List do Rzymian 8

List do Rzymian, rozdział 8 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (39 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Rzymian 8 — Biblia Gdańska

1 Przetoż teraz żadnego potępienia nie masz tym, który będąc w Chrystusie Jezusie nie według ciała chodzą, ale według Ducha.

2 Albowiem zakon Ducha żywota, który jest w Chrystusie Jezusie, uwolnił mię od zakonu grzechu śmierci.

3 Bo co niemożnego było zakonowi, w czem on był słaby dla ciała, Bóg posławszy Syna swego w podobieństwie grzesznego ciała i dla grzechu, potępił grzech w ciele,

4 Aby ona sprawiedliwość zakonu była wypełniona w nas, którzy nie według ciała chodzimy, ale według Ducha.

5 Albowiem, którzy są według ciała, o tem myślą, co jest cielesnego; ale którzy są według Ducha, myślą o tem, co jest duchowego.

6 Gdyż zmysł ciała jest śmierć; ale zmysł ducha jest żywot i pokój,

7 Przeto iż zmysł ciała jest nieprzyjacielem Bogu; bo się zakonowi Bożemu nie poddaje, gdyż też i nie może.

8 Przetoż którzy są w ciele, Bogu się podobać nie mogą.

9 Lecz wy nie jesteście w ciele, ale w duchu, gdyż Duch Boży mieszka w was: a jeźli kto Ducha Chrystusowego nie ma, ten nie jest jego.

10 Ale jeźli Chrystus w was jest, tedy ciało jest martwe dla grzechu, a duch jest żywy dla sprawiedliwości.

11 A jeźli Duch tego, który Jezusa wzbudził z martwych, mieszka w was, ten który wzbudził Chrystusa z martwych, ożywi i śmiertelne ciała wasze przez Ducha swego, który w was mieszka.

12 A tak, bracia! dłużnikami jesteśmy nie ciału, abyśmy według ciała żyli.

13 Albowiem jeźlibyście według ciała żyli, pomrzecie; ale jeźlibyście Duchem sprawy ciała umartwili, żyć będziecie.

14 Bo którzykolwiek Duchem Bożym prowadzeni bywają, ci są synami Bożymi.

15 Gdyżeście nie wzięli ducha niewoli znowu ku bojaźni, aleście wzięli Ducha przysposobienia synowskiego, przez którego wołamy: Abba, to jest Ojcze!

16 Tenże duch poświadcza duchowi naszemu, iż jesteśmy dziećmi Bożymi.

17 A jeźliż dziećmi, tedy i dziedzicami, dziedzicami wprawdzie Bożymi, a spółdziedzicami Chrystusowymi, jeźli tylko z nim cierpimy, abyśmy też z nim byli uwielbieni.

18 Albowiem, (bracia!) mam za to, iż utrapienia teraźniejszego czasu nie są godne onej przyszłej chwały, która się ma objawić w nas.

19 Bo troskliwe wyglądanie stworzenia oczekuje objawienia synów Bożych.

20 Gdyż stworzenie marności jest poddane, nie dobrowolnie, ale dla tego, który je poddał,

21 Pod nadzieją, że i samo stworzenie będzie uwolnione z niewoli skażenia na wolność chwały dziatek Bożych.

22 Bo wiemy, iż wszystko stworzenie wespół wzdycha i wespół boleje aż dotąd.

23 A nie tylko ono stworzenie, ale i my, którzy mamy pierwiastki Ducha, i my sami w sobie wzdychamy, oczekując przysposobienia synowskiego, odkupienia ciała naszego.

24 Albowiem nadziejąśmy zbawieni. A nadzieja widoma nie jest nadzieją; bo co kto widzi, przecz się tego spodziewa?

25 Ale czego nie widzimy, tego się spodziewamy i tego przez cierpliwość oczekujemy.

26 Także też i Duch dopomaga mdłościom naszym. Albowiem o co byśmy się modlić mieli, jako potrzeba, nie wiemy; ale tenże Duch przyczynia się za nami wzdychaniem niewymownem.

27 A ten, który się serc bada, wie, który jest zmysł Ducha, ponieważ według Boga przyczynia się za świętymi.

28 A wiemy, iż tym, którzy miłują Boga, wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu, to jest tym, którzy według postanowienia Bożego powołani są.

29 Albowiem, które on przejrzał, te też przenaznaczył, aby byli przypodobani obrazowi Syna jego, żeby on był pierworodnym między wieloma braćmi,

30 A które przenaznaczył, te też powołał; a które powołał, te też usprawiedliwił; a które usprawiedliwił, te też uwielbił.

31 Cóż tedy rzeczemy na to? Jeźli Bóg za nami, któż przeciwko nam?

32 Który ani własnemu Synowi nie przepuścił, ale go za nas wszystkich wydał: jakoż by wszystkiego z nim nie darował nam?

33 Któż będzie skarżył na wybrane Boże? Bóg jest, który usprawiedliwia.

34 Któż jest, co by je potępił? Chrystus jest, który umarł, owszem i zmartwychwstał, który też jest na prawicy Bożej, który się też przyczynia za nami.

35 Któż nas odłączy od miłości Chrystusowej? czyli utrapienie? czyli ucisk? czyli prześladowanie? czyli głód? czyli nagość? czyli niebezpieczeństwo? czyli miecz?

36 Jako napisano: Dla ciebie cały dzień zabijani bywamy, poczytaniśmy jako owce na rzeź naznaczone;

37 Ale w tem wszystkiem przezwyciężamy przez tego, który nas umiłował.

38 Albowiem pewienem tego, iż ani śmierć, ani żywot, ani Aniołowie, ani księstwa, ani mocarstwa, ani teraźniejsze ani przyszłe rzeczy,

39 Ani wysokość, ani głębokość, ani żadne insze stworzenie nie będzie nas mogło odłączyć od miłości Bożej, która jest w Jezusie Chrystusie, Panu naszym.

Komentarz do rozdziału: List do Rzymian 8

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Rzymian 8:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Potępienia” — Pod prawem danym w raju, lub pod tym, które było dane na górze Synaj.

„W Chrystusie Jezusie” — Przykryte szatą sprawiedliwości.

„Nie według” — Te słowa aż do końca tego wiersza nie znajdują się w żadnym z najstarszych manuskryptów, lecz są właściwie częścią czwartego wiersza.

„Przeto” — Słowo to odwołuje się do poprzedniego wywodu i pokazuje nam, że nasza wolność od obecnego potępienia jest wynikiem ofiary naszego Pana, złożonej na naszą korzyść. (R3201:1)

„Żadnego potępienia” — Pod prawem danym w Edenie albo danym na Synaju. R1726:2, 4869:3 Tak długo, jak są w Chrystusie, są wolni. (R1726:2) Będąc usprawiedliwieni przez wiarę. (R1438:1) Grzechy Kościoła są przebaczone. (CR364:4, R5621:3, 5597:5, 3201:1, 2573:6, 689:1, 387:6, OV281:1) Nowe Stworzenie nie potrzebuje przepraszać ani pamiętać słabości ciała odnoszących się do okresu poprzedzającego Ofiarowanie. (CR97:1, R4642:6) Tylko Kościół uniknął potępienia, jakiemu podlega świat. (R5621:3) Pierwsze potępienie, jakie przeszło na wszystkich ludzi w wyniku przestępstwa Adama, nadal ciąży na wszystkich, z wyjątkiem nielicznych. (R1286:3) Jeżeli zachowujemy czystą i gorącą miłość, postępujemy nie według ciała, lecz według ducha, wówczas uznani jesteśmy za tych, w których wypełnione zostało Prawo. (R1188:1) Jedynie usprawiedliwieni przez wiarę uniknęli potępienia, z czego wynika fakt, że oni również mogą być potępieni po raz drugi. (R387:6) Gdyby ponownie zaczął postępować według ciała, wówczas wiązałoby się to z jego potępieniem jako Nowego Stworzenia. (R4656:1) Chociaż był więźniem i pozostawał zewnętrznie skrępowany, to jednak św. Paweł uzyskał wielką swobodę i błogosławieństwo, a także wolność od Boskiego potępienia. (R3201:1)

„W Chrystusie Jezusie” — Pod ochroną drogocennej krwi. (E121) Będąc spłodzonymi z Jego ducha i członkami Jego Ciała. (R4657:4) Przykryci szatą Jego sprawiedliwości. (F104, R5027:6, OV281:1) Poprzez wiarę w Jego krew. (R1527:3) Prawo życia w Chrystusie uczyniło takich wolnymi od potępienia śmierci. (R332:5) Nie według ciała chodzą - Te słowa, aż do końca wersetu, nie znajdują się w najstarszych manuskryptach, lecz stanowią część wersetu czwartego. (R3201:2) Są sądzeni według stanu swego umysłu, serca, ich intencji. (R4799:6) Jeżeli nie chodzimy według ducha, to nie dajemy posłuchu Panu; wówczas, nie jest dla Niego miłym to, co robimy. (R5431:4) Stary człowiek. (R42:4*) W dół, w kierunku ciała. (R192:4*) Według Ducha - Chodźcie w posłuszeństwie wobec nowego umysłu. (T122) Nowy człowiek. (R42:4*) Wedle ducha. (R192:4*)

Epifania i Bazylea:

„ale według Ducha” — oznacza nowe serce i umysł, które zaczynają swe istnienie wraz z poświęceniem się chrześcijanina Panu. (TP 1985, s. 28) Wszyscy ludzie posiadają człowieka zewnętrznego, ale jedynie spłodzone z Ducha dzieci Boże posiadają człowieka wewnętrznego. Ów wewnętrzny człowiek jest niebiańskim usposobieniem, które zaczęło się rozwijać w nowej woli przy poświęceniu, i składa się z duchowych władz i duchowego usposobienia rozwijającego się przez ćwiczenie tych duchowych władz. (TP 1985, s. 28)

List do Rzymian 8:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Ducha żywota” — Znaczy usprawiedliwienie z wiary, a nie prawo, które mówi: "będziesz czynił" i "nie będziesz czynił".

„Grzechu i śmierci” — Zakonu, który uznał wszystkich za grzeszników i potępił ich na śmierć.

„Zakon Ducha” — A nie prawo polegające na nakazach i zakazach. (R1729:4) Prawo miłości, najwyższej miłości wobec Boga, zaś miłości względem bliźniego jak do siebie samego. (R1498:3, 2684:6) Działanie tego prawa osiąga w człowieku to, czego Zakon Mojżeszowy nie mógł nigdy osiągnąć. (R1322:6*) Ograniczenie woli ciała za pomocą prawa miłości. (R3018:1)

„Uwolnił cię” — O ile chodzi o grzech pierworodny. (SM721:2) W sposób przypisany. (R1463:5*) Nowe Stworzenia nie znajdują się pod jakimkolwiek zakonem grzechu lub śmierci ani nie mają one jakichkolwiek niedoskonałości. (R5006:5, 1463:5*)

„Od zakonu” — Od Przymierza Zakonu. (E121)

„Grzechu i śmierci” — Który uznał wszystkich niedoskonałych za grzeszników i skazał ich na śmierć. (E121)

List do Rzymian 8:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Co niemożliwe było” — By udzielić prawa do życia.

„Zakonowi” — Staremu Zakonowi Przymierza, w którym była zupełna sprawiedliwość bez miłosierdzia dla nas, Żydów.

„Był słaby dla ciała” — Był bezsilny, ponieważ wszystko ciało jest upadłe i niezdolne do doskonałego posłuszeństwa.

„Bóg” — Przeprowadził to w inny sposób.

„W podobieństwie” — W tym samym kształcie, lecz doskonałym.

„Grzesznego ciała” — W podobieństwie człowieczeństwa, nad którym tyrański grzech objął władzę.

„W ciele” — Przez Ciało Chrystusowe, które za nas było dane na okup.

„Dla grzechu” — I jako ofiarą za grzech.

„Potępił grzech” — Przez udowodnienie, że doskonałe ciało (Jezusa) mogło zachować Zakon.

