:4)

„Nie jesteśmy pod zakonem” — Przymierzem Zakonu. (R1728:6) Nie znajdujemy się już więcej pod przymierzem Jehowy danym na górze Synaj, lecz jesteśmy objęci nowym porządkiem, prawem Chrystusowym. Lecz skoro Jego prawo pozostaje w harmonii z prawem Ojca, nie jesteśmy „bez zakonu Bożego, lecz pod zakonem Chrystusowym” (1 Kor. 9:21). (R542:6)

„Przenigdy” — Jako synowie, spłodzeni z ducha przysposobienia, radujemy się czyniąc wolę Ojca. (R973:4)

List do Rzymian 6:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Sługami” — Miliony chrześcijan wyobraża sobie, że służą Bogu, gdy w rzeczywistości służą oni Jego nieprzyjacielowi.

„Ku śmierci” — Zniszczeniu, co jest przeciwne nauce uniwersalistów. Jeśli się oddajecie jako słudzy - Istnieją dwie wielkie przeciwstawne siły, Chrystus i Szatan; zaś cała ludzkość służy jednemu albo drugiemu. (R1948:1)

„Stajecie się sługami tego” — Jest dwóch panów: jednym jest Bóg, a drugim mamona. (R5896:5) „Nie możecie Bogu służyć i mamonie” (Mat. 6:24). (R5896:5) Wszyscy, którzy wraz z Szatanem służą grzechowi, są jego sługami lub posłańcami. R3084:1 Przeciwnik zawsze zdobywa i używa najlepszych sług jako swych narzędzi. (R3120:1) Ludzkość jest niewolnikiem grzechu. (R5355:3) Świat bezwiednie popadł w służbę Szatana. (NS227:3) Jeżeli służymy grzechowi, ciału, jesteśmy jego niewolnikami. (R3893:1) Jeżeli nasze życie pozostaje w harmonii z grzechem i niesprawiedliwością, nie stoimy po stronie Pana, lecz po stronie Szatana. (NS368:2) Miliony zdeklarowanych chrześcijan uważa, że służą Panu, podczas gdy w rzeczywistości służą oni Przeciwnikowi. (R4033:5, 5693:4, 4327:1, OV275:3) Jeżeli wykorzystujemy czas i nasze myśli w pościgu za bogactwami i światowymi zaszczytami, za wszelkimi postaciami samolubstwa, jeżeli nasze sympatie i uczucia kierują się ku rzeczom ziemskim, wówczas służymy mamonie. (R5896:6, 3893:1, 1626:6) Jeżeli rzeczywiście żyjemy obecnie jedynie dla obecnego życia, to nie mówmy nieszczerze, że jesteśmy sługami wielkiego Króla. (CR16:5)

„Komu jesteście posłuszni” — Komu oddajecie swą służbę. (CR16:5, R1217:3, 495:3) Nie ten, komu myślimy, że służymy, lecz dla kogo rzeczywiście wykonujemy służbę. (R4033:5) Obserwacja wspaniałych rezultatów w osiąganiu złych celów przez Szatana, rozpowszechnianiu fałszerstw, zdobywaniu narzędzi w tym działaniu, prowadzi do wniosku, że Szatan nie został związany. (R5655:4, 4524:4) Ostrożna analiza myśli, słów i uczynków w świetle Bożego Słowa pokaże, czy wykonujemy służbę na rzecz prawdziwego Mistrza czy dla Przeciwnika. (R5896:6) Jeżeli żyjemy jedynie dla obecnego życia, nie udawajmy, że jest inaczej. Uczciwy sługa mamony jest bardziej szanowany przez Pana niż ten, który nieuczciwe uważa się za sługę Boga. (NS489:2)

„Grzechu ku śmierci” — Zniszczenia, w przeciwieństwie do teorii Uniwersalistów. (R3083:5) Druga śmierć. (R3084:1) Nie możemy wiedzieć z całą pewnością, kto popełnił grzech „na śmierć”, a kto nie. (R4592:1)

Epifania i Bazylea:

„bywszy sługami grzechu” — z powodu odziedziczonej słabości.- TP 63, 3.

List do Rzymian 6:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Sługami grzechu” — Z powodu odziedziczonych słabości.

„Sługami grzechu” — Poprzez słabość dziedziczenia. (E189) Ludzkość jest „sługami grzechu” (Diaglott). (R5355:3)

„Ze szczerego serca” — A nie jedynie zewnętrznych uczynków, które są formalnością, lecz w lojalnym posłuszeństwie. (R85:2)

List do Rzymian 6:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Staliście się” — Nowym Stworzeniem.