„8:3 Zakon” — Przymierze Zakonu. R46082:1, 4869:4, 3201:3, 2121:4, 1404:2, 542:5, (E121) Rygorystyczna sprawiedliwość, bez miłosierdzia. (R3201:3) Nie mógł dokonać - Dla nas Żydów. (R2121:4) Zakon nigdy nie mógł ich usprawiedliwić. (margines) (R1458:6) Obdarzenie prawem do życia. (R455:4)

„W czym był słaby” — Z greckiego astheneo, użytego dla określenia moralnej lub duchowej słabości. (R4099:6*) Bezsilny. (E121, R4608:1, 3201:3, 2124:4, 998:6, 455:4) Ponieważ posiadał on niewystarczającego Pośrednika, który nie był w stanie złożyć Bogu okupu za ludzkość. (R4869:4) Słaby, ale nie w sensie „ułomny”, lecz „nieefektywny”. (R4608:1) Nasze ciało było zbyt słabe, aby dać opór tyranii grzechu. (R998:6) Zakon dany Izraelowi nie mógł być źródłem życia z uwagi na słabość lub zdeprawowanie ich upadłej natury. (R2611:5) Zakon był doskonały, lecz Przymierze Zakonu było słabe. (R4869:4)

„Z powodu ciała” — Ponieważ wszytko ciało było zdeprawowane poprzez upadek i niezdolne do okazania doskonałego posłuszeństwa wobec Zakonu. E121, R4608:1, 2611:5, 2121:4, 1404:2, 455:4 Ludzka natura. (R998:5) Sumienie nie jest wyjątkiem w porównaniu z pozostałymi elementami ciała, wszystkie są słabe i wszystkie są grzeszne. (R1323:1)

„Bóg” — Dokonał w inny sposób. (R2121:4, E121)

„Syna” — swego - Jezus był Synem Bożym, zanim przyszedł. R31621*

„W postaci” — W postaci ludzkiej, lecz doskonałej. (A230, R454:3, 37:5) Oznacza to po prostu, że nie chodzi tu o postać anielską lub Boską, lecz ludzką. (R454:3)

„Grzesznego ciała” — Ciała właściwego ludzkości. (Która dostała się pod władze grzechu.) E121 Dosłownie, „w podobieństwie ciała grzechu”, tzn., na podobieństwo ludzkości, nad którą tyran, jakim jest grzech, objął kontrolę. (R4608:4, 1404:2, 998:6, 455:4, A230, E121) Na podobieństwo Adama, który dobrowolnie stał się sługą grzechu. (R999:1, 3201:4) Jezus był równie bezpośrednim stworzeniem Bożym w chwili narodzenia z Marii jak Adam, który narodził się z łona ziemi. Przez swoje pochodzenie od Marii On nie miał większego udziału w grzesznej naturze niż Adam, który pochodził z ziemi. (R104:6) Wszyscy ludzie noszą obraz ziemskiego Adama (1 Kor. 15:49). Dlatego też Jezus, przyjmując postać doskonałego człowieka, siłą rzeczy, miał postać grzesznego ciała. (R104:6) Jezus doświadczył biadania i cierpień ludzkości bez brania udziału w niedoskonałości i grzechach. (R454:3) „Grzechu w nim nie ma” (1 Jana 3:5); „Który nie znał grzechu” (2 Kor. 5:21). (R104:6) Z greckiego hamartia, grzech. Słowo to nie powinno być tłumaczone „grzeszny” (por Diaglott). (R998:4)

„Za grzech” — Jako ofiarę za grzech. (E121, R3201:4, 2121:5, 998:6) Na rachunek stanu grzechu, grzechu W ciele. (R4608:4) Z powodu władzy grzechu nad nami. R998:6 Poprzez ofiarę. R429:6, 320124, 133626

„Potępił grzech” — Z greckiego katakrino, skazał na obalenie z powodu okupu. (R999:2) Im więcej widzimy grzech i jego zanieczyszczający charakter, tym więcej doceniamy Boską sprawiedliwość, która potępia grzech w ludzkości. (R3729:4) Naszego tyrana, a nie ludzkość. (R998:6) Aby go obalić. (R1404:2) Udowadniając, że doskonałe ciało mogło zachować Zakon. (R4608:4, E121) Wydał wyrok na grzech i uczynił możliwym jego obalenie. (R4869:5)

„W ciele” — Poprzez ciało Chrystusa, dane na nasz okup. (R998:6)

List do Rzymian 8:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Sprawiedliwość” — W całym znaczeniu tego wyrazu, zupełna.

„Zakonu” — Wymagań Bożych, jak jest to wyrażone w złotym prawie.

„Była” — Wypełniona przez przypisanie.

„W nas” — Ofiarowanych, uzupełnionych w Chrystusie i przedstawionych w drogich kamieniach oprawionych w złoto i umieszczonych w napierśniku, który nosił najwyższy kapłan, przymocowany złotym łańcuszkiem, a co wyobrażało Boskie obietnice.

„Ale według” — Lecz nie do zupełnego wymagania (by w 100 % wypełnić wolę Stwórcy, bo jeden może ją wypełnić w 30 %, drugi w 50 %, inny w 60 %, a jeszcze inny w 75 %, lecz do 100 % wartości dodaje nasz Zbawiciel ze swej zasługi).

„Ducha” — W posłuszeństwie nowemu umysłowi starając się być w zgodzie z duchem Bożego Prawa.

„Słuszne żądania” — W pełnym, całościowym, kompletnym znaczeniu.. R3190:4, 5404:3, 4982:6 Prawdziwy duch. (R5287:4, 5947:2, 4597:2) Prawdziwe zachowywanie Zakonu. (R5071, 4982:6, 4597:2) Duch. (R4869:5, 315:2) Kościół nie znajduje się pod Zakonem z Góry Synaj, lecz spoglądając na jego ducha, dostrzega jego doskonałe zarysy. (R5287:1, 5404:3, 5027:4) Bóg liczy się z nami według naszego umysłu, naszej woli, naszych intencji. R4982:5, 3201:6 Znaczenie, znaczenie Zakonu w naszych sercach, Bóg przyjmuje w miejsce zupełnego wypełnienia Zakonu. (R2684:3) Nie sprawiedliwy w absolutnym znaczeniu słowa doskonały, lecz w znaczeniu relatywnym, dostosowanym do czynienia tego, co słuszne, na miarę ich możliwości. (R3947:3)

„Zakonu” — Wymogów Bożych. (R2304:3, 5947:2, 5465:5) Jak zostało to wyrażone w złotej zasadzie. (R2689:3) Żaden Żyd nie był w stanie zachować ducha Zakonu w sposób doskonały, nie mogły go również zachować żadne inne narody. (R5005:2) Prawo, które nas kiedyś potępiło, nie zmieniło się, lecz zmieniła się nasza pozycja. Znaleźliśmy się w miejscu, gdzie jesteśmy w stanie sprostać wymogom prawa i wypełnić je. (R3201:6) Chociaż Kościół nie znajduje się pod Przymierzem Zakonu, to jednak znajduje się pod ogólnymi wymogami Dziesięciu Przykazań. (R5404:3, 5027:4) Dzieło odkupienia i pojednania dotknęło, otworzyło każdemu Żydowi możliwość uwolnienia się z więzów Zakonu poprzez stanie się martwym z Chrystusem. (R4504:6) Największe osiągnięcia pod prawem Zakonu mogą być uczynione przez duchowych Izraelitów. (R4052:4, 5887:5, 5027) Wiara, dobre intencje i dobre wysiłki, dzięki łasce Bożej, uzupełniły ich braki. (R5005:2)

„Wykonały się” — W sposób przypisany. (R2304:3, 3201:6, 193:6) Jako Nowe Stworzenia; Bóg zna nas nie według ciała, ale według ducha. (Q602:2, R5887:5, 5295:5, 5295:5) Bóg rozlicza nas według intencji naszego umysłu, resztę uzupełnia śmierć Chrystusa. Q728:T, (R3238:1) Wypełnieniem Zakonu jest największa miłość do Boga i miłość do naszych bliźnich, taka, jak miłość do nas samych. „Wypełnieniem więc zakonu jest miłość” (Rzym. 13:10). (R5099:6, 2757:1) W swym sercu, swym umyśle, swych wysiłkach, może on jako Nowe Stworzenie zachować w doskonały sposób Boże prawo. (R5887:5) Bóg uznaje, że wypełniamy prawo tak długo, dopóki nasze codzienne postępowanie zmierza w tym kierunku, na miarę naszych możliwości. (R3753:1) „Bądźcie wy tedy doskonali” (Mat. 5:48), „Podobni do obrazu Syna jego” (Rzym. 8:29). (R2754:1)

„Na nas” — Chrześcijanach, naśladowcach Jezusa. R5027:6, OV281:T Ludzie świętości, zupełni w Chrystusie. R3190:4, OV281:T W Nowym Stworzeniu. (R4869:5, 5885:5, 4580:1, 2440:4) Aby stać się Nowym Stworzeniem, musimy umrzeć nie tylko dla samego Przymierza Zakonu, lecz dla wszystkich ziemskich spraw, nadziei i celów. (R5885:5) Zakon jest niezwykle cenny dla Kościoła, ponieważ spoglądając na jego ducha można zauważyć, w jaki sposób należy postępować, aby być doskonałym. (R5287:1) Wyobrażonych przez klejnoty osadzone w złotym napierśniku Najwyższego Kapłana, podtrzymywanym przez złoty łańcuch Bożych obietnic. (T36, R72:5) Dzieło odkupienia i pojednania zaktualizowało, otworzyło dla każdego Żyda możliwość uwolnienia się z więzów Zakonu poprzez śmierć z Chrystusem. (R4504:6) Kościół jest oceniany zgodnie ze standardem Boskiego prawa. (R4442:1) Kościół zachowuje Zakon, ponieważ nie stosuje się on do naszego ciała, lecz do ducha. (R5073:4) Gdy zasługa Chrystusa została nam przypisana w celu przykrycia naszych niedoskonałości. R546525, 5885:6, 5756:1, 4157:3, 455:5 Po pierwsze, poprzez przypisanie swej zasługi do ich śmiertelnych ciał nasz Odkupiciel przykrywa naturalne niedoskonałości. Po drugie, ponieważ ciało bywa ofiarowane, uznaje On ich za umarłych jako istoty ludzkie. (R5918:3) Ci, którzy kroczą według ducha Zakonu, dają tym samym dowód, że gdyby tylko mieli doskonałe zdolności, wówczas byliby w stanie w sposób doskonały zachować Boskie prawo. (R4442:5, 5005:2, 4869:5, 3201:6)

„Nie według ciała postępujemy” — Nie starając się zadowolić samych siebie i naszych upadłych tendencji. R3805:4, 5562:5, 5036:4, 2721:4, SM308:T Jako Nowe Stworzenia jedynie czasowo zamieszkujemy w tych ciałach. (R5325:5) Kroczyć według ciała oznacza kroczyć według grzechu; świadomie, celowo, z pełnym rozeznaniem czynić te rzeczy, które stoją w sprzeczności z Bożą wolą, mimo że nie posuwamy się do granicy niegodziwości. (R3237:5) Co prowadzi mniej lub bardziej bezpośrednio do śmierci. (R5100:5) Czynienie tego oznaczałoby, że utraciliśmy nowy zmysł, nowy stan, nową wolę, że staliśmy się martwi dla nadziei, która doprowadziła do naszego poświęcenia. (R5036:4) Aby stać się Nowymi Stworzeniami, Żydzi muszą umrzeć, nie tylko dla samego Przymierza Zakonu, lecz również dla wszystkich ziemskich spraw, nadziei i perspektyw. (R5885:5)

„Lecz według” — Nawet mimo że nie są w stanie postępować w zupełnej zgodzie z jego doskonałymi wymaganiami. (F411, R4982:6, 4869:5, 3237:6, 3202:2, 3060:1, 2721:4, 2440:4) Zgodnie z. (OV280:2, R5027:4, 4869:5)

„Ducha” — W posłuszeństwie wobec nowego zmysłu. (T122, R4869:5) Chrześcijanie powinni spoglądać na Dekalog i zwracać uwagę na ducha jego nauk. (OV280:2) W zgodzie z duchem Bożego prawa. R3805:4, 5431:4, 3753:1, 2121:5, 455:5, SM308:T, OV281:T W harmonii ze spłodzeniem z ducha świętego. (R5597:4) Który prowadzi do życia wiecznego z naszym wielkim Odkupicielem. (R5100:5) Jako Nowe Stworzenia osądzane nie według ciała, lecz według ducha, zgodnie z intencjami serca. (R5287:4, 5097:2) Czyniąc więcej niż mógł wymagać Zakon. Zakon nie wymagał od nikogo oddawania życia za druga osobę, lecz jedynie miłowania bliźniego jak siebie samego. (R5287:4)

Źródła: zob. też MANNA - 24 LUTEGO

Epifania i Bazylea:

„Aby ona sprawiedliwość Zakonu była wypełniona w nas” — "Sprawiedliwość Zakonu" stanowi istotną jego zasługę, jego prawdziwe znaczenie, czyli ducha Zakonu. Duch ten wypełnia się w sercu Nowych Stworzeń w Chrystusie. Nowe Stworzenia są w stanie przestrzegać ten Zakon, ponieważ nie posiadają ciała. Ciała, których używają Nowe Stworzenia są cielesne, tzn. cielesne w swojej naturze, jednak obecnie są kontrolowane przez Nowe Stworzenie. Ciało, czyli istota niedoskonała, nie może przestrzegać Zakonu. Lecz Nowe Stworzenie, reprezenowane jedynie przez nową wolę, umysł i serce, jest zdolne do przestrzegania Prawa Bożego, będąc spłodzone z Ducha, jest doskonałe i dlatego zobowiązane do przestrzegania Zakonu. To Nowe Stworzenie następnie przyprowadza ciało do podległości i w miarę możliwości do harmonii z Prawem Bożym w obowiązkowej i bezinteresownej miłości. (TP 1963, s. 72)

„którzy nie według ciała chodzimy” — Chodzić według ciała znaczy chodzić według grzechu — świadomie, rozmyślnie i chętnie, czyli czynić rzeczy, które uznajemy jako przeciwne woli Bożej, choć byśmy nawet nie posunęli się do krańcowej słabości. (TP 1964, s. 38)

„ale według Ducha” — oznacza nowe serce i umysł, które zaczynają swe istnienie wraz z poświęceniem się chrześcijanina Panu. (TP 1985, s. 28) Wszyscy ludzie posiadają człowieka zewnętrznego, ale jedynie spłodzone z Ducha dzieci Boże posiadają człowieka wewnętrznego. Ów wewnętrzny człowiek jest niebiańskim usposobieniem, które zaczęło się rozwijać w nowej woli przy poświęceniu, i składa się z duchowych władz i duchowego usposobienia rozwijającego się przez ćwiczenie tych duchowych władz. (TP 1985, s. 28) Według Ducha - według doskonałego wzoru Boskich wymagań. (TP 1964, s. 38) Chodzić według Ducha nie znaczy (dla nas - mój dopisek) chodzić według zupełnego wzoru duchowego. To byłoby dla nas niemożliwe, ponieważ jesteśmy urodzeni w grzechu, poczęci w nieprawości, a zatem według ciała jesteśmy splamieni grzechem. (TP 1964, s. 38) On wymaga od nas, by chodzić według Ducha — lecz że nie wymaga On od nas doskonałego chodzenia według Ducha, albowiem jest to dla nas rzeczą niemożliwą. (TP 1964, s. 38)

Źródła: zob. też MANNA - 24 LUTEGO

List do Rzymian 8:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Albowiem” — W tym wierszu apostoł stara się wykazać zadowalającą odpowiedź na trudne i bardzo ważne pytanie, jak możemy powiedzieć o sobie jako też o innych, czy jesteśmy w rzeczywistości Nowym Stworzeniem spłodzonym z ducha świętego.

„Którzy” — Bez względu na ile są grzesznymi, ogładzonymi lub wykształconymi.

„Według ciała” — Tacy nie mają chęci zachowywać Prawo Boże, lecz starają się dogadzać ciału, upadłej nieodrodzonej naturze.

„Myślą co cielesnego” — Którzy swoje plany na tym opierają, by rzeczy cielesne można posiąść w doczesnym życiu.

„Duchowego” — Ten, co pragnie uprawiać w sobie ducha Bożego.

„Bo ci” — Apostoł zamierza w niniejszym wersecie dać wyczerpującą i zadowalająca odpowiedź na trudne i niezwykle ważne pytanie, a mianowicie, w jaki sposób możemy stwierdzić o sobie samych, jak i o innych, czy jesteśmy Nowymi Stworzeniami, spłodzonymi z ducha świętego. (R3202:2)

„Według ciała” — Nie mają ambicji zachowywania prawa Bożego, lecz starają się po prostu zadowolić swe ciało. (R1404:2, 3202:5) Którzy żyją w zgodzie ze zdeprawowanym ciałem. (R1223:6, 2162:1)

„Myślą o tym” — Wykazują swe zainteresowania w tym kierunku. R1223:6, 320:5 1404:2

„Co cielesne” — O rzeczach, które mogą być osiągnięte w obecnym życiu. (R3202:5)

„Według Ducha” — Którzy pragną i usiłują kultywować W sobie ducha Bożego. (R1404:2)

„Co duchowe” — Ci, którzy żyją w zgodzie z duchem, pokazują w ten sposób swe preferencje. (R1223:6) Ten, kto jest w Chrystusie, ma nowe ambicje, nowe cele, jego uczucia skupione są na rzeczach sprawiedliwych, czystych, dobrych i prawych, zaś pragnienia jego serca zostaną odzwierciedlone poprzez jego postępowanie. (R3203:3)

Epifania i Bazylea:

„są według Ducha” — oznacza nowe serce i umysł, które zaczynają swe istnienie wraz z poświęceniem się chrześcijanina Panu. (TP 1985, s. 28) Wszyscy ludzie posiadają człowieka zewnętrznego, ale jedynie spłodzone z Ducha dzieci Boże posiadają człowieka wewnętrznego. Ów wewnętrzny człowiek jest niebiańskim usposobieniem, które zaczęło się rozwijać w nowej woli przy poświęceniu, i składa się z duchowych władz i duchowego usposobienia rozwijającego się przez ćwiczenie tych duchowych władz. (TP 1985, s. 28)

List do Rzymian 8:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Zamysł ciała” — Postępowanie według ciała po spłodzeniu z ducha świętego.

„Jest śmierć” — Wtóra śmierć jeżeli ktoś będzie trwał w postępowaniu ciała. Jest to zniszczenie, które jest przeciwne nauce uniwersalistów. Pismo Święte w tym względzie odnosi się również i do klasy nieusprawiedliwionych. Oni znajdują się w stanie śmierci, nie są przyłączeni do Dawcy Żywota.

„Zmysł ducha” — Greckie słowo "pneuma", mieć zmysł kontrolowany przez Ducha Bożego, albo Jego wolę.

„Zamysł” — Postępować według ciała po tym, jak zostaliśmy spłodzeni z ducha. (R2721:4, 1748:2) Kierowani przez ciało. R4628:2, 122326, 636:5 Buntowniczy, nie poddający się „zakonowi Bożemu” (Rzym. 8:7). (R4475:6, 4628:3, 636:5) Znajdowanie się pod wpływem jakiejkolwiek innej woli niż wola Boża przynosi nieszczęście, kłopoty, a w końcu śmierć, zgodnie z doskonałym prawem Bożym. (R636:5)

„Ciała” — Z greckiego sarx, ciało, niekoniecznie grzeszne; jednakże po upadku Adama ludzkość znajduje się pod wpływem grzechu. (R1223:2)

„To śmierć” — „Bo kto by chciał życie swoje zachować, utraci je, a kto by utracił życie swoje dla mnie, odnajdzie je” (Mat. 16:25). (R1748:3) Sprawiedliwy wyrok prawa. (R1223:6, 3083:5) Przynosi cierpienie, nieszczęście, problemy, a w końcu śmierć. (R636:5) Służenie naszej upadłej, cielesnej naturze jest działaniem, które prowadzi a w razie jego kontynuowania zakończy się śmiercią. (R2721:5, 5036:4, 4628:3, 1748:3) Zapis ten jest równie prawdziwy w swym zastosowaniu wobec nieusprawiedliwionych; oni nadal znajdują się w stanie śmierci, nie przyłączyli się do Dawcy Życia. (R3202:5, 1404:2) Nieuprawnione wnioskowanie z tego wersetu polega na twierdzeniu, że śmierć, która jest karą za grzech, wynika tylko i wyłącznie z wykazywania zamysłów ciała. (R1223:2) Zniszczenie, w przeciwieństwie do teorii uniwersalistycznej. R308325

„A zamysł Ducha” — Z greckiego pneuma, duch; posiadać umysł kontrolowany przez świętego ducha Bożego lub wolę. (E313) Poświęceni Panu, mający przypisaną zasługę Chrystusa. (R4628:2,4; 4968:1, 1223:6) Jedynie tacy członkowie ludzkości będą wiecznie zbawieni, którzy otrzymają ducha Chrystusowego, Jego zmysł lub usposobienie. (R1224:5) Takim dane jest wejrzeć w rzeczy Boskie. (R4968:1)

„To życie i pokój” — Dzisiaj Bóg oferuje specjalną nagrodę dla tych, którzy będą żyli zgodnie z Jego wolą. (R4628:1) Nagroda posłuszeństwa. (R1223:6, 3083:5) „Kto ma Syna, ma żywot” (1 Jana 5:12). (R3202:5)

Epifania i Bazylea:

„zmysł” — znaczy skłonność, lub wola (dotyczy wyłącznie skłonności cielesnych i zmysłowych). (TP 1985, s. 28,182)

„ciała” — [gr. sarx], odnosi się do ciała. Słowo to w ogóle nie znaczy grzeszny, ani grzeszne ciało, po prostu ciało. Odnosi się do ciała Adama i Ewy przed ich zgrzeszeniem (1 Kor. 6:16), dotyczy ono ciała naszego Pana (Jana 1:14; 6:51-56; Żyd. 10:20; 1 Tym. 3:16). (TP 1985, s. 28,182)

„jest śmierć” — nie odnosi się do śmierci Adamowej, lecz wtórej. (TP 1985, s. 28,182)

„ale zmysł ducha” — oznacza nowe serce i umysł, które zaczynają swe istnienie wraz z poświęceniem się chrześcijanina Panu. (TP 1985, s. 28,182) Wszyscy ludzie posiadają człowieka zewnętrznego, ale jedynie spłodzone z Ducha dzieci Boże posiadają człowieka wewnętrznego. Ów wewnętrzny człowiek jest niebiańskim usposobieniem, które zaczęło się rozwijać w nowej woli przy poświęceniu, i składa się z duchowych władz i duchowego usposobienia rozwijającego się przez ćwiczenie tych duchowych władz. (TP 1985, s. 28,182)

List do Rzymian 8:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Zamysł ciała” — Zaprzedany grzechowi. (R5117:1) Zmysł, wola ciała. (R1223:3) Bez względu na to, jak uprzejmy, ułożony, dobrze wykształcony i przyozdobiony. (R3203:2) Wiara nie jest kwestią samego intelektu, lecz również i serca. (R2162:1)

„Jest wrogi” — Przeciwny Bogu. R1223.6, 3202'5 Ma swoje własne ambicje i plany, zaś swe nadzieję i cele buduje głównie na tym, co może być osiągnięte w obecnym życiu. (R320:5) Ktokolwiek jest miły Bogu, nie powinien oczekiwać, że będzie miły dla świata, ponieważ społeczność ze światem jest wrogością wobec Boga. (R5738:1) Nie poddaje się - Nie pozostaje z nim w harmonii. (R1223:6) Świat nie podlega Boskim standardom. (R5738:1) Odziedziczona zmaza czyni ich niezdatnymi do życia, ponieważ z taką naturą nie są oni w stanie zachować Bożego prawa. (R527:2)

„Zakonowi Bożemu” — Boskiemu standardowi. (R5738:1)

„Bo też nie może” — Ponieważ jest cielesny, zaprzedany grzechowi. (R5117:1)

List do Rzymian 8:8

Paruzja (C.T. Russell):

„W ciele” — Postępując według własnej woli.

„W ciele” — Żyjąc zgodnie ze swoją wolą. (R3203:1, 5036:4) Których istnienie jest cielesne. (R1223:6) Apostoł przyrównuje wielką przemianę obecnego życia do zmartwychwstania z umarłych. (NS670:3)

List do Rzymian 8:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie jesteście” — Nie poczytano wam (poświęconym) z Bożego punktu widzenia być cielesnymi. "Dlatego my od tego czasu nikogo według ciała nie znamy", 2 Kor.5:16.

„Ale w duchu” — W Chrystusie Jezusie, jako Nowe Stworzenie. Jesteśmy "sądzeni od ludzi według ciała, ale żyjemy według Boga duchem", 1 Piotra 4:6.

„Duch Boży” — Umysł, usposobienie, albo duch świętobliwości.

„A jeżeli kto” — Do pewnego stopnia nie ma.

„Ducha Chrystusowego” — To samo usposobienie, albo duch święty Boży, który działa w naszym Panu, który by się radował z nawrócenia błądzących w jakim bądź stopniu. Sprzeciwianie się grzechowi aż do śmierci.

„Nie jest jego” — Nie posiada, (greckie) "parakletos" - Bożej pomocy.