„Uwolnieni od grzechu” — Pismo nie przypisuje żadnego grzechu nowemu umysłowi. (R2440:3)

„Staliście się” — Nowe Stworzenia. (R2440:3) Nasi bracia w czasach apostoła Pawła. (R1066:4)

List do Rzymian 6:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Słabość” — Z greckiego astheneia, które to słowo oznacza moralną, duchową chorobę. (R4099:6*)

„Oddawajcie członki wasze” — Poświęciwszy się, muszą oni oddać swe życie i siłę każdego członka ich ciała w Jego służbie. (R608:1)

„Służbę sprawiedliwości” — Wszyscy, którzy osiągną wolność dzięki łasce Chrystusa, powinni oddać się władzy swego Odkupiciela. (R1066:5)

List do Rzymian 6:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Sługami” — Niewolnikami grzechu.

„Sługami grzechu” — Niewolnikami. (R3512:6) Lud pospolity poprzez niewiedzę, zaś osoby bardziej inteligentne poprzez dumę i samolubstwo. (E189) W tym zniewolonym stanie zostali oni zaślepieni przez boga tego świata. (E189)

List do Rzymian 6:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Jest śmierć” — Zniszczenie. Jest przeciwne nauce uniwersalistów.

„Jest śmierć” — Zniszczenie, w przeciwieństwie do teorii Uniwersalistów. (R3083:5)

List do Rzymian 6:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Macie pożytek” — Owoc. "Jam jest winny krzew, wyście latorośle", Jana 15:5.

„Wyzwoleni od grzechu” — Doprowadzeni do stanu bezgrzeszności poprzez wiarę w okup. (R199:2) Oddani w służbę - Jako niewolnicy, służący. (R1066:4)

„Pożytek w poświęceniu” — Całe poświęcenie. (R142:5, 279:4) Uświęcenie. (R199:2) Formowanie charakteru. (R4824) Pierwsza faza rzeczywistego chrztu; śmierć dla grzechu i życie dla świętości. (R160:3*, 48:4) ,Ja jestem krzewem winnym, wy jesteście latoroślami” (Jana 15:5). (E140) Kościół jako latorośl pobiera nowe życie od naszego Pana, jako korzenia. (E140)

„A za cel” — A którego końcem będzie. (R142:5, 279:4) Nie początek. (R90:2)

„Żywot wieczny” — Wieczne życie, odkupienie. (R199:2)

Epifania i Bazylea:

„a zniewoleni Bogu” — w poświęceniu.- TP 63, 3

List do Rzymian 6:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Zapłata” — Wprowadzona przez szatana, "który ma władzę śmierci", Żyd. 2:14.

„Jest śmierć” — Wieczna śmierć, zniszczenie. "Dusza, która grzeszy, ta umrze", Ezech.18:4. "Pan wszystkich niepobożnych wytraci", Ps. 145:20. "Niezbożni zginą", Ps. 37:20. Żadna część człowieka nie została pominięta od kary, lecz nie wieczne życie w mękach. Śmierć nie jest przyjacielem, ale wrogiem.

„Ale dar” — Dany przez Boga, a nie, że człowiek ma wrodzone panowanie nad sobą.

„Boży” — Tym wszystkim, dla których to miało by stanowić błogosławieństwo.

„Żywot wieczny” — Dla wszystkich, co dojdą do doskonałości.

„W Chrystusie Jezusie” — "Kto nie ma Syna Bożego, nie ma żywota", 1 Jana 5:12.

„Zapłatą” — Klątwą, karą. R4792:2, 5753:4, 1718:3, PD11/18 Karą. (R4695:4, HG356:4, 303:5) Ani miłość, ani sprawiedliwość, uosobione w Jehowie, nie mogą popierać grzechu. (R5603:3) Cała ludzkość narodziła się pod tym wyrokiem. (R4840:3) Uznaną za „słuszną odpłatę” (Hebr. 2:2). (R1087:5, 1443:2) Sprawiedliwa kara. (R1718:3) Doświadczenia smutku, degradacji, niedoskonałości i śmierci; wszystko to jest częścią odpłaty za grzech. (SM611:1) Skoro śmierć jest karą albo odpłatą za grzech, to kiedy grzech zostanie anulowany, wówczas odpłata musi również we właściwym czasie wygasnąć. (A157) Kara ta spoczywa na Adamie i jego rodzie od 6000 lat. PD11/18, (SM171:1) Będzie trwać do końca Wieku Ewangelii, wieku ofiarowania. (R364:1) Cały świat jest wyobcowany od Boga, został wygnany od jego łaski i od wiecznego życia. (R5355:6) Ci, którzy grzeszą umyślnie, otrzymają tę odpłatę jako karę, która będzie dla nich wieczną. (HG365:4) Odpłata ta została w całości poniesiona za nas w stwierdzeniu „Chrystus umarł za nasze grzechy” (1 Kor. 15:3). (E442)