„Wy nie jesteście” — Kościół. (R3203:1) Poświęceni. (R1223:6) Uznani z Bożego punktu widzenia. (A227, F366, R4494:6, 157:5, 102:6*) W każdym przypadku Boży sprawdzian nie dotyczy naszego ciała, które zostało uznane za niedoskonałe, wobec czego jest pomijane w tym sprawdzianie i uznawane za martwe. (R4494:6)

„W ciele” — Ludzkim. (T75) Stara natura. (R145:6*, 1981:5, 1223:6, 157:5*) Jesteśmy uznani za martwych, jeżeli chodzi o ludzkie ciało, gdyż zostaliśmy ofiarowani z Chrystusem. (R5932:4) Bóg nie spogląda na nasze niedoskonałe ciało. (R5447:4) Nasze naturalne ciało nie już dłużej nami. (R154:4) Uznani za martwych, codziennie umierający dla cielesnej ludzkiej natury. (R176:2) Nie możemy mylić nowych stworzeń i zbyt blisko identyfikować ich z ciałem. (R5902:4) „Dlatego już odtąd nikogo nie znamy według ciała” (2 Kor. 5:16). (R3832:1, 449:5)

„Lecz w Duchu” — Nowe Stworzenia w Chrystusie. (R4869:3, 3832:1, 3768:5, 3203:1, 273:4, T75) Może się to okazać katastrofalne w skutkach dla cielesnych celów osób poczętych z ducha, lecz pamiętają one, że żaden zewnętrzny wpływ nie może zaprzepaścić ich prawdziwych celów jako Nowych Stworzeń. (R4767:5) Ci, w których kiedykolwiek rozpoczęło się dobre dzieło Ducha, są zaliczani do strony życia, jako „wzbudzeni z Chrystusem” (Kol. 3:1). (R9726*)

„Duch Boży” — Zmysł, dyspozycja albo duch świętości. (R5036:4, 3251:6, 2721:5, 1223:6) Od Boga. (R371:5) Zobrazowany w Miejscu Świętym Przybytku, przedstawiający Kościół, lecz nie w jego ziemskiej fazie, lecz w stanie duchowym. (R102:6*) Poziom M na wykresie Planu Wieków, poziom spłodzenia z ducha świętego. (R273:4)

„Mieszka w was” — Bóg za pośrednictwem swego ducha działa w nas wedle swej woli i swego upodobania. (R3251:6) Doprowadzając każdą władzę ciała do uległości. (Q506:3) Ciało jest sługą Nowego Stworzenia. (R5325:4)

„Jeśli zaś kto nie ma” — W jakiejś mierze. (E188, 244) Na ile Przeciwnik będzie w stanie zaszczepić w nas złego ducha i pozbawić nas ducha świętego, na tyle będzie nas oddzielał od Pana i zrażał do Niego. (R4388:2, 3985:5)

„Ducha Chrystusowego” — Ten sam duch święty, usposobienie Ojca, jakie działało w naszym Panu. (E184, F367, R371:5, 2202:3) W poświęceniu. (R4536:4, 761:5, 759:4) Usposobienie Chrystusowe, miłość. (R2330:4, 3932:2, SM12:1) Duch ten przejawia się poprzez pokorę, łagodność, cierpliwość, dobroć, miłość. (OV367:4, R5829:5, 5224:2, 4377:3, 1114:1) Odnowiony umysł. (R455:5) Duch zupełnej uległości wobec woli Ojca. (SM351:1, R3894:4, 1141:2, CR229:6) Jedność z Panem, jedność serca, jedność woli. (R5348:4) Który cieszy się z naprawy grzesznika na którymkolwiek etapie postępowania opisanego w Mat. 18:15-18. (F290) Nie możemy współczuć upadłej ludzkiej naturze, jej pragnieniom i ambicjom. (R2721:5, 5036:4) Osoby światowe mogą zaobserwować wpływ ewangelii na życie profesorów, zanim zwrócą baczniejszą uwagę na jej treść. (R5850:3) Walczące królestwa nie przejawiają tego ducha i nie są Jego. (R5829:5) Duch święty lub zmysł nie powinien być mylony z owocami ducha lub darami ducha. (R371:5) Wypatrujemy dowodów na działanie ducha Pańskiego w usposobieniu, charakterze wszystkich tych, którzy uważają się za Jego członków. (R4377:3) Nie znajdziemy ducha Mistrza dokładnie powielonego w członkach prawdziwego Kościoła; znajdziemy natomiast pewną miarę tego ducha w każdym członku. (R1103:2) Ta miłość może mieć różne stopnie, lecz ona musi być nasza w pewnym stopniu, o ile należymy do Pana. (R3932:1)

„Ten nie jest jego” — I nie ma parakletos (z greckiego), Boskiej pomocy. (E203) Nie należy do Ciała Chrystusowego. (R272:5) Osoba nie będąca Jego z pewnością nie dostąpi udziału w owocach i łaskach ducha w obecnym czasie ani w drogocennych błogosławieństwach Boskiej opatrzności należących jeszcze do przyszłości. (R3864:4) A w związku z tym nie będzie miał udziału w królestwie, bez względu na mniejsze błogosławieństwa, jakie otrzymał w związku z karaniem i chłostą. (R5346:2) Nikt nie zostanie uznany za godnego życia wiecznego, o ile nie będzie miał ducha Chrystusowego. (R1673:3) Ktokolwiek nie oddał swej woli Panu, ten nie jest Jego dzieckiem. (SM351:1) W razie zupełnego braku ducha Chrystusowego. (F404) Ponieważ te rzeczy, które Pan miłuje, są obrzydliwością dla świata, zaś ci, którzy mają upodobanie i praktykują takie rzeczy, tracą Jego społeczność, nie mają oni Jego ducha. (R2444:3) Zależy to od nas, a w większości od sposobu, w jaki wykorzystujemy środki, jakie Bóg nam dostarczył. (D244)

Epifania i Bazylea:

„Duch Boży” — oznacza nowe serce i umysł, które zaczynają swe istnienie wraz z poświęceniem się chrześcijanina Panu. (TP 1985, s. 28) Wszyscy ludzie posiadają człowieka zewnętrznego, ale jedynie spłodzone z Ducha dzieci Boże posiadają człowieka wewnętrznego. Ów wewnętrzny człowiek jest niebiańskim usposobieniem, które zaczęło się rozwijać w nowej woli przy poświęceniu, i składa się z duchowych władz i duchowego usposobienia rozwijającego się przez ćwiczenie tych duchowych władz. (TP 1985, s. 28)

„Ducha Chrystusowego” — ducha miłości. (TP 1962, s. 75)

List do Rzymian 8:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Ciało martwe” — Uznane za martwe co się tyczy ziemskich praw i korzyści.

„Duch żywy” — Uznany za Nowe Stworzenie, że otrzymał nowego ducha żywota.

„Sprawiedliwości” — Tylko przypisanej mu.

„Chrystus jest w was” — Stosuje się to tylko do Kościoła. (E305) Duch prawdy objawiony w Kościele. R160:2* Nowa natura. (R237:2*)

„Ciało jest martwe” — Uznane za martwe, jeżeli chodzi o ziemskie prawa i cele. (E305, F675, R5036:2, 2231:6, 2029:4, 79:6) Jeżeli jesteś w pełni poświęcony, rezygnujesz ze swojej woli i pragnień na rzecz woli „Głowy”. (R79:6) Określenia „martwy” i „życie” są używane w znaczeniu relatywnym w stosunku do tych, którzy zostali usprawiedliwieni przez wiarę, którzy są natychmiast całkowicie uwalniani z potępienia śmierci. (E305)

„Z powodu grzechu” — Jeżeli chodzi o grzech; nie jest on brany pod uwagę przez Boga przy rozważaniu waszego przypadku. (R1223:6) Uśmiercony przez ducha. (R145:6*)

„Duch jest żywy” — Jest uznany za Nowe Stworzenie, które otrzymało nowego ducha życia. (E305, 306) Intencje albo nowa wola, mają przypisane życie. (R1223:6) Nowy umysł w nas powinien przejąć kontrolę i uaktywnić śmiertelne ciała, uczyniwszy z nich sługi nowego umysłu. (R4041:1) Duch uśmierca uczynki ciała, dając nowe życie. (R146:1*)

„Przez usprawiedliwienie” — Jego usprawiedliwienie. (R1223:6) Usprawiedliwienie przypisane. (F675, R2231:6)

Epifania i Bazylea:

„Chrystus w was” — oznacza nowe serce i umysł, które zaczynają swe istnienie wraz z poświęceniem się chrześcijanina Panu. (TP 1985, s. 28) Wszyscy ludzie posiadają człowieka zewnętrznego, ale jedynie spłodzone z Ducha dzieci Boże posiadają człowieka wewnętrznego. Ów wewnętrzny człowiek jest niebiańskim usposobieniem, które zaczęło się rozwijać w nowej woli przy poświęceniu, i składa się z duchowych władz i duchowego usposobienia rozwijającego się przez ćwiczenie tych duchowych władz. (TP 1985, s. 28)

List do Rzymian 8:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Duch Tego” — "Ojciec wasz niebiański da ducha świętego tym, którzy Go oń proszą", Łuk. 11:13.

„Wzbudził Jezusa” — Jezus sam siebie nie mógłby wzbudzić z grobu.

„W was” — Obficie, w dostatecznej mierze.

„Ożywi” — Pobudzi do życia pod kontrolą odnowionej woli, użytej w służbie Bożej.

„Ciała wasze” — Bo człowiek jest śmiertelny.

„Przez ducha swego” — Moc Boża jeżeli była dostateczną by wzbudzić Jezusa, to zapewne jest dość silną, by działać w śmiertelnych ciałach naszych, aby mogła przyczynić się nam jako Nowym Stworzeniom, by te ciała mogły być użyte w służbie Bożej.

„A jeśli” — Co więcej. (R1224:1)

„Duch tego” — Moc Boża. (R5748:6) To jest duch, który uśmierca uczynki ciała, ten sam duch, który daje nowe życie. (R146:1, NS327:4) Odpowiednio do tego, jak duch Boży jest zakorzeniony w nas, na tyle nowa natura zatriumfuje i będzie zdolna do poddania sobie śmiertelnego ciała i ożywienia go. (CR3:4) ,Jeśli więc wy, którzy jesteście źli, umiecie dobre dary dawać dzieciom swoim, o ileż bardziej Ojciec niebieski da Ducha Świętego tym, którzy go proszą” (Łuk. 11:13). (R2722:1,4)

„Który Jezusa wzbudził” — Jezus nigdy nie mógłby wzbudzić sam siebie. (R2795:2)

„Mieszka w was” — W wystarczającym stopniu, obficie. (R2721:3)

„Ożywi” — Da energię, pod kontrolą nowej woli, zatrudni w Bożej służbie. A197, F487, 600, R4810:2, 4808:3, 3203:3, 2721:6, 2336:4, 2029:4, 1981:6,1, 224:1, 1114:2-6, 962:5, 836:6, 385:5* Ożywi. (R4842:1) Ożywienie śmiertelnego ciała. (Q593:4, R5060:5, 5035:3) Rozwój nowego życia w nas jako Nowych Stworzeniach. (SM598:1) Chociaż uznane za martwe, to ciało zostało ożywione, aby służyło Nowemu Stworzeniu. (R5932:4) Odpowiednio do miary otrzymanego ducha Bożego nowa natura zwycięża w takim stopniu, że jest w stanie poddać sobie śmiertelne ciało. (CR3:4) Uznane za żywe, nasze ciała są ożywiane w przeciwieństwie do grzechu, w harmonii ze sprawiedliwością. (R503:3, 2029:4) Nie odnosi się to do fizycznych uzdrowień ani do wzbudzenia ciał identycznych do naszych obecnych. (R2029:4, 2593:4) Przygotowani do pełni Boskiej natury, gdy miejsce obecnego ciała zajmie duchowe. (R805:4) Ten sam duch, przez którego krzyżujemy ciało, jest w stanie zmusić do uległości i poddać swej kontroli śmiertelne ciało; ożywić je i uaktywnić poprzez nową duchową naturę. (R93:1) Stany śmierci i życia muszą być ustawicznie zachowywane poprzez opór nowej woli względem wszelkich przejawów życia lub aktywności starej woli. (F600) Stan śmierci dla grzechu nie powinien być dla nas zadowalający, powinniśmy, dzięki Bożej łasce, zostać ożywieni dla sprawiedliwości. (R2029:4) Do aktywnej i pilnej służby oraz wydania wszystkich owoców świętości. (R1981:6) „I was ożywił, którzyście byli umarli w upadkach iw grzechach” (Efez. 2:1, BG). (R3756:5) Wasze śmiertelne ciała - W zakresie, w jakim nowa wola zdobywa kontrolę nad naszymi śmiertelnymi ciałami, nie byłoby niewłaściwe uznawać te śmiertelne ciała za tymczasowe substytuty ciał duchowych, na jakie oczekujemy. (F487) To zwierzęce ciało ma zostać ożywione przez ducha Bożego, który w nas mieszka; ten proces zmartwychwstania, w który zaangażowane jest Nowe Stworzenie, stopniowo staje się silniejszy i silniejszy. (R5060:6) Ciało ożywione nowym umysłem będzie własnością Pana, aktywnie i agresywnie zaangażowane w walkę z grzechem i błędem, w służbie prawdy i sprawiedliwości. (R2336:4) Człowiek nie jest nieśmiertelny. (R1642:5) Nie wasze zmartwychwstałe, nieśmiertelne ciała. (R2721:6)

„Przez Ducha swego” — Moc Boża, która była wystarczająca do wzbudzenia Jezusa, jest z pewnością wystarczająco potężna, aby działać w naszych śmiertelnych ciałach, aby umożliwić wykorzystanie ich w Bożej służbie. (R4005:3, 4041:1, 3913:6, 3203:3, 2721:6, 1224:1, Q506:3)

„Który mieszka w was” — Ten sam duch, przez którego krzyżujemy ciało, jest w stanie uczynić je uległym i kontrolować, aby było aktywne, w harmonii z naszą nową naturą. (R93:4) Pozwalając nam czynić więcej w jego służbie, niż gdybyśmy nie byli spłodzeni. (R5035:3) Zabierzcie ducha z Kościoła, a będzie on niczym innym jak tylko grupą cielesnych ludzi. (R120:5*)

Epifania i Bazylea:

„A jeźli Duch” — oznacza nowe serce i umysł, które zaczynają swe istnienie wraz z poświęceniem się chrześcijanina Panu. (TP 1985, s. 28) Wszyscy ludzie posiadają człowieka zewnętrznego, ale jedynie spłodzone z Ducha dzieci Boże posiadają człowieka wewnętrznego. Ów wewnętrzny człowiek jest niebiańskim usposobieniem, które zaczęło się rozwijać w nowej woli przy poświęceniu, i składa się z duchowych władz i duchowego usposobienia rozwijającego się przez ćwiczenie tych duchowych władz. (TP 1985, s. 28)

Źródła: zob. MANNA 2 LUTEGO II koment.

List do Rzymian 8:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie ciała” — Nie jesteśmy nic winni ciału, nie daje ono nam żadnych korzyści ani obecnie, ani w przyszłości. (R1224:1)

„Aby żyć według” — Aby postępować według jego kierownictwa i być jego sługami. (R1224:1)

List do Rzymian 8:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeślibyście” — Wy święci, ofiarowani wierzący.

„Według ciała żyli” — Stosowali się do skłonności ciała i zadawalniali jego pragnienia i pożądliwości upadłej ludzkiej natury. "A jawne są uczynki ciała, które są ...", Gal. 5:19.

„Umrzecie” — Utracicie swe życie jako Nowe Stworzenie. Próba świętych jest teraz i wynik tej próby będzie: życie lub śmierć, tj. zaprzestanie istnienia bez jakiejkolwiek nadziei powtórnej próby.

„Uczynki ciała” — Usposobienie ludzkiej natury.

„Żyć będziecie” — Jako Nowe Stworzenia. Jeśli bowiem - Święci, poświęceni wierzący. (R1748:1, 5805:6, 5233:6) Poczęci z ducha świętego. (R1753:5) Wy, którzy uroczyście przyrzekliście poświęcić swe życie w służbie dla Boga, dla wykorzenienia grzechu. (R4809:5, 1115:1) Poświęceni Chrześcijanie, mieszkający w Rzymie, a także wszyscy Chrześcijanie żyjący w tym wieku. (R5269:3) Ci, którzy w obecnym życiu znajdują się na próbie życia. (R1748:4) Ostrzeżenie to nie ma zastosowania do świata. (R1748:2)

„Według ciała żyjecie” — Powracacie do grzechu, „umyta świnia znów się tarza w błocie” (2 Piotra 2:22). (R5270:2) Żyjemy według woli ciała, gdy dozwalamy, aby cielesne pragnienia, które opuściliśmy, wywierały ponownie kierowniczy wpływ na nasze umysły. Gdy wybieramy taki kierunek życia, który byłby przyjemny dla naszej starej natury. (R4830:1) W zgodzie i w uznaniu tendencji oraz pragnień upadłej ludzkiej natury: „Jawne zaś są uczynki ciała” (Gal. 5:19). (R1748:3, 5270:4, 4809:5, 1753:5, 1224:1, 1115:1) Nawet po tym, jak przyszliśmy do Chrystusa. (R1224:1) Życie w sposób, który zaspokaja nawet uprawnione pragnienia ludzkiego umysłu i ludzkiego ciała. (R5807:1) Musimy wyćwiczyć nasze umysły, aby pragnęły jedynie tych rzeczy, które są prawdziwe, czyste, miłe i dobre. (R5124:2) Szata splamiona ciałem wskazuje na fakt, że cielesna natura nie została w zupełności uczyniona poddaną. (R50:4*)

„Umrzecie” — Stracicie życie jako Nowe Stworzenie. (A213, R5270:4, 4830:1, 1224:2, 279:5) Tacy nie mają zabezpieczenia uczynionego dla nich. Wycofali się oni ze swego przymierza. R52 70:2 Bóg nie ma zadań ani miejsca dla tych, co umyślnie łamią i gardzą przymierzem. (R4809:5, 1115:1) Ponieważ oni już oddali swe prawa do ludzkiego życia. (R4828:3, 5269:3) Wskazuje na zagrożenie, na jakie jesteśmy wystawieni, jeżeli zaniechamy (duchowego) odżywiania się i pracy. (R2325*) Druga śmierć. (R5270:5, 5806:5, 1699:5) A nie doznawać niekończących się tortur. (R5806:5)

„Jeśli Duchem” — Poprzez moc Bożą. (R5931:3) Żyjecie w zgodzie z duchem, odnowionym umysłem, duchem Chrystusowym. (R1224:1) Jakiekolwiek umartwianie nie jest praktykowane przez dziecko Boże, powinno być ono inspirowane duchem Bożym, umysłem Bożym. (R5806:3)

„Umartwiacie” — Uśmiercacie, odmawiacie zaspokajania. (A213, R5807:4, 4020:3, 1753:5, 1748:5, 279:5) Uśmiercajcie naturalne praktyki nie będące w harmonii z duchem Bożym. (R5584:3, 5932:3, 5806:4, 3203:5) Najpierw należy uczynić swą ludzką wolę uległą wobec śmierci, a następnie przyjąć w najszerszym zakresie zmysł Chrystusowy. (NS593:1) Konieczne dla osiągnięcia wiecznego życia. R5931:2 Uczyńmy nasze ciała ofiarą. (R157:2*) Nie chodzi o to, abyśmy to przyrzeczenie objęli przymierzem na początku naszej Chrześcijańskiej wędrówki, lecz musimy czynić to aż do ukończenia tego umartwiania. R5805:6 W Wieku Tysiąclecia nie będzie umartwiania ciała. (R5806:4)

„Sprawy ciała” — Skłonności ludzkiej natury. (A213, R1748:5, 279:5, 237:3) Przedstawia wszystkie ludzkie cele, a nie jedynie słabości i ułomności naszego upadłego ludzkiego stanu i nasze grzeszne tendencje. (R5805:6) Lecz nie samo ciało, bez celu. (R5806:3, 5932:3) Najbliższym i najbardziej uporczywym przeciwnikiem Nowego Stworzenia jest jego własne ciało. (SM392:4) Umartwianie swego własnego ciała i naturalnych skłonności. (SM393:3) Zwierzchnictwo natury zwierzęcej powinno zostać uśmiercone. (R1699:2)

„Żyć będziecie” — Jako Nowe Stworzenia. (A213) Staniecie się silni jako Nowe Stworzenia i uznani przez Pana za godnych wiecznego życia. (R4020:3) Jeżeli powiedzie nam się w wiernym ofiarowywaniu naszego ziemskiego życia, z wszystkimi jego nadziejami i perspektywami. (R5805:6) I w ten sposób osiągniecie właściwą pełnię nieskończonego życia. (R5931:2, 5806:5)

Źródła: MANNA - 2 LUTEGO

Epifania i Bazylea:

„Albowiem jeślibyście” — Nowe Stworzenia. (TP 1969, s. 3)

„pomrzecie” — utracicie życie jako Nowe Stworzenie — umrzecie Śmiercią Wtóra. (TP 1969, s. 3)

„ale jeżelibyście Duchem sprawy ciała” — usposobienie ludzkiej natury, nie pozwalając by ono miało kontrolę. (TP 1969, s. 3) Chociaż ustępy te, jak i wiele innych ustępów Pisma Św., stosują się bezpośrednio do Nowych Stworzeń, to jednak w zasadzie odnoszą się one również do wszystkich innych, którzy poświęcili swoje życie Bogu, aczkolwiek nie są spłodzeni z Ducha Świętego. Nie potrzeba być Nowym Stworzeniem spłodzonym z Ducha, aby postępować z Bogiem. (TP 1969, s. 3) sprawy ciała to te upodobania i pragnienia ciała, które słusznie i właściwie może zaspokajać naturalny człowiek (TP 1985, s. 28,182) Duch oznacza nowe serce i umysł, które zaczynają swe istnienie wraz z poświęceniem się chrześcijanina Panu. (TP 1985, s. 28,182) Wszyscy ludzie posiadają człowieka zewnętrznego, ale jedynie spłodzone z Ducha dzieci Boże posiadają człowieka wewnętrznego. Ów wewnętrzny człowiek jest niebiańskim usposobieniem, które zaczęło się rozwijać w nowej woli przy poświęceniu, i składa się z duchowych władz i duchowego usposobienia rozwijającego się przez ćwiczenie tych duchowych władz. (TP 1985, s. 28,182)

„umartwili” — kładli na śmierć. (TP 1969, s. 3)

„żyć będziecie” — jako Nowe Stworzenia. (TP 1969, s. 3)

Źródła: MANNA - 2 LUTEGO

Źródła: MANNA - 5 MAJA

List do Rzymian 8:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Których Duch Boży prowadzi” — Kieruje. (R1224:1) Nawet na śmierć. (R164:6, 418:4) Aby poświęcili się służbie prawdy. (R5447:2) Jeżeli umyślnie odmówimy kierownictwa ducha Bożego, sprzeniewierzymy stan synostwa. (R1748:5, 5807:4) Ci, którzy zawierają przymierze z Bogiem, są spłodzeni z ducha Bożego i przez niego prowadzeni. (R1841:2) Duch obejmuje nad nimi kontrolę, prowadzi ich na różne sposoby, niekiedy dając w ich ręce majątek, niekiedy odbierając go, niekiedy dozwalając na chorobę. (R5583:3) Boską mocą, wpływem Bożym, zwanym również duchem świętym, duchem Chrystusowym, duchem Prawdy, duchem zdrowego zmysłu, duchem synostwa, duchem świętości. (R5582:3, 5447:1, 418:4) Co zostało okazane w dniu Pięćdziesiątnicy. (R5582:6) Zostaje nam dany jako pieczęć synostwa, abyśmy jako dzieci mogli zrozumieć wolę naszego Ojca. (R261:4) Duch Zakonu danego Żydom spoczywa na Nowym Stworzeniu, lecz nie Przymierze Zakonu. (R4869:5) Ludzie w czasie Wieku Tysiąclecia otrzymają go w znaczeniu błogosławieństwa. (R5583:4)

„Są dziećmi Bożymi” — Spłodzonymi z ducha. (R5582:6, 1841:2, 5023*) Duchowy Izrael - dom synów. (B205) Spłodzeni synowie, oczekujący na adopcję, pełne usynowienie. (R50:3*) Naszym celem jest wzrost, kultywowanie w sobie tych cech, które są wartościowe dla nas jako dla duchowych dzieci Bożych. (R4808:3, 1114:2) Tak długo jak tylko mamy Ducha Bożego, jest to dowodem dla nas, że utrzymujemy stan synostwa. (R5228:3) Nie zgadzamy się z poglądem głoszącym wspólne ojcostwo Boga i powszechne braterstwo ludzi, ponieważ synami Bożymi są jedynie ci, którzy mają ducha Ojca. (R2323:6)

Źródła: zob. też MANNA - 6 MAJA

Epifania i Bazylea:

„Bo którzykolwiek... prowadzeni bywają, ci są synami Bożymi” — Wzrastanie w podobieństwie charakteru (do Chrystusa) oznacza, że człowiekiem kieruje, prowadzi i ożywia go Duch Św., a więc, że należy on do synów Bożych.-x (zob. też MANNA - 6 MAJA)

„Duchem Bożym” — oznacza nowe serce i umysł, które zaczynają swe istnienie wraz z poświęceniem się chrześcijanina Panu. (zob. też MANNA - 6 MAJA) Wszyscy ludzie posiadają człowieka zewnętrznego, ale jedynie spłodzone z Ducha dzieci Boże posiadają człowieka wewnętrznego. Ów wewnętrzny człowiek jest niebiańskim usposobieniem, które zaczęło się rozwijać w nowej woli przy poświęceniu, i składa się z duchowych władz i duchowego usposobienia rozwijającego się przez ćwiczenie tych duchowych władz.- TP 85, 28 (zob. też MANNA - 6 MAJA)

Źródła: zob. też MANNA - 6 MAJA

List do Rzymian 8:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Ducha niewoli” — Jako członkowie domu sług.

„Ducha przysposobienia” — Jako członkowie domu synów, jako bracia Chrystusowi. Żeby być naśladowcami przez zupełne przyjęcie (do tej społeczności) przy ustanowienia Królestwa.

„Ducha niewoli” — Jako członkowie domu sług. (B246)

„Ducha synostwa” — Jako członkowie domu Synów, bracia Chrystusowi. (B246, E143) Duch synostwa (Diaglott). (Q7:3) Duch święty. (R2405:4) Przyjęci przez Boga do jego rodziny. R1227:2 Jedyny dowód w chwili obecnej, że zostaliśmy spłodzeni z ducha świętego. (R5093:4, 375:2) Ten duch, coraz bardziej przenikający nasze życie, będzie coraz bardziej upodabniał nas do naszego Ojca w niebie. (R5613:3) Po czym nastąpi zupełne usynowienie z chwilą ustanowienia Królestwa. (E109)

„W którym wołamy” — Dzieci Boże, w zrozumieniu szczególnym, w tym wieku, poświęceni i spłodzeni z ducha świętego. R514924

„Abba, Ojcze” — Ci, którzy są odnowieni, spłodzone z ducha dzieci Boże, mogą Go w ten sposób nazywać. (R5838:2, 520:6, 91:1*) Bóg nie tylko jest władcą wszechświata, lecz również naszym Ojcem. (R5149:4)

Epifania i Bazylea:

„aleście wzięli Ducha” — [pneuma]; oznacza nowe serce i umysł, które zaczynają swe istnienie wraz z poświęceniem się chrześcijanina Panu. Wszyscy ludzie posiadają człowieka zewnętrznego, ale jedynie spłodzone z Ducha dzieci Boże posiadają człowieka wewnętrznego. Ów wewnętrzny człowiek jest niebiańskim usposobieniem, które zaczęło się rozwijać w nowej woli przy poświęceniu, i składa się z duchowych władz i duchowego usposobienia rozwijającego się przez ćwiczenie tych duchowych władz.- TP 85, 28, 29

List do Rzymian 8:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Tenże duch” — Przez Słowo Boże.