„Za grzech” — Odejście od sprawiedliwości. (R1443:2) Zaniechanie czynienia doskonałej woli Bożej. (SM304:1) W oczach Bożych nieposłuszeństwo jest grzechem. (CR209:1) Najmniejsze naruszenie prawa jest grzechem. (R454:3) Każdy grzech jest śmiertelny przed Najwyższym Sędzią wszechświata. (R1983:6) Musimy stronić od grzechu, jeżeli chcemy uniknąć kary za niego. (R361:1) Fakt, że co do zasady umieramy, nie wynika z naszych osobistych przewinień, lecz z grzechu ojca Adama. (NS701:6) Na ziemi panują te straszne warunki, ponieważ grzech wszedł na świat. (R5753:4) Ani Boża miłość, ani sprawiedliwość nie będą popierały grzechu. (R5603:3) Wielki władca panujący nad światem zniewolił całą rodzinę ludzką. (R5355:3) Wielki przeciwnik Boga jest odpowiedzialny za katastrofę, jaką grzech wywołał na świecie. (R5603:3) Jest śmierć - Brak życia, zniszczenie, wyginięcie, przerwanie życia. (E465, R3025:6, 1377:3, 1087:5) Zniszczenie, śmierć. (HG427:3) Wieczne zniszczenie. (R4881:6, NS261:4) Życie jest przeciwieństwem śmierci. (HG192:1) Egzekutorem jest ten, „który ma Władzę „nad śmiercią” (Hebr. 2:14). (E449, R2599:6) A nie wieczne tortury. A126, E464, A128, R5063:3, 4552:1, 3025:6, 2607:3, 2047:2, 1377:3, 1085:1, 863:3, 699:6, CR498:6, SM171:T, 663:2, 587:2, 305:2, 230:1, 86:3, (NS844:3, 835:6) Gdy śmierć jest wieczna, to jest wieczną karą. (Q768:2) Podstawowa nauka Chrystusa i Jego apostołów. (R3106:6) Nieposłuszeństwo Adama było grzechem ukaranym śmiercią, a nie wiecznymi torturami. OV376:2, 440:T*, (R5149:6, 4982:5, 4775:2, CR269:6, SM663:2) Odpłatą za najmniejszy grzech jest śmierć. (R454:5) Druga śmierć, a nie wieczne męki, jest ostateczną karą Bożego prawa. (R4820:6) Wszystko, co wiąże się ze śmiercią, jako jej naturalny rezultat, jest częścią tej kary. R5603:3, 2841:6, Q328:T Nigdzie nie ma powiedziane, że odpłatą za grzech jest czyściec. (CR242:1, R5063:6, OV348:4) Wszyscy, zarówno dobrzy jak i źli, schodzą do grobu, do sheol (po hebrajsku), do Hades (po grecku), co zostało przetłumaczone jako „piekło” w naszych Bibliach. (OV362:3, SM123:1) Ludzkość nadal jest objęta wyrokiem śmierci, gniewem Bożym. (R4840:3) W Wieku Tysiąclecia nikt nie umrze w wyniku odziedziczonych grzechów, lecz będzie to indywidualna odpłata dla wszystkich, którzy będą grzeszyć umyślnie. R2398:6, E387, HG268:1 „Prochem jesteś i w proch się obrócisz” (1 Moj. 3:19). (R4552:2) Śmierć nie unicestwia materii, ponieważ materia jest niezniszczalna, zakończeniu ulega natomiast istnienie jednostki. (R1377:6) Bóg wykonał karę, a w ten sposób okazał swą sprawiedliwość. (R5635:6) Bóg ma prawo i moc zniszczyć w śmierci każde stworzenie, które nie będzie się stosować do jego sprawiedliwego i mądrego prawa. (R3391:2) Gdyby nasz Pan popełnił coś złego, to zostałoby tym obciążone Jego Nowe Stworzenie. (R5090:1) Bez wiedzy na temat, czym jest kara za grzech, nie bylibyśmy w stanie zrozumieć, w jaki sposób śmierć naszego Odkupiciela spłaciła karę względem Adama i wszystkich w nim. R3279:2, PT 387:5* Wielka choroba grzechu. (NS715:6) Doświadczenia smutku, degradacji, niedoskonałości i śmierci są częścią odpłaty za grzech. (SM611:1, R5603:3, 5355:3, 5063:3) Czarownice, czarownicy i nekromanci uosobili umarłych, aby zwieść i wprowadzić w ułudę ludzkość oraz aby zaprzeczyć Boskiemu wyrokowi. (SM118:1) Śmierć nie była zawyrokowana względem aniołów. (R4664:2) Śmierć była karą, do wykonania której względem Amalekitów. Bóg upoważnił Izrael; kara śmierci. (R4207:4) Synowie upadłych aniołów zostali odcięci poprzez śmierć, ich narodziny nie były zatwierdzone, nie zostali oni odkupieni. (R5160:4) Śmierć jest wrogiem, a nie przyjacielem. „A jako ostatni wróg zniszczona będzie śmierć” (1 Kor. 15:26). (R625:6*, 2599:6) Obdarzenie grzeszników wiecznym życiem byłoby ujmą dla Boskiego charakteru i rządu, a także szkodliwe dla Jego stworzeń. (NS645:6) Druga śmierć. (R1449:5*, 1882:4, HG334:6, 356:5) Lud Boży ma obowiązek naświetlać ten szczegół Bożego planu. Każdy umyślny grzech niesie ze sobą śmierć. (R4881:6) ,,Dusza, która grzeszy, ta umrze” (Ezech. 18:4,20). (R2607:3) „Śmiercią umrzesz” (1 Moj. 2:17), a nie „żyjąc żyć będziesz w męczarniach”. CR492:1, SM588:T