„Poświadcza” — Przez świadectwo usprawiedliwienia, świadectwo ofiarowania, świadectwo karania i ćwiczenia, świadectwo poddania się woli Bożej, świadectwo, że się jest czynnym w służbie Bożej, świadectwo karania i ćwiczenia, świadectwo poddania się woli Bożej w sprawach Bożych i świadectwo w znajomości rzeczy przyszłych.

„Duchowi naszemu” — Niektóre z powyżej wymienionych świadectw posiadają wszyscy wierzący, zaś wszystkie z nich tylko ci, co są dojrzałymi w Prawdzie.

„Dziećmi Bożymi” — "Bo którzykolwiek duchem Bożym (Jego mocą) prowadzeni bywają, ci są synami Bożymi", Rzym. 8:14.

„Ten to Duch” — Poprzez Słowo Boże. (E229)

„Świadczy wespół” — Świadectwo pokuty wobec grzechu i pociągnięcia przez Niebieskiego Ojca do uznania Jezusa za Odkupiciela. (E229) Świadek poświęcenia wszystkiego, co mamy w służbie Bożej. (E229, R374:1) Świadek chłosty, dyscyplinowania. (E231, R374:2) Świadek chętnej uległości wobec woli Bożej. (E235, R374:3) Świadek oddzielenia od świata oraz prześladowań i nienawiści okazywanej w zamian za świecenie naszego światła. (E235, R374:3) Świadek znajdowania przyjemności w uznawaniu Jezusa za swego Zbawiciela i Mistrza oraz wiernego prezentowania Słowa Jego świadectwa w każdej dogodnej chwili. (E237, R374:4) Świadek chętnego posłuszeństwa i skorej ofiary. (R579:5*) Świadek przemagania świata, braku harmonii z jego celami, nadziejami, ambicjami; poprzez wiarę w rzeczy duchowe i wieczne. E237-238, (R374:4) Świadek wzrostu w łaskach (owocach) ducha i poznaniu rzeczy, które maja nadejść. E238-239, (R374:2,5) „Tak jest, wszyscy, którzy chcą żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, prześladowanie znosić będą” (2 Tym. 3:12). (R374:3, E235)

„Z duchem naszym” — Niektóre z powyższych świadectw istnieją we wszystkich świętych; wszystkie z nich w dojrzałych Chrześcijanach. E261, 240 Pierwszym świadectwem, jakie otrzymują spłodzeni z ducha, jest to, że są oni przyjęci z Panem. (E240) Dziećmi Bożymi - „Bo ci, których Duch Boży prowadzi, są dziećmi Bożymi” (Rzym. 8:14). (E163, R3203:6)

Epifania i Bazylea:

„Tenże duch” — oznacza Prawdę jako myśli Boże wyrażone w Biblii. (TP 1961, s. 120,122)

„poświadcza duchowi naszemu” — oznacza nowe serce i umysł, które zaczynają swe istnienie wraz z poświęceniem się chrześcijanina Panu. (TP 1985, s. 28) Wszyscy ludzie posiadają człowieka zewnętrznego, ale jedynie spłodzone z Ducha dzieci Boże posiadają człowieka wewnętrznego. Ów wewnętrzny człowiek jest niebiańskim usposobieniem, które zaczęło się rozwijać w nowej woli przy poświęceniu, i składa się z duchowych władz i duchowego usposobienia rozwijającego się przez ćwiczenie tych duchowych władz. (TP 1985, s. 28) Istnieje siedem rzeczy o których Biblia naucza, że stanowią one pełne świadectwo Ducha: (TP 1961, s. 120,122) 1/ oceniające zrozumienie głębokich rzeczy Słowa Bożego; (TP 1961, s. 120,122) 2/ niebiańskie aspiracje; (TP 1961, s. 120,122) 3/ sposobność służby; (TP 1961, s. 120,122) 4/ wzrost w podobieństwo Chrystusowe; (TP 1961, s. 120,122) 5/ prześladowanie za sprawiedliwość; (TP 1961, s. 120,122) 6/ kara za błędy; (TP 1961, s. 120,122) 7/ próby charakteru wśród pokus do złego. (TP 1961, s. 120,122)

„iżeśmy dziećmi Bożymi” — Każda z tych siedmiu rzeczy świadczy o synostwie tych, którzy ją posiadają. (TP 1961, s. 120,122) iżeśmy dziećmi [teknon w l.m. — w procesie rozwoju, jeszcze niedojrzałymi]. (TP 1971, s. 6)

List do Rzymian 8:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeśli dziećmi” — Uczynieni takimi przez okazywanie Bożej protekcji, a co się sprzeciwia nauce ewolucji.

„Dziedzicami” — "Wielkich i kosztownych obietnic".

„Bożymi” — Podobieństwa chwały i radości.

„Współdziedzicami” — We władzy w Tysiącleciu.

„Chrystusowymi” — Uczestnicy Jego chwały i czci.

„Jeśli cierpimy” — Jedynie wtedy, gdy z Nim, a jako wynik, gdy nasza światłość świeci. Tym sposobem "stali się uczestnikami dziedzictwa", Kol. 1:12. Miara naszych cierpień staje się miarą Boską do zmierzenia naszej wierności. Brak sposobności do cierpień wskazywałoby na zamknięcie drzwi, jako zapora na wąskiej drodze do dziedzictwa. Izrael utracił tę wielką łaskę, ponieważ w sercu nie był gotowym do znoszenia cierpień.

„Z Nim” — Doświadczenie z Nim chrztu śmierci jako członkowie Jego ciała. W figurze było to pokazane w ofierze Kozła Pańskiego z Cielcem. "Zawsze umartwienia Pana Jezusa na ciele nosimy", 2 Kor. 4:10. "Radujcie się z tego, żeście uczestnikami ucierpienia Chrystusowego", 1 Piotra 4:13. "Żebym poznał Go i społeczność ucierpienia Jego", Filip. 3:10. "Dopełniam ostatków ucisków Chrystusowych", Kol. 1:24. Aż przymierze zostanie wiernie wypełnione w rzeczywistej śmierci.

„Abyśmy też” — "Gdy maluczko ucierpicie", 1 Piotra 5:10. Gdy cierpienia wieku ewangelicznego się skończą. Gdyśmy (spłodzeni z duchu) przez różne sposoby i ustępstwa nie starali się unikać cierpień.

„Z Nim byli uwielbieni” — Nie w tym samym czasie, lecz tą samą chwałą. "Gdy się Chrystus, On żywot nasz pokaże (we wtórej swej obecności dla oka niewidzialnie do spraw ziemskich od roku 1874), wtedy i wy (z klasy ciała Chrystusowego, apostołowie i inni z Wieku Ewangelii) z Nim okażecie się w chwale", Kol. 3:4. "Jeśli z Nim cierpimy, z Nim też królować będziemy", 2 Tym. 2:12. "Jeśliście z Chrystusem umarli, z Nim też żyć będziemy", Rzym. 6:8. "Wiemy, iżeście uczestnikami utrapienia, tak i pociechy", 2 Kor. 1:7.

„A jeśli dziećmi” — Gdy spłodzeni z ducha świętego, aby byli dziećmi Bożymi. (R5830:6, 5207:4) Uczynieni takimi przez okazanie Boskiej władzy, która zaprzecza wszelkim teoriom ewolucji. (E395) Jesteśmy zobowiązani przyjmować wszystkie nasze doświadczenia jako pochodzące od Jego opatrzności. (R5418:5) Jedynym, który został bezpośrednio spłodzony, był Jezus. (R5439:2) Dziećmi Bożymi. (R5739:5) Wierni Wieku Ewangelii nie są dziećmi Chrystusa, lecz dziećmi Jego Ojca, spłodzonymi z ducha Ojca i natury Ojca. (E143) Od czasu Pięćdziesiątnicy i później, byli oni dziećmi Bożymi. (R5830:6, 5207:4)

„To i dziedzicami” — Jezus, jako Głowa oraz K0ściół, Jego Ciało tworzą rzeczywiste, duchowe nasienie Abrahama (Gal. 3:29). (R5450:2, 5207:4, 3937:3, 1493:5, 398:6) Synowie mają prawo do rzeczy, jakie Ojciec przygotował dla swych dzieci. (R5163:6)

„Dziedzicami Bożymi” — Korona chwały została odłożona dla każdego dziecka Bożego. (R5532:3, A19) Bóg ma w posiadaniu i pragnie udzielać przymiotu Boskiej natury i zaszczytów Królestwa. (R4751:1, 274:4, CR464:2) Obietnica Abrahamowa. (R5205:4) Nie ma nic takiego we wszystkich powieściach i książkach świata, co by w jakimkolwiek stopniu równało się z cudem wspaniałej łaski Bożej, jaka jest udziałem poświęconych wierzących wieku Ewangelii. (R3988:6) Okazana została równość miłości Ojca do nas jak do Chrystusa. (R3161:6)

„A współdziedzicami” — Określanymi inaczej jako Oblubienica, małżonka Baranka. R5919:6 Jedyne wezwanie głoszone w czasie Wieku Ewangelii. (CR470:6, R5173:4, 2581:1, 1574:1) Wysokie powołanie Kościoła Wieku Ewangelii. (R1566:1, 1262:3) Przyjęcie za dzieci do rodziny Bożej. (OV425:5) Współuczestnicy z Jezusem w Boskiej naturze (2 Piotra 1:4). (SM67:1, A196, R5562:4, 4998:6, 2409:4, 1881:4, 1360:4, 274:4) Mamy brać z Nim udział we wszystkim, co posiada. (CR215:1) Pod każdym względem, w cierpieniach, samozaparciu, prześladowaniach i ofiarach obecnego życia, a także w chwale, zaszczytach i nieśmiertelności przyszłego życia. (R5003:3, 2405:4) Wszystkich rzeczy (Hebr. 1:2). (R1617:4, 4071:3, 3161:6) Otrzymanie „chwały i czci, i nieśmiertelności” (Rzym. 2:7). (R5080:2, 2773:1, 2761:6) W rządach Królestwa Tysiącletniego. (D618, R4997:1, 2652:3, 2505:4)

„Jeśli tylko” — I tylko wtedy. (E233, F88) Nasze królowanie z Chrystusem zależy od wierności w Jego służbie. (C208)

„Razem z nim” — Doświadczyć wraz z nim chrztu śmierci jako członkowie Jego Ciała. (F439) Dopóki Przymierze nie zostanie wiernie zakończone w śmierci. (F445) Co zostało przedstawione przez Ofiarowanie kozła Pańskiego z cielcem. (T61) W przypadku naszego Pana było niezbędne, aby cierpiał, zanim wszedł do chwały. R1782:6 „Zawsze śmierć Jezusa na ciele swoim noszący” (2 Kor. 4:10); „] ak jesteście uczestnikami cierpień Chrystusowych, radujcie się” (1 Piotra 4:13); „Uczestniczyć w cierpieniach jego, stając się podobnym do niego w jego śmierci” (Filip. 3:10). (T50, R80:3, 30:6*) "Dopełniam na ciele moim niedostatku udręk Chrystusowych” (Kol. 1:24). (F632, T50, R5079:4, 4398:5, 2787:2, 2511:1, 2415:4, 840:4, 467:1, CR49:4)

„Cierpimy” — Śmierć. (F445, R270:5, 140:4, 134:6) W wyniku jaśnienia naszego światła. E294 Jako żywe ofiary. (R2409:5) Stając się godnymi dziedziczenia. (OV425:1, R2761:1) Miara naszego poświęcenia i cierpienia dla Chrystusa staje się miarą, z Bożego punktu widzenia, naszej wierności. (E490) Z tą możliwością wielkiego wywyższenia związane są także warunki, ograniczenia, próby, testy wiary i lojalności. (OV379:4, R1652:6) Ojciec Niebieski pragnie sprawdzić stopień naszej miłości. (CR214:5, R2409:5) Okaż lojalność poprzez wiarę i posłuszeństwo wobec Boskiego prawa miłości, prowadzącego nawet do samoofiary, nawet aż na śmierć. (R4799:2, 2074:5, 140:4) Brak możliwości cierpienia oznaczałby zamknięcie drzwi, zamknięcie wąskiej drogi do współdziedziczenia. (C207) Mamy wyjść do Niego poza obóz, znosząc jego pohańbienia (Hebr. 13:13). (R3917:4) Radujcie się w uciśnieniach i stawianiu was w złym świetle, oraz we wszystkim, na co dozwala Boska Opatrzność. (R5008:2, 4398:5, 2000:3, 280:6) Mogą oni wejść do Królestwa i brać udział w chwale Chrystusa jedynie poprzez wielkie cierpienia. (NS680:4) Ci, którzy cierpią dla prawdy, zostaną uznani za godnych dzielić tron. (R832:2) Gdy osiągniemy stan śmierci dla świata, który będzie stanowił podstawę dla uznania nas zwycięzcami, musimy umierać codziennie. (R2123:2) Na wąskiej drodze samozaparcia i samoofiary. (R2074) Pogarda, potępienie ze strony świata. (R1372:3) Jako członkowie jednego chleba łamanego teraz za innych. (R1787:5, 2773:1) Powinniśmy błogosławić Boga za możliwość dzielenia z Chrystusem jego „kielicha” cierpień i hańby. (R5192:6, 2272:2, 1637:2, 840:4, 467:1) Myśl ta powinna być w umysłach tych, którzy uczestniczą w Pamiątce. (R5643:1, 5341:6, 3962:1) Przy końcu tego wieku Pan może zabrać swój lud w ognistym ucisku. (R5677:4) Ci, którzy unikają ognistych prób poprzez kompromisy, utracą współdziedzictwo w chwale. (T61) Cierpienia Kościoła nie są współczesne jego królowaniu, lecz poprzedzają je. (R2413:3) Bracia Chrystusa, Jego ciało, Kościół, dopełniają ostatków ucisków Chrystusowych (Kol. 1:24). (SM783:1, R2760:6) Klasa Kościoła w szkole dyscypliny Niebieskiego Ojca widzi potrzebę prób obecnego czasu dla przygotowania ich do wspaniałej przyszłości. (OV425:2) Prorocy mogli cierpieć jako świadkowie Boga, ich cierpienia nie były takie jak cierpienia Wieku Ewangelii, uznawane za część cierpień Chrystusowych. (R218:2) Cielesny Izrael stracił główną łaskę, duchowe Królestwo, ponieważ jego serce nie było gotowe na przyjęcie go na warunkach z nim związanych cierpienia z Chrystusem. (D624)

„Abyśmy także” — Gdy cierpienia Wieku Ewangelii przeminą. „Po krótkotrwałych cierpieniach waszych” (1 Piotra 5:10). (T50) Jeżeli poprzez wybieranie kompromisów nie uniknęliśmy ognistych prób. (T61)

„Razem z nim uwielbieni” — Nie w tym samym czasie, ale tą samą chwałą. (R2156:4, 5838:1, 5822:2, 4973:3, 280:6) Jeżeli całe ciało dotknięte zostało cierpieniami, podobnie będzie i z chwałą. (R19:2, 579:5, 263:2, 218:2) Będą królestwem kapłanów albo Królewskim Kapłaństwem. (R5859:3) Święci będą królować, sądzić i błogosławić świat wspólnie ze swym Panem Jezusem. (D618) Uwielbieniem wszystkich będzie wesele Barankowe. (R169:3*) „Gdy się Chrystus, który jest życiem naszym, okaże, wtedy się i wy okażecie razem z nim w chwale” (Kol. 3:4). (A86, R616:2*) "Jeśli z nim wytrwamy, z nim też królować będziemy; jeśli się go zaprzemy, i On się nas zaprze” (2 Tym. 2:12). (T26, 50; R2787:2, 623:6*, 80:3, 3026*) "Jeśli tedy umarliśmy z Chrystusem, Wierzymy, że też z nim żyć będziemy” (Rzym. 6:8). (A212) „A nadzieja nasza co do was jest mocna, gdyż wiemy, iż jako w cierpieniach udział macie, tak i w pociesze” (2 Kor. 1:7). (T50)

Źródła: zob. też MANNA - 24 CZERWCA

Epifania i Bazylea:

„A jeśli dziećmi [Boga], to i dziedzicami, dziedzicami Boga, a współdziedzicami” — nie jako dziedzice równorzędni, lecz towarzyszący-E17'384 (zob. też MANNA - 24 CZERWCA)

„Chrystusa; jeśli tylko z nim cierpimy” — Kościół w okresie Wieku Ewangelii uczestniczy wraz ze swą Głową w cierpieniach ofiary za grzech w celu uczestniczenia wraz z Nim w Tysiącleciu w przywileju udzielania błogosławieństw,-E17'384 (zob. też MANNA - 24 CZERWCA)

„abyśmy też z nim uwielbieni byli” — Kościół nie miał cierpieć tak bardzo jak Pan, ani nie miał dostąpić takiej samej chwały.-E17'384 (zob. też MANNA - 24 CZERWCA)

Źródła: zob. też MANNA - 24 CZERWCA

List do Rzymian 8:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Albowiem” — "Nie jest mi tak droga dusza moja", Dz. 20:24.

„Nie są godne” — "Wszystko poczytam sobie za szkodę", Filip.3:8.

„Która” — Cierpienia Kościoła Chrystusowego nie są w czasie jego panowania, ale muszą je poprzedzać.

„Ma objawić” — Słowo greckie "apokalupto" znaczy: odkryć, odsłonić.

„W nas” — Gdy cześć i chwała nieba jak i ziemi złożone są u nóg Chrystusowych.

„Albowiem sądzę” — „Lecz o życiu moim mówić nie warto i nie przywiązuję do niego wagi” (Dzieje 20:24). (R3001:3)

„Utrapienia” — Próby. (R569:4) Straty, ubóstwo, samozaparcie. (R443:4) Nowe Stworzenie ma cierpieć z Jezusem. (Q679:4, R443:4) Teraz cierpienia, wówczas (w przyszłości) chwała. (CR379:2) Wszelkie cierpienia, jakie mamy z powodu naszego członkostwa w Jego Ciele, są częścią cierpień Chrystusowych. (Q679:4) Próby, trudności, samozaparcie. (NS105:1)

„Nic nie znaczą” — W porównaniu; to jest właściwa myśl. Co najwyżej są one „nieznacznym chwilowym uciskiem” (2 Kor. 4:17). (OV189:2, R569:4) ,,Wszystko uznaję za śmiecie” (Filip. 3:8). (F467)

„Chwałą” — Tak jak żona jest chwałą męża, tak Oblubienica jest chwałą Chrystusa. (R19:2, 579:5, 263:2)

„Która ma się” — Cierpienia Kościoła nie są współczesne jego królowaniu, lecz poprzedzają je. (R2413:3)

„Nam” — Zwycięzcom, wiernym. (CR80:4, R3001:5, OV189:2) Chrystus nie może przyjść wcześniej w chwale swego Królestwa (Kościoła), o ile wcześniej nie zbierze go ze świata. (R19:2, 2209:5, 579:5, 263:2) Zaszczyty nieba i ziemi zostaną złożone u stóp Chrystusa. (A292)

„Objawić” — Z greckiego apokalypto, odkryć, odsłonić. (R2979:2)

Epifania i Bazylea:

„Albowiem uważam, że cierpienia obecnego czasu” — cierpienia Chrystusa są ograniczone do Wieku Ewangelii, w którym to czasie możliwe jest przechodzenie cierpień związanych z ofiarą za grzech-E17'384

„nie są godne porównania z chwałą, która się ma objawić w nas” — po całkowitym uwielbieniu z Chrystusem jako członków Jego Ciała, w antytypicznych szatach czci i chwały Najwyższego Kapłana, ich ziemskie cierpienia, zestawione z tak wielką nagrodą, okażą się rzeczywiście małymi. Niemniej jednak tylko takie cierpienia mogły rozwinąć w członkach Jego Ciała charakter nadający się do wypełniania urzędu w chwale. Następny werset podaje powód chwały takiego urzędu.-E17'384

List do Rzymian 8:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Troskliwie” — Niewyraźna nadzieja żywota wiecznego.

„Stworzenia” — Greckie słowo "kritis" znaczy: wszystko stworzenie.

„Oczekuje” — Chociaż nie wie, czego wyczekuje.

„Objawienia” — Greckie słowo "apokalupsis" znaczy: odsłonięcie, objawienie. "Tedy sprawiedliwi lśnić będą (zostaną objawieni)", Mat. 13:43. Zupełne przejście do chwały, czci i nieśmiertelności, w mocy Królestwa jako królowie i kapłani.

„Synów Bożych” — Obiecane nasienie Abrahama, w którym będą błogosławione wszystkie rodzaje ziemi, chociaż one nie spodziewają się być zaliczeni w duchowe nasienie Abrahama.

„Bo stworzenie” — Z greckiego ktisis, całe stworzenie. (R33:6*) Oznacza ludzi w ciele, a nie bydło. (HG31:1)

„Z tęsknotą” — Gorliwe oczekiwanie. (R873:1, 1225:6) Niewyraźna nadzieja wiecznego życia. (E384)

„Oczekuje” — Czeka na poranek nowego i lepszego dnia, o którym mówili aniołowie, wszyscy prorocy, apostołowie i Odkupiciel. (NS612:1, R4005:5) Czekając na zupełne przejście Kościoła pierworodnych w czasie pierwszego zmartwychwstania. (F460, NS74:2) Oczekując na Najwyższego Kapłana, Głowę i Ciało, wyobrażane przez wspaniałe szaty żydowskiego Najwyższego Kapłana. (R4428:2) Królestwo mesjańskie i jego dawno obiecane błogosławieństwa. (OV179:1) Królestwo, które zmiecie zło, a przyniesie błogosławieństwo i uzdrowienie dla wszystkich narodów. (A306) „Czas odnowienia wszechrzeczy” (Dzieje 3:21). (R1881:5, 675:1, 544:2, 257:4, 6:2) Świat, jęczące stworzenie, musi oczekiwać aż do czasu naznaczonego przez Boga. SM143:2 Całe stworzenie nie oczekuje w inteligentny sposób, ponieważ bóg tego świata zaślepił ich umysły. (R2049:2) W nieświadomości. (OV202:4, R2049:2, 1164:4, 1007:6, 675:1, 419:4, 165:6, T89)

„Objawienia” — Z greckiego apokalypsis, odkrycie, odsłonięcie. (R2979:3) W ich Królestwie mocy i chwały, Królewskiego Kapłaństwa. SM143:2, R5032:2, 4005:5, 2129:4 Kościół musi uzyskać swą nagrodę, zanim będzie mogło nastąpić błogosławienie narodów w ogólności. SM154:2, R35626, 238:4, (F460, OV430:2) Objawienie się świętych dla świata. (R5008:2) Dojście do władzy duchowego Chrystusa stanowić będzie drugie przyjście dla ludzkości. (R2563:3, 4512:5) We wspaniałym poranku Królestwa Mesjasza. (OVI76:1,R2122:6,CR426:1) Objawienie się z Chrystusem w chwale (Kol. 3:4). (R4512:5, 56:2*, 32:6*) W mocy Królestwa, jako królowie i kapłani. (D424, 637, 618, B210, E26, F78) Ich jasność prawdy i sprawiedliwości rozproszy ciemności grzechu i błędu, oraz obudzi i ożywi świat ludzkości. (R4644:2, 2122:6) „Wtedy sprawiedliwi zajaśnieją jak słońce” (Mat. 13:43), zostaną okazani. (R6:2, 3749:5, 369:1, 257:4, 33:6*) W mocy Królestwa, dla którego my, jako synowie Boży, mamy się objawić dla błogosławienia wszystkich rodzajów ziemi. (R1675:2, OV20:5, SM143:2) Objawienie się w chwale oraz zstąpienie Nowego Jeruzalem. (R56:2*) Jak tylko ich liczba zostanie skompletowana, wspaniały Odkupiciel wraz z wywyższoną klasą Oblubienicy zainauguruje swą chwalebna, tysiącletnią obecność, poprzez związanie Szatana i otwarcie nowej dyspensacji. (R5079:2) Synów Bożych - Kościół w chwale. (OV202:4, 3749:5, 1226:1, 419:4, 165:6) Małe stadko, wybrani, święci. 873:1, 1881:5 Mało znani, uznawani obecnie za „szczególnych ludzi”. (OV176:1, R4892:1, 616:2*) Przyniosą życie i wolność wzdychającemu stworzeniu poprzez instytucje Nowego Przymierza. (R5909:5, 2972:1) Kompletne Głowa i Ciało. R60:2*, CR426:1 7 Słońce sprawiedliwości wstające z uzdrowieniem na swoich skrzydłach (Mal. 4:2). (R165:6, 2122:6, 419:4, 369:1) „Umiłowani, teraz dziećmi Bożymi jesteśmy, ale jeszcze się nie objawiło, czym będziemy” (1 Jana 3:2). (CR250:4) Synowie ci jeszcze nie są objawieni, lecz gdy zostaną oddzieleni w czasie żniwa, wówczas sprawiedliwi zajaśnieją w Królestwie. (R257:4, 6:2) Obiecane nasienie Abrahama, w którym mają być błogosławione wszystkie rodzaje ziemi. (A88, R1164:4) Oni nie czekają w nadziei, że znajdą się między tymi synami Bożymi, lecz czekają na błogosławieństwa, jakie synowie ci sprowadzą na ziemię. (F78) W tym samym czasie świat dostrzeże potrzebę zaprowadzenia doskonałego rządu, który zostanie przez nich ustanowiony. (R743:5)

Epifania i Bazylea:

„Bo tęskne wyczekiwanie” — nadchodzącego wieku błogosławieństw-E17'384

„stworzenia” — stworzenia ludzkiego pod następstwem przekleństwa. (TP 1959, s. 160) wśród ludzi, nie zwierząt czy rzeczy nieożywionych.-E17'385

„oczekuje” — pokazuje, że wszelkie ludzkie stworzenie z powodu skutków przekleństwa będzie oczekiwać na wybawienie aż Chrystus i Kościół jako Synowie Boży ukażą się w chwale, aby rozpocząć to dzieło. (TP 1989, s. 52) ma nadzieję (Żyd. 9:28), czego nie może czynić ani stworzenie wśród zwierząt, ani wśród rzeczy nieożywionych, lecz może czynić to rodzina ludzka, co też podświadomie czyni: tęskni ona bowiem do lepszych czasów – Złotego Wieku, Tysiąclecia, jako czasu ulgi od utrapień, chociaż nie pojmuje wysokości ani głębokości, długości ani szerokości Boskiego planu dla urzeczywistnienia tego.-E17'385

„synów Bożych” — Chrystusa i Kościoła w chwale. (TP 1959, s. 160) Chrystusa i Kościoła, których objawienia jako Królów i Kapłanów świat podświadomie wyczekuje jako tych, którzy wprowadzą Złoty Wiek. Z tego punktu widzenia wersety 17-19 pokazują nam, że Wiek Ewangelii jest czasem cierpienia dla wybranej klasy, po czym ma ona objawić się w celu błogosławienia ludzkości, która nie będąc tego świadoma, oczekuje na to, co objawienie synów Bożych w chwale rzeczywiście jej przyniesie. W wersetach 20-22 apostoł wyjaśnia z kolei klątwę, jaka spadła na rodzinę ludzką, jej wielorakie cierpienia i uwolnienie od niej w przewidzianym przez Boga czasie – Wieku Tysiąclecia.-E17'385

Źródła: TP 59'160; 89'52;

List do Rzymian 8:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Stworzenie” — Rodzaj ludzki, wbrew nauce ewolucji.