„Lecz darem” — Nagrodą. (R1878:4, E386) A nie wrodzone człowiekowi posiadanie. (E285, 387, R2047:1) Nikt nie mógł na niego zasłużyć. (R5356:5) To, czego nie mogliśmy osiągnąć legalnie wobec Boskich wymagań, Bóg oferuje nam jako dar. (NS766:5) Dany jedynie tym, którzy mają Jego aprobatę, jedynie sprawiedliwym. (SM305:2, E386) Bóg sam jest źródłem życia. Jeżeli którekolwiek z Jego stworzeń miałoby się cieszyć wiecznym życiem, to musiałby to być jego dar. (E417) Który otrzymać mogą wszystkie rodzaje ziemi poprzez wspaniałą możliwość poznania i posłuszeństwa W Królestwie Chrystusowym. (R5067:6) Jesteśmy błogosławieni darami, które nasz Pan rozdzielił, gdy wstąpił na wysokość; w zamian za to będziemy Jego darami dla świata ludzkości. (R5067:6)

„Bożej” — Chrystus jest dawcą życia, zapewnionym przez Boga potomstwu Adama. (NS430:4) Słowo Boże jest jedynym dowodem wskazującym na drogę do osiągnięcia tego daru. Q775:T Żywot wieczny - Z greckiego aionion, które oznacza dosłownie nieograniczony, np. okres czasu bez wyznaczonych granic. (R699:5) Wieczne. (R965:4) Ciągłe życie. (HG394:5) Zycie bez ustanku. (R363:1) Życie w swym najpełniejszym znaczeniu. (R4840:2) Dane tylko tym, którzy mają Bożą akceptację, tylko sprawiedliwym. (SM305:2, R3066:1) Bóg nie da wiecznego życie niegodziwym, lecz jedynie tym, którzy odwrócą się od grzechu do sprawiedliwości. (R4881:6) Dany tym, którzy go poszukują poprzez życie, w zgodzie z duchem świętości. (R1878:4, 3432:6, 1378:4, E418, 404, 386) Nadzieja na życie poza grobem jest nadzieją zmartwychwstania. OV154:T, (R4175:1, NS281:5) Wieczne życie poprzez odkupienie dokonane przez Mesjasza, restytucję. (R5149:6, 5093:2, SM769:2) Pierwsze zmartwychwstanie, do chwały, czci i nieśmiertelności, Boskiej natury. (R5149:6) Dwie klasy otrzymają wieczne życie, jedna na płaszczyźnie niebieskiej, a druga na poziomie ziemskim. (HG654:6) Pod warunkiem, że 1) przyjmą Chrystusa jako swego Odkupiciela, 2) będą unikać grzechu i żyć w harmonii z Bogiem i sprawiedliwością. (R1878:3) Szatan otrzymał ten dar, lecz był on warunkowy, zależny od jego posłuszeństwa. (OV304:2)

„W Chrystusie Jezusie” — „Kto ma Syna, ma żywot” (1 Jana 5:12). (E386, Q768:2) Poprzez śmierć Odkupiciela na Kalwarii. (R5146:6)

Literatura o rozdziale List do Rzymian 6

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Rzymian

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.