„Poddane” — Słabości przez dziedziczność.

„Nie dobrowolnie” — Ponieważ piętno tak grzechu, jak i potępienia na śmierć przeszło na wszystkich, zanim byli narodzeni.

„Ale dla Tego” — Boga Jehowy.

„Gdyż stworzenie” — Werset ten, za wyjątkiem ostatnich dwóch słów, jest dobrze oddany w przekładzie Rotherhama jako wtrącenie. (R1225:6, 873:1) Ludzkość. (R616:4*)

„Poddane znikomości” — Kruchości - umysłowej słabości, moralnej słabości, fizycznej słabości; w drodze dziedziczenia. (CR429:3, E26, 189, R5576:3, 1226:1, 873:1, 616:4*) Poddane uciskowi w niewoli. (R780:3) Stworzenie zostało poddane obecnemu stanowi pozbawionej życia niemożności i niemocy, kruchości. (R873:1) Indywidualny grzech, za wyjątkiem pierwszego człowieka, nie ma nic wspólnego z dziedziczną śmiercią, która rozciąga się na całą ludzkość. (R1476:5) W przeciwieństwie do nauczania ewolucjonistów. (A162)

„Nie z własnej woli” — Na rachunek grzechu. (R780:3) Bóg był odpowiedzialny, odciął nas od społeczności z sobą i uczynił to sprawiedliwie. R429:3 Ludzkość nie wybrała dobrowolnie stanu umierania. Bóg to uczynił. R616:5*, 1226:1, CR431:2 Ponieważ zarówno skaza grzechu jak i potępienie na śmierć przeszły na nich wszystkich, zanim się narodzili. (R1781:1, 5066:6) Dozwolenie złego. (R873:1)

„Z woli tego” — Jehowy. (R1781:1) Z powodu przestępstwa Adama. (SM613:1, R1226:1, 873:1)

„W nadziei” — Że wielu po doświadczeniu grzechu chętnie go odrzuci wraz z karą. (R724:1) Bóg dał człowiekowi podstawę nadziei na przyszłe wybawienie z więzów grzechu i śmierci. (R1781:1) Nadzieja jest przymiotem charakteryzującym istoty skończone. Bóg nie ma nadziei, On wie. (R1225:6, 1781:1) Łączy wersety 18 i 21. (R1226:1)

Epifania i Bazylea:

„stworzenie” — stworzenie ludzkie pod następstwem przekleństwa. (TP 1959, s. 160)

„marności jest poddane” — poddane pod wyrok śmierci. (TP 1960, s. 104) klątwa rzeczywiście jest marnością, gdy porówna się ją z błogosławionym stanem ludzkości w Adamie i Ewie, zanim na świecie pojawił się grzech. Gdy do niego doszło, na wszystkich wywodzących się z biódr Adama spadł wyrok i związane z nim doświadczenia (Rzym. 5:12-19; 1 Kor. 15:21,22), przez co ludzkie stworzenie zostało poddane marności.-E17'385

„nie dobrowolnie” — nie z własnej winy, lecz przez grzech Adama. (TP 1960, s. 104) brakiem logiki byłoby odnoszenie takich słów do stworzenia zwierzęcego czy nieożywionego, lecz bardzo dobrze odpowiadają one stworzeniu ludzkiemu, gdyż z pewnością żaden potomek Adama nie był pytany, czy zgadza się na klątwę. Nie pytając nikogo o zdanie, Bóg skazał wszystkich pośrednio w Adamie i nikt o własnych siłach nie może się z tego uwolnić. Nikt też dobrowolnie nie poddaje się rygorom tej klątwy: wprost przeciwnie, powodem tego wyroku był Bóg, który ogłosił go i umieścił rodzaj ludzki w warunkach, które miały go wymierzać.-E17'385

„który je poddał, w nadziei” — Bóg nie poddał ludzkość klątwie w celu całkowitego zniszczenia. Adamowi i Ewie dał nadzieję, zapowiadając ukaranie szatana przez nasienie niewiasty (1 Moj. 3:15). Nadzieja ta jest przekazywana od samego początku jako podstawa oczekiwania nadejścia Złotego Wieku. Tak więc rodzaj ludzki nie został pozostawiony w beznadziejnej rozpaczy klątwy. Poddając ludzkość klątwie, Bóg miał trzy cele: (1) by przez pełne smutku doświadczenia ze złem mogła ona poznać okropną naturę i skutki grzechu jako przyczyny zła, a to w tym celu, by ostatecznie nauczyła się nienawidzić i unikać grzechu, tak jak dziecko, które się poparzyło, unika ognia; (2) by przez cierpienia i królowanie klasy Chrystusa mogła ona dostąpić błogich doświadczeń z dobrem, dzięki czemu będzie mogła poznać błogą naturę i skutki sprawiedliwości jako źródła dobra, a to w tym celu, by ostatecznie nauczyła się miłować i praktykować sprawiedliwość; oraz (3) by dzięki lekcjom wyuczonym w tych dwóch rodzajach przeciwnych sobie doświadczeń w czasie ostatecznej próby była w stanie z własnej woli podjąć odpowiednią decyzję: będzie czy nie będzie posłuszna Bogu. Ci, którzy to uczynią, uzyskają wieczne życie na rajskiej ziemi, natomiast tych, którzy tego nie uczynią, spotka wieczne unicestwienie (Ps. 37:22,34; 76:10; Rzym. 5:17-19; 11:31,32). Z tych właśnie powodów Bóg poddał rodzinę ludzką klątwie. Ten werset oraz werset 22 opisują przede wszystkim doświadczenie ze złem.-E 17 str. 385,386

Źródła: TP 59'160; 60'104;

List do Rzymian 8:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Pod nadzieją” — Nie ze strony Boga, ponieważ On posiada znajomość, lecz nadzieja ze strony człowieka, tak jak potępienie przyszło przez jednego, tak i dar Boży, przebaczenie i życie, przyjść mogło przez jednego.

„Stworzenie” — Rodzaj ludzki - posłuszni - o ile zachce przyjąć wolność. Tu nie jest mowa o zwierzęciach, jak niektórzy to sobie tłumaczą.

„Uwolnione” — Przez Chrystusa.

„Skażenia” — Przekleństwa, grzechu, śmierci, samolubstwa i mocy szatana.

„Na wolność” — By mogli dobrze czynić sobie i innym w każdym względzie.

„Dziatek Bożych” — Na każdym poziomie: na Boskim, anielskim lub ludzkim.

„Że i samo stworzenie” — Świat ludzkości albo tak wielu z nich, ilu przyjmie wolność. (R3210:4) Wzdychające stworzenie, ludzkość. (CR431:1, SM613:2) Prawdziwi chrześcijanie są już wyzwoleni, jeżeli chodzi o ich serca. (CR431:1, OV387:1) Nie odnosi się do niższych zwierząt, nic w Słowie Bożym nie wskazuje na odkupienie lub restytucję dla niższych stworzeń. (NS434:5) Nie niższe zwierzęta, jak sugeruje John Wesley. (CR431:1) Nie jedynie Kościół, lecz całe wzdychające stworzenie. (R5018:6, 60:2)

„Będzie wyzwolone” — Oswobodzone. (R1316:2) Poprzez Chrystusa. (R1781:1, 5706:4) Do życia, wielkie dzieło Nowego Przymierza. (R5909:5) Jeżeli będą okazywać chęć i posłuszeństwo w czasie królowania Mesjasza. (R4891:5, 5378:6, 5240:5, 5018:6, 4996:5, 816:6, OV388:3) Nie tylko żyjący, lecz również ci, którzy zasnęli w śmierci. (R5706:4) Do wolności od bólu, smutku i umierania, co jest zabezpieczone dla wszystkich synów Bożych. (R1176:4) Gdy Kościół zostanie wyzwolony, wówczas wzdychające stworzenie również zostanie wyzwolone.OV430:2

„Z niewoli” — Wszyscy, nie tylko świat, ale również i Kościół są w pewnym sensie skrępowani poprzez swą własną niewiedzę, słabość umysłową, słabość moralną, słabość fizyczną, itp.. (CR427:2) Całe Boże stworzenie, które będzie tego pragnąć, może w końcu doświadczyć tej wolności. (CR427:2) Wszyscy zostaną wyzwoleni poprzez drugiego Adama. (SM614:1, R816:5, 3749:4) Gdy cały świat zostanie odnowiony i z powrotem doprowadzony do doskonałości. (CR431:1)

„Skażenia” — Potępienia, grzechu, śmierci, samolubstwa i ogólnej mocy Złego. T84, D377, R5818Ł4, 5356:2, 4931:6, 2440:6, 1007:6, 873:1, (OV373:3, 388:2, CR431:4)

„Chwalebnej wolności” — Tej samej, którą cieszył się Adam, zanim zgrzeszył. (R5818:4, 5240:5, 816:3, 37:6) Doskonałość życia oraz wszystkie wspaniałe przywileje, które należą do doskonałych Synów Bożych. (R2310:4) Wolność czynienia dobrze dla siebie i innych, w każdy sposób. (A302, R616:4*) Chwała wolności. (R1225:6) „I otrze wszelką łzę z oczu ich, i śmierci już nie będzie; ani smutku, ani krzyku, ani mozołu już nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły” (Obj. 21:4). (R616:2*) Wolność od śmierci i związanego z nią bólu, chorób i smutku. (R816:2, 2440:6, 2310:4, 1176:4, 873:1, 838:6, 616:2*, 333:1, 37:6)

Dalszy ciąg komentarza do tego rozdziału stoi w czytniku pod kolejnymi wersetami.

Literatura o rozdziale List do Rzymian 8

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

• Studium biblijne: Synowie Boży — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, ww. 12, 14, 17, 28
• Kościół Boży — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, ww. 9, 11, 13
• Prześladowania i ogniste próby udziałem chrześcijanina — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, ww. 7, 28
• „To jest droga” — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, ww. 1, 13
• „Szczególny lud” Boży — Reprinty „Zion’s Watch Tower”, ww. 19, 29
• Sztandar Biblijny nr 29 (1988) — ww. 10, 13, 17, 18, 19, 20, 21, 22…
• Sztandar Biblijny nr 16 (1985) — ww. 0, 1, 3, 4, 5, 6, 8, 9…
• Sztandar Biblijny nr 11 (1985) — ww. 1, 4, 5, 6, 9, 10, 13, 15…
• Sztandar Biblijny nr 19 (1986) — ww. 9, 11, 19, 23, 26, 27
• Sztandar Biblijny nr 184 (2003) — ww. 15, 19, 21, 31
• 8 października — Niebiańska Manna, ww. 1, 6, 7, 12
• 5 stycznia — Niebiańska Manna, ww. 10, 17, 18
• 12 stycznia — Niebiańska Manna, ww. 9, 14, 15
• 7 czerwca — Niebiańska Manna, ww. 18, 29, 37
• 28 lipca — Niebiańska Manna, ww. 17, 18, 23
• OBIETNICA ZWIĄZANA PRZYSIĘGĄ – EWANGELIA — Wiersze Brzasku, w. 17

Wszystkie rozdziały: List do Rzymian

• Rzym. 1
• Rzym. 2
• Rzym. 3
• Rzym. 4
• Rzym. 5
• Rzym. 6
• Rzym. 7
• Rzym. 8
• Rzym. 9
• Rzym. 10
• Rzym. 11
• Rzym. 12
• Rzym. 13
• Rzym. 14
• Rzym. 15
• Rzym. 16

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